Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Tag: willys-en-marjetten

Willy’s en Marjetten: doek

Ik wist het al een tijdje, maar ‘t is nu ook officieel bekend gemaakt: Willy’s en Marjetten houdt er nu zondag mee op.

Helaas! Spijtig! Jammer! Droefenis!

Niet, schijnt het, omdat kijkcijfers of waardering tegenvielen. Wel, schijnt het, omdat het budget er niet meer was: ‘t is dus niet afgeschaft maar wel opgeschort. Tja. Niet veel troost natuurlijk, maar toch iets.

Het spreekt vanzelf dat als er elke zondag anderhalf miljoen kijkers waren geweest, dat het dan wellicht wél dertien afleveringen had gelopen. Die waren er niet, en die zouden er ook niet gekomen zijn.  

Polariserend is het minste dat een mens er van kon zeggen. Op één slechte en één zeer matige aflevering na, vond ik het op een zeldzaam hoog niveau staan, toch zeker naar Vlaamse maatstaven. Akkoord, het was geen Fast Show of Little Britain, en al helemaal geen League of Gentlemen of Mighty Boosh, maar toch, maar toch.

Voor De Jeugd Van Tegenwoordig, voor zover ik dat zo kan inschatten en te horen aan de jawaddedadde’s en miauwkes en djoeven in conversaties online en in het openbaar vervoer, was het zo’n beetje de Buiten de zone van nu. Net zoals Buiten de zone ook al Meester, hij begint weer voor de jaren ‘90 was (alledrie trouwens met Bart De Pauw—in mijn hoofd één keer als jeune premier-met-bijrol, één keer als drijvende kracht, en één keer als temperende mentor).

Neveneffecten-de-serie was bij flitsen geniaal, maar lang niet gedisciplineerd genoeg. Niet genoeg weggegooid, en soms niet op tijd gestopt. En ik vond persoonlijk, net zoals eigenlijk ook bij Buiten de zone, dat het (bewust of onbewust) afkijkerken van voorbeelden soms echt pijnlijk was.

Willy’s en Marjetten was té Oostvlaams misschien. Uiteraard geen probleem voor mij (hoe meer hoe liever!), maar wel voor de gemiddelde Antwerpenaar en Brabander, kan ik me inbeelden. Van de nood een deugd gemaakt ook qua budget: duur voor Vlaanderen misschien, maar natuurlijk géén geld naar BBC-normen, en dan maar El Cheapo Vrije Radio-gewijs gedaan.

Maar vooral: veel meer een eigen stem dan zo ongeveer alles op hetzelfde vlak in Vlaanderen tot nog toe. Stukken Little Britain uiteraard, en het dorp begon soms echt wel op Royston Vasey te lijken en zo, ‘t zal wel, maar uiteindelijk kan dat ook niet anders, en was het absoluut niet storend.

Ik hoop dat we er nog veel meer van zien, van de Neveneffecten. Misschien moeten ze wel eens iets doen met Benoît Poelvoorde, kwestie van internationaal. 🙂

Willy’s en Marjetten: make or break

Allez ja, da’s wat overdreven natuurlijk, maar toch.

‘t Is gelukkig meegevallen. Geen hoogvlieger, maar ‘t viel beter mee dan de tweede aflevering, waar er bijna geen glimlach af kon.

Veel goede hoop voor Saskiaken (die kousjes!), maar Bart De Pauw, vrees ik, begint mij wel een beetje tegen te steken. Het is dat hij soms zielig overkomt, op een verkeerde manier. Zo gelijk alsof hij een jaar of tien te oud is.

Marcel is voor de rest altijd onderhoudend en dink (…en dan een soort omgekeerde zes, misschien een schrijffout…), of die keer dat ze Jef Kennedy vermoord hadden en de dat ze de moordenaar hadden gevonden (…en als u hem gezien heeft stuur dan een gele briefkaart naar de politie van Amerika…).

Stomme lollen, dat mogen ze vooral blijven doen—eindelijk een personage van vlees en bloed: Espe! En ook reporter Cesar mag terugkomen—Al Quaedo! En Hitler zijn asse! En de wereldvrede die ondertekend is!

De geriatrische bankoverval, dat duurde vééél te lang, en de grimage trok op niet al te veel. Make it snappy, gasten. En serieus: Bart De Pauw, die past er soms helemaal niet bij.

– En wat mag ik u wensen?
– Een beetje meer continentie.

Inderdaad. Volgende week nog beter, mag een mens hopen.

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