Naar bed!

woensdag 9 januari 2013 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Alleen thuis met de kinderen vandaag: Sandra op de lappen.

Dat naar bed krijgen, da’s dan altijd zo ongeveer hetzelfde verhaal. Anna rond zeven uur, zonder al te veel protest (en woensdag nog wat minder protest dan anders, ze isdan eigenlijk nog niet zo lang pas terug van de zwemclub):

Anna

Jan, een uur later, onder luid protest – zelfs al ligt hij eigenlijk al een tijd stikkapot in de zetel:

Jan

Louis nog een uur later, in dit geval nadat zijn aflevering Doctor Who gedaan was:

Louis

En dan Zelie, op een uur dat zo ongeveer onderling overleg redelijk lijkt.

Zelie

(behalve als ze zich ter elfder ure herinnerde dat ze nog iets voor school moest doen, dus, zoals vandaag)

(zucht)

(gelukkig was het maar tien minuten werk)

Och here dat kind

woensdag 28 november 2012 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Vrijdag neem ik een dag vrijaf, voor Zelie. 

De dutsin moet naar de orthodontist: haar melktanden vielen maar niet uit. Ze hebben de afgelopen dagen eerst haar onderste kiezen en dan haar bovenste uitgetrokken, en nu moet er een apparaat in haar mond gevezen worden. 

’t Zal morele steun worden en zo, want ze ziet het gelijk niet helemaal zitten. 

(En een geluk dat we verzekerd waren, want het is godmiljaarde niét goedkoop, zo’n ingrepen. En allemaal in cash te betalen ter plaatse, als ik dat goed begrepen heb.)

fml

dinsdag 27 november 2012 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Muziek speelt op de Sonos van op Spotify; Last.fm verzamelt dat en stuurt elke week naar Twitter wat de meest beluisterde artiesten zijn in huis. 

De helft van de tijd — wat zeg ik, negen keer op tien — zit er ergens een kink in de kabel, want de grootste hoop van wat ik beluister komt al een eeuw niet meer op Last.fm terecht, maar wat er wél doorkomt…

AAAAARRRRGH ZELIE

Gewoon ter info: de kinderen luisteren ook met mijn account, hier thuis. Voor de duidelijkheid hé. 

Communicatie anno 2012

zondag 24 juni 2012 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Zelie moest in het achterhuis haar zooi op het bureau opkuisen. Beeld u in: een tornado in een papierfabriek, met een container ander gerief erdoorgedraaid. 

Een uur later, op de Googletalks:

Zelie

Awwyea

bureau is opgeruimd 

Everything went better than expected

nu nog de grond maar eerst pauze

Me gusta

LOL

Ahem ja. Twaalf jaar, dames en heres. 

Turnen

maandag 7 mei 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Het was gisteren turnfeest bij Forza Ritmica, de turnclub van Zelie. Al tien! jaar de turnclub van Zelie, bleek deze namiddag na wat nadenken, en hoe vreemd is dat wel niet. Ze zit daar al van haar drie jaar, eerst drie jaar kleuterturnen gedaan, en nu dus al zeven jaar ritmische gymnastiek. 

Ritmische gymnastiek, dat zijn die dingen met hoepels en knotsen en linten en touwen en zo: Zelie deed vandaag een oefening met hoepel en dan eentje zonder toestellen. Ik vond het alvast goed. En ik was misschien nog het meest content dat ze niet meer in zo’n vies roze en paars pakje moet turnen maar dat het een stijlvol volledig zwart ding is, tegenwoordig. 

Euh nee, geen foto’s of filmpjes. Damn.

Welkom in het weekend, anders

vrijdag 4 mei 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zelie komt terug van babysit: wenend van de pijn wegens oorontsteking. 

En ik weet niet waar gedraaid van de rugpijn. 

Morgen een hele dag communiefeest, en overmorgen turnfeest? Neen, ik dacht het niet. Of het zou al erg moeten veranderen tussen nu en dan. 

