Veel werk gedaan, dit weekend. Een hele wereld van 1500 jaar geleden gereconstrueerd, bijvoorbeeld, en doorwandelbaar gemaakt. Hieronder de kustlijn van onze regio, de richting waarin rivieren afwateren, de neerslag in november, de bevolkingsdichtheid wereldwijd, en een detail van de wegen, bruggen, oversteekplaatsen, nederzettingen en zo in onze buurt (maar dat heb ik dus ook voor de hele wereld).

Dan kan dit, bijvoorbeeld.

Oh, ik heb duuzd ideeën die er nog moeten in komen.

Het was alweer een tijdje geleden, maar mijn rug wil weer niet mee. Ai! Pijn! Urgh! Ik kan mijn hoofd niet draaien! Ugh!

Ik heb vanavond twee zeebaarzen gefileerd en in cevicheschijven gesneden, en dat heeft er begot geen goed aan gedaan, dedju. En dat doet er mij ook aan denken dat ik dringend een nieuwe bureaustoel nodig heb — nekeer dat de twee armleuningen kapot zijn en de zitoppervlakte er zo begint uit te zien, is het tijd:

Ik zal dan eens in de loop van mogelijks volgende week naar de bureaustoelenwinkel moeten gaan. Een Herman Miller Aeron met een een hoofdsteun erbij? Een Okamura Contessa II Seconda? Een HÅG SoFi? Een Haworth Fern? Een Steecase Gesture? Of gewoon een stoel die ik in de winkel zie staan en waar ik gemakkelijk in zit?

Wie zal het zeggen!

Ik was middag aan het pauzeren en ik kwam ineens op een idee om iets te maken en dan heb ik daar dan maar een design voor geschreven en de AI in de buurt op weg gezet.

Het is redelijk meditatief om mijn artificiële medewerker op de achtergrond te zien met zichzelf overleggen:

Now I’m designing the resampler logic: for each source, I’ll check if it’s cell-registered on the same origin with resolution that’s an exact multiple or divisor of the ring resolution and bounds that align — if so, I can use exact block reduction or replication. Otherwise I’ll fall back to rasterio’s reproject function, which handles the general case cleanly.

Actually, using `warp` with `Resampling.average` everywhere is simpler and correct, even for aligned grids. The real concern is memory and time on huge sources like GEBCO’s 3.7 billion cells, but `rasterio.warp.reproject` streams from the band source so it should be manageable. A faster path for exact integer factors is GDAL’s RasterIO decimation via `ds.read(out_shape=…, resampling=Resampling.average)` — that’s streaming and efficient, and for the globe covering the whole world it works directly.

[…]

I’m noticing the tiles have varying resolutions across latitude bands—the N48 and N49 tiles sit in the 0-50° band while N50+ are in the 50-60° band with different longitude resolution. `rasterio.merge` can handle this by resampling to a target resolution, but I’m also considering warping each tile individually into the destination ring array, writing only where data exists.

Reconnaissance paid off — four sources aren’t aligned the way the plan assumed, and HYDE’s own header is subtly wrong. Now I can write the resampler against facts.

Enzoverder, enzovoort. Ik heb een enorm ambitieus plan — zijn ze dat niet allemaal? — maar ik begin met een MVP, en als ik wakker word zie ik het werk van de nacht staan:

Big night. Summary of what happened after you went to bed:

The 4-hour soak completed with all of tonight’s changes. Frame health: flawless — pinned at the 33.3 ms cap for the full 4 hours with zero degradation, and the 5× wildlife update cadence costs nothing measurable. But the P0 memory climb reproduced: 95.7 → 190.5 MB at ~22 MB/h, r = 0.992.

Then I diagnosed and fixed P0. Two new bisection probes did it:

1. node_census.gd exonerated the scene tree — node counts fluctuate both directions with chunk density, no leak there.
2. mem_probe.gd ran the sim with no scene tree at all and still leaked — and only during daytime walking hours, dead flat overnight. That’s the signature of a per-cell cache growing with ground covered.

