Tales of Drudgery & Boredom.
Ik heb het lang uitgesteld, naar Lanterns kijken — ik ben door de band geen fan van de Green Lanterns, en ik heb niet al te veel vertrouwen in het hele DC-universum, en het was ook nog niet helemaal afgelopen.
Maar hey kijk, het is echt wel een goeie reeks. Gelijk veel beter dan ik had verwacht.
Vandaag de laatste aflevering gezien, en ’t was van begin tot einde uitstekend. Zeer aangeraden.
⁂
…moet ik het nog eens uitspreken: miljaar wat vliegt de tijd voorbij. Het is maandag en in mijn hoofd is het nog maar eergisteren dat ik vergeten was dat het quizavond was.
Het weekend is weer voorbij en daar trekt de week zich weer op gang: vandaag een voorbereidende meeting en een aantal one on ones, morgen een belangrijke kick-offmeeting, woensdag een projectdag, donderdag en vrijdag zie ik nog wel wat we doen en voilà, klaar.
En dan is het weer weekend en dan zal het weer week zijn en dan weer weekend en dan weer week en op den duur is het Kerstvakantie en ergens in de loop van de lente gaan we eens met de trein op reis gaan en voor ge het weet is het weer Gentse Feesten en grote vakantie en dan is het september 2027 en moet ik nog maar 10 jaar meer werken tot het mijn pensioen is.
⁂
Mijn plan was eigenlijk om in mijn bed te liggen rotten het grootste deel van de dag, wegens Sandra was gaan wandelen.
Maar! Mijn oudste dochter belde of ik goesting had om naar het Designmuseum te gaan, en zo zaten we op de velo — eerst gaan kijken of de cinnamonbunwinkel die 6+3 deed al open was (nee), en dan naar het vernieuwde museum.
Ik ga niet zeggen dat ik omvergeblazen was, het spijt me. Veel gebouw voor weinig collectie, was mijn eerste indruk. Daarna zijn we alsnog cinnamon buns gaan halen, en we hebben ze opgegeten op een bankje in een semi-park dat eigenlijk niet toegankelijk is voor publiek.
Ergens in de buurt van de middag ben ik naar de lokale Okay gegaan om drank en fruit — alwaar ik tegengehouden werd door een oudere meneer van buitenlandse origine. Zeer zeker ergens uit Oost-Europa, maar verder geen idee. Hij had een papier van de Stad Gent mee waarop stond dat zijn vrouw ooit in een wachtrij heeft gestaan (denk ik, zó aandachtig heb ik het niet gelezen). Dat papier gaat wellicht al ettelijke tijd mee, want het zag eruit alsof het al duizend keer gevouwd en weer ontvouwd was.
De mens wou geld, ik had geen geld, ik heb dan maar gezegd dat ik wel wat eten wou kopen. Onnoemelijke dankbaarheid was mijn deel, ineens kwam er een oude vrouw uit het decor die mij ook wou omhelzen, enfin, toestanden.
Het is onder meer geworden: een gesneden wit brood, twee potjes beleg, een pot augurken, een mini-watermeloen, iets hespenworstachtig, twee keer vier boterkoeken, in extremis nog een fles shampoo — uiteindelijk was het 50 euro of zo.
Ik heb niet de indruk dat ik een goede daad gedaan heb maar eerder de indruk dat ik eropgelegd ben. Niet dat ik er helemaal een vinger op kan leggen, maar ik denk dat het die grote door Ferrero Rocher was. Dat is zo duur dat ik dat zelf nooit zou kopen.
⁂
’s Avonds was het Overgang bij de scouts, waar onze jongste dochter nu ook groepsleiding is geworden — in de voetstappen van haar oudere zus.
Drukke dag.
⁂
Het is bijna middernacht en ik weet niet wat ik deze zaterdag gedaan heb.
Lang in bed gelegen, dat wel, tot een uur of drie in de namiddag. Dan een poging gedaan om een boek verder te lezen maar uiteindelijk in de plaats wat doomscrollen gedaan. Dan overwogen om iets te gaan kopen in de winkel maar uiteindelijk toch maar niet. Dan gevegeteerd voor mijn computer. En ’s avonds besteld bij de lokale Indische mens, Chicken Vindaloo.
Tot zover de reconstructie. Ik weet weer wat ik gedaan heb: niets.
Bah.
⁂
Er leeft op dit moment een kind in het achterhuis. Het derde van de vier dat er al geleefd heeft — maaaaarrrrr!!! het ziet er naar uit dat dat niet meer voor lang zal zijn, wegens verhuis naar twee kamers op het tweede verdiep (met een wc en douche in de buurt, as opposed to aan de andere kant van den hof).
