Michel Vuijlsteke’s weblog

De trein uit Brussel had drie kwartier vertraging. Waarom? Geen idee. Ik kwam toe in Leuven, en de trein die er ergens om kwart of twintig voor had moeten toekomen, was er om kwart na nog altijd niet, en er stond dat hij 46 minuten vertraging had.

Ik was te laat, jawel. Ondanks al mijn gereken en gedoe.

Oh, ik haat het als dat gebeurt. Pas op, ik had de mensen die ik moest zien ruim op voorhand gebeld om te zeggen dat ik zo’n twintig minuten later zou zijn, en er waren nog mensen te laat, en uiteindelijk heb ik tijd genoeg gehad om te vragen wat ik wou vragen, maar toch: ik haat het, ik haat het.

Euh, en ja: ik was te laat omdat ik de trein niet heb horen stoppen in Leuven. Ze hebben het bing-bong-geluid niet laten afgaan, de vozerds. En dus werd ik wakker van het aanzetten van de trein, richting Wallonie profonde. Ik was even bang dat ik er pas af zou kunnen in Eupen, maar gelukkig bleek een half uur later dat we in Luik ook zouden stoppen.

Hoera! dacht ik, ik heb nog meer dan een uur, reken een half uur terugrijden, dan ben ik er nóg op tijd!

De trein van 8u06 die er een half uur over deed was helemaal haalbaar, namelijk: het was 7u53 toen we het perron in het zicht hadden.

Gerekend buiten de trein die besloot om doodleutig meer dan tien minuten te blijven staan, dus.

Aaaargh!!!

Ik zag de trein die ik moest halen toekomen, ik zag hem staan wachten, en ik zag hem met vijf minuten vertraging vertrekken toen ik nét uit de trein stapte die uiteindelijk alsnog aan het perron was gestopt.

En dan heb ik daar drie kwartier staan wachten tot de volgende trein. Waardoor ik in totaal een dikke twintig minuten te laat was.

Hatelijk. Ik zet mijn wekker, volgende keer.

Nu ja, ‘t is te zeggen.

Ik ga maandag, dinsdag en woensdag de hele dag interviews afnemen. Dat is iets dat ik heel graag doe. Maar: ‘t is in Leuven, en dan nog niet eens in het centrum of zo.

Ik ga er openbaarvervoersgewijs naartoe, en het eerste interview is om 9u stipt.

Dus ik moet er zijn om pakweg 8u45.

Dus ik moet in Leuven zijn ergens kort na 8u. Want het is dus ergens in Hol Van Pluto, Leuven, en ik ga wel proberen met de bus, maar wie weet is er wel een bus, met mijn geluk is het zo’n situatie van één bus om het uur.

En als ik daar niet geraak met een bus dan moet ik een taxi vinden, en wie weet hoe dat gaat in Leuven.

Zodus, pakweg 8u15 in Leuven zijn. 8u25 is mij te laat, dus de trein van 7u05 neem ik niet. 7u55 is wel op tijd, dus dat wordt de trein van 6u27 aan de Dampoort.

…of toch niet? Want met die trein moet ik naar Antwerpen-Berchem, en daar heb ik net drie minuten om over te stappen. Wat mij te weinig tijd is, dat riskeer ik niet.

Dus zal het de trein van 6u13 worden, naar Sint-Niklaas (aankomst 6u33), en dan vertrekken om 6u42 in Sint-Niklaas om in Leuven te zijn om 7u47.

Dus ben ik er een uur te vroeg. Liever dat dan te laat.

Oh, en ik moet nog tiketten kopen. Dus moet ik op het station zijn om zeker 6u.

update …en alles zou nog in orde gekomen zijn als de trein in Luik geen tien minuten vertraging had gehad. The best laid plans…

Bij het invullen van de beschikbaarheid—we geven elke donderdagmiddag een overzicht mee van wat we denken te doen en hoeveel tijd er eventueel over zou kunnen zijn, tussen volgende week en binnen zes weken—bedacht ik hoe raar het is met tijd en dukte.

