Mijn boekenwebsite was ineens kapot een paar dagen geleden. Gelijk “uw domein is klaar voor een website” kapot, alsof alles weg was:
Ik was daar niet zo gediend van, een website die gelijk al twintig jaar of zo draait ineens weg zien gaan. Uiteindelijk was het ergens iets tussen een vals alarm van phishing en een gerechtvaardigd alarm wegens oude versie van WordPress.
Qu’à cela ne tienne, ik merkte het in het begin van een meeting, en tegen het einde van de meeting was de site alweer niet-onderscheidbaar van het origineel, met alle originele URL’s nog werkende, aan de praat.
Links de originele website (screenshot van archive.org), rechts de website zoals die er op het einde van de vergadering uitzag:
Wat de afbeeldingen niet tonen, is dat links een twintig jaar oude WorPress is, en rechts een statische website, gegenereerd door Hugo, op basis van gegevens die ik uit een databasedump en een uploadfolderdump heb gehaald.
Geen aanvaloppervlakte, geen aanvallen mogelijk, nem.
En dan heb ik ’s avonds en hier en daar de volgende avonden kleine aanpassingen gedaan links en rechts tot ik er content van was.
Het resultaat is nog altijd voor mij alleen, en doet precies wat ik wil en niet meer dan dat — maar ik kan er wel veel gemakkelijker mee spelen als ik wil dan toen het nog WordPress was.
Er is al jaren een interessante dynamiek aan de gang bij Wikipedia:
eerst de eeuwige klaagzang over “de buitenwereld” die niet weet hoe het er “bij ons” aan toegaat, en hele roedel editors die dan maar in de loopgraven kruipen en zich een vestingsmentaliteit aanpassen
dan de eeuwige klaagzang over het dalende aantal editors, min of meer samen met de eeuwige klaagzang dat het bijna allemaal witte mannen zijn
dan de eeuwige klaagzang over “Google pakt onze inhoud gratis af”
dan, bij sommigen, jarenlang klagen dat niemand lijkt wakker te liggen van de gebruikerservaring
…en dat niemand lijkt wakker te liggen van het alsmaar dalend aantal gebruikers
…en dat niemand het lijkt erg te vinden dat ze allerlei technische boten missen — zoals video bijvoorbeeld
…en dat er alsmaar meer en meer administratie aangenomen wordt bij de Foundation, en dat het alsmaar schaamtelijker wordt op wat voor berg geld ze zitten en hoe weinig ze er mee doen.
“Google Zero” was eventjes een heel doembeeld: wat gaat Wikipedia doen als ze niet eens meer in Googleresultaten zullen staan?
Alex Stinson had deze bijzonder boeiende reactie op de mailinglijst, die ik in extenso copieer. Lees en huiver.
For the last 9 months, I’ve been examining how civil society content should be showing up in AI search, and there is a missing perspective in our “we will build it and they will come” approach to Wikipedia. I don’t think we can wait for the big tech companies or European regulatory bodies to adopt a different idea of how RAG should work. Here is my take from what I have been engaging with in the AIO/AEO/SEO space:
Wikipedia doesn’t have content that is SEO/AEO optimized
Part of the problem, even if we did have an MCP server is that the models (at least in my tracking), are pushing many citations away from “factual” websites, towards “authoritative” websites. This authoritative content includes:
Expert original, analysis that makes strong claims based on facts (i.e. blog posts by authoritative companies or recently published ScienceDirect articles)
Content that has been updated recently, with the biggest “hot takes” (i.e. I have monitored a couple of prompt pools where citations shift to newer content after 2-3 months)
Content that helps users make a decision between different choices (i.e. review websites, etc)
To win in an AI optimization battle — its less about Wikipedia doing well in the keyword search indexes that led to our content being visible (which is why we have a reputation as a “fact checking” website) and more about “winning” in the criteria for what makes a good RAG citation — and our content format, is the exact opposite of the EAAT criteria:
Wikipedia is not authoriative, but rather points to other authorities
We ground our content in anonymity instead of named experts or instutional process/opinoin
We rarely do original analysis instead summarizing the experience and expertise of others,
Alot of our content is out of date, and self-aware of its gaps (i.e. maintenance tags), so also is likely to be undermining its own trustworthiness
All the data points to us being used, but without an official roundup we are all talking in the dark about different assumed reputation losses
RAG unlike Google Search Indexing, seems to be using Wikipedia for a fraction of a fraction of responses, favoring these other kinds of sources:
I have access to SERanking’s corpus of prompt monitoring across 5 models (ChatGPT, Perplexity, Google Models and they suggest that in May ~16% of prompts included Wikipdia, and in their most recent month (June), ~13% of prompts. SERankings corpus is probably the # 4 or 5 in commercial AIO data — so could have gaps.
