Er woont nog één kind thuis bij ons. Twee dochters wonen om de hoek, jongste zoon woont in het huis van mijn ouders.
We lopen elkaar niet echt in de weg, wegens niet-echt-overlappende werkuren, en zelfs als die er niet zouden zijn: geen probleem met nog een kind in huis hebben.
Het enige dat ik wel spijtig vind, is dat het achterhuis — dat ik in mijn hoofd altijd al als “mijn bibliotheek” heb gezien — ingenomen is. Boven slaapplaats, op het gelijkvloers bureau. En mijn bureau is in de living. Dat was altijd al voorzien en het is erop voorzien, maar toch: ik zou eigenlijk enorm graag gewoon in een stille ruimte kunnen gaan zitten waar niemand is ’s avonds, en ik in een gemakkelijke zetel een boek kan lezen.
!!
Dat zou wel eens kunnen gebeuren, één dezer! Het laatste Kind In Huis zou wel eens kunnen verhuizen van het achterhuis naar het hoofdhuis. Dat zou wel eens een win-win kunnen zijn wegens in het achterhuis is geen toilet of douche maar op het tweede verdiep bij ons wel en op het tweede zijn er ook twee kamers waarvan er één bureau en één slaapkamer zou zijn.
Dan zou ik mijn achterhuis kunnen hebben. Helemaal opkuisen en alleen de boeken, een tapijt en een paar zetels overhouden.
Ik ben nu al aan het dromen van een nieuwe trekzetel die ik daar zou kunnen zetten. Er staat nu al een prachtige groene driezit-met-poef, maar zou zo’n Stressless Consul niet iets zijn?
Of op een totaal andere vibe, zo’n Article Sven?
[Ondertussen is er mij gezegd dat die mogelijke verhuis nog een jaar of vijf zou kunnen duren — no way! Nu ik het in mijn hoofd heb gestoken, moet het rapper. Vóór het einde van dit jaar!]
Ik lees graag over plaatsen en periodes die niet zo bekend zijn. The Winter King, het eerste boek in The Warlord Chronicles, leek helemaal in my wheelhouse te zijn: rond het jaar 500, een historisch correcte versie van Arthur en Merlin en de wereld errond.
Het is wel degelijk realistisch, en interessant, en de wereld is meer dan OK en de personages en het verhaal ook — maaaaarrrrr we weten allemaal hoe het afloopt, natuurlijk: Arhur slaagt er eventjes in om de Saksen tegen te houden, maar uiteindelijk loopt het allemaal faliekant af, in droefenis en miserie.
Verteller hier is Derfel Cadarn, een pakweg luitenant van Arthur, en dat is een interessante persoon die goed geschreven is met een boeiend verhaal — maaaaarrr we weten al van het begin van het eerste hoofdstuk hoe het min of meer afloopt: hij wordt een monnik onder een ‘heilige’ die eigenlijk een charlatan is.
Dat haalt de spanningsboog dus twee keer onherroepelijk neer. En in de vignetjes van raamvertelling komen we ook meer te weten over andere personages: hopla, nóg mogelijke spanningsbogen weg.
Niét het soort boek dat ik in op dit moment nodig heb. Ik stel deel twee en drie even uit en ik ga naar iets leutigers, denk ik.
Ik had het gezegd, het is zo geworden. Ik loop met een krop die van mijn keel tot aan mijn maag gaat — een ongedefinieerd wee soort gevoel van wanhoop. Het is zaterdag en ik ben tot laat in mijn bed blijven liggen en dus is het weekend al bijna voorbij!!
Experiment gedaan: telefoon in mijn bed laten liggen, in de hoop dat ik dan de rest van de dag productief zou zijn. Iets gaan eten buitenshuis. Teruggekeerd en een boek gelezen.
Experiment mislukt: de dag was voorbij op een ik en een gij, ik ben in mijn boek geraakt tot pakweg 80% dus morgen is het uit, maar het was voor de rest een dag met een krop in de maag.