Het lijkt dat het een rustige week wordt, en tegen dat het dinsdagavond is, staat het allemaal vol, overdag en ‘s avonds.

Volgende week ook, en de week daarna ook. Maar de twee weken dáárna zijn oases van rust.

Tot binnen drie weken, ongetwijfeld.

Website maken. Telefoon. Afspreken. Skype. Telefoon. Website maken. E-mails. Een boek kopen en laten opsturen naar Holland. Afspreken. Telefoon. Schuiven met planning. Mail. Website maken.

…en dat allemaal vanuit mijn bed, met rug– en voeteneind bijna helemaal naar boven gekrikt: een gemak.

Het enige dat iets minder is, zijn de werkmensen naast de deur: ze waren vanochtend een uur of twee lang met een slijpschijf (denk ik) metaal aan het zagen. En al heel de ochtend is er één werkman die om de zoveel tijd in een flard lied uitbarst, uit volle, maar helaas even valse als volle, borst.

DON’T CRY FOR ME MMMRGENTINAAA!!!

…

…

NNTHE LION SLEEPS TONIIGGGHHT ahimbawé ahimbawé NNN THE JUNGLE!! ahimbawé

…

…

HOOOO IK HEB ZORGEN HOOOO IK HEB ZORGEN HOOOOOOO HOZOOOO HOZOOOO!!!!

Het heeft wel iets.

Ergens. Iets.  

Ik heb al heel erg veel gedaan, eigenlijk. Naast de dingen die ik wel kon maar liever niet meer doe, de dingen die ik niet kon maar wel moest doen en de dingen die ik onder geen enkel beding nog ooit ga doen, waren er ook wel dingen die ik geleerd heb, die ik beter en beter kan, die ik aan het leren ben, en dingen die ik gewoon al heel lang heel graag doe.

Maar er zijn wel nog zo’n paar dingen die ik zéker nog zou willen doen voor ik er mee ophoud. Met werken, bedoel ik.

Een boek schrijven, bijvoorbeeld. Les geven, ook.

Maar als er één ding is waarvoor ik zou bereid zijn om een nieuw leven aan de andere kant van de planeet voor te beginnen—zelfs al is het maar voor een paar jaar—dan is het wel werk als dit.

Bekijk Jensen Harris’ presentatie: anderhalf uur lang, en geen minuut dat ik niet denk miljááárrrr.

Die prototypes, maat!

Okay, het is Microsoft, en het is daar niet allemaal rozengeur—duizenden kleine KMO’tjes die elkaar op smerige manier beconcurreren, heb ik het ooit horen omschreven worden—maar zó een project kunnen doen: ik zou er geen half uur moeten over nadenken.

Mijn madam is op de lappen, ik weet niet waarheen, misschien is ze naar andere vrouwen dingen gaan doen waar ik niets van afweet.

Punt is, ik zit alleen met de kinders thuis, en ik ben vergeten dingen op de nemen op de televisie want ik geraakte niet uit de zetel om te zoeken naar de afstandsbediening, en dat vind ik nu achteraf gezien spijtig want wie weet wat heb ik allemaal gemist terwijl ik naar Mijn Restaurant aan het kijken was.

Maar alla.

De vooruitgang houdt men niet tegen: ik ga nu naar mijn bed afzakken, en ik ga mijn bed omhoog krikken, en ik ga daar wat dingen af maken die ik af wou maken voor het werk. Niet omdat het moet, maar omdat ik wil.

En ik zég wel “goodbye”, maar dat is het natuurlijk niet, want ik zal daar zo draadloos op het netwerk zitten als maar kan zijn.

De vooruitgang, de vooruitgang. Wie zou ooit gedacht hebben dat ik met plezier vervelende dingen zou doen, in mijn bed, vanthangend aan het internet?

Eens rondvraag gedaan bij de franstalige collega’s over Ishtar en Sandrine.