Comparable “top” Websites, like Youtube, Reddit, and LinkedIn tend to represent a greater % of content (in the SERanking data pool nearly 30% of responses had a Youtube Video cited for instance)
Domain specific citation pools have pretty significant differences in “which” sources are being called, with Wikipedia doing well on some prompt pools: https://generativepulse.ai/report/
RAG/AI search optimization focuses more on intent than keywords, and we aren’t very effective at serving intent, and we don’t know where our optimization options are
What we need is an understanding of “which actual user reader behavior are we seeking to serve?”. In the past we were extremely lazy, because keyword search always delivered Wikipedia as “a first”. Now we need our content to be more optimized for the kind of user curiosity driving their use of a chatbot/search tool:
What percentage of prompts or AI searches are informational vs opinion forming? Are we even a competitor for grounding opinion based questions or only the informational ones?
How many of the interactions are two or three steps down a chain of more “specific” interactions with the chatbot and thus no longer need “general knowledge” information from Wikipedia, but rather the kinds of stuff that we rely on our citations to provide ?
How much are the AI companies optimizing for “sales” or “addiction” rather than for leading users to reliable content? (I was tracking a series of informational topics about food that (on ChatGPT and Google), kept wanting me to continue the conversation by inviting me to go to local hamburger restraunts). Do we even have a reasonable chance to be in those searches?
How much is geolocation forcing more and more responses into “local” sources rather than “global” websites? In one dataset I tracked, in Global South countries citations were overwhelmingly to Facebook and Instagram despite more authoritative academic, news and Wikipedia-type sites in the same searches from the UK.
We may need to radically change the “readable signals” on our content pages, meaning changing the Manual of Style, Editing Practices, and AI enabled enrichment.
If we are trying to market Wikipedia’s content into AI interfaces, we also can’t do what most AI optimization/marketing agencies would suggest: writing listicle/FAQ type content that closely matches the user-queries that folks are giving the IA models (i.e. analysis like: https://neilpatel.com/marketing-stats/trust-signals-ai-engines-reward-most/ ).
We would then have to experiment with other content types, that _no longer look like the encyclopedia_. Or we would need to be reconfiguring the Encyclopedic content to expose enrichments to paragraphs or sections within the encyclopedia that pretty radically change editorial assupmtions and our Manual of Style (i.e. instead of simple 1-2 word section headings, like “History” we may need intent-focused headings like “What is the history of [x topic]?).
If we want to compete in the shifting AI search landscape — we would need a lot more data from the Foundation on where we are succeeding or not, and then consider _radically different_ ways of exposing our content in terms of treating RAG systems as a user that needs correct paths to Wikipedia pages.
However, this doesn’t necessarily need to change the human reader experience , but would need to be about configuring the content (beyond an MCP server or Enterpise APIs) for an AI audience/consumer experience — which I haven’t seen addressed in any WMF publications or community conversations. Without a firm theory of “What kind of consumer is an AI search agent/RAG index?” and “How does our content need to serve that AI audience?” the editing community won’t be able to adjust its editing practices or weigh in on feature recommendations that make our content “AI useful”.
Een verre collega had een vraag. Ik denk er eerst wat over na.
Dan bellen we met mekaar, denken samen wat na, komen tot een vergelijk. Ik stel voor dat op papier te zetten.
Ik laat het wat berusten, de deadline voor het papier is morgennamiddag.
En dan schrijf ik laat in de nacht alsnog het voorstel, stuur ik het door, de verre collega is content, en we zijn een stapje dichterbij een meer ideale wereld.
Administatie en hiërarchie is soms een fantastische zaak: het is er om u te ondersteunen en de dingen te faciliteren en alles een structuur te geven. Soms is het dat ook niet.
Maar als dat soms het geval is, zijn er nog altijd projecten (op en naast het werk) om uw plezie in te vinden, ’t is altijd dat.
En kijk, ’t is woensdag, en woensdag is op de één of andere manier toch altijd een beetje een halve dag. En daarna is het bijna weekend.
Dinsdag was dit de stand van zaken kwestie van de gegevens van mijn grootmoeders voorouders:
Ik heb nog wat verder gezocht, nu taal (Pools, Yiddish, Russisch, Hebreeuws) of slecht leesbare documenten geen bezwaar mee zijn. En ahem ja, toch een aantal onverwachte dingen.
