Ik had mij voorgenomen om tot zeer laat in mijn bed te blijven liggen en dan direkt te gaan werken, maar familioe die bijna nooit in de buurt is, was in de buurt. En dus ben ik na och here een paar uur slaap uit mijn bed gekropen, en dus was het een redelijk lange dag.

Morgen slaap ik uit! Come hell or high water!

Ik heb een bureaustoel gekregen, of toch een stoel die in een bureau zou kunnen staan — geen écht bureaustoel, maar in de buurt.

En ik heb ook oortjes meegedaan om op de stillen momenten naar een audioboek te kunnen luisteren.

Een hele dag tussen rechstaan en zitten op een slechte stoel: dat is niet goed voor de rug — ik was geradbraakt.

Maar morgen beter!

Kijk, hier zit ik de volgende tien dagen:

Die container in het midden, de kassa-die-niet-echt-een-kassa-is.

Mijn betere helft heeft twee keer opgetreden met Vooruit met de Kuit, en zij zei dat het enorm druk was — bij ons had ik de indruk dat het eigenlijk heel rustig was. Er zal ongetwijfeld nog vanalles veranderen aan de formule en de werking ook, ’t is altijd wat zoeken de eerste dag.

Eén klein geluk hebben ze ons afgepakt, wel. Er wordt bijna alleen met kaarten en GSM’s betaald, maar heel soms is er eens iemand die geen van de twee heeft en alleen cash geld, en dan kunnen we dat op een plastieken kaart zetten. En heel soms komen er ook kinderen langs voor kleingeld om in zo’n wiebeldink op elektriek te steken — dus hebben we een kleine fysieke kassa met wat kleutergeld in.

Vroeger was dat dan op het einde van de avond met de hand muntjes tellen in zo’n telraam en opschrijven op papier. Nu is het allemaal geautomatiseerd! Er is een robot die het geld telt!

Vanmiddag en vanavond zit ons huis vol met 37 Kuiten wegens dat Sandra daar bijzit en dat ze optocht doen alles — maar ik ga het allemaal missen, want na mijn werkdag tot binnen tien dagen zit ik elke dag aan de kassa bij Batatron.

De vermomming is IT- of boekhouder, ik heb alvast een wit hemd en bruine dag aangedaan bij gebrek aan beige korte broek en domme t-shirt.

(’t Is te zeggen, ik heb duuzd domme t-shirts, maar ik heb geen beige korte broek en zelfs als ik er een zou hebben ik zou ze niet aandoen.)

Ik heb de doorloop gisteren gemist wegens gaan eten, dus ik zal het allemaal wel zien. Gedroomde job wel, de kassa.

We zijn nog eens gaan eten met vrienden, bij Oak deze keer. ’t Was al een tijd geleden dat we bij Oak waren, al van toen ze nog op hun vorige locatie zaten.

Het was uiteraard bijzonder lekker — de gebarbecuede langoustine sprong er voor mij uit. Prachtige locatie ook in de Burgstraat, sympathieke mensen, leutig concept om de koffie in een salon apart te doen.

Maar ondanks dat het enorm goed was, heb ik toch gelijk goesting om de volgende keer in een gewone brasserie te gaan eten. Letterlijk garnaalkroketten als voorgerecht en steak béarnaise met frieten als hoofdgerecht en een coupe advokaat als dessert.

Op een one-on-onemeeting na vrijdag was vandaag de laatste dag voor de vakantie met geplande dingen op het werk.

Morgen en overmorgen weet ik wel wat gedaan — wat verder nadenken over dat document, bijvoorbeeld — maar het loopt toch op zijn einde.

En dan twee weken vakantie waar ik mijn uiterste best ga doen om geen seconde aan het werk te denken (gedoemd tot mislukking, weet ik nu al), en dan een augustus met eigenlijk wel heel veel werk te doen. Door spijtige omstandigheden is het niet gelukt om in de loop van mei en juni en tot nu een stuk van het eigenlijke werk te doen dat voorzien was om gedaan te worden; dat zorgt ervoor dat er onvermijdelijk dingen gaan moeten schuiven. Daarnaast lijkt het nu alsof iets dat half september voorzien was, in de praktijk naar half augustus verschuift, waardoor het ook allemaal niet evident is, maar hey.

Het is bijna vakantie.

En ik ga mijn uiterste best doen om geen seconden aan het werk te denken.

Een mens zou anders heel, héél lastig kunnen rondlopen. En dat mag niet de bedoeling zijn.

Met dat ik mijn boekensite eens aangepakt heb, heb ik weer goesting gekregen om wat meer in volume te lezen, in de plaats van wat ik de laatste maanden doe — hier en daar eens een beetje in mijn Kindle, en verder audioboeken op de velo.