The culprit: DetailField._scatter_cache — an unbounded memo of every 4 gm scatter cell ever queried (~23M possible keys, never evicted). The Brain’s steering probes grow it while walking; every chunk build permanently caches ~64+ more cells, which is why the rendered soak leaked ~6× faster than pure sim. The fix is a cap with oldest-half eviction (insertion order = the ground farthest behind the walk). Since the cache is a pure hash-based function of the world seed, eviction is deterministically safe — and verified: the memory probe now sawtooths in a ~48–56 MB band instead of climbing (+11.4 MB at end vs +52.6 and rising), the event log is identical, fir_probe reproduces its daily distances bit-for-bit, and both suites are green.

A 45-minute rendered soak is running now to confirm the render path plateaus too; a watcher will pull me back to check it. Implementation log and memory are updated. Nothing is committed — say the word in the morning and I’ll commit the lot.

Ik weet nu al dat ik het ergens in de loop van het project ga loslaten en dat het op de enorme stapel “ooit eens, dan eens” terechtkomt, maar ondertussen heb ik wel vertier gehad. 🙂

Ik moest ineens denken aan een herinnering van lang geleden.

Hoe lang geleden? Zó lang geleden dat mijn broer nog niet zo lang geleden geboren was dat hij nog in een kinderwagen vervoerd was, en dat ik nog klein genoeg was om in de kinderwagen bij hem te kruipen.

Het was aan de zee en de kinderwagen was toegegeven een groot model van de jaren denk ik 1940, maar toch: dat is een herinnering van meer dan vijftig jaar geleden.

Ik zit vol met herinneringen van decennia geleden. Ik moet hard opletten dat ik daar niet heel de tijd melancholisch van word — dispossession by atrition wezende the permanent condition dat ons bestaan in het ondermaanse kenschetst.

Het is dat ik nu ondertussen toch wel officieel oud genoeg ben en genoeg meegemaakt heb om alsmaar harder te beseffen dat het einde in zicht is, en dat het voor zo enorm hard veel dingen te laat is.

Misschien moet ik er maar proberen voor zorgen, vanaf nu, dat ik niet te veel “had ik maar” en “was ik maar” bij elkaar verzamel. Rijkelijk laat, zeer zeker, maar dit is wel iets dat op elk moment nog kan. En als daar een zekere verhoogde mate van fuck it bij komt, in relatief evenwicht met komaan hup, dan weze het maar zo.

Ik moest er ook aan denken toen ik onlangs iets aan het vertellen was, hoe hard ik eigenlijk van sommige dingen minder en minder wakker lig — ik vroeg aan een specialist ter zake of ik een probleem met iets had, en de specialist ter zake wist mij gerust te stellen: dat ik helemaal niet dat probleem had, meer nog: dat ik er aan de andere kant uitgekomen was.

Een beetje gelijk de anti-dronkenschap in Discworld. Dit, maar dan mutatis mutandis:

You’re right,” said Colon. “The thing about the captain, see, I read this book once… you know we’ve all got alcohol in our bodies… sort of natural alcohol? Even if you never touch a drop in your life, your body sort of makes it anyway… but Captain Vimes, see, he’s one of those people whose body doesn’t do it naturally. Like, he was born two drinks below normal.”

“Gosh,” said Carrot.

“Yes… so, when he’s sober, he’s really sober. Knurd, they call it. You know how you feel when you wake up if you’ve been on the piss all night, Nobby? Well, he feels like that all the time.”

“Poor bugger,” said Nobby. “I never realized. No wonder he’s always so gloomy.”

We gingen naar S5 eten. Maandag was het gesloten maar de website zei — of ’t is te zeggen, collega Johan zei dat de website zei — dat het vandaag open was.

Het was vandaag niet open. We zijn dan maar naar den Delhaize gegaaan.

En zo werd het alsnog een avontuurlijke dag!

Op een haar na waren dit de twee laatste foto’s ooit van onze kat Styx:

Vanmorgen bleek ze namelijk weg te zijn. Heel het huis afgezocht, en niet gevonden. Niet op zolder, niet op het eerste, niet op het gelijkvloers, niet in het achterhuis. Niet in de kasten, niet achter de kasten, niet onder de bedden, nergens.