De eerste doorbraak was dit document:
Dit is het huwelijk van de grootouders aan moederskant van mijn grootmoeder. En behale dat er zowaar mijn over-overgrootvaders echte eigen handtekening staat uit 1875:
…staan er ook gewoon zwart op wit bruin op beige de namen van de ouder van de trouwers: hij is de zoon van Dawid en Sura, zij is de dochter van Josif en Frajdla.
Ik had vorige keer Ruchla Markus gevonden als grootmoeder van de grootvader van mijn grootmoeder, maar dat blijkt alsnog niet zo te zijn: bij drie verschillende huwelijken van hun kinderen worden ze als Iczek/Icyk en Fajga Zelman genoemd. Dus misschien is Iczek hertrouwd, of was er een vergissing van de administratie in het spel.
Ik kan ook bevestigen dat het Tenenberg is en niet Te(j)nsnberg uit een resem verschillende akten — niet in het minst uit de huwelijksakte van Fayvel Jarząbek en Dwojra Tenenberg zelf. Het document zelf heb ik niet gezien, maar er is een groep vrijwilligers die akten overschrijft en catalogeert en daar staat bij akte 7 van 1844 in Praszka:
Faywel Jarzabek vel Deutsch, 25, trader (handlarz), Kłobuck, son of Icyk Deutsch (deceased) × Fayga née Zelman, married Dwoyra Tenenberg, 23, daughter of Mordka Tenenberg (of Praszka, deceased) × Laia née Szaja; witnesses Mendel Ehrlich and Mendel Rozenfeld.
Ge leest het met mij: mijn over-over-overgrootvader Faywel was gekend als zowel Jarzabek als Deutsch. Blijkt dat het gezin onder twee namen ingeschreven staat: Deutsch (Dautsch/Daycz) en Jaczabek/Jarząbek. Icek was bakker in Kłobuck (geboren rond 1780–85), getrouwd met Fayga née Zelman; zijn vader was Jakub Deutsch, slager. Pawel/Fajvel (°1 oktober 1819 Kłobuck) is hun zoon; de akte noemt de vader “Jcyk Deutsch”. En vandaar dus die “vel Deutsch” in het huwelijk van 1844. (Wel grappig hoe heel Polen blijkbaar in die tijd hier en daar woorden Latijn sprak.)
Trouwens, de archieven leggen een familielegende te slapen: Fajvel zou burgemeester geweest zijn, maar nope, niet echt: zijn beroep in alle geboorteakten van 1845 tot 1862 is gewoon garncarz / pottenbakker, en hij is wel właściciel domu / huiseigenaar tegen 1862, en in 1879 koopman, maar da’s lang geen burgemeester, peisk.
The upshot, als ik alles bij elkaar zet, is dat de boom van hierboven nu dit geworden is (die Jakub Deutsch helemaal bovenaan is nog hard na te trekken, wel):
Dat is een enorm verschil met wat ik gelijk decennia lang vreesde, namelijk dat ik nooit verder ding kunnen raken dan wat mijn grootmoeder zich in 1984 herinnerde.
Als ik vergelijk wat ik in het begin van de dag had met op het einde van de dag, op Myheritage:
Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe hard ik houd van RedLetterMedia. Hun babbel over ouder worden en youtubers en alles — hit me right in the feels, yo.
There are colors that I want to show you, but I can’t. They exist in the real world. You probably saw some of them today, but I can’t show them to you on a screen. A digital photograph can’t capture them, and your screen can’t display them. No game you’ve ever played has contained them. Unless you have specialized equipment, they are entirely absent from the digital world.
Most of them are cyans. On screens we live a life starved of cyans. It is shocking when you see one in person. They seem unfamiliar and intense in an otherworldly way. I want you to experience that, but again, I can’t show them to you. Instead, I have to show you how to find them in the real world.
The biggest models in the world clearly score the highest on the Artificial Analysis Intelligence Index. Yet, Z.ai’s newest, GLM-5.2 (753B parameters, roughly 40B active), comes within just 4 points of GPT-5.5 and 9 points of Fable 5. Opus 4.8 and GPT-5.5 are proprietary and estimated to be in the 1-2T parameter range conservatively. If an open weight (MIT licensed) LLM can come so close to a closed weight model estimated to be 1.5 to 2 times bigger, it is clear that actual intelligence has plateaued significantly.
David Epstein, author of “Inside the Box: How Constraints Make Us Better,” said in an interview that in any area of life, “when options are really large” there’s a tendency to “back out of a decision or make a poor one.”
