Terug aan de computer, inspiratie opgedaan in Korea, hopla! Vergelijk links (vóór) en rechts (na).

En nóg duizend ideeën jong!

Valies: uitgepakt.

Katten: alletwee content om ons terug te zien, heb ik de indruk. Ze zien er niet zo enthousiast uit, maar toch:

Werk: herbegonnen.

Geveltuin: niet overleden. En de zelfuitgezaaide blauwe lobelia is nog wat meer uitgezaaid.

Ik ben ook naar het hospitaal geweest om een Vervelende Situatie die al sinds dag 5 van van de reis aan de gang was recht te laten zetten. Dat werd wel tijd.

Allez hop, morgen weer werken.

Verwelkomd door België op zijn meest Belgisch in Brussel:

…en door de pepers in den hof die het al met al relatief overleefd hebben:

…en zo zit het er op. Taxi naar de luchthaven, een laatste tteokboki, vliegtuig naar China.

Tién uur tussen vliegtuigen en geen goesting om de trip over en weer naar het stadscentrum te riskeren, dus hebben we onze tijd in een luchthavenlounge doorgebracht.

Ook een belevenis, al was het grappige en de novelty van ‘alles is hier gratis’ er na een uur of zes wel echt af.

En dan het vliegtuig op en niet geslapen wegens echt zeer ongemakkelijke stoel met weinig plaats.

Niet eens “bijna thuis” in de zin dat we helaas bijna weer in België zijn maar wel in de zin dat het hier allemaal zeer vertrouwd aanvoelt.

Een zeer fijne stad, Seoul. We zijn eerst koffie gaan drinken in een boekenwinkel, en dan boeken gaan lezen op een eiland. Gewoon op mijn rug op een bank met een boek en vogels op de achtergrond (Grijze koolmees, Bruinkopdiksnavelmees, Glanskop, de onvermijdelijke Bruinoorbuulbuul, Zangbrilvogel en de alomtegenwoordige Oosterse ekster en Oosterse tortel, weet mijn telefoon mij te zeggen).

Een indrukwekkende voetgangersbrug overgestoken, een kattenbrolwinkel binnengestapt en wonder boven wonder niets gekocht, en dan Japans gaan eten:

Daarna zijn we naar de dochters afgezakt die in een beestencafé zaten. Een beetje zielig, beesten die eigenlijk niet voor menselijke contacten gemaakt zijn, maar ja. Wel eens wijs om een hyrax op uw schouders te hebben of een stokstaart in uw schoot.

Daarna naar een vergezicht getrokken maar uiteindelijk niet gebleven voor de hele zonsondergang.

Rap over en weer slaapplaats, iets ahem gezond gaan eten, en valiezen pakken. Morgen vlieger!

Laatste stuk reis voor we vertrekken! Terug naar Seoul met de bus — maar eerst nog een laatste gezond ontbijt geregeld:

Ik was bijzonder content met mijn bingsu met verse bosbessen, en bijna even content dat ik Sandra’s croissantwafels met processed cheese niet had.

Busreis van een kleine drie uur gedaan, en hoppa Seoul!

Na een paar andere steden gedaan te hebben: de hoofdstad blijft toch een ander paar mouwen, qua atmosfeer en grootstadzijn.

We hebben koreaanse barbecue gedaan, en dan karikaturen laten tekenen:

En rondgelopen en geshopt en brol gekocht en gedronken op straat en in affronten gevallen.

Morgen nog één dag.

Er was ongetwijfeld wél nog veel te doen in Jeonju, maar we hebben het allemaal.wat aan ons voorbij laten gaan. Sandra en ik zijn ’s morgens nog eens tot bij een resem beschilderde huizen gewandeld:

De ene schildering was al professioneler dan de andere, maar het had wel iets, zo een hele wijk vol gewonemensenkunst. En waar ook mensen gewoon in wonen, natuurlijk.

Daarna zijn we de berg afgedaald en op het gemak iets gaan zoeken om te eten. We wisten niet echt iets, en dus zijn we maar iets niet-toeristisch binnengestapt. Atmosfeer refter met TL-buizen. Géén kaart. Geen keuze. Geen andere taal dan Koreaans.

Zeer letterlijk twintig kleine schoteltjes met allerlei (onder meer chewy halfgedroogde minivisjes), twee kommen rijst, een hotel kom stoofpot van vlees met tofu en een grote kom visstoofpot.

Het was uitstekend goed. Dat en drank, voor twee personen, was 12,5 euro. Elke dag maak ik mij de bedenking dat Koreanen die naar België komen wellicht omvervallen van onze prijzen.

Serieus: een taxirit van een half uur kost hier ook maar iets van een euro of vier vijf. We zijn met de taxi naar een activiteit gegaan die ik nog altijd niet goed begrijp:

Een soort gokart voor veel kleinere mensen dan wij op de treinsporen, een paar kilometer bergop, en dan dezelfde weg terug bergaf. Euh ja.

