X-Facteur

zondag 11 december 2005 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

Finale van X-Factor.

Ik zei het al vorige week: het is eigenlijk geen wedstrijd meer. De overgebleven kandidaten zijn allemaal goed op hun eigen manier, en ik kijk eigenlijk uit naar een avond goeie muziek.

Udo begin met Something Happened on the Way to Heaven, uiteraard goed gezongen, maar ik ben niet aan Phil Collins. En dan doet hij Hard to Handle. Mja. Ik heb hem overtuigender gehoord.

De Cappaert Sisters doen Love at First Sight, van begod Kylie Minogue. Mneh. Niet goed. En knullige danspasjes. En hebben ze dan eens een orkest, doen ze toch wel zo’n djoemdjoemnummer zeker? En dan doen ze nog een klef ander nummer, To You of zo. Mbah.

Tiens, Udo gaat Roch Voisine doen, I’ll Always Be There. Achter de piano zowaar. Zéér zéér schoon. Indrukwekkend schoon.

Liliane is weer de koe uit aan het hangen. Dat Udo iets in zijn hart moet steken dat al in zijn vingers zat en zo.

En de Cappaertjes doen The Boxer, van Simon & Garfunkel, en ze doen dat, heb ik de indruk, niet zo goed als ik er van zou verwacht hebben.

Allez ju. ‘t Kan me niet schelen wie wint en wie verliest. Ze verdienen het allebei, en ze gaan allebei nog schone dingen doen in de toekomst.

update: Udo gewonnen. Verdiend. En de Cappaerten, die gaan volgend jaar toch nog een plaat oppakken met Jean Blaute.

muziektelevisiex-factor

X-Factor

zondag 4 december 2005 in Televisie. Permanente link | 10 reacties

Udo zingt van Every Kind of People, en hij doet dat goed. En ik bedenk hoe spijtig het is dat Robert Palmer al dood is. En hoe onterecht het is dat Peter Gabriel de hemel ingeprezen werd om zijn multikultureel en expirementeel gedoe, terwijl Palmer dat vroeger en beter en vooral wijzer deed.

Daar geheel naast: Udo is een verrekt goeie vakman, en het orkest is bijzonder goed bezig.

Ivann is, moet een mens toegeven, min of meer te pruimen in een misschien wat magere versie van On Broadway. De twee wel bijzonder heaumeaux dansende medemensen die hem choreografisch flankeren, kunnen me dan weer minder charmeren.

De Cappaertjes doen weer onverklaarbaar van kippenvelmoment. Ik weet niet hoe ze het doen, misschien met die twee stemmen die zo op mekaar ingespeeld zijn? ‘t Is iets moderns en van iep op-achtig, maar het blijft zeer goed.

Oooo gaat Udo Creep zingen? Jààà! Dat kàn niet anders dan goed zijn!

[en toen werd het stil: milleku zo goed]

Ivann begint goed aan iets van Elton John, maar het eindigt in pathos en bombast. Nah. Niet mijn tas koffie.

De Cappaert Sisters doen Uninvited, en alhoewel Alanis Morisette niet mijn grootste fan is, is dit zonder overdrijven magistraal te noemen. Dat er niet veel, wat zeg ik, hoegenaamd niet veel, waar dan ook, zijn die hen na doen. En, wat ook wel eens mag gezegd worden: hun Engels is verdorie goed. Beter dan hun Algemeen Nederlands, zou een slechter mens dan ik zeggen.

En ook: haal zo’n kalkoen boven, trek dat zijn staart uit en steek het resultaat in de hoed van dat orkest. ‘t Was Wreed Schoon. En het wordt altijd maar groter: voor Udo’s volgende—Isn’t it Time?—komen er naast de strijkers ook nog eens blazers bij. Udo ziet er voorwaar gelukkig uit als hij zingt, as well he should, de lucky bastard—het is niet veel mensen gegeven met zo’n bezetting en zo machtig goed te zingen.