We're beginning a limited preview of the GPT‑5.6 series: Sol, our flagship model; Terra, a balanced model for everyday work; and Luna, a fast and affordable model. Terra has competitive performance to GPT‑5.5 while being 2x cheaper and Luna brings strong capability at our lowest cost.
We ask every major AI model the same charged questions about politics, economics, speech and society, many times over, with web search turned off. Each one shows up as a cloud: the full range of where it landed across every run. The result is a map of how the models actually lean, read from the model itself and not from what it pulls off the web.
Use the palette chooser to create a series of colors that are visually equidistant. This is useful for many data visualizations, like pie charts, grouped bar charts, and maps.
An international team of researchers has discovered a remarkable new spider species in the rainforest of North Queensland that spins an ingenious and powerful spring-actuated snare to catch a single species of ant—one ant at a time—in what they describe as "the ultimate specialization."
Eindelijk zijn de pepers groot genoeg om buiten te zetten. Pff. Wat een miserie — gezaaid in februari, maanden verzorgd gelijk een moederkloek, uiteindelijk uit hun serre naar potje verplant in mei, en dan nog bijna twee maand voor ze buiten konden.
Als het moment gekomen was, heb ik wel mijn plan, om ze aan de muur te hangen stilletjes opgeborgen: die dingen hebben minimaal toch een ruimte van 20x20x20 cm nodig voor hun wortels, en ik wou er toch een paar naast mekaar zetten; ik kwam uiteindelijk aan bakken die meer dan 50 kilo zouden wegen.
Het is uiteindelijk één lange (en fucking dure) bak geworden en daarnaast een hele reeks potten, eerst in terracotta en dan uiteindelijk ook een reeks in plastiek. En meer dan 500 liter potgrond.
En dan is het nu wachten op de onvermijdelijke lange, droevige aaneenschakeling van teleurstellingen: opgevreten door de slakken, kapotgestampt of uitgegraven door de katten, uitgedroogd, verzopen, verbrand… ah well.
Woensdag is de dag waar ik mij op het werk soms met de moet der wanhoop aan vastklamp. We hebben vandaag gedaan wat ik eigenlijk al heel lang had willen doen maar niet toe gekomen was — kijken naar een grafisch ontwerp.
Het was fijn, maar we hadden niet genoeg tijd, en we zouden dat meer moeten doen, maar er zijn niet genoeg uren en in de dag en en dagen in de week, en eigenlijk ook maanden in het jaar. Het is wat het is.
We hadden met twee onze hoop gepind op spaghetti in het studentenresto, maar er was er geen. ’t Is kip korma (achtig) geworden met frieten.
En dan was het avond en bijna weer donderdag. Sandra gaat gedomme vier dagen naar Werchter, ik ben quasi alleen thuis!
Waarom niet eens naar de andere kant van Europa gaan? Heel kort wat ik weet van de familie van mijn grootmoeder. Wat ze mij zelf vertelde in 1984 — veel namen vermeld, maar heel diep ging het niet, en ik was te dom en te jong om door te vragen en het op te nemen. Gelukkig hebn ik wel zo ongeveer op elk gezicht van elke foto een naam kunnen plakken, al was het niet altijd 100% duidelijk hoe sommige mensen exact verwant waren behalve “c’est un cousin”.
Hier weet ik precies wie iedereen is, bijvoorbeeld — mijn grootmoeder heeft de prachtige gestreepte dinges aan:
Ze omschreef haar gezin: vader Mortka (Mordechai), moeder Lea (Laja), de kinderen Dora, Leon (Lajzer), jong gestorven Chaim, Henri (Hersz Lajb), David, zijzelf (Estera), Felix (Feiwel), en de jongste, Hartko (Hertzko). Dat haar vader slotenmaker was, haar grootvader een herberg had, en haar overgrootvader burgemeester van Kłobuck was.
Dat haar moeder ook van een groot gezin kwam: haar grootvader Hercko (chef van de brandweer van het dorp en hoofd van de chevra kedisha, die verantwoordelijk is voor de rituele reiniging en voorbereiding van overledenen op de begrafenis), zijn vrouw Sara en hun kinderen Laja, Chana (Hanka), Bronia, Regina (Rywka), Aisik (Isaac), Havele (Hannah), Debora (Dvoira) en Helene (Hena) — ik herinner mij nog hoe ik het als veertienjarige snaak moeilijk vond om het onderscheid te maken tussen Chana/Hanka, Hannah/Havele en Helene/Hena.