We mogen het er eigenlijk niet over hebben

zondag 22 april 2012 in Kinderen. Permanente link | Geen reacties

Gisteren zijn we gaan kijken naar het optreden van de dansschool van Zelie en Louis,  The Dance Factory.

Jawel, da’s de school van die choreografe die de Hollandse presentatoren op The Ultimate Dance Battle en So You Think you Can Dance hatelijkgewijs alsmaar “Isabelle Beej Naaj” uitspraken, en die wij gewoon Isabelle Beernaert noemen. 

Zelie deed er een optreden in clipstyle, en Louis deed een breakdanceroutine. 

Er waren gastoptredens van Nina, die So You Think You Can Dance gewonnen heeft, en van Yufat, die er beestig goed in was. En er waren uren en uren aan een stuk optredens van vanalles en nog wat. 

We mochten het niet filmen maar ik heb het toch gedaan, alleen voor onze eigen kinderen: ik heb er niemand mee gestoord want we zaten toch op de laatste rij. Maar we mogen het niet op het internet zetten want er zijn rechten op.

‘t Is ver gekomen, als dansroutines echt riskeren gepikt te worden door concurrenten. 

Maar bon, them’s the breaks. Wij hebben het staan, en we gaan dan binnenkort ook nog eens de DVD kopen.

BOTsing: Zelie in de boekskes

maandag 16 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | 8 reacties

Ja, ik ben nu eigenlijk ook wel eens benieuwd wat er nu uiteindelijk van gekomen is, van dat tekstje dat ik een halve eeuw geleden geschreven had en die foto’s die ik erbij had genomen.

Eén tip van de sluier gelicht via Instagram, maar voor de rest: geen idee. Met wat geluk komt het nummer van de gezinsbond één dezer hier toe, en kan Zelie zelf lezen hoe ze in de boekskes staat. :)

576c099c87c211e1af7612313813f8e8 7

(En bevlogen, begot. Van alle omschrijvingen, bevlogen?)

Voor wie benieuwd was — hieronder wat ik doorstuurde. Onvermijdelijk gedateerd vanaf het moment dat het geschreven was (geen idee of Zelie die Sims Online nog speelt, bijvoorbeeld), maar ‘t geeft toch een idee. Er was mij gezegd: iets van ongeveer 2500 woorden, en dan schrijf ik tot ik aan 2500 woorden zit en dan stuur ik het door. En ik heb het niet genoeg herlezen, ik weet het. Enfin ja, meer dan een keer of twee zou een gemak geweest zijn. Ik vermoed (hoop) dat er nog een redacteur over gegaan is.

 

De situatie: twee volwassenen, vier kinderen (6 – 8 – 11 – 13), een poes, en veel meer computers en smartphones en tablets in huis dan strikt gezien noodzakelijk.

Ik zal het maar meteen ootmoedig toegeven: ik was die ene computernerd in de klas, in de jaren 1980. Ik deed niet veel anders dan boeken lezen en “op de computer zitten”, en ik vrees dat er sindsdien niet echt veel veranderd is.

Zelie op computer in 2000

Zelie is net verhuisd van de lagere school naar de humaniora, en ze heeft het nooit anders geweten dan dat er een computer met internet in de buurt was. Als baby sabbelde ze op mijn muis, als peuter tokkelde ze op het klavier en speelde ze eenvoudige spelletjes, als kleuter zong ze mee met Japanse liedjes-van-op-het-internet, toen ze leerde schrijven hield ze een dagboek bij op haar eigen blog, ze heeft al een paar jaar haar eigen e-mailadres, www.zelie.be staat klaar als ze het ooit wil gebruiken, en nu ze een oude laptop in bruikleen heeft gekregen, is ze zowat versmolten met het internet.

Dat klinkt dramatischer dan het is: de méér dan overgrote meerderheid van haar vrije tijd gaat naar ballet, turnen, saxofoon, muziekschool, koor en scouts, en gewoon spelen, en bij vriendinnen gaan en vriendinnen uitnodigen, en lezen, en…

Maar als ze dáár niet mee bezig is, dan vind je ze gegarandeerd achter haar laptop.