Bij de beoordeling van Liliane St. Pierre is het overduidelijk dat ze daar geheel niet op haar plaats zit. Ze zegt dat de fans van Udo niet sportief zijn, maar miljaar, zo’n tang. Ik zou het haar Ivann wel eens willen zien doen. De goele.

Enfin, die Ivann doet nu dus Higher and Higher. Niet zo goed, me dunkt. Of het zou moeten zijn dat het la Saint-Pierre’s negativiteit is die er op afstraalt en dat ik niet objectief meer oordeel. Ik vind hem te gelekt en gelepeld. Plastiek.

Ik denk dat het dit is: Ivann neemt elk liedje en maakt het middle of the road. Hij heeft to nog toe elk van zijn keuzes vakkundig ongevaarlijk gemaakt, terwijl de twee andere elk van hun keuzes net gevààrlijker maken. Breekbaarder, of agressiever, of moeilijker, maar in ieder geval verrassend.

Kris Wauters en Jean Blaute blijven op de vlakte. Niet echt enthousiast, maar ook niet negatief. Slimme keuze, zegt Jean. Veilig en voorspelbaar, zegt Kris. Ik vind dat ze te vriendelijk zijn, vooral gezien hoe die ex-Claudette het nodig vindt zomaar mensen af te kappen.

De Cappertsjes besluiten met If I ain’t got you. Spijtig, vind ik. We hadden dat al gehoord. Uitstekend hé, dar niet van. Maar ik zou besloten hebben met een bang en niet met zo’n toch wel ergens enigszins whimper.

Maar jonges toch, Saint-Pierre vond het “best OK”—jay-sus! En in het tweede nummer vond ze de kleedjes goed. Jongens jongens jongens. En ze vond dat er “weinig te merken was van de stemproblemen die er vannamiddag waren”.

Kris zegt terecht dat ze het risico niet geschuwd hebben. En dat Uninvited wel degelijk zeer moeilijk was. En dat Alicia Keyes op het einde fantastisch was.

Kijk, het mag gezegd worden: Liliane Saint-Pierre is een gemene bitch. Ze heeft nodeloos mensen afgekraakt, en op een niet weinig subtiele manier. Beneden alles. Belachelijk. En wie is zij om commentaar te geven? Soldiers of bleeding Love dedju.

update: gerechigheid is geschied. Udo en The Cappaert Sisters komen volgende week terug. Niet één van de twee zal volgende week een verliezer zijn, daarvoor zijn ze te verschillend van elkaar en te goed.

televisiemuziekx-factor

X-Factor

zondag 13 november 2005 in Televisie. Permanente link | 3 reacties

Egad. Door SAM van daarnet het begin van X-Factor gemist.

Paco Garcia zingt, nootgewijs correct vermoed ik, Unchained Melody. Maar die mannelijke Mena Trott in hem steekt me zwaar tegen. En zijn Engels is barslecht. En ik gelóóf hem niet als hij zingt. Nè. “Het plaatje,” zoals men soms wel eens zegt, “klopt niét”.

En Lilian St. Pierre heeft iets afgrijselijk afgrijselijks aan.

Patrick en Carina doen Het kan niet zijn, als dat al geen machtige nummerkeuze is—ik vind de versie door Jean Blaute geproducet en door Soulsister gezongen op Turalura het allerbeste op die overigens in het geheel uitstekende CD. En, goeie help, P&C doen dat màchtig goed.

Kiekenvlees in Vlaamse Huiskamers, blokletteren de kranten morgen, als er nog gerechtigheid is in de wereld. Daar is nu eens niéts slechts op te zeggen.

Ivann gaat van Can You Feel The Love Tonight zingen. Ik heb maanden aan een stuk The Lion King gedraaid in de bioscoop, en ik kreeg er elke keer weer een krop van in de keel. Maar Ivann doet niet iets te veel Elton John na, het is me te slaafs, en het overtuigt me niet.