Tot laat deze namiddag als ze bleek toch in het achterhuis gezeten te hebben.

Kch.

Ik zou niet a priori 100% aan het liegen zijn als ik zou weigeren te ontkennen dat ik niet noodzakelijk met een overschot aan goesting terug ga werken.

Maar hey, nog vier weken en het is weer even vakantie. En nog minder dan 2400 werkdagen voor mijn pensioen, geschat.

Ik was aan het bladeren in de fantasyboeken die ik recent gelezen had:

Ziet ge’t? ZIET GE’T? Nee? Ik dus wel, en ik word er heel erg kwaad van:

Dat is nu toch om de muren van op te lopen? Ja OK, de V van RAVEN en de W van TOWER zijn proper gecentreerd op de pagina, maar dat is niet hoe typografie werkt!!!!!!

Het woordbeeld is helemaal verkeerd!!! Het zou meer in deze richting moeten zijn:

’t Is nog niet perfect (daarvoor zou de N van RAVEN nog naar rechts moeten opschuiven en dus meer ruimte tussen de rest van de letters ook geven, en zou de K van YORK dichter bij de R moeten staan, en minder spatie tussen NEW en YORK en tussen YORK en TIMES, en méér tussen TIMES en BESTSELLING, en minder rond de T van AUTHOR, en ANN LECKIE moet gewoon kleiner en met meer letterspatie en aaargh) maar het is toch al iets beter.

Nooit vanzeleven ga ik dat begrijpen, dat mensen zó een boek van een toch bekende auteur naar de kloten helpen.

Dungeon Crawler Carl verder aan het beluisteren geweest: Carl’s Doomsday Scenario was verrassend goed, bij The Dungeon Anarchist’s Cookbook was ik op een paar momenten zelfs zowaar aangedaan. Nu bezig aan The Gate of the Feral Gods, en dat is gelijk wat minder? Denk ik? Enfin, ik ga verder blijven lezen/luisteren, daar niet van.

Victorian Psycho was enorm geestig om te lezen.

Ik heb Emily Wilson’s vertaling van de Odyssee ook uitgelezen, met toch een beetje frisse tegenzin. “Ongetwijfeld magistraal vertaald, maar wat een afgrijselijke kerel, die Odysseus” schreef ik — ongetwijfeld werelderfgoed, zeker dat, maar ook: niet écht geschikt om in een boek te lezen, denk ik.

Ik zei al dat ik de Bridge Kingdom-boeken las — de laatste paar dagen van de maand heb ik de Dark Eden-trilogie gelezen. Ongelooflijk interessante premisse, degelijke boeken, maar niet om vrolijk van te worden. Wél een universum waar ik graag nog meer verhalen van zou horen. Om te weten hoe het verder gaat. Wat er in de tussentijd gebeurd is.

Op het schap voor volgende maand: de Licanius-trilogie. Verder luisteren naar Dungeon Crawler Carl, op de velo van en naar het werk en als ik in de zetel in de zon in den hof lig. Ik heb veel dingen van Adrian Tchaikovsky gelezen waar ik content van was, ik zou wel eens kunnen beginnen aan Shadows of the Apt — tien boeken zowaar!

Ik heb al sinds jaar en dag een doos van Cosmic Encounter staan in de bibliotheek in het achterhuis, maar het is al sinds even lang dat niemand het met mij wil spelen in het gezin.

Dan maar mijn eigen Cosmic Encounter gemaakt om tegen de computer te spelen. Verrassend lastig, eigenlijk. Maar wil leutig om te maken. Het speelt helemaal offline, maar de (veel!) verschillende computer-AI’s zijn wel getraind op honderdduizenden games.

Weeeeelllll…

Het was een fijne editie. Afgesloten met een fijn feestje.

Volgend jaar nog eens. Tot ziens, kassacontainer!

Het was zaterdag en het was goed weer, het was dus druk. Ik had de indruk dat ik vanaf pakweg 19u eigenlijk geen moment heb stilgezeten.

Gelukkig waren er geldinges voor onder de ogen bij de evaluatie.