Haar grootouders aan vaderskant waren Shimshe (Szymon Jakow) en Gutshka (Gitla), en hun kinderen Mortka, Feigl (Fajga Laja), Dvoira, Sura (Sura Ruchla) en Shmiel (Szmul). Ze wist een resem neven en nichten en tantes en nonkels dicht en ver. Ze ze ook redelijk matter of fact het het ermee afgelopen was — een deel in België geïndigd, een deel in Israël, Canada, Verenigd Koninkrijk, Sovjetunie, een enkeling nog in Polen. De laatste “c’est une cousine” (na enorm veel reconstructie denk ik dat het een achternicht van mijn grootmoeder was: de kleindochter van de suz van haar moeder) uit Polen was er begin de jaren 1980 via een verblijf van een paar weken bij ons in de zomer naar Australië geëmigreerd, ik vraag me af hoe het ondertussen met haar is — ze moet ondertussen denk ik bijna 70 zijn.
Voor de over-over-overgrote hoop van de mensen was het natuurlijk “gestorven in de oorlog”, heel soms eens een exacte locatie zoals “Auschwitz” of “als dwangarbeider in Częstochowa”, nog veel zeldener iets meer details “doodgeschoten door nazi’s op weg van Częstochowa naar het kamp van Treblinka, en ze was zwanger” (mijn grootmoeder’s oudere zus Dvoira).
⁂
Over jaren is er hier en daar met druppels en stukjes wat informatie bijgekomen, maar ik had het eigenlijk al opgegeven om veel verder te geraken dan wat mijn grootmoeder mij vertelde. Ik heb bijna per toeval wat gevonden via DNA, maar uiteindelijk als ik naar voorouders kijk, is dit waar het al zéér veel jaren staat:
De eerste doorbraak die ik had, was dat ik in de geboorteakten van Kłobuck een tweeling vond, geboren op 2/14 November 1881: Chaja en Dwojra Feige.
Twee keer hetzelfde behalve de naam van de dochter:
Герцка Файга торговщикъ двадцать пять лѣтъ отъ роду имѣющій въ посадѣ Клобуцкъ … жительствующихъ и предъявилъ Намъ младенца женскаго пола объявляя что онъ родился въ посадѣ Клобуцкъ … законной его жены Суры съ Іосифовичовъ двадцать пять лѣтъ отъ роду
Hertzka Faiga, 25 jaar, koopman in Kłobuck vertoont een dochter geboren in Kłobuck van hem en zijn wettige echtgenote Sura Iosifovich, 25 jaar oud. Hoera! Dat geeft mij
bevestiging van Hercko’s geboortedatum
zijn beroep
de geboortedatum van zijn vrouw
de geboortenaam van mijn overgrootmoeder
dat er vóór de Dvoira die in 1942 stierf, er ook een andere Dvoira was, de tweelingzus van mijn overgrootmoeder, dus wellicht vroeg gestorven moet zijn [de reden dat ik redelijk zeker ben dat er twee Dvoira’s waren, is dat mijn grootmoeder precies wist wat de geboortevolgordes waren van haar zelfs soms verre familie, en manifest dus ook van haar moeder en tantes, en dat zijn Dvoira als tweede jongste klasseerde, geboren ergens tussen 1900 en 1912 — terwijl haar moeder van 1881 was]
En dan vond ik dit, dat misschien het laatste was dat ik verwachtte, in de huwelijken van 1879:
сего числа заключено религіозное бракосочетаніе между Павеломъ Файвелемъ двухъ именъ Аржомбекъ, вдовцомъ, шестидесяти [iets] лѣтъ отъ роду, сыномъ Ицка и Рухли урожденной Маркусъ, торговцемъ…
Wahey! Pavel-of-zoals-hij-ook-wel-heet-Fajvel Arzhombek, weduwnaar, ergens in de zestig zoon van Itsek en Ruchla geboren Markus, handelaar — ik weet een generatie meer! Ik weet wie de overgrootouders van mijn grootmoeder waren!
Er staat niets over zijn al dan niet burgemeesterschap, maar iets verder in de akte staat wel nog Новобрачные объявили, что заключили между собою предбрачный договоръ у Ченстоховскаго Нотаріуса Осипа Зборовскаго двадцать перваго Ноября сего года: “Het kersverse echtpaar maakte bekend dat ze op 21 november van dit jaar een huwelijkscontract hadden getekend met notaris Osip Zborovsky in Częstochowa.” Dat wil dus zeggen dat er geld in het spel was en dat het geen arme handelaar was.
I’ll take it.