Mijn oog is gevallen op The Bridge Kingdom, een romance-reeks die om ikweetnietwelkereden in mijn “te lezen”-stapel stond. Ik vermoed ooit eens aangeraden op een booktok ergens.

Twee boeken ver, en jazeker, ’t is in orde:

Het leven is goed als ge u kunt verliezen in romantasy. Two down, vier en een halve to go (die halve is wegens tussen nummer 3 en nummer 4 is er een nummer 3.5).

We zijn op het werk aan het werken aan een plan om dingen te doen. We zijn daar al een jaar mee bezig, en dat zijn stapels workshops en zeer veel mensen, en gebruikerstesten, en prototypes, en tekeningen, en concepten, en discussies, en presentaties, en verslagen, en interviews, en vanalles.

Het plan is om dat allemaal samen te vatten in een soort blauwdruk met ook wel wat er gedaan is, maar vooral wat er allemaal nog te doen is, en hoe dat de vertaling is van het harde werk dat er aan vooraf is gegaan.

Alles uitgeschreven kom ik voorlopig aan een kleine honderd bladzijden, en ’t is eigenlijk wel grappig als g’er bij stil staat dat dat allemaal dingen zijn die in het hoofd van het projectteam zitten — soms wat verdeeld, sommige stukken meer bij de ene dan bij de andere, maar in zijn geheel verspreid over al die hoofden — en dat we dat in een één document kunnen vatten, waar elke paragraaf van een paar zinnen de culminatie is van werk en nadenken en iteraties, soms maanden aan een stuk.

In een tijd waar zo’n document gewoon door AI uitgespuwd kan worden.

En ja, natuurlijk is er ook AI gemoeid met dat document: hoe ongelooflijk gemakkelijk is het om te kunnen zeggen “hier zijn een aantal beslissingen die we gemaakt hebben in de loop van deze week, kijk op welke onderdelen dit een effect heeft, leg mij voor wat er zou kunnen veranderen en laat mij beslissen wat ik waar aanpas” — en dat dat een half uur later resulteert in een nieuw document met op één plaats een grote aanpassing, op vijf plaatsen kleine aanpassingen, een risico-met-mitigatie bij in het risicoregister, een herformulering van een functionele vereiste en twee nieuwe niet-functionele vereisten?

Zeer gemakkelijk, ik zeg het u.

(Om dat mogelijk te maken, heb ik er wel voor moeten zorgen dat een heen-en-weerreis van gestructureerde website naar folders-met-markdownfiles mogelijk is, en dan ook van gestructureerde website enkele reis naar proper worddocument met inhoudstabel en werkende kruisverwijzingen en bijvoorbeeld ook alle secties met tabellen in landscape — maar dat geheel terzijde.)

Zot, maar ’t is nog maar een week en dan is het Gentse Feesten.

Ik heb de planning al gekregen — niet dat het een grote verrassing is, tien dagen kassa — en dat maakt het allemaal gelijk echt.

Nog een week werk en dan tien dagen ook werk maar anders en dan een week vakantie.

Tijd, ook, want het wordt mij allemaal soms een beetje droef te moede.

Mijn boekenwebsite was ineens kapot een paar dagen geleden. Gelijk “uw domein is klaar voor een website” kapot, alsof alles weg was:

Ik was daar niet zo gediend van, een website die gelijk al twintig jaar of zo draait ineens weg zien gaan. Uiteindelijk was het ergens iets tussen een vals alarm van phishing en een gerechtvaardigd alarm wegens oude versie van WordPress.

Qu’à cela ne tienne, ik merkte het in het begin van een meeting, en tegen het einde van de meeting was de site alweer niet-onderscheidbaar van het origineel, met alle originele URL’s nog werkende, aan de praat.

Links de originele website (screenshot van archive.org), rechts de website zoals die er op het einde van de vergadering uitzag:

Wat de afbeeldingen niet tonen, is dat links een twintig jaar oude WorPress is, en rechts een statische website, gegenereerd door Hugo, op basis van gegevens die ik uit een databasedump en een uploadfolderdump heb gehaald.

Geen aanvaloppervlakte, geen aanvallen mogelijk, nem.

En dan heb ik ’s avonds en hier en daar de volgende avonden kleine aanpassingen gedaan links en rechts tot ik er content van was.

Het resultaat is nog altijd voor mij alleen, en doet precies wat ik wil en niet meer dan dat — maar ik kan er wel veel gemakkelijker mee spelen als ik wil dan toen het nog WordPress was.

(Wat meer informatie, in ’t Engels, alhier.)