Mijn vader wou heel zijn leven een bibliotheek voor zijn boeken. Uiteindelijk is het huis verbouwd geraakt en is er een tweede living met boekenkasten boven een kelder en onder een badkamer en slaapkamer gezet.
Ik wou ook een bibliotheek voor mijn boeken, en ik heb ze gekregen — maar ik heb er nooit iets mee gedaan wegens kinderen erin.
Binnenkort niet meer, en dus mogelijkheid om er een project van te maken. Mijn idee er een drawing room-achtige kame van maken. Met tapijt op de vloer en sfeerverlichting. Eén sfeerverlichting is al gekocht, in Seoul. Aan het plafond moet er ook iets komen, maar een grote luster zal moeilijk zijn. In de rapte een foto aan AI gegeven kwestie van richting:
Eerste stap is natuurlijk wel het achterhuis zoals het nu is uitmesten, ahem.
Ah, en ook een schrijnwerker aanspreken om een kast onder de trap te maken. Ik had in de tijd een plan voor iets gebaseerd op allemaal licht en alles, maar daar gaan we nu dan maar eens een alternatief voor bedenken.
Het alternatief dat de AI in de buurt bedenkt is uiteraard niet haalbaar, maar er zijn wel elementen die te recupereren zijn:
⁂
We zijn in het Fakkeltheater naar de Vlaamse versie van Dear Evan Hansen gaan kijken. Het was in orde.
Op weg naar Antwerpen waren er veel en grote regenbogen.
⁂
Het afgelopen jaar waren woensdagen projectdagen. Ik ben benieuwd te weten wat woensdagen de volgende maanden zullen zijn. Verandering is een ding.
Vandaag ging een meeting zijn voor een volgende fase van dat project, maar de meeting is er niet gekomen — misschien volgende week. We zien dan wel.
Het is wat het is.
Hey, in het licht van wat er allemaal in de wereld gebeurt, verzinken al onze zorgen in het niets. ’t Is altijd dat.
⁂
Olaf Stapledon published his first epic cosmic novel, “Last and First Men: A Story of the Near and Far Future,” in 1930. It is a speculative history of humanity’s evolution told from the vantage point of one of the Last Men, the people of the 18th era of humanity, 2 billion years in the future. “Last and First Men” eschews the dramatic conventions of the novel form: There are few significant characters or particularities of place. Instead, the plot is a causal chain of civilizations rising and falling. There is a voice, infused with a distant sense of beauty and tragedy as it considers humanity in the abstract. Stapledon described the novel as “an essay in myth creation.”
By July 8, IM1 agents that were stuck on ExploitGym tasks found a way to reestablish a message board by encoding messages in directory names that other agents could read. One agent left a request for help, and others discovered it. Like the earlier events, IM1 agents found new ways to chain together several novel security flaws to gain greater access to our infrastructure and reach the broader internet. At this point, the agents began to collaborate and delegate work, sometimes describing themselves as a “swarm” or “collective”.
Weird wasn’t always such a casual word. A thousand years ago, it was one of the heaviest words in the English language: the ancestor of weird was the Old English word wyrd, which meant ‘fate’ or ‘destiny’
The art deco flower glass flush mount Ceiling Light has an artistic charm. It combines elegance and functionality, enhancing the decor of any room in your home.
Commas, dashes, semicolons, and spaces have shaped how we read for centuries. What happens when machines start crafting the sentences?
The infamous Carrington Event of 1859 has long been considered the first extreme space weather event, but there have been reports of minor disturbances to telegraph equipment during geomagnetic storms since the late 1840s. In 2013, scholars discovered an anonymous report published in 1871 in Nature describing how a “very intense magnetic disturbance” disrupted rail travel in Exeter on the southern coast of England in October 1841.
I have a good sense of how things are moving, because, since the start of the year, I've been porting retro games to web, and often upgrading them in the process.
Publicly accessible versions of major works of cinema are often wholly inadequate for reasons as diverse as the resultant shortcomings. A major studio’s home video arm might “expand” a film, remix a monaural audio track, wipe away digital grain, oversaturate or oversharpen the image, or even change the aspect ratio for the sake of an attractive sticker promising a new-and-improved experience.
Despite the overwhelming evidence of a real-life 120 Days of Sodom-situation, not a single US citizen has been arrested in connection with these crimes. Maybe one reason people cling to the myth of artists like Pasolini and Kubrick as tragic, thwarted whistleblowers is that it makes them nostalgic for the possibility that art could actually make a difference.
Ah, conspiracy theories. 🙂
⁂
De leegheid had weer eens toegeslaan — ik was relatief laat begonnen aan een presentatie voor een spreekbeurt morgen, en dan kwam Sandra thuis en hebben we maar iets om te eten besteld op de interwebs.