Ishtar

• J’en comprends que dalle.
• J’aurais du mal à voter pour ça.
• C’est pas une langue, elle fait que du bruit.
• Le concept est très urban trad.
• Je suis pas fana du tout.

Sandrine

• C’est une fausse Beyoncé quoi.
• C’est plus dansant que l’autre, quand même.
• Elle n’a pas une tête à s’appeler Sandrine.
• Elle ressemble à la fille qui jouait dans Fame.

En na een minuut of zo: “Bon, pour moi c’est bon hein Michel”, ‘t is te zeggen: “zet dat af want ik ben het beu”.

Et s’il fallait choisir entre les deux?

• Pf. La peste et le choléra.
• A la limite la seconde, c’est plus dansant.

Verfrissend.

Eurosong is gedaan, mijn madam is met een vreemde man uit een vreemde stad, die vanavond aan de deur stond, naar de cinema gegaan, de digicorder huilt zacht neemt zacht op van series in de achtergrond: ik kruip met mijn boek in mijn nest.

Pulp van Kevin J. Anderson, boek drie van The Saga of the Seven Suns, ‘t is spannend. Achtig.

Morgen: niet vergeten in de ochtend, oh, pakweg op de trein, mijn urenregistratie te doen. En dan een rapport afmaken over technische aspecten van een portaalsite, voor zover dat kan afgemaakt worden. En dan bugs doen in JIRA, bugs doen, bugs doen men kan niet meer. En kijken hoe de deploy van een style sheet en wat javascript is, en op zoek gaan naar fouten, en statistieken trekken en dingen.

Oh, en afspreken met een domeinexpert (ik heb dat woord vandaag als vier keer gebruikt, in drie contexten: ik stel me vragen over de normaliteit van mijn leven, soms) voor een workshop over MOSS 2007 van binnen twee weken dinsdag.

En dan dinsdag een ànder rapport afmaken, in Antwerpen, over interviews en observatiesn, zover als mogelijk is. Veel screenshots nemen en alles ook.

En dan woensdag verder rapport en workshop, donderdag nog workshop, en vrijdag thuiswerk: misschien nog een stuk voor de workshop/rapport-klant van woensdag en donderdag, misschien ook interface-ontwerp voor mensen in Gent.

En érgens in de week polsen naar een paar projecten die in pre– of net post-sales-fase zitten. En ook polsen naar een project dat een beetje on hold is terwijl we met drie partijen wachten op een vierde.

“Chô, dat klinkt allemaal zo enorm veel gewichtiger dan het eigenlijk is,” ging ik zeggen, maar ‘t is wel raar: ergens ís dat wel eigenlijk gewichtig en belangrijk. Ik relativeer hoor, maar eigenlijk feitelijk, om het met Joke te zeggen, eigenlijk feitelijk…

Oh ja, en vrijdag is het oudercontact voor Zelie en Louis, en ik moet nog eens interviews doen voor een website die ik wil maken, en we hebben donderdag redactievergadering van Gentblogt, en ik ben nog altijd druk druk bezig met een Redelijk Complexe Site in Drupal.

Life-a, she’s-a good-a.

Oh, en ik heb op het interweb een aankoop gedaan waar ik helemaal van tril van opwinding. En nee, ik zeg niet wat.

Net een tijd gewerkt aan een presentatie. Powerpoint, jawel.

Dertig slides, als het meezit duurt de presentatie een uur of twee.

Ik blijf er van versteld staan hoe graag ik met Powerpoint werk. Op een enkele uitzondering na (een slide waar ik misschien drie kwartier aan gewerkt had, bleek plots mysterieusgawijs wég te zijn), vind ik het een fantastisch programma.

En pas op, ik heb het hier dus over Powerpoint 2003 hé. Powerpoint 2007 vindt wellicht iederéén een fantastisch programma.

De dag is helemaal voorbijgevlogen!

Ik ging nog werk doen voor het werk, maar het is niet gelukt omdat er werk voor het, euh, andere werk tussengekomen is.