Udo doet het zoals alle weken weer zeer goed, àf zonder afgelekt te zijn. Relaxed en toch spannend. Effortlessly good, azzet ware. Al staken zijn “one more time guys”-kreetjes me toch een béétje tegen, zijn “don’t forget to smile ladies and gentlemen” op het einde maakte veel goed.

Het Cappaert-gezusterte doet iets in ‘t frans, maar ik ben niet meteen verkocht. Non môssieu.

I dunno.

televisiex-factor

X-Factor, vervolg

zondag 6 november 2005 in Televisie. Permanente link | Eén reactie

Recht is geschied. Alexander mag naar huis. ‘t Werd tijd.

Zou er ergens nog een archief van de rioolpers zijn? Ze zeggen nu al weken na mekaar dat Patrick en Carina iets hebben meegemaakt in de pers, en ik weet weer van niets!

update: got it.

X-Factor

zondag 6 november 2005 in Televisie. Permanente link | 3 reacties

Goeien appel, die Udo kan echt wel fantàstisch goed zingen. Give that man a cee-gar.

En Koen Wauters heeft het gelijk toch niet echt voor Alexander, hij die anders zelfs bij toondove poedels een goed woord klaar heeft, stond Alexander zowaar een beetje af te kappen. Nu, met recht en rede, want het is ondertussen toch wel iedereen een raadsel wat die jongen er nu nog bij zit te doen. “Te warm” was zijn excuus deze keer waarom hij zelfs bij een naar vergelijking poepsimpel nummer de mist in ging. Wauters wees er hem terecht op dat het overal warm is, en dat er op een echt podium nog véél meer lampen hangen. Nee maar.

Paco Garcia maakt een village people-versie van Hold Me Now. Eum. No sir, that’s hardly appropriate. Het liedje gat, zoals mijn madam correct opmerkt, over de laatste nacht samen van een koppel dat elkaar enorm graag ziet maar elkaar moet veraten, en hij makt er een beetje een disco-gay-compleet met knipoog-versie van? Tacky. Vies. Bah. Kijk, Wauters Kris vindt dat dus ook, hoezee. Als een tang op een varken, zegt hij, zeer juist. Blaute Jean vindt het belegen tavernedisco, en ook dat kan ik alleen maar bijtreden.

Met de Cappaerts Sisters is het alweer kiekevlees geblazen. Niets op aan te merken dus. Zeer goed gewerkt, en tot de volgende keer, als er enige rechtvaardigheid is. En dan te bedenken dat die Alexander daar ook nog tussensteekt. Minsch minsch minsch.

Helena doet Billie Holiday. Haar engels kon beter, de zang is misschien wel zonder verrasingen maar desalniettemin uitstekend.

Suck on that, Alexander. Ik hoop op Garcia en Sacha voor afvallers. En dat Garcia alsnog mag blijven van de jury.

—ah shit, ik dacht dat het al gedaan was, we hebben dus Ivann gemist, en er pas weer ingevallen met Patrick en Carina—It Takes Two, zeer fijn gedaan. Niet meteen kunst of zo, maar gewoon fijne ambiancemuziek. Allez ju, Liliane gaat eens proberen negatief uit de hoek komen. Zoals gewoonlijk als ze probeert gemeen te zijn, zwak.

Eens kijken naar de herhalingen om te zien wat die Ivann ervan gebrouwen heeft. Niet slèkt, zo op het eerste horen.

Duimen dat Alexander er uit ligt.

Dom Vlaanderen

zondag 2 oktober 2005 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Als er nog eens een bewijs moet zijn hoe meer volk er samen beslist, hoe dommer de beslising vaak is: in X-Factor stonden op het einde twee kandidaten tegeoven mekaar die het alletwee ruim waard waren om door te gaan, méér dan een aantal van de kiekens die wél door mochten gaan.

Zwak.

Zwakzwakzwak.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338