*
*   *

We dachten dat we het gevonden hadden, een tijd geleden: duidelijk afspraken voor wat televisie, computer en internet betreft. De algemene regel: “maximum twee uur scherm per dag, en niet tijdens de week”. Twee uur televisie kijken, twee uur  op de WII spelen, twee uur spelletjes op de telefoon.

Dat lukte, min of meer, tot pakweg een jaar of twee geleden, en toen werd die algemene regel meer een stok achter de deur dan iets anders, want het is tegenwoordig in de praktijk gewoon onmogelijk om zo strikt te zijn. Al was het maar omdat ze op school opdrachten krijgen waar nu eenmaal internet voor nodig is. En omdat de grens tussen “een boek lezen” en “een interactief verhaal doen op internet of iPad” meer en meer vervaagt.

En dus zijn we nu vooral praktisch ingesteld: we proberen er voor te zorgen dat het de spuigaten niet uitloopt. Ik wijs een beetje de weg, ik probeer op vragen te antwoorden, en ik hou een oogje in het zeil.

In het zeil, jawel: de ene regel die we vooralsnog niét laten vallen, is dat al het ge-internet in de woonkamer gebeurt. Elk kind heeft zijn eigen account op de computer, ze hebben allemaal een wachtwoord en we kijken niet mee over de schouder, maar: geen computers op de slaapkamer, geen computers uit ons zicht. We lezen hun mails niet mee, maar ze weten wel dat als we dat zouden willen, we het moeten kunnen.

Vertrouwen geven om vertrouwen te krijgen, en al dat wollig gedoe, zeer zeker.

*
*    *

Een typische Zelie-computerdag? Mail lezen en schrijven, Facebookstatussen nakijken en erop reageren, een snel spelletje spelen tussendoor en dan vooral veel kijken naar Youtube en Ketnet.

 

Het zou niet meer lukken zonder e-mail, bij ons. We hebben allemaal een adres in het gezin, en ook school, muziekschool, scouts en dergelijke rekenen erop dat kinderen én ouders vlot bereikbaar zijn met mail. Zelie krijgt opdrachten en resultaten door per mail, ze blijft op de hoogte van allerlei nieuws via nieuwsbrieven, en natuurlijk stuurt Facebook ook een mail van zodra er ergens iets verandert.

Zelie op laptop

Facebook: tja. In principe mag het niet: je moet dertien zijn voor je er op mag, en Zelie is nog een paar weken twaalf. In het zesde leerjaar zat zo ongeveer iedereen op Netlog, en het lijkt wel alsof ze in de loop van vorige zomer collectief overgestapt zijn naar Facebook. Netlog bestaat nog wel, en maar ze doen er bijna nooit nog iets op: het staat vol storende reclame, het ziet er te kinderachtig uit, en het zit ook vol kinderen.

Facebook heeft het  voordeel dat je redelijk duidelijke grenzen kan trekken. Het eerste dat we gedaan hebben, Zelie en ik, toen we ons samen aanmeldden, was alles dicht timmeren. Op de privacy-pagina (http://www.facebook.com/settings/?tab=privacy) kan je in detail zeggen wie wat van jou mag zien, wie je kan contacteren, of je kan gevonden worden, welke apps wat van jou weten, en meer.

Sinds er vorig jaar een klein, ahem, incident was met een gedeelde Netlog-account van een fictief meisje, waar het niet duidelijk was wie wat precies gedaan had maar waar plots een hele resem mannen allerlei oneerbare voorstellen deden, is Zelie méér dan doordrongen van een aantal basisregels:

  • Als je denkt dat wat dan ook niet pluis is: zeg het ons meteen.
  • Maak geen valse personages aan. Wees altijd jezelf, met naam en achternaam, en doe niet alsof je iemand anders bent.
  • Deel nooit je wachtwoord. Een Facebook-account is als een identiteitskaart: van jou persoonlijk.
  • Besef altijd dat wat je schrijft door iedereen kan gelezen worden, en waarschijnlijk zal gelezen worden. Vrienden, kennissen, ouders, leraars: ze komen het hoedanook op de één of andere manier wel te weten. Denk dus drie keer na voor je wat dan ook zegt.
  • Word alleen vrienden met mensen die je echt kent. Zelie wordt enkel Facebookvriendjes met mensen die ze in het echt ook vaak ziet, vriend. Haar Facebookvriendenkring bestaat vooral uit kinderen van op school, familie, buren en goede vrienden van de familie. En als ze iemand niet échtgoed kent, dan maakt ze er “kennissen” van: die zien minder dan echte vrienden.