Er is al jaren een interessante dynamiek aan de gang bij Wikipedia:

• eerst de eeuwige klaagzang over “de buitenwereld” die niet weet hoe het er “bij ons” aan toegaat, en hele roedel editors die dan maar in de loopgraven kruipen en zich een vestingsmentaliteit aanpassen
• dan de eeuwige klaagzang over het dalende aantal editors, min of meer samen met de eeuwige klaagzang dat het bijna allemaal witte mannen zijn
• dan de eeuwige klaagzang over “Google pakt onze inhoud gratis af”
• dan, bij sommigen, jarenlang klagen dat niemand lijkt wakker te liggen van de gebruikerservaring
• …en dat niemand lijkt wakker te liggen van het alsmaar dalend aantal gebruikers
• …en dat niemand het lijkt erg te vinden dat ze allerlei technische boten missen — zoals video bijvoorbeeld
• …en dat er alsmaar meer en meer administratie aangenomen wordt bij de Foundation, en dat het alsmaar schaamtelijker wordt op wat voor berg geld ze zitten en hoe weinig ze er mee doen.

“Google Zero” was eventjes een heel doembeeld: wat gaat Wikipedia doen als ze niet eens meer in Googleresultaten zullen staan?

Alex Stinson had deze bijzonder boeiende reactie op de mailinglijst, die ik in extenso copieer. Lees en huiver.

I don’t think we have a shared framing of what we are competing for in a “Google” Zero landscape dominated by ChatBot/AI search style RAG citations (i.e. https://en.wikipedia.org/wiki/Retrieval-augmented_generation).

For the last 9 months, I’ve been examining how civil society content should be showing up in AI search, and there is a missing perspective in our “we will build it and they will come” approach to Wikipedia. I don’t think we can wait for the big tech companies or European regulatory bodies to adopt a different idea of how RAG should work.   Here is my take from what I have been engaging with in the AIO/AEO/SEO space:

Wikipedia doesn’t have content that is SEO/AEO optimized

Part of the problem, even if we did have an MCP server is that the models (at least in my tracking), are pushing many citations away from “factual” websites, towards “authoritative” websites. This authoritative content includes: 

• Expert original, analysis that makes strong claims based on facts (i.e. blog posts by authoritative companies or recently published ScienceDirect articles)
• Content that has been updated recently, with the biggest “hot takes” (i.e. I have monitored a couple of prompt pools where citations shift to newer content after 2-3 months)
• Content that helps users make a decision between different choices (i.e. review websites, etc)

This is following Google’s longer-term push towards “human centered and useful” content (sometimes called  E-E-A-T an abbreviation of  experience, expertise, authoritativeness, and trustworthiness, in SEO world). https://developers.google.com/search/docs/fundamentals/creating-helpful-content

To win in an AI optimization battle — its less about Wikipedia doing well in the keyword search indexes that led to our content being visible (which is why we have a reputation as a “fact checking” website) and more about “winning” in the criteria for what makes a good RAG citation — and our content format, is the exact opposite of the EAAT criteria: 

• Wikipedia is not authoriative, but rather points to other authorities
• We ground our content in anonymity instead of named experts or instutional process/opinoin
• We rarely do original analysis instead summarizing the experience and expertise of others, 
• Alot of our content is out of date, and self-aware of its gaps (i.e. maintenance tags), so also is likely to be undermining its own trustworthiness

All the data points to us being used, but without an official roundup we are all talking in the dark about different assumed reputation losses

RAG unlike Google Search Indexing, seems to be using Wikipedia for a fraction of a fraction of responses, favoring these other kinds of sources:  

• Only 5% of AI overviews have Wikipedia in them: https://ahrefs.com/blog/most-cited-domains-ai-overviews/
• I have access to SERanking’s corpus of prompt monitoring across 5 models (ChatGPT, Perplexity, Google Models and they suggest that in May ~16% of prompts included Wikipdia, and in their most recent month (June), ~13% of prompts. SERankings corpus is probably the # 4 or 5 in commercial AIO data — so could have gaps.
• Studies from earlier in the year put Wikipedia at about ~13% of CHATGPT citations ( https://www.prnewswire.com/news-releases/wikipedia-and-reddit-now-drive-over-25-of-chatgpt-citations-in-the-us-new-5w-research-finds–wsj-nyt-and-bloomberg-do-not-appear-in-the-top-20-302768339.html but chatgpt on average includes >20 sources in a response, compared to googles 5-10 and doesn’t expose it in the interface very well) 
• Comparable “top” Websites, like Youtube, Reddit, and LinkedIn tend to represent a greater % of content (in the SERanking data pool nearly 30% of responses had a Youtube Video cited for instance)
• Domain specific citation pools have pretty significant differences in “which” sources are being called, with Wikipedia doing well on some prompt pools: https://generativepulse.ai/report/