Ook dat is oud worden, natuurlijk: het was april en er was nog een eeuwigheid tot half september, maar nu is het half augustus en er is géén tijd meer.
Een mens rekent en telt, denkt na over marges en zet daar dan nog eens tijd extra bij, maar toch glipt alles weg en is er geen tijd meer.
Ik had een droom vannacht, ’t is te zeggen een nachtmerrie. Ik had om de één of andere reden een slagerij op de markt overgeërfd: zo’n aanhangwagen met frigo’s en koeltogen en alles. Geen grote, want er was geen personeel en ik moest het allemaal zelf doen.
Het moet zijn dat ik voor de vorige eigenaar werkte of zo, want ik wist wel wat gedaan. En dan was het de tweede dag ergens ’s morgens en in de koeltoog lag nog vlees van de vorige waar ik iets mee moest gedaan hebben, en het kraam ging waarschijnlijk open gaan en ik had de hele nacht moeten slaatjes maken en vlees preppen en watnog maar ik had het niet gedaan.
Maar ik had het niet gedaan and I was fucked.
Ik weet nu al dat dat gevoel mij het hele weekend gaat blijven achtervolgen.
The geometric earthwork structures, carved into the ground with embankments and ditches, are in some cases more than 2,500 years old, researchers said.
The most important skill in prompting is expertise in the domain you’re prompting for.
A good illustration of this is Terence Tao’s conversation with ChatGPT about the recently-discovered counterexample to the Jacobian Conjecture. This is not the same ChatGPT I talk to! I couldn’t get to where Tao gets, even with unlimited tokens to burn.
Just about every illustrator on the planet has a soft spot for the warm, nostalgic aesthetic of vintage comics. The visible dot patterns, uneven, mis-registered print and cheap newspaper stock offer a stark contrast to modern offset printed comics and graphic novels. For all the love the aesthetic gets, few of us know how vintage comics came to look this way, or what technologies were used to print them.
Comics historian Guy Lawley has spent years tracing that history. In part one of this two-part series, he’ll take you on a fascinating deep dive into the newspaper industry’s color printing arms race, the surprising origins of the speech balloon and an introduction to the comic color systems used by craftspeople who never set foot near a computer.
Link rot erases pages every day. Key sections of the United States Constitution briefly disappeared from the Library of Congress website because of a coding error. But by interposing an error-prone AI between us and an original source, Google has ensured that if an underlying page exists, it can become practically undiscoverable. Meanwhile, pollution is now moving upstream: 404 Media reports companies are planting content on Reddit to influence the answers generated by AI search, contaminating the public record from which those systems draw their summaries.
The corpus is collapsing in real time.
People in communities thousands of miles apart have described the same strange experience after eating a mysterious mushroom: vivid visions of tiny humans moving through and interacting with the physical world around them. Known as Lilliputian hallucinations—a reference to the 6-inch-tall inhabitants of “Gulliver’s Travels”—the phenomenon has long been thought to stem from cultural influences rather than biology.
A new study suggests otherwise.
Ik weet het wel hé, dat het allemaal een slecht idee is, en de wereld om zeep helpt, en dat het vampiers zijn die op andermans werk teren, maar het kan mij niet schelen.
Ik heb een abonnement op een paar AI-dingen, en ik weiger mijn tokens niet op te doen. Claude slaat zijn week over dinsdagavond, en dus wil ik tegen dinsdagavond al mijn geld opgedaan hebben.
Een groot geluk dat ik een redelijk groot aantal projecten en projectjes en ideeën en ideetjes heb — ik ga nooit zonder werk vallen. 🙂
Dat is iets dat ik écht niet graag doe: gemiddeld om de drie vier maand eens, en eigenlijk alleen als er iets ernstig mis is.
Het kan dan ook uuuuuuuren duren, mijn computer herstarten. Tot ik er aan denk dat ik gewoon al mijn USB-drives moet ontkoppelen en dat het dan wel redelijk rap gaat.