Niet dat Zelie nu meteen enorm veel doet op Facebook: ze kijkt vooral naar statussen van vrienden en kennissen, volgt op de voet wat er nieuw is, en reageert hier en daar. Ze schrijft niet echt over wat haar overkomt of wat ze voelt of ziet: haar eigen statussen, die blijven min of meer beperkt tot hier en daar eens een foto bewerken, collages maken, en grapjes doorgeven.

 

Het zal er onvermijdelijk ooit wel van komen, dat ze meer zelf gaat on-line zetten, en ik hoop alvast van ganser harte dat ik ze tegen dan genoeg geïndoctrineerd heb over wat ze vooral niét moet doen: ik plaag ze genadeloos met het –geef toe, jongens toch– licht belachelijke internettaalgebruik van sommige van haar vrienden (“gebroken”, sinds wanneer wordt dat “gebrokeeeeeeennnn” geschreven? wie heeft ooit beslist dat “wij zijn” plots “wy zyyn” is?), en we maken ons samen vrolijk over okselfoto’s (van die zelfportretten voor een spiegel, waar vooral een oksel op te zien is), over duckfaces (zelfportretten met opeengetuite lippen, die zien eruit alsof je een eend nadoet), over vreemde vinger- en handbewegingen.

‘t Is vechten tegen een onvermijdelijke bierkaai, vermoed ik, maar toch: een mens kan maar hopen.

*
*     *

Zelie’s grootste passie op Facebook, sinds een maand of vijf, is The Sims Social.

The Sims, da’s een soort virtueel poppenhuis. Vroeger kocht je zo’n spel in de winkel en installeerde je dat op je computer, tegenwoordig is dat helemaal online.

Ze speelt het met haar vrienden: ze heeft acht buren, en dan zijn er nog een kleine twintig andere die geen rechtstreekse buur zijn. Het zijn bijna allemaal schoolvriendinnen van de eerste humaniora, maar er zitten ook nog een paar meisjes van de basisschool bij, en een paar  dochter van vrienden van ons.

Het principe, zoals Zelie het uitlegt: “Je hebt een huis, en je  moet opdrachten vervullen. Als je een opdracht vervult, krijg je simoleons als  beloning, daar kan je allerlei dingen voor je huis mee kopen. Je kan soms ook rechtstreeks dingen verdienen: je krijgt bijvoorbeeld een auto als je een paar mensen contacteert en als genoeg van je vrienden je ondersteunen. Je kan die opdrachten ook afkopen met Simcash. Die Simcash krijg je als je een paar dagen op rij speelt, en als je dat zou willen, kun je ook Simcash kopen met echt geld, of verdienen door te reageren op reclame zoals ‘een gratis fotokalender maken’, ‘gratis magazine-abonnementen nemen’, maar dat doe ik dan niet.”

In het echt is zo’n spelletje als Sims Social een gehaaide geldmachine: je hebt er geen enkele kennis of kunde voor nodig, het is er helemaal op ingesteld om mensen verslaafd te maken en andere mensen voortdurend aan te porren om te blijven spelen, en dan uiteindelijk écht geld te laten uitgeven voor virtuele goederen: een nieuwe virtuele auto, nieuw virtueel behang, nieuwe virtuele kledij.

Facebook zit er vol van, en de bedrijven achter de spelletjes verdienen er vele honderden miljoenen euro per jaar aan. Het zit ook vergeven van de reclame: die auto die Zelie kan verdienen is niet zomaar een auto, maar een Toyota Prius, en je kan die alleen verdienen als je genoeg mensen over de Toyota Prius vertelt.

Zelie is er niet echt van onder de indruk: “Zelfs als ik genoeg geld zou hebben, zou ik het nog niet doen: dan is het toch gewoon niet meer leuk?” Hoera voor mijn dochter! Ze zullen vroeger moeten opstaan, de reclamemannen en de geldkloppers!

 

En ondertussen is het haar online poppenhuis: ze gaat er tijdens de week elke dag vijf minuutjes naartoe (om in haar huis te eten en te dingen, naar het toilet te gaan, genoeg “plezier” te hebben, en genoeg mensen gezien te hebben). Tijdens het weekend zit ze er een kwartiertje of zo per dag op, en dan voert ze zoveel mogelijk opdrachten uit.

 

Of ze het off-line zou spelen, The Sims op de computer? Misschien, maar het is vooral leuk om samen met vriendinnen te spelen. Dan proberen ze een zo mooi mogelijk huis te maken, of spreken ze af dat ze “vijanden” gaan worden, om het later weer bij te leggen. Of proberen ze de beste schilder te worden, de beste kok, de beste muzikant, de beste schrijver, de best patissier, …

 

Behalve die Sims, die een soort investering zijn op langere termijn, speelt Zelie ook een hele resem casual games. Crazy Taxy bijvoorbeeld, een eenvoudig racespelletje dat ze vroeger op Netlog speelde en dat nu ook op Facebook bestaat. Of ze gaat naar Spelletjes.be, een grote favoriet ten huizen onzent, waar ze “een beetje vanalles” speelt.

Ze gaat dan kijken naar de nieuwe spelletjes, en als er iets tussen staat dat leuk lijkt, kan ze een tijdje bezig blijven. Ze is niet kieskeurig, en haar smaak gaat van “voor de allerjongsten” tot “echt niet voor de hand liggend”: van kookspelletjes (waarbij je bijvoorbeeld een recept moet volgen om een taart te maken) over loop-en-renspelen, vechtspelletjes en race-spelletjes tot strategische en puzzelspelen.

 

En Minecraft, waar op mijn vrouw en onze jongste na, iedereen in het huis regelmatig in bezig zit.

Minecraft is zo’n beetje het equivalent van Lego, maar dan op de computer. Je loopt rond in een wereld en er is geen vooropgesteld doel: je doet wat je wil. Je kan een boom omhakken, planken maken, met een stuk steen en hout een pikhouweel, met een pikhouweel graven naar steenkool en ijzererts, een oven bouwen van steen, het ijzererts met de steenkool smelten tot ijzer, een ijzeren pikhouweel maken en heel diep in de grond op zoek gaan naar goud en diamanten…

Of je kan schapen kweken en scheren, en dan op zoek gaan kleurstoffen om tot zestien verschillende kleuren wol te krijgen: inktvissen geven zwarte inkt, van bloemen kan je rode en gele kleurstof maken, cactussen kook je voor groene kleurstof, in mijnen vind je lapis lazuli voor blauwe kleurstof, … Als je allerlei kleuren hebt, kan je die gebruiken om een levensgrote figuur te maken, of om je huis mooi mee te maken, of waar je ook zin in hebt.

Of je kan een harnas smeden van ijzer of van diamand, en op jacht gaan op spinnen, zombies, skeletten. Of je kan een doorgang bouwen naar de onderwereld en daar op monsters jagen. Of je kan een stad bouwen met vrienden.

Want oh ja: je kan Minecraft alleen spelen, maar ik heb een server staan, en daar kunnen de kinderen en een paar van hun vrienden samen spelen. Samen op verkenning gaan, samen monsters jagen, samen iets bouwen.

Zelie doet in Minecraft iets Sims-achtig: ze is een groot huis aan het maken en aan het inrichten. Ze maakt allemaal verschillende kamers, en die deelt ze dan in als slaapkamer, bibliotheek, schilderkamer… Heel erg van harte aangeraden, die Minecraft.