Verder nog wat kleiner grut gevonden ook — mijn grootmoeder’s grootmoeder Gitla was volgens mijn gegevens geboren in 1856 in Skierniewice, dat blijkt in ’t echt rond 1853 in Tomaszów Mazowiecki geweest te zijn. Gershlik is gewoon hetzelfde als Hersz Leib (de naam van mijn grootoom, de oudste overlevende broer van mijn grootmoeder, maar ook van zijn overgrootvader). En er is een overlijdensakte uit 1889 te vinden van Szymon Jakow Jarząbek — maar dat zal voor morgen zijn.
Ik ben een mens van rabbit holes en plotse obsessies en dan lange pauzes voor andere rabbit holes. Genealogie is daar ideaal voor.
Wat heb ik vanavond gedaan?
Vertrokken van nog altijd de verschillende eilandensituatie met Gilliets. Opgegeven, voor het moment, om te proberen de Gilliets van Sint-Niklaas te verbinden met de Gilliets van Sint-Pieters. Tussendoel: het aantal eilanden kleiner maken, zoveel mogelijk eilanden groter maken, en dus uiteindelijk hopelijk het hoofdeiland groter maken.
Waar het vanavond mee begon, was het huwelijk van Philippus Gilliet en Christina Vermaeren, op 12 november 1759. Geen ouders vermeld (geen verrassing, doen ze nooit), maar wel een getuige die ook een Gilliet was: Franciscus Gilliet. Een Gilliet getuige bij een trouw van een Gilliet, da’s bijna 100% zeker familie.
Dus!
De enige Philippus Gilliet die ik had die de leeftijd had om te trouwen was Philippus Livinus, zoon van Franciscus Gilliet en Isabella Vandeputte, geboren in 1732. Hypothese: twee keer dezelfde Philippe en Franciscus de getuige is Franciscus de vader.
Huwelijk Franciscus Gilliet en Isabella Vandeputte in 1731: getuige Joannes Gilliet (vader van Franciscus); zes kinderen: de oudste zoon is genaamd naar zijn andere grootvader, maar dan is er weer een Joannes en zijn peter is Joannes (grootvader). Eerste meter was de grootmoeder aan vaderszijde.
Dezelfde peter/meter gaven hun naam door aan de broers en zusters van Franciscus, en als ik alle Gilliets geboren in die periode aan het volledig napluizen was, bleek gedimme dat ik al jaaaren met een koppel “Joannes Gillet x Livina Bouts” en een tweede koppel “Joannis Guilliet x Livina Bo…” zat, die min of meer afwisselend kidneren hadden: Joannes 1704, Franciscus 1705, Carolus 1709, Clara 1710, Andreas 1711, Petrus 1716.
Carolus 1709 en Andreas 1711 bleek ik ook nog eens dubbel te hebben: de ene keer als kinderen zonder meer, de andere keer als huwelijken en vaders zonder ouders — maar duidelijk dezelfde mensen wegens gelijkaardige namen en gedeelde getuigen-peters-meters en alles.
Dit allemaal samen bracht vijf verschillende eilanden (plus een paar losse eindjes) samen tot een nieuw eiland van veertig mensen. Helemaal bovenaan de boom van dat eiland staan Joannes Gielet en Livina Bauwens, getrouwd in 1671 en tot vandaag een eilandje van twee op zich.
Helaas! All dopen van 1644 tot 1651 afgezocht manueel, voor als de index hem zou gemist hebben, maar ik vind geen doop van Joannes Gielet. Zijn ouders, geboren rond pakweg 1620, zijn onbekend.
Ik ben er nog niet in geslaagd het eiland van mijn eigen lijn voorouders veel uit te breiden, behalve twee nieuwe kinderen voor Jacobus Gilliet en Joanna de Vos (Joannes 1672 en Jacobus Aloijsius 1675, oudere broers van mijn voorouder Tobias 1683).
Morgen doe ik wellicht verder, tenzij ik het zou beu worden. 🙂
Als ik alleen de mensen visualiseer die ik de laatste drie dagen aangeraakt heb, is dit de situatie vóór en na, geanimeerd:
bon, even kijken in de indexen waar er nog allemaal Gilliet-achtigen zitten
oh kijk nu, ik vind onder veel meer Gilget, Ghilget, Gilet, Gilijet, Guliet, Gilleijt, Giliet, Gilliet, Gillet, Gillit, Gieliet, Gielet, Gielliet, Gilette, Guillet, Guiliet, Guilette, Gillijt, Ghilliet, Gillot, Guilliet, Gulliet, Giljet, Gillets, Giller, Gelet en Galliet
okay, laat mij eens oplijsten wat ik in de indexen vinf
maar hey zie nu, een hele reeks vroege Gillietachtigen, consistent Gilget genaamd, in de Sint-Niklaasparochie
Ik dus op zoek naar die mensen. Het resultaat van vele uren werk:
Twintig, tel ze, twintig nieuwe Gillietachtigen — op één na, de Joannes uit 1616 worden ze allemaal Gilget gespeld, maar op een na is het ook allemaal dezelfde mens die de naam schrijft, en namen gelijk Billet werder ook wel eens Bilget geschreven, dus ja.