En ikhad allemaal dingen te zien op televisie, maar daar is de, euh, andere televisie tussengekomen: BBC was weer eens geheel de moeite waard, met de nagelbijtend spannende voorlaatste dag van de finale van Masterchef, met Torchwood, en met een ongelooflijke documentaire over een negentigjarige stuntman, The Great Omani.

“The Great Omani—when I say ‘The Great Omani’, I should say ‘what’s left of him’, salutes you,” zei hij vanop zijn doodsbed, nadat hij net de pers had rondgebeld (“I think I may have quite a story for you”), en na een afspraak met de begrafenisonderneemster (“do they all look as pretty as you?”).

En een paar dagen later stierf hij, na een sigaar en een whisky.

En hij stond in alle kranten, de hele wereld rond. Nog één keer.

Ik heb een abonnement op de trein en op De Lijn en op TEC en STIB/MIVB.

Die bussen en metro’s en trams, dat is dus om het even waar in het land, zonder nadenken: een enórm gemak, ik kan op om het even welk openbaar vervoer stappen en ik moet niet eens nadenken.

Dat van de trein, dat is tussen Gent en Brussel, wat nog goed uitkomt, want ik werk nu eenmaal in Brussel en ik woon nu eenmaal in Gent. En dus dat het goed uitkomt, want ik kan een jaar lang gratis de trein nemen tussen die twee steden: binnenkomen, neerzitten, mantel bovenop de ijsspuiende airco (hatelijk ding), sjaal oprollen en tegen de venster leggen, abonnement op het tafeltje voor mij, hopla in slaap en ik ben gerust want de controleur moet mij zelfs niet wakker maken.

Ha, maar nu werk ik dus regelmatig in Antwerpen. Meer nog: de volgende paar weken ga ik eigenlijk meer in Antwerpen zitten dan in Brussel. En zit ik dus met een Go-Pass, of hoe die dingen tegenwoordig ook heten, die ik moet invullen en dat ik nooit weet de hoeveelste we precies zijn vandaag.

En die ik de eerste dag dat ik naar Antwerpen moest, helemaal vergeten was.

En die gisteren al op was, en dat ik vandaag dus voor de tweede keer zwart gereden heb, en het pas beseft heb toen ik wakker werd aan de Dampoort.

Proper is dat.

Vandaag in Antwerpen. Nieuwe klant, en dus nieuwe locaties en nieuwe manieren om op die locatie te geraken.

Vanmorgen al meteen een Malcontent Antwerpenaar aan mijn been gehad. Dat het toch erg is, hoe lang die werken duren. En dat het EEN HALF MILJARD gekost heeft, dat nieuw gerechtsgebouw, en dat er tunnels onder het gerechtsgebouw zitten voor de bussen met gevangenen, maar dat ze te nauw zijn, die tunnels, en wat ik daar van vind?

Ik heb begrip getoond voor de verontwaardiging, maar toch ook gezegd dat het aan zoveel verschillende dingen kan liggen, misverstanden wie weet wisten de metsers niet dat het écht op een paar tiental centimeter stak, wie weet dit, wie weet dat, en voor ge ‘t weet is het een halve meter te nauw aan alle kanten omdat iedereen het voor het beste wil doen.

De mens was niet overtuigd.

Maar goed. Vanmiddag een nodeloos blokje om gelopen omdat ik de kantine niet vond, vannamiddag gelukkig gevraagd aan de receptie van gebouw één of gebouw twee, waar ik een interview zou afnemen, wel degelijk aan de overkant van de straat was (nee, het was aan het einde van de straat aan de dezelfde kant), en dan in het gebouw zelf gelukkig gevraagd of dit wel degelijk de juiste vergaderzaal was (nee, het was een zaal in de hoek—een groot gemak dat de namen zo duidelijk aangeduid stonden).

En dan een prettig interview afgenomen: geloof het of niet, mensen die mij in het echt kennen, maar ik doen dat dus echt wel graag, interviews afnemen van mensen. En hoe verbazend eigenlijk hoeveel verschil voor een project zelfs maar één interview met iemand op het echte terrein maakt.