*
*    *

En dan heb je nog tv-series/muziek/films. Bij ons thuis doen we al een tijd niet meer mee met CD’s en DVD’s: alles dat hier stond aan films en muziek heb ik in de computer gestoken, en daar kan je nu in het hele huis aan via de computer of de televisie.

Zelie is geabonneerd op een aantal YouTubekanalen, ze krijgt regelmatig mails over wat nieuw is en wat goed deze week. Als ze naar muziek wil luisteren en er is een computer of een TV in de buurt, dan is het op YouTube. Heeft ze alleen haar GSM bij de hand, dan luistert ze op Spotify, een soort internetbibliotheek waar we een abonnement op hebben en waar (legaal!) zo ongeveer alle mogelijke muziek ter wereld te vinden is.

 

We hebben ook digitale TV, en we gebruiken die behoorlijk intensief: behalve misschien het nieuws zijn er bijna geen programma’s die we nog gewoon “live” bekijken.

 

Wil ze bijbenen met iets dat op televisie was en dat ze gemist had, dan vindt ze dat meestal wel online, of in de lijst van programma’s die we digitaal opgenomen hebben. Dingen als Elfenheuvel, Mijn Kunst is Top, de Hopeloze Heks, Spring: niemand bekijkt die hier ooit op op televisie, maar ze staan wel volledig op Ketnet.be.

*
*   *

Jawel, we zijn helemaal Buck Rogers In De 25ste Eeuw. Ik weet niet of Zelie het zich ooit anders gaat kunnen voorstellen, een wereld zonder internet, waar je niét meteen alles kan vinden, waar vrienden meer dan een halve seconde ver zijn.

Zelie heeft enorm veel geluk, dat weet ik maar al te goed: we hebben hier zo ongeveer alles in huis wat ze nodig heeft om digitaal mee te zijn, en wij zijn er zelf al zó lang mee bezig dat we ze voor zo ongeveer alles met raad en daad kunnen bijstaan.

Maar het is eigenlijk absoluut niet zo moeilijk. Duidelijke afspraken, open communicatie en vertrouwen, daar staat of valt het allemaal een beetje mee.

Mensen gedragen zich op het Internet niet anders dan in het echte leven: wie twintig jaar geleden achter een schuur stonden te roken of in het geniep snode plannen smeedden, zal virtueel wellicht ook hetzelfde doen. Pesters zullen pesten, sociale tieners zullen sociaal zijn.

Zelie aan de computer

Dat het virtueel is, maakt het allemaal wat eenvoudiger. Je hoort soms wel eens over het negatieve, cyberpesten of cyberstalken, maar er zijn evenveel of meer positieve gevolgen. In Minecraft maakt het niet uit of je ouders geld genoeg hadden om de grootste Lego- of Playmobildoos te kopen: als je een  mooi huis gebouwd hebt, is dat gewoon een mooi huis. Een dure of een goedkope computer: geen mens die het ziet op Facebook. Je ouders hoeven geen volle platenkast of een Encyclopedia Brittanica meer te hebben: alle muziek van de hele wereld staat op YouTube, en Wikipedia is uitgebreider dan welke encyclopedie ooit in de geschiedenis van de mensheid.

…en zeggen dat we nog maar aan het begin van het Internet staan. Bent u ook zo benieuwd wat Zelie en haar generatiegenoten ervan maken?

Hold it… hold it…

maandag 16 april 2012 in Foto's, Kinderen. Permanente link | 12 reacties

‘t Is eerste communie in de klas van Jan (ze doen het in het tweede leerjaar op onze school, wegens alsdat het eerste al druk genoeg is, vinden ze, om er nog eens een hele eerste communie in te wurmen).

Bij die eerste communie hoort er vanalles en nog wat: boekjes maken en liedjes leren en een bezinning en dingen.

Zoals Zelie en Louis voor hem, doet Jan aan alles mee, behalve de Eerste Communie zelf. Ik vind het bijzonder waardevol dat kinderen dat allemaal leert kennen, maar als het is om lid te worden van de Katholieke Kerk (of om het even welk ander gelijkaardig iets), dan vind ik dat ze dat best doen als ze zelf een volledig geïnformeerde beslissing kunnen maken.