Maar! Ik had gehoopt ergens de overstap te kunnen maken van dié Gillets naar de Gilliets die zéker mijn familie zijn en die bijna allemaal uit de Sint-Pietersparochie komen — no dice. Ik slaag er niet om de link te leggen: de overlijdens ontbreken (Sint-Niklaas) of zijn niet geïndexeerd (Sint-Pieters). De huwelijken ontbreken.
De oorspronkelijke Gilliets in Sint-Niklaas (Judocus en zijn zus Cristina, Jacobus en Henderic die zeer mogelijk ook broers zijn), moeten ergens in pakweg de jaren 1570 geboren zijn. Hun ouders zijn van pakweg 1545-1560. De oorspronkelijke Gilliets in Sint-Pieters (Petrus en Laurentius), zijn wellicht ergens in de jaren 1580 geboren. Hun ouders zijn van pakweg 1550-1560. Maar die gegevens staan dus niet in de parochieregisters en zijn niet online te vinden.
Het ziet er op het eerste zicht niét zo goed uit: de namen van de twee parochies komen niet echt overeen — geen Robertus, Antonius, Egidia in Sint-Pieters. En de peters/meters kruisen ook niet echt over: Schellynck, Verstraeten, van Nieuwenhove, Maenhout, Welpaert, d’Hollander, Cockuut, van Baeveghem in Sint-Niklaas, vander Haren, de Laere, van Zon, van Lokerbergh, Cools, De Smet, de Valckenere in Sint-Pieters.
Heel erg misschien zou er iets te vinden zijn in de oudste gekende huwelijken, dier van Petrus en Laurentius, maar die zijn van 1600-1607 in Sint-Pieters en er is een gat in het archief tussen 1594 en begin 1606, en wat er is voor 1606-07, ziet er zo uit — quasi nul informatie:
In Sint-Niklaas zouden de huwelijken van Judocus en Jacobus ergens rond 1598-1599 kunnen zijn. Er zijn van 1590-1612 alleen “gemengde akten”, en daar staan geen Gilliet/Gilgets in (noch geboortes, noch overlijdens, noch huwelijksbeloften, noch huwelijken). En de akten van 1580-1589 ontbreken.
⁂
Volgende strohalm: poortersboeken. Ik zal eens naar de bibliotheek gaan, dus.
Om de paar jaar, of om de paar maand, afhankelijk van mijn goesting en inspiratie, doe ik nog eens een gooi in de richting van mijn stamboom.
De voorouders van Jeanne Gilliet, de moeder van mijn grootvader, zijn mij daar al decennia aan een stuk doorns in mijn ogen: er zijn, in Gent alleen al, honderden Gilliets, en ze gebruiken over de eeuwen heen geen enorme verscheidenheid aan voornamen.
Vandaag heb ik nog eens met een fris oog gekeken. De aanleiding was die eilanden, die ik eens gevisualiseerd heb. Kijk, dit zijn alle Gilliets die een netwerk van drie of meer mensen vormen, ruwweg in de tijd uitgezet:
En als ik het houd op groepen van 7 of meer mensen:
Die grootste hoop in het blauw zijn “mijn” Gilliets; de eilanden links vind ik vooral interessant, want dat zijn oudere Gilliets die de stamboom mogelijk verder in de tijd kunnen slepen. DUSSSS ben ik wat gaan kijken.
Het eerste aanknopingspunt was het huwelijk van Jacobus Gilliet en Joanna De Vos, mijn tot nog toe verste vooroouders in die lijn. Ik had 1669 maar niet meer dan dat, en geen flauw idee waarom — de akte staat gewoon open en bloot in het parochieregister:
Jacobus Ghillet et Joanna de Vos contraxerunt sponsalia nonâ Januarij 1669: et factis tribus proclamationibus matrimonio juncti sunt decimâ nonâ eiusdem: coram Georgio de Valckenaere et Barbara de Vos testibus: et me infrascripto ministro. Ita est.