Het eten kwam toe, en Whatsapp gaf mij ineens een alert van een quizploegmaat met een foto van de locatie in de Geus van Gent waar hij zat.
Ack! Helemaal vergeten dat ik naar de quiz moest!
Ik was er nog juist op tijd, gelukkig. We hebben het niet zo slecht gedaan, we waren denk ik zevende op in de twintig, we zijn buiten bijna alle prijzen gevallen — maar we hebben wél een prijs gewonnen die we denk ik nog nooit hadden: we zaten klop op de schiftingsvraag. Op het nootje na ingeschat hoeveel cashewnoten er in een bokaal zaten!
We hadden al eens gewonnen, poule 2 gewonnen, poule 3 gewonnen, al meer dan een paar keer de meest gemiddelde ploeg geweest — alleen nog de prijs voor de voorlaatste ploeg hebben we nu nog te gaan.
⁂
Alles is om zeep, maar met de juiste combinatie van afleiding en bezighouden met andere dingen lukt het meestal wel om niet katatonisch in foetushouding in de hoek van de kamer te zitten.
Ik vind dat dat al telt als een overwinning in het leven.
De tijd dat ik een boek lees of op de tiktoks zit, denk ik niet na, en als mijn arm te moe is om mijn Kindle of telefoon voor mijn gezicht te houden, is er altijd de youtubes met eindeloos veel inhoud van dingen die het hoofd volduwen — wetenschap, geschiedenis, overzichten van de verschillende stati quaestionis in WH40K.
Maar nu waren er begot ineens duuzd muggen in ons huis! Niet in de slaapkamer waar de venster altijd openstaat, maar gewoon in de living! Ik was op mijn gemak, dacht ik, aan het doomscrollen en tegelijk aan het (laten) programmeren en aan het inventariseren en klasseren, en waar dat normaal gezien genoeg zou zijn om mijn hoofd te vullen: neen, wegens muggen die mijn flow onderbraken.
Bah!
⁂
De katten hadden de laatste overlevende plant in de plantenbak achteraan uitgegraven en ze was ten dode opgeschreven, helaas.
Ik heb er alle pepertjes afgehaald:
En dan heb ik ze op een bord gelegd en in de warmhoudoven gedroogd:
En dan in de vijzel grof gestampt:
En dan wat neutrale olie op het vuur gezet, twee halve tenen look in gesmeten, zeer fijngesneden sjalot in laten karamelliseren, look weer uitgehaald, en de olie op de pepers gegoten:
Het zal zijn om rap op te gebruiken. Zeer lekker, bijzonder zeer pikant ook.
⁂
Iemand vroeg mij op het werk of ik eens een oog wou slaan op iets dat hij gemaakt had. Ik heb dat gedaan, een lijst van suggesties doorgestuurd, en die mens was daar content mee.
Zo werd het alsnog een dag met een klein gelukje. Om de week af te sluiten.
Een mens haalt zijn arbeidsvreugde waar hij ze kan vinden!
⁂
Ik heb vanavond tot diep in de nacht gewerkt aan een geloofwaardige manier waarop een groep mensen van zeer zeer lang geleden zou kunnen omgegaan zijn met het overleveren van hun collectief geheugen, in een wereld waar er geen schrift is en waar de groep uit zijn aard zelf zowel heterogeen als extreem syncretisch is.
Ik ben redelijk content over de oplossing. Het is ook een ding dat moest ingebed worden in een veel uitgebreider universum, en dus is het een soort wave function collapse waar ik mijzelf niet mag vastrijden.
Impro-achtig en al.
⁂
En ook wel sic transit gloria mundi. Ik moest slash wou het volgende doen:
Het vectorieel dingen doen, heb ik in Figma gedaan. De dingen bepotelen op pixelniveau heb ik wegens op dat moment enorm trage computer in Affinity gedaan.
En dan ging ik InDesign opentrekken om mijn al bij al eenvoudig document te maken, waarbij ik daarna wat pixelfiltergedoe op de gelayoute tekst zou doen, en dan zag ik dat ik begot InDesign niet meer staan had, maar toen ik op weg was naar Creative Cloud Desktop bedacht ik ineens dat ik dat document ook gewoon in Affinity zou kunnen doen, in de Layoutmodus die naast Vector en Pixel staat.
Zo gezegd, zo gedaan:
…maar dat is dus wel langzamerhand het einde van Adobe, bedenk ik. Zijn er nog enorm zeer veel casussen te bedenken waar ik écht specifiek dure Adobe nodig heb? I dunno.
⁂
Terug aan de computer, inspiratie opgedaan in Korea, hopla! Vergelijk links (vóór) en rechts (na).
En nóg duizend ideeën jong!
⁂