Jan moest tegen morgen een foto van het gezin hebben, en ge ziet dat van hier: de laatste foto van het hele gezin samen dateert van denk ik drie of vier jaar geleden.

Vanavond dus maar, tussen twee pannenkoeken door, iedereen op straat neergepoot, fotomathilde op statief een paar huizen verder gezet en met de timer een foto gepakt:

Verplicht nummer voor communiedinges

We kunnen er weer een paar jaar tegen. Zie ons daar staan, alsof we het alle dagen doen. En alsof ik niet net bijna een scheur in mijn rug had van mij te haasten (zelfs rap lopen lukt niet zo goed meer, tegenwoordig), en alsof ik niet nét met een kwart van een seconde overschot op mijn plaats stond. En dat we de buren naar binnen hadden moeten jagen omdat ze mee op de foto stonden.

(Ja, volgende keer doe ik het dan eens met een betere achtergrond en een degelijke lens en belichting en alles. Jaja. Dán.)

Het leven zoals het is

zaterdag 7 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Louis is Minecraft aan het spelen op één monitor, Jan en Anna zijn naar YouTube-filpjes van Studio 100 aan het kijken op de andere monitor.

Ik zit in de trekzetel.

Anna komt plots naar mij gelopen, fluistert: “Papa, ik ben al de hele tijd konijnenoortjes aan het doen bij Louis en Jan. Niet zeggen hé!

Een half uur later, om kwart voor één: Zelie komt naar beneden gestommeld. “Mogge.” Terwijl Jan dorpelingen aan het doodmartelen is in een doodmachine die Louis gebouwd heeft. En Louis een spin aan het spelen is op een iPod.

En Anna een armband heeft gemaakt. “Maar hij is wel niet voor mij, want kijk, hij hangt zo aan mijn arm gelijk een hangbuikzwijn. Hij is voor mama!”

Ik ga mij in gang trekken om boodschappen te doen voor taart en dessert voor morgen.

Ken uw klassiekers

vrijdag 6 april 2012 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Zelie is terug van scoutskamp: een week ergens in de brousse gezeten, ruiltochten gedaan, zelf eten klaargemaakt, vanalles en nog wat gedaan.

Vanavond, als ze een beetje ontvuild was, wou ze nog naar een film kijken. (Sandra was wéér eens aan het uitgaan, ik zou het een schande noemen, maar ik gun het haar, zie eens hoe vrijgevochten ik wel niet ben als man.)

Euh, maar dus: Zelie wou een film zien. X-Men Origins: Wolverine wou ze zien, om een reden die mij niet helemaal duidelijk was. (Als ik zou moeten raden:

Hugh

, maar hey, ik ben maar een vader van 41, wat weet ik van de wereld van tieners, ik zou al lang content zijn dat het geen Robert Pattinson zou zijn, als het dat zou zijn, euh ik ben de draad van mijn betoog kwijt).

Maar in alle geval: hoe blij ik ook ben dat ze X-Men wil zien, het is toch een besliste neen geworden. Moderne films al wat ge wilt, maar er moet een basis gelegd worden.

Net zoals ik vroeger van mijn vader ook Jules Verne moest lezen in plaats van altijd strips (en dat ik dat uiteindelijk zelf ook fantastisch vond), heb ik vanavond een grote filmklassieker opgelegd.

En zo hebben we samen in de zetel naar The Princess Bride gekeken.

A splendid time was had by all. Cary Elwes anno 1987 is ook een beetje Hugh Jackman, denk ik.

Duizend doden

dinsdag 20 maart 2012 in Kinderen. Permanente link | 3 reacties

Ik denk dat ik nerveuzer ben dan Zelie voor haar examens.

Het eerste trimester, da’s uiteindelijk maar een proevelingsken als het op examen aankomt. ‘t Is in het tweede trimester dat het make or break is.