Een huwelijk met ene Georgius De Valckenaere en ene Barbara De Vos als getuigen. De Valckenaere is een raar genoeg klinkende naam dat hij een bel deed rinkelen: ik had al een Nicolaus De Valckenaere als geuitge bij een doop van een Judoca Livina Gilliet in 1706. Mogelijk een zoon van Georgius? Die mogelijk getrouwd is met een Gilliet? Ik pin het even vast.
…maar wacht, wacht: ik had gedimme al een eilandje van twee nergens mee verbonden mensen, Margaretha Gilyet en haar echtgenoot Georgius de Valckenere, getrouwd in september 1652 en dus tegen dan mogelijk ergens midden of eind de 30. Dus nu denk ik dat die Margaretha misschien een zus is van Jacobus? Mogelijks? Eens gaan kijken naar dat huwelijk:
Georgius de valckenere et Margareta Gilliet contraxerunt sponsalia 7a 7bris 1652 matrimonio vero juncti sunt 15a ejusdem coram Tobia Gilliet et Nicolao de valckenere testibus et me Infrascripto ministro ita est Egid: Jacobs vicepast[or]
Ayup. Een Tobias Gilliet en een Nicolaus De Valckenaer als getuigen. Bon, dan maar eens gaan kijken naar Margareta Gilliet’s geboorte:
Margareta filia Tobie Gilget et Adriana Cormans? uxoris eius nata 30 huius [=30 januari 1628] circa 11am postmeridianam Sus: Guilielmo vander hare et Margareta de Laue susceptoribus
Margareta, 30 januari 1628 geboren, ouders Tobias Gilget en Adriana Co…mans (Coopmans? Cooreman?geen idee). Dat geeft mij een ouder die ik nog niet had. ’t Is te zeggen, ik had wel al een stuk of drie Tobiassen Gilliet, maar geen die de leeftijd heeft is om een dochter te hebben in 1638: één zonder datum maar getuige van een geboorte in 1698, een andere geboren in november 1635, en een derde geboren in 1683.
Okay — op naar die Tobias geboren in 1635:
Ik begin al te dromen — hier hebben we Tobias Gilliet, zoon van Tobias Gilliet en Adriana Copman, en dus een zus van Margareta van daarjuist:
Tobias filius Tobiae Gillet et Adrianae Copman uxoris eius natus 9a huius circa decimam matut. baptizatus 11a p[er] me Joannem van Zanten et Catherina van [geen flauw idee] suscept. Corn. de Zomer Pastor
Het houdt niet op:
En nog een zoon, Guilelmus, in 1629.
Guilielmus fi[lius] Tobie Gilget et Adriane Coremans coniugum natus 27a huius circa 6am matut[inam] Gualtero d[e] passe et Barbara de Lano susceptoribus
⁂
Okay, en dan nu een beetje reconstructie:
We hebben een bevestigd gezin, met ouders Tobias Gilliet en Adriana Coopman, dat drie kinderen heeft: Margareta (°1628), Guilelmus (°1629), Tobias (°1635).
Jacobus Gilliet (mijn voorouder) en Joanna De Vos trouwen in 1669. Joris de Valckenaere is getuige, en dus met aan meer dan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid (naaste) familie.
Joris De Valckenaere is in 1652 getrouwd met Margareta Gilliet. Als Margareta de zus van Jacobus is, is Joris zijn schoonbroer. Mekes sense als getuige.
Idealiter vind ik de doop van Jacobus om te bewijzen dat zijn ouders Tobias en Adriana zijn, maar ik vind het niet in de indexen. Als ik de dopen van 1630-1634 bekijken, zie ik dat er een resem pagina’s pagina’s ontbreken in 1632, wat een logische plaats zou zijn om een kind te hebben als er al 1628-1629-1635 was.
Ik denk dat ik, ondanks het ontbreken van die ene akte, redelijk zeker kan zijn van mijn stuk: bij de doop van Jacobus’s zoon Tobias (naar zijn grootvader?) in 1683 is Tobias de Valckenaere, de zoon van Joris en Margareta, peter. De schoonbroer is getuige bij het huwelijk, de neef is getuige bij het doopsel.
Alles in de boom hieronder behalve Philippus Joannes Gilliet, wist ik niet tot zeer recent. En vandaag is erbijgekomen alles wat naast Jacobus Gilliet en Joanne De Vos staat.
⁂
…en vanwaar de titel? Ah, ik denk dat ik een resem familie gevonden heb met een vroegere spellingswijze, Gilget in de plaats van Gilliet. Maar dat zal voor een andere dag zijn.