En dus elke keer vergeet ik dat. Vandaag was het deze Claude-issue die mij tot een reboot noopte, en ben ik gelijk drie uur zonder computer geweest tot ik het mij herinnerde.
Geh.
Gelukkig hangen alle, euh, zeven USB-drives aan een verdeeldink, en is het dus maar één kabel uit te trekken om alles wat vlotter te laten verlopen.
Vroeger kreeg een mens te zien op mypension.be hoe lang het nog was tot zijn pensioen en wat hij dan zou krijgen. Nu niet meer, omdat het allemaal nog zo onduidelijk als de pest is.
Ik was eigenlijk wel eens benieuwd dus ik heb mijn lokale AI gevraagd om, gegeven de laatste gegevens op de interwebs, een simulatie te maken en te zeggen wat en hoe.
Het is niet hoopgevend.
En ik begrijp het ook allemaal niet zo goed — pak dat iemand 35 jaar werkt maar in totaal 8 keer een jaar werkloos is geweest, en vergelijk dat met 8 jaar werkloos zijn op het einde van uw carrière: dat zou toch eigenlijk allemaal ongeveer min of meer op hetzelfde moeten uitkomen?
Tegenwoordig verliest men zijn werkloosheidsuitkering na 24 maand, namelijk, waar dat vroeger niet zo was. Ik heb de pech dat ik maar 28,25 ‘RVA-loopbaanjaren’ heb, wegens de laatste vier jaar vastbenoemd. Stel dat ik nog altijd in een bedrijf zou gewerkt hebben in plaats van statutair te zijn, dan viel ik niet onder dat verlies van werkloosheidsuitkering.
Dénk ik.
Ik weet niet goed wat ik er allemaal van moet denken, maar ik voel er mij wat ongemakkelijk bij, en ik heb een vaag gevoel van “dat is toch eigenlijk allemaal niet zo eerlijk?”
Het zou op dit moment zó eenvoudig zijn om veel geld te verdienen, denk ik wel zeker.
Beetje stom dat ik daar niet door te motiveren ben, en ook beetje spijtig (voor de bankrekening) dat ik geen ondernemer ben, want ik doe er allemaal niet aan mee.
Concurrentievervalsend gratis werk, dat dan wél weer. Maar daar ben ik gelukkig met de leeftijd al veel minder voluntaristisch in geworden. 🙂
Het is leutig om wat afstand te nemen en na een heel aantal maanden gewoon eens met erse ogen over een aantal zaken na te denken.
Ik kan mij inbeelden dat het niet evident is om te doen: het is in zekere zin een potentieel extreme vorm van kill your darlings, en dat is vaak pijnlijk.
Maar ook wel wijs, natuurlijk. En ook wel dankbaar, op een manier.
Ik doe mijn werk, en op één van de andere monitors is iemand voor mij aan het werken aan mijn ideeën. Hoe gemakkelijk is dat niet zeg?
Dan wil ik een meer realistisch bos dan wat ik had, en dus bedenk ik maar dat we een simulatie moeten doen van bomen die groeien en neervallen en ruimte laten voor andere bomen en dan wordt dat zoiets:
Bedenk ik dat procedureel gegenereerde bomen wil, maak ik dan maar in Blender een catalogus van een reeks gestileerde bomen ter inspiratie:
Moet dat allemaal nog real-time werken ook, en moet dat allemaal gereviewed worden:
En ja natuurlijk gaat dat om de zoveel tijd helemaal om zeep, en zou het dat veel minder doen als ik er veel meer aandacht aan zou schenken — maar ’t is bijna een soort meditatieve screensaver, hoe het nu werkt.
Ik wéét dat het allemaal godgeklaagd schandalig is hoeveel energie het zuipt en hoe erg het eigenlijk één grote plagiaatmachine is en hoe mijn geld alleen maar de verkeerde mensen het nog gemakkelijker maakt om drones aan te sturen om onschuldige kinderen plat te bombarderen, maar het is zo wijs om dit soort dingen te zien als ik een uur ergens anders mee bezig was:
Michel’s pushing back harder than just trunk thickness — he’s saying the trees don’t read as realistic at all, which ties back to the earlier open item about remodeling them later for that elegant 2026-grade isometric look instead of the flat voxel blobs that look like floating cubes rather than foliage. It seems like now’s the time to actually address that.