Vandaag was Latijn, morgen wiskunde. Vandaag is het –zegt Zelie– redelijk gegaan, al vond ze de ongeziene tekst over Perseus en Medusa toch niet zo eenvoudig.

Voor morgen is ze al van deze namiddag klaar, zegt ze. En ze moest nog naar ballet (nog twee lessen en het is daar ook examen, de vierde graad klassiek ballet, afgenomen door de Imperial Society of Teachers of Dancing), en ze moest ook nog naar saxofoonles.

Zucht.

Ze gaat dat toch niet kunnen blijven doen allemaal, toch?

Zelie op de computer

maandag 12 maart 2012 in Kinderen. Permanente link | Eén reactie

Ik moest een artikeltje schrijven over hoe Zelie computer en internet doet. En of er wat beeldmateriaal bij kon?

Kijk, maart 2012:

Zelie aan de computer

…en december 2000:

20001227_zeliecomputer1.jpg

Improviseren: geen goed idee

zaterdag 3 maart 2012 in Food and Drink. Permanente link | 2 reacties

We gingen dingen doen in de keuken vandaag, Zelie en ik. Eclairs, omdat er gisteren op Jeroen Meus soezen gemaakt werden, en dat ik had gezegd dat dat heel gemakkelijk te maken was.

Het is ook enorm gemakkelijk te maken: 250 ml melk of water of een mengeling van de twee op het vuur zetten met 100 gram boter erbij, als het kookt er 150 gram bloem bij kletsen en mengen tot het samenkomt in een bol, een paar minuten laten afkoelen, en dan één voor één een 4 of 5 eieren bij kletsen en goed mengen.

In ene spuitzak doen, strepen op een bakplaat spuiten (leve siliconen matten!), een minuut of 20-0 in een voorverwarmde oven van 225 graden steken.

Het deeg kan erg moeilijk mislukken, en de soezen zijn er dan ook goed uitgekomen.

Helaas: geen moment nagedacht over de vulling, en dus gewoon (vaste) vanillecrème in gespoten. Dat was denk ik niet zo’n goed idee: ik heb de indruk dat het allemaal nogal flets smaakt. Volgende keer echte crème patissière maken, denk ik.

En dan dacht ik er rap een chocoladeglazuur op te doen, maar het was ook geen goed idee om te denken dat dat wel in orde zou komen als ik gesmolten chocolate met bloemsuiker en boter zou mengen.

Zucht.

430385_10150761250840802_501455801_11482779_1166718815_n.jpg

Oh, en Zelie heeft uiteindelijk niet echt geholpen: ze heeft urenlang het huis ondersteboven gezet op zoek naar haar scoutsuniform. En ik heb meer soezendeeg op de vloer gemorst dan ergens anders. Grrr.

Onze dochter de ster

woensdag 26 oktober 2011 in Kinderen. Permanente link | 2 reacties

Enfin ja, toch een beetje.

Ze heeft in de opera gezongen, samen met de 90 of zo collega’s-muzikanten van Anima Perla Musica.

‘t Was ongelooflijk wijs, ook omdat ze een maand geleden nog helemaal niets hadden; maar vooral eigenlijk omdat het echt wel goed was.

Ik kijk uit naar het vervolg: ‘t schijnt gaan ze iets doen met Philippe Herreweghe, en natuurlijk is er volgend jaar een grote samenwerking met een jezuïetencollege in Nederland, en wie weet wat nog. En het is nogmaar het eerste jaar dat Zelie erbij zit.

Whee!

(En voor volgende keer dat er een concert of toneel of optreden is, mental note: een camera of twee drie op een statief zetten, gefocusseerd op verschillende delen van zaal, publiek, koor en orkest, en misschien één of twee losse camera’s daarnaast. Dat er tenminste een degelijk verslag voor het nageslacht is.

Ik had vandaag toevallig een klein cameraatje meegenomen, en mijn fototoestel, maar ik was blijkbaar de enige. En ik kon niet aan de camera eens ze in gang was en de mensen stonden niet waar ze in het begin stonden grrrrr.)

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338