RAG/AI search optimization focuses more on intent than keywords, and we aren’t very effective at serving intent, and we don’t know where our optimization options are

What we need is an understanding of “which actual user reader behavior are we seeking to serve?”. In the past we were extremely lazy, because keyword search always delivered Wikipedia as “a first”. Now we need our content to be more optimized for the kind of user curiosity driving their use of a chatbot/search tool: 

• What percentage of prompts or AI searches are informational vs opinion forming? Are we even a competitor for grounding opinion based questions or only the informational ones?
• How many of the interactions are two or three steps down a chain of more “specific” interactions with the chatbot and thus no longer need “general knowledge” information from Wikipedia, but rather the kinds of stuff that we rely on our citations to provide ? 
• How much are the AI companies optimizing for “sales” or “addiction” rather than for leading users to reliable content? (I was tracking a series of informational topics about food that (on ChatGPT and Google), kept wanting me to continue the conversation by inviting me to go to local hamburger restraunts). Do we even have a reasonable chance to be in those searches?
• How much is geolocation forcing more and more responses into “local” sources rather than “global” websites? In one dataset I tracked, in Global South countries citations were overwhelmingly to Facebook and Instagram despite more authoritative academic, news and Wikipedia-type sites in the same searches from the UK.

We may need to radically change the “readable signals” on our content pages, meaning changing the Manual of Style, Editing Practices, and AI enabled enrichment.

If we are trying to market Wikipedia’s content into AI interfaces, we also can’t do what most AI optimization/marketing agencies would suggest: writing listicle/FAQ type content that closely matches the user-queries that folks are giving the IA models (i.e. analysis like: https://neilpatel.com/marketing-stats/trust-signals-ai-engines-reward-most/ ).

We would then have to experiment with other content types, that _no longer look like the encyclopedia_. Or we would need to be reconfiguring the Encyclopedic content to expose enrichments to paragraphs or sections within the encyclopedia  that pretty radically change editorial assupmtions and our Manual of Style (i.e. instead of simple 1-2 word section headings, like “History” we may need intent-focused headings like “What is the history of [x topic]?). 

If we want to compete in the shifting AI search landscape — we would need a lot more data from the Foundation on where we are succeeding or not, and then consider _radically different_ ways of exposing our content in terms of treating RAG systems as a user that needs correct paths to Wikipedia pages.

However, this doesn’t necessarily need to change the human reader experience , but would need to be about configuring the content (beyond an MCP server or Enterpise APIs) for an AI audience/consumer experience — which I haven’t seen addressed in any WMF publications or community conversations. Without a firm theory of “What kind of consumer is an AI search agent/RAG index?” and “How does our content need to serve that AI audience?” the editing community won’t be able to adjust its editing practices or weigh in on feature recommendations that make our content “AI useful”.

As I have written elsewhere, I think there is a inherent audience for editing/using the Wikis organically: https://en.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Wikipedia_Signpost/2026-06-21/Op-ed — but its a different question than competing “with other information sources” for AI as an audience.

De reactie van Todd Allen is emblematisch voor alles dat fout gaat in die hele wereld:

We sure do know what a good AI strategy looks like for Wikipedia. No AI on Wikipedia.

We have not succeeded by being FaceGramTwitTube. We have succeeded by not being like them.

So, same here. No “latest and greatest”. No AI on Wikipedia. Ever, for any reason, period. Wikipedia is written by people for people.

Zucht.

Een verre collega had een vraag. Ik denk er eerst wat over na.

Dan bellen we met mekaar, denken samen wat na, komen tot een vergelijk. Ik stel voor dat op papier te zetten.

Ik laat het wat berusten, de deadline voor het papier is morgennamiddag.

En dan schrijf ik laat in de nacht alsnog het voorstel, stuur ik het door, de verre collega is content, en we zijn een stapje dichterbij een meer ideale wereld.

Ziet, het moet niet altijd kommer en kwel zijn.

Administatie en hiërarchie is soms een fantastische zaak: het is er om u te ondersteunen en de dingen te faciliteren en alles een structuur te geven. Soms is het dat ook niet.

Maar als dat soms het geval is, zijn er nog altijd projecten (op en naast het werk) om uw plezie in te vinden, ’t is altijd dat.

En kijk, ’t is woensdag, en woensdag is op de één of andere manier toch altijd een beetje een halve dag. En daarna is het bijna weekend.

Ik zit heel heel diep in een konijnenpijp van dingen maken.

Ik werk nachten door aan zaken die niemand ooit gaat zien of gebruiken.

Send help.