Afijn. We zijn dan met ons allen een bingsu gaan eten in het hotel, en op het dak van het hotel naar de zonsondergang gaan kijken:

We hebben het bijna al allemaal gedaan, wat er hier te doen is: het dorp op en neer gelopen, de bergen in, musea gedaan, en ’s avonds naar de cinema geweest!

Interessant om de koninklijke portretten te zien, wetende dat ze nageschilderd worden als de vorige nachildering er te oud begint uit te zien. Het is hier echt altijd tussen oud en nieuw en Disneyificatie en traditie.

Veel schone en wijze dingen gezien, wel.

En ook een markt met wel heel gespecialiseerde winkels: alleen maar rieten dingen! Alleen maar kleine tafeltjes! Alleen maar stokjes om presumably iets koon-achtigs mee te doen! Alleen maar massieve plastiekzakken vol gedroogde pepers!

Drie uur bus vandaag, en dus niet veel anders gedaan. Meer dan degelijke bus wel, en het landschap blijft uniform indrukwekkend.

De eerste kennismaking met Jeonju was het busstation en omgeving, en dan zijn we te voet en met de bus en nog eens te voet naar ons hotel gegaan.

Het hotel blijkt naast de hoofdattractie te liggen, en de vraag van de meneer aan de receptie over hoeveel mensen er in elle kamer sliepen, was te begrijpen als we in de kamers kwamen: er is begot ruimte voor meer dan vier man!

We kijken ook recht op het traditioneel dorp uit ons venster:

Jeoju is bibimbap, dus die hebben we dan maar ’s avonds allemaal samen gegeten.

Er is een tweede Culture Village, dat denk ik zijn best doet om een beetje het Santorini van Busan te worden, maar in tegenstelling tot Gamcheon is het eigenlijk wel klein. Wel schoon, daar niet van:

Dan had ik “drie kwartier stappen” verkeerd begrepen als “een kwartier stappen” en zijn we een uur later terechtgekomen in de buurt van de vismarkt, waar op andere dagen dan zondag allerlei winkeltjes open zijn.

Wel eens een belevenis om een door een totaal niet-voor-toeristen deel van de stad te wandelen!

Uiteindelijk op BIFF Square geraakt, daar wat rondgekeken, met mijn ogen geshopt (en een heel klein beetje met geld), en een gezonde fruitgebaseerde snack en dito drank binnengestoken:

…en dan naar een observatorium bovenaan een berg om de zonsondergang te zien, voor techt deze keer:

Terug naar het hotel, en dan met de dochters — une fois n’est pas coutûme — Italiaans gaan eten.

Morgen vertrekken we naar nog een stad!

Het was vaag de bedoeling om.een kabelbaan te pakken over de zee, maar dan bleek dat we aan de verkeerde kant terechtgekomen waren. Het was daar heel toeristisch, met andermaal veel mismeesterde petit princen, maar van op de hoogte zagen we een wandelpad langs het water en dus hebben we dan maar het wandelpad langs het water teruggenomen.

Het was een spannend wandelpad, in de zin van “hier over de reling springen is doodstuiken”, niet zoals gisteren waar het soms ook wel eens mogelijk was om via een rotspartij tot aan het water te geraken.

Terug in Songdo aangekomen, zijn we doorgetert naar de cloud walk (denk ik, te leeg om na te kijken), die gewoon een kronkelige pier een eindje in de zee is met photo opportunities:

In de namiddag een boek gelezen op het strand, en ’s avonds zijn we allemaal tegader naar de droneshow gaan kijken op Gwangalli Beach. Ja, mogelijk ben ik wat verbrand.

De dochters zijn gaan sleeën vandaag en pretpark en Ikea wij zijn gaan wandelen. Eerst naar nog een boeddhistisch klooster gegaan:

Ik was niet 100% voorbereid en ik liet het wat op mij afkomen — ik vroegtijdig wel heel de tijd ad hoe authentiek de dingen waren en wat er precies oud was en wat niet. Geef toe, een pagode voor verkeersongelukken naast een Boeddha voor zoons en een hele resem beelden die vorige week lijken uit de fabriek gerold te zijn: beetje raar.

Turns out dat er meer dan zeer wellicht gewoon helemaal niets authentiek is. Het verhaal voor de toeristen is dat er een grote en belangrijke tempel was, dat die in de jaren 1500 vernietigd is, en dan pas vanaf de jaren 1930 herbouwd.

Niets van aan, blijkbaar: er was zéker geen grote of belangrijke tempel, zeer zeer waarschijnlijk gewoon géén tempel, en al helemaal geen boeddhistische. Mógelijks een klein lokaal iets voor iets regenanimismisch. En zelfs dat “jaren 1930” is nonsens, tot aan de Koreaanse Oorlog stond er een enorm stuk rots waar nu de grote pagode staat, dat ze dan pas gedynamiteerd hebben.

