Er was ongetwijfeld wél nog veel te doen in Jeonju, maar we hebben het allemaal.wat aan ons voorbij laten gaan. Sandra en ik zijn ’s morgens nog eens tot bij een resem beschilderde huizen gewandeld:

De ene schildering was al professioneler dan de andere, maar het had wel iets, zo een hele wijk vol gewonemensenkunst. En waar ook mensen gewoon in wonen, natuurlijk.

Daarna zijn we de berg afgedaald en op het gemak iets gaan zoeken om te eten. We wisten niet echt iets, en dus zijn we maar iets niet-toeristisch binnengestapt. Atmosfeer refter met TL-buizen. Géén kaart. Geen keuze. Geen andere taal dan Koreaans.

Zeer letterlijk twintig kleine schoteltjes met allerlei (onder meer chewy halfgedroogde minivisjes), twee kommen rijst, een hotel kom stoofpot van vlees met tofu en een grote kom visstoofpot.

Het was uitstekend goed. Dat en drank, voor twee personen, was 12,5 euro. Elke dag maak ik mij de bedenking dat Koreanen die naar België komen wellicht omvervallen van onze prijzen.

Serieus: een taxirit van een half uur kost hier ook maar iets van een euro of vier vijf. We zijn met de taxi naar een activiteit gegaan die ik nog altijd niet goed begrijp:

Een soort gokart voor veel kleinere mensen dan wij op de treinsporen, een paar kilometer bergop, en dan dezelfde weg terug bergaf. Euh ja.

Afijn. We zijn dan met ons allen een bingsu gaan eten in het hotel, en op het dak van het hotel naar de zonsondergang gaan kijken: