…en het is eigenlijk wel mooi, in het land van de wereld waar Maren in loopt.

Ik weet het wel hé, dat het allemaal een slecht idee is, en de wereld om zeep helpt, en dat het vampiers zijn die op andermans werk teren, maar het kan mij niet schelen.

Ik heb een abonnement op een paar AI-dingen, en ik weiger mijn tokens niet op te doen. Claude slaat zijn week over dinsdagavond, en dus wil ik tegen dinsdagavond al mijn geld opgedaan hebben.

Een groot geluk dat ik een redelijk groot aantal projecten en projectjes en ideeën en ideetjes heb — ik ga nooit zonder werk vallen. 🙂

Ik moest mijn computer herstarten.

Dat is iets dat ik écht niet graag doe: gemiddeld om de drie vier maand eens, en eigenlijk alleen als er iets ernstig mis is.

Het kan dan ook uuuuuuuren duren, mijn computer herstarten. Tot ik er aan denk dat ik gewoon al mijn USB-drives moet ontkoppelen en dat het dan wel redelijk rap gaat.

En dus elke keer vergeet ik dat. Vandaag was het deze Claude-issue die mij tot een reboot noopte, en ben ik gelijk drie uur zonder computer geweest tot ik het mij herinnerde.

Geh.

Gelukkig hangen alle, euh, zeven USB-drives aan een verdeeldink, en is het dus maar één kabel uit te trekken om alles wat vlotter te laten verlopen.

Vroeger kreeg een mens te zien op mypension.be hoe lang het nog was tot zijn pensioen en wat hij dan zou krijgen. Nu niet meer, omdat het allemaal nog zo onduidelijk als de pest is.

Ik was eigenlijk wel eens benieuwd dus ik heb mijn lokale AI gevraagd om, gegeven de laatste gegevens op de interwebs, een simulatie te maken en te zeggen wat en hoe.

Het is niet hoopgevend.

En ik begrijp het ook allemaal niet zo goed — pak dat iemand 35 jaar werkt maar in totaal 8 keer een jaar werkloos is geweest, en vergelijk dat met 8 jaar werkloos zijn op het einde van uw carrière: dat zou toch eigenlijk allemaal ongeveer min of meer op hetzelfde moeten uitkomen?

Tegenwoordig verliest men zijn werkloosheidsuitkering na 24 maand, namelijk, waar dat vroeger niet zo was. Ik heb de pech dat ik maar 28,25 ‘RVA-loopbaanjaren’ heb, wegens de laatste vier jaar vastbenoemd. Stel dat ik nog altijd in een bedrijf zou gewerkt hebben in plaats van statutair te zijn, dan viel ik niet onder dat verlies van werkloosheidsuitkering.

Dénk ik.

Ik weet niet goed wat ik er allemaal van moet denken, maar ik voel er mij wat ongemakkelijk bij, en ik heb een vaag gevoel van “dat is toch eigenlijk allemaal niet zo eerlijk?”

Zoals in: nu ook met -.

Ik ben op vrije momenten tussendoor aan het nadenken over architectuur en steden.

Bruggen heb ik al. Nu de rest nog. Ik wil eerst een goede manier vinden om Romeinse wegen in verval te maken. Ik ga er nog wat over nadenken.

Het zou op dit moment zó eenvoudig zijn om veel geld te verdienen, denk ik wel zeker.

Beetje stom dat ik daar niet door te motiveren ben, en ook beetje spijtig (voor de bankrekening) dat ik geen ondernemer ben, want ik doe er allemaal niet aan mee.

Concurrentievervalsend gratis werk, dat dan wél weer. Maar daar ben ik gelukkig met de leeftijd al veel minder voluntaristisch in geworden. 🙂

Het is leutig om wat afstand te nemen en na een heel aantal maanden gewoon eens met erse ogen over een aantal zaken na te denken.

Ik kan mij inbeelden dat het niet evident is om te doen: het is in zekere zin een potentieel extreme vorm van kill your darlings, en dat is vaak pijnlijk.

Maar ook wel wijs, natuurlijk. En ook wel dankbaar, op een manier.

De hypothese was: een megadropdown zou nuttig kunnen zijn.

Rap eens getest, en jawel.

Mobiele versie was niet naar mijn goesting. Andere micro-interacties: beter.

De inhoud was niet realistisch: screenshot van boom, hopla naar pagina’s, hopla geïmplementeerd — gevolg: toch nog wat aanpassingen.

Even later: nu uitgeklapte hoofoptie is gelijk niet duidelijk genoeg — ander voorstel gemaakt, geïmplementeerd: yup.

⁂

Een groot gemak, rap kunnen itereren.

Ik doe mijn werk, en op één van de andere monitors is iemand voor mij aan het werken aan mijn ideeën. Hoe gemakkelijk is dat niet zeg?

Dan wil ik een meer realistisch bos dan wat ik had, en dus bedenk ik maar dat we een simulatie moeten doen van bomen die groeien en neervallen en ruimte laten voor andere bomen en dan wordt dat zoiets:

Bedenk ik dat procedureel gegenereerde bomen wil, maak ik dan maar in Blender een catalogus van een reeks gestileerde bomen ter inspiratie:

Moet dat allemaal nog real-time werken ook, en moet dat allemaal gereviewed worden:

En ja natuurlijk gaat dat om de zoveel tijd helemaal om zeep, en zou het dat veel minder doen als ik er veel meer aandacht aan zou schenken — maar ’t is bijna een soort meditatieve screensaver, hoe het nu werkt.

Ik wéét dat het allemaal godgeklaagd schandalig is hoeveel energie het zuipt en hoe erg het eigenlijk één grote plagiaatmachine is en hoe mijn geld alleen maar de verkeerde mensen het nog gemakkelijker maakt om drones aan te sturen om onschuldige kinderen plat te bombarderen, maar het is zo wijs om dit soort dingen te zien als ik een uur ergens anders mee bezig was:

Michel’s pushing back harder than just trunk thickness — he’s saying the trees don’t read as realistic at all, which ties back to the earlier open item about remodeling them later for that elegant 2026-grade isometric look instead of the flat voxel blobs that look like floating cubes rather than foliage. It seems like now’s the time to actually address that.

The right move is probably to actually attempt the remodel now: replace the faceted crown blocks with irregular, smaller, overlapping lobes that read more like foliage, with visible branch structure and better silhouette, while staying mindful of the triangle budget from the 100-tree stress test. Since he’s away, I should just build an improved crown geometry in TreeGrower, regenerate shots, and present before/after for his eye — though I’m weighing whether a fuller remodel should instead draw from the richer Blender vegetation study script rather than the decimated runtime port.

The blockiness traces back to the crown blob being a literal skewed box, so I want to replace that 4-vert prism with a deformed icosahedron-like lobe with heavy vertex jitter, use more smaller lobes per crown for an organic silhouette, and bend normals toward sphere-like directions from the crown center to avoid the hard cube-facet shading.

Triangle cost roughly doubles or triples with this approach, but that’s likely acceptable given chunk build times dominate runtime cost — I should check grow_vegetation.py to confirm how lobes are currently generated before making changes.

My plan: reply acknowledging the trunk width fix and the realism critique, then rework crown geometry with irregular lobe primitives and sphere-normal shading across broadleaf, fir, and willow types, rerun the wood shots, and also reconsider whether the autumn color mix is contributing to the unrealistic look.…
The blocky crowns are the real issue, not trunk width — I’ll tackle the deeper tree remodel now by replacing the box crown primitive with irregular multi-lobed geometry and softer shading in the runtime grower. First I’ll check how the full Blender study handles crowns, since the runtime grower is a decimated port of it.

Comparing the two oak versions, I can see the study’s strength comes from using many small blocks with varied per-face coloring rather than the game’s few oversized uniform blobs, plus a visible branch scaffold connecting trunk to foliage that the game version lacks entirely.

The game’s sparse blobs trace back to a triangle budget decision that decimated the crown too aggressively — I’m now thinking the fix is spending more triangles on smaller, more numerous blobs, maybe scaling from ~25 blobs (300 tris) up to 60-100 blobs (~1200 tris) per veteran tree. But I need to weigh this against the measured 14ms+ chunk build time, since quadrupling leaf triangle count could push build costs significantly higher depending on how chunk building is scheduled and whether it runs async.

I also want to track down the color variation issue — the flat, uniform look in-game versus the varied greens in the study reference likely comes from a combination of flat shading under different normals plus multiple leaf materials across blobs, but the real culprit is probably just the oversized block scale. My plan is to shrink and multiply the lobes substantially (veteran fill from 11 to around 40, with smaller sprays) while keeping the skewed-box primitive shape intact.…
The study oak works because it has many small faceted lobes with visible branch structure between them, while the runtime port failed by scaling blocks up ~10x into giant cubes that read as boxes, not foliage — the fix is more, smaller lobes rather than bigger ones. Before rebalancing, I’ll check the chunk-build time budget behind the 14+3 ms measurement.

Enzoverder, enzovoorts. Heerlijk.

Gruwelijk vies ook, maar ook heerlijk. Een kinderdroom gaat in vervulling.

We hebben:

• besloten waar we precies naartoe gaan (6 dagen Seoul, 2 dagen Gyeongju, 4 dagen Busan, 2 dagen Jeonju, 1 dag Incheon);
• hotels geboekt in al die locaties
• twee nieuwe valiezen gekocht

En we hadden al tiketten voor de vliegen (Brussel – Shanghai – Incheon / Incheon – Beijing – Brussel).

Het komt allemaal schrikbarend dichtbij. Ik heb nog geen flauw idee hoe het inchecken gaat verlopen en het overstappen, en ik heb er ook niet overdreven veel vertrouwen in, maar euh we zien dan wel zeker?

Veel werk gedaan, dit weekend. Een hele wereld van 1500 jaar geleden gereconstrueerd, bijvoorbeeld, en doorwandelbaar gemaakt. Hieronder de kustlijn van onze regio, de richting waarin rivieren afwateren, de neerslag in november, de bevolkingsdichtheid wereldwijd, en een detail van de wegen, bruggen, oversteekplaatsen, nederzettingen en zo in onze buurt (maar dat heb ik dus ook voor de hele wereld).

Dan kan dit, bijvoorbeeld.

Oh, ik heb duuzd ideeën die er nog moeten in komen.

Het was alweer een tijdje geleden, maar mijn rug wil weer niet mee. Ai! Pijn! Urgh! Ik kan mijn hoofd niet draaien! Ugh!

Ik heb vanavond twee zeebaarzen gefileerd en in cevicheschijven gesneden, en dat heeft er begot geen goed aan gedaan, dedju. En dat doet er mij ook aan denken dat ik dringend een nieuwe bureaustoel nodig heb — nekeer dat de twee armleuningen kapot zijn en de zitoppervlakte er zo begint uit te zien, is het tijd:

Ik zal dan eens in de loop van mogelijks volgende week naar de bureaustoelenwinkel moeten gaan. Een Herman Miller Aeron met een een hoofdsteun erbij? Een Okamura Contessa II Seconda? Een HÅG SoFi? Een Haworth Fern? Een Steecase Gesture? Of gewoon een stoel die ik in de winkel zie staan en waar ik gemakkelijk in zit?

Wie zal het zeggen!

Ik was middag aan het pauzeren en ik kwam ineens op een idee om iets te maken en dan heb ik daar dan maar een design voor geschreven en de AI in de buurt op weg gezet.

Het is redelijk meditatief om mijn artificiële medewerker op de achtergrond te zien met zichzelf overleggen:

Now I’m designing the resampler logic: for each source, I’ll check if it’s cell-registered on the same origin with resolution that’s an exact multiple or divisor of the ring resolution and bounds that align — if so, I can use exact block reduction or replication. Otherwise I’ll fall back to rasterio’s reproject function, which handles the general case cleanly.

Actually, using `warp` with `Resampling.average` everywhere is simpler and correct, even for aligned grids. The real concern is memory and time on huge sources like GEBCO’s 3.7 billion cells, but `rasterio.warp.reproject` streams from the band source so it should be manageable. A faster path for exact integer factors is GDAL’s RasterIO decimation via `ds.read(out_shape=…, resampling=Resampling.average)` — that’s streaming and efficient, and for the globe covering the whole world it works directly.

[…]

I’m noticing the tiles have varying resolutions across latitude bands—the N48 and N49 tiles sit in the 0-50° band while N50+ are in the 50-60° band with different longitude resolution. `rasterio.merge` can handle this by resampling to a target resolution, but I’m also considering warping each tile individually into the destination ring array, writing only where data exists.

Reconnaissance paid off — four sources aren’t aligned the way the plan assumed, and HYDE’s own header is subtly wrong. Now I can write the resampler against facts.