The right move is probably to actually attempt the remodel now: replace the faceted crown blocks with irregular, smaller, overlapping lobes that read more like foliage, with visible branch structure and better silhouette, while staying mindful of the triangle budget from the 100-tree stress test. Since he’s away, I should just build an improved crown geometry in TreeGrower, regenerate shots, and present before/after for his eye — though I’m weighing whether a fuller remodel should instead draw from the richer Blender vegetation study script rather than the decimated runtime port.
The blockiness traces back to the crown blob being a literal skewed box, so I want to replace that 4-vert prism with a deformed icosahedron-like lobe with heavy vertex jitter, use more smaller lobes per crown for an organic silhouette, and bend normals toward sphere-like directions from the crown center to avoid the hard cube-facet shading.
Triangle cost roughly doubles or triples with this approach, but that’s likely acceptable given chunk build times dominate runtime cost — I should check grow_vegetation.py to confirm how lobes are currently generated before making changes.
My plan: reply acknowledging the trunk width fix and the realism critique, then rework crown geometry with irregular lobe primitives and sphere-normal shading across broadleaf, fir, and willow types, rerun the wood shots, and also reconsider whether the autumn color mix is contributing to the unrealistic look.… The blocky crowns are the real issue, not trunk width — I’ll tackle the deeper tree remodel now by replacing the box crown primitive with irregular multi-lobed geometry and softer shading in the runtime grower. First I’ll check how the full Blender study handles crowns, since the runtime grower is a decimated port of it.
Comparing the two oak versions, I can see the study’s strength comes from using many small blocks with varied per-face coloring rather than the game’s few oversized uniform blobs, plus a visible branch scaffold connecting trunk to foliage that the game version lacks entirely.
The game’s sparse blobs trace back to a triangle budget decision that decimated the crown too aggressively — I’m now thinking the fix is spending more triangles on smaller, more numerous blobs, maybe scaling from ~25 blobs (300 tris) up to 60-100 blobs (~1200 tris) per veteran tree. But I need to weigh this against the measured 14ms+ chunk build time, since quadrupling leaf triangle count could push build costs significantly higher depending on how chunk building is scheduled and whether it runs async.
I also want to track down the color variation issue — the flat, uniform look in-game versus the varied greens in the study reference likely comes from a combination of flat shading under different normals plus multiple leaf materials across blobs, but the real culprit is probably just the oversized block scale. My plan is to shrink and multiply the lobes substantially (veteran fill from 11 to around 40, with smaller sprays) while keeping the skewed-box primitive shape intact.… The study oak works because it has many small faceted lobes with visible branch structure between them, while the runtime port failed by scaling blocks up ~10x into giant cubes that read as boxes, not foliage — the fix is more, smaller lobes rather than bigger ones. Before rebalancing, I’ll check the chunk-build time budget behind the 14+3 ms measurement.
Enzoverder, enzovoorts. Heerlijk.
Gruwelijk vies ook, maar ook heerlijk. Een kinderdroom gaat in vervulling.
besloten waar we precies naartoe gaan (6 dagen Seoul, 2 dagen Gyeongju, 4 dagen Busan, 2 dagen Jeonju, 1 dag Incheon);
hotels geboekt in al die locaties
twee nieuwe valiezen gekocht
En we hadden al tiketten voor de vliegen (Brussel – Shanghai – Incheon / Incheon – Beijing – Brussel).
Het komt allemaal schrikbarend dichtbij. Ik heb nog geen flauw idee hoe het inchecken gaat verlopen en het overstappen, en ik heb er ook niet overdreven veel vertrouwen in, maar euh we zien dan wel zeker?