Naar huis gegaan met de tram, in twee keer met een overstap in de buurt van de Wolstraat (mooie buurt, trouwens), en dan met de trein (mooi station, Centraal, shame about de goedkope afwerking op die nieuwe perrons, en vooral van die lelijk ijzeren relingtube die het zicht ontsiert).

Vanavond al wat beginnen uitschrijven aan het interview, snel een artikel voor Gentblogt afgemaakt terwijl ik naar een hagiografie van de veertiende Dalai Lama heb gekeken, the L Word gezien (mmm Jennifer Beals), en peins ik, straks moe maar voldaan naar bed.

Oh, en morgen terug naar Brussel (De Post, joechei!) om een index af te werken, en er ook de rest van het interview uit te schrijven. Morgenavond fotoshoot (brr) met de kinderen (juich!), en dan overmorgen terug naar Antwerpen voor nog een interview en nog studie.

En dan is het weekend. Mensen, mensen, mensen.

Vandaag in Antwerpen gewerkt. De mannen van het openbaar vervoer vonden het nodig om te staken, wegens agressie hoor ik net. Fijne kerels: bus 1 en 13 rijden niet, maar al wat meer dan 100 is reed wel lustig, dus stonden we daar: te schilderen, en meer dan een half uur te wachten op een bus die eigenlijk om de tien minuten zou moeten komen.

Ik ga niets zeggen over Antwerpenaren, want ik werk vanaf vandaag een groot stuk van de tijd temidden ervan. Maar plannerdink van De Lijn: ge trekt op niets.

Alla. Vanavond (straks) weer naar huis, nog wat studeren op de trein denk ik, en dan linea recta naar Comedy Zone. Bart Cannaerts, Philippe Geubels, Han Solo en –joy!- Henk Rijckaert vanavond. En dan foto’s ontwikkelen en een artikel schrijven voor Gentblogt.

En dan morgen een seminarie ’s morgens, en een meeting ’s namiddags, en wat gewoon werken, en schijrven, en dan weer naar Comedy Zone, en foto’s nemen, en ontwikkelen, en een artikel schrijven. En donderdag werken en Comedy Zone en artikel. En vrijdag hetzelfde. En zaterdag rusten en Comedy Zon en artikel.

Wijs! Maar ik denk dat ik mijn slaap op de trein wel nodig zal hebben.

Hoho. De laatste nieuwjaarsreceptie van het jaar, vanavond: op het werk in Brussel. En daarvoor: kick-off van een project, in Antwerpen (akelige stad). En daarvoor: interne kick-off van datzelfde project, in Brussel.

Ik heb mijn mid-afternoon-slaapje op de trein gemist, tussen 17u45 en 17u35, en dat was de finale nekslag: doodop.

Maar! Vanavond van niet minder dan twee van de organisatoren het programma doorgemaild gekregen van de Information Architecture Summit in Miami, en het ziet er interessant genoeg uit om naartoe te gaan. Wahey!

Deredactie.be verliest surfers, lees ik. Tja. Niet verwonderlijk zeker? Om verschillende redenen?

Het uitzicht en de werking is eigenlijk niet zo meteen belangrijk, daar kunnen relatief snel mouwen aan gepast worden. Alles staat of valt met de voorbereiding en hoe ad hoc ze hun beslissingen genomen hebben, denk ik.

…

‘t Is raar, maar ik heb dit nog nooit zo gehad als nu: ik voel me geremd om een opinie te formuleren over deredactie.be. Aan de ene kant weet ik er nét teveel over, van niet minder dan drie mensen achter de schermen, en aan de andere kant weet ik er làng niet genoeg over om een gefundeerde opinie te hebben. En het is niet evident, als mens die werkt voor een bedrijf dat eigenlijk de geknipte partner is om een website als die nieuwe van de VRT aan te pakken, om ongefundeerd opinies te spuien.

Vreemd gevoel, vind ik dat.