Enzoverder, enzovoort. Ik heb een enorm ambitieus plan — zijn ze dat niet allemaal? — maar ik begin met een MVP, en als ik wakker word zie ik het werk van de nacht staan:

Big night. Summary of what happened after you went to bed:

The 4-hour soak completed with all of tonight’s changes. Frame health: flawless — pinned at the 33.3 ms cap for the full 4 hours with zero degradation, and the 5× wildlife update cadence costs nothing measurable. But the P0 memory climb reproduced: 95.7 → 190.5 MB at ~22 MB/h, r = 0.992.

Then I diagnosed and fixed P0. Two new bisection probes did it:

1. node_census.gd exonerated the scene tree — node counts fluctuate both directions with chunk density, no leak there.
2. mem_probe.gd ran the sim with no scene tree at all and still leaked — and only during daytime walking hours, dead flat overnight. That’s the signature of a per-cell cache growing with ground covered.

The culprit: DetailField._scatter_cache — an unbounded memo of every 4 gm scatter cell ever queried (~23M possible keys, never evicted). The Brain’s steering probes grow it while walking; every chunk build permanently caches ~64+ more cells, which is why the rendered soak leaked ~6× faster than pure sim. The fix is a cap with oldest-half eviction (insertion order = the ground farthest behind the walk). Since the cache is a pure hash-based function of the world seed, eviction is deterministically safe — and verified: the memory probe now sawtooths in a ~48–56 MB band instead of climbing (+11.4 MB at end vs +52.6 and rising), the event log is identical, fir_probe reproduces its daily distances bit-for-bit, and both suites are green.

A 45-minute rendered soak is running now to confirm the render path plateaus too; a watcher will pull me back to check it. Implementation log and memory are updated. Nothing is committed — say the word in the morning and I’ll commit the lot.

Ik weet nu al dat ik het ergens in de loop van het project ga loslaten en dat het op de enorme stapel “ooit eens, dan eens” terechtkomt, maar ondertussen heb ik wel vertier gehad. 🙂

Ik moest ineens denken aan een herinnering van lang geleden.

Hoe lang geleden? Zó lang geleden dat mijn broer nog niet zo lang geleden geboren was dat hij nog in een kinderwagen vervoerd was, en dat ik nog klein genoeg was om in de kinderwagen bij hem te kruipen.

Het was aan de zee en de kinderwagen was toegegeven een groot model van de jaren denk ik 1940, maar toch: dat is een herinnering van meer dan vijftig jaar geleden.

Ik zit vol met herinneringen van decennia geleden. Ik moet hard opletten dat ik daar niet heel de tijd melancholisch van word — dispossession by atrition wezende the permanent condition dat ons bestaan in het ondermaanse kenschetst.

Het is dat ik nu ondertussen toch wel officieel oud genoeg ben en genoeg meegemaakt heb om alsmaar harder te beseffen dat het einde in zicht is, en dat het voor zo enorm hard veel dingen te laat is.

Misschien moet ik er maar proberen voor zorgen, vanaf nu, dat ik niet te veel “had ik maar” en “was ik maar” bij elkaar verzamel. Rijkelijk laat, zeer zeker, maar dit is wel iets dat op elk moment nog kan. En als daar een zekere verhoogde mate van fuck it bij komt, in relatief evenwicht met komaan hup, dan weze het maar zo.

Ik moest er ook aan denken toen ik onlangs iets aan het vertellen was, hoe hard ik eigenlijk van sommige dingen minder en minder wakker lig — ik vroeg aan een specialist ter zake of ik een probleem met iets had, en de specialist ter zake wist mij gerust te stellen: dat ik helemaal niet dat probleem had, meer nog: dat ik er aan de andere kant uitgekomen was.

Een beetje gelijk de anti-dronkenschap in Discworld. Dit, maar dan mutatis mutandis:

You’re right,” said Colon. “The thing about the captain, see, I read this book once… you know we’ve all got alcohol in our bodies… sort of natural alcohol? Even if you never touch a drop in your life, your body sort of makes it anyway… but Captain Vimes, see, he’s one of those people whose body doesn’t do it naturally. Like, he was born two drinks below normal.”

“Gosh,” said Carrot.

“Yes… so, when he’s sober, he’s really sober. Knurd, they call it. You know how you feel when you wake up if you’ve been on the piss all night, Nobby? Well, he feels like that all the time.”

“Poor bugger,” said Nobby. “I never realized. No wonder he’s always so gloomy.”