En voor 1974 was het gewoon een helling waar sesam gekweekt werd en beesten graasden.

Alles is uitgevonden. Fake en Disney en toeristische quatsch!

Wél fotogeniek, maar uiteindelijk toch teleurstellend, ergens.

⁂

We waren daar in de buurt, dus hebben we maar een wandeling langs het water gedaan. Niét teleurgesteld. Zo schoon!

De hele wandeling: rechts rotsen en de zee, links echt wijze moderne gebouwen duidelijk voor superrijke mensen. En aan het begin en het einde van de wandeling een vissersdorp.

Ik heb elke okkasie genomen die ik kon om van het wandelpad af te gaan en naar de zee te gaan, kijken naar de krabben en de zeepissebedden:

We hebben op het einde van de wandeling koffie en taart gegeten in een etablissement met een fijne binnenhuisarchitect:

…en dan zijn we aangezet naar nog een wandeling, in een bos deze keer. Cypressen van 500 jaar oud, en eiken, en een oude ginkgo, en bamboe!

In zo’n bamboebos lopen is dus een heel, heel vreemd gevoel. Bijna griezelig, hie alle veel te hoog is en de hele lucht een soort lichtgroene mist lijkt te worden.

⁂

…en dan zijn we naar huis gegaan met een Uber. Meer dan een uur begot! Maar we hebben wel, uit de auto, onze eerste zonsondergang gezien:

Oh, en in de loop van de dag ook veel katten gezien!

Inclusief een jong en mager katje darmt ik naar huis zou meegenomen hebben als we niet zo ver van huis waren, och here dar beestje.

Gamcheon Culture Village is een voormalige sloppenwijk. In 2009 hebben ze besloten om er iets van te maken: elk huis in een pasteltinten geverfd, en overal kunst. Busan’s Machu Pichu en een rode draad van Le Petit Prince: het is bijna magisch.

Het moet ook een nachtmerrie zijn voor de inwoners als het stampvol toeristen loopt (nu viel het echt mee), en een nachtmerrie voor postbodes. Maar zo schoon.

Eervolle vermelding ook voor de meneer die een café vol zottigheid (en drie eenden) over drie verdiepingen heeft:

Wie zijn hand twee minuten lang in een ijsbaan kon steken, blijven bewegen en lachen, kreeg zijn drank aan halve prijs (mij gelukt, Sandra geen dertig seconden).

Na het dorp zijn we naar de grootste vismarkt van Korea getert, en euh ja, zeer groot dus. Wisselend van hygiëne soms, had ik de indruk, maar hey.

Zeer veel levende verse vis, ook. En krabben, en schelpen, en octopussen, en vanalles. Die ge kunt uitkiezen en dan ter plaatse laten dooddoen en klaarmaken — misschien doen we dat morgen wel eens.

We gingen met de bus gaan, maar eerst moesten er nog twee dingen gebeuren: gaan eten in het paardjesdink, en brood kopen in de oudste bakkerij van Korea.

En dáárvoor moesten er tickets gekocht worden voor de bus en ’t was helemaal miserie wegens de machine weigerde de kaarten en de mevrouw aan de balie gaf ons verkeerde tickets en er was geen plaats in de bagageopslag en aaargh.

Maar we zijn er uiteindelijk wel geraakt:

In het terugkeren naar het busstation hadden we nog juist genoeg tijd om iets te eten en drinken met uitzicht op de tumulussen, en miljaar wat een fijne stad.

Spannend momentje nog want het zag er een minuut of zo naar uit dat de locker waar Anna haar values ik zat niet open raakte en ik had al angstvisioenen —

…maar het is allemaal gelukt en een dik uur later stonden we in Busan!

We hebben geen zicht op de zee, maar het hotel is wel aan het strand. En het heeft een heliport.

Iets gaan eten, onvrijwillig gefotografeerd door de eigenaar, wandeling ’s avonds, en we zijn klaar voor morgen zie.

Omdat niet alles écht in de buurt is, hebben we een auto gehuurd — iets van ern 40 euro voor de dag, een mens kan niet sukkelen.

Er waren nog tempels en Boeddhismen te zien, namelijk!

Een vreemde ervaring, Bulguksa: enerzijds veel toeristen, anderzijds ook gewoon een werkend Boeddhistisch klooster.

Daarna zijn we via de meest kronkelende weg ooit naar nog een tempel gegaan hoog in de bergen, met een artificiële grot waarin een boeddhabeelden dat we niet mochten fotograferen. Maar wel fantastische uitzichten en fijne wandeling!

De volgende halte was een wegrestaurant! Bestelling plaatsen, een hele batterij keukens met allemaal oudere vrouwen aan het koken, en uitstekend eten:

Om de dag af te sluiten zijn Anna en ik nog naar de lokale supermarkt gegaan wegens redenen:

…en onverrichterzake naar de lokale Samsungwinkel, waar ze helaas alleen de laatste en duurste modellen hadden.