Het was vandaag een opeenvolging van talks, een half uur elk, van

1. Doug Powell, Stepping Up to Leadership. How UX designers can grow their influence and advance their career: heel erg sobering bij momenten — we zijn er nog helemaal niet, vrees ik. Het is pijnlijk om te moeten constateren dat sommigen onder ons nog altijd hetzelfde gevecht moeten vechten dat veel anderen al twintig jaar geleden gewonnen hebben. 🙁
   Daar staat tegenover dat er nu ook nog eens een hele reeks andere moeilijkheden bijkomen — dat burnout bijvoorbeeld écht een ding is om zwaar rekening mee te houden, blijkt uit onderzoek bij specifiek mijn branche.
2. Sylvie Abookire, Mindful Conflict Navigation. A Service Designer’s Guide: mmmja. Deels interessant, in de zin dat het nutig kan zijn om inzichten van zowel mindfulness als systeic design mee te nemen in conflicpreventie — en dat ze een versie bepleit van mijn (soms wat meer dan anders volgehouden) poging om altijd onredelijk positief te zijn en uit te gaan van de goeie wil van alle betrokken partijen. Maar op een talk van een half uur tien minuten verdoen met “doe allemaal uw ogen dicht en voel uzelf aanwezig zijn in de tijd en ruimte” is een beetje des Guten zuviel, vind ik.
3. Zalihata Ahamada, Inclusive Collaboration Against Algorithmic Bubbles: interessant, boeiend, nuttig, toepasbaar. Het ging niet alleen over algoritmische bubbels maar ook organisationele en culturele en zelfbeschermend psychologische bubbels — die niet alleen informatie verbergen, maar oplossingen onmogelijk doen lijken.
4. Noz Urbina, Content Modelling for Scalable Reuse. Build Once, Publish Everywhere: goh. Ja. Een reeks dooddoeners, en een talk die ik gelijk twintig jaar geleden ook had kunnen geven. Geen idee waar dit nu plots vandaan kwam, het was niet veel meer dan “hey wisten jullie al dat content soms gestructureerd kan zijn?”

5. Sarah Thompson, Ancient Wisdom for Modern Design. Technology changes fast. Human behavior doesn’t: oh zo wijs. Het inzicht: alle beslissingen zijn emotioneel — Kahneman is uw vriend. Het model: bekijken de systeem-één-ROI van wat ge maakt, op mentaal, sociaal, emotioneel, fysiek, materieel, en tijdsvlak. Fijne kapstok, interessante voorbeelden, eminent toepasbaar, fijne spreker.
6. Dave Brown, Designing for AI. UX Patterns, Practice, and Product Differentiation: nog een talk met allemaal voorbeelden en een framework voor UX rond AI-dingen — zorg voor ontdekbaarheid, instructie, brengt de manier van beslissen naar boven, help mensen hun vraag te verfijnen, en zorg ervoor dat het systeem leert. Voor de hand liggend allemaal, wel.
7. Ayesha Moarif, Beyond Experience. Who Benefits From the Systems We Design? Minder een talk dan een reeks overpeinzingen, en ik vond het enorm boeiend. Moarif mijmerde (niet pejoratief bedoeld!) over haar jarenlange ervaring in de openbare sector, en dat UCD uiteindelijk ook maar gebaseerd is op een consumer-model, en dat we ons allemaal kunnen voorhouden dat het een goed voor de wereld is om user-centred te zijn, maar dat er echt wel gaten in het betoog zitten. In de publieke sector is er bijvoorbeeld vaak geen concurrentie mogelijk en kan het soms niet anders dan dat er frictie is.
   Niet alles was verrassend — in het hoofdstuk “a natuurlijk, duh” bijvoorbeeld dat UCD vanzelfsprekend een goede zaak zou zijn: nee naturlijk, zie de stapels antipatterns en de op hun eigen manier ongetwijfeld uitstekende UX van concentratiekampen en gelijkaardige.
   Maar in het hoofdstuk “hey fuck ja”: zuiver praktisch denken we aan gebruikers als individuele mensen, maar is dat wel zo? Men woont als gezin in een huis, een kind in een ziekenhuis is ouder(s) en kind, niet kind alleen, een hele buurt kan als gemeenschap betrokken zijn bij veranderingen in de stad.
   Nee, boeiend.
8. Brandon Harwood, The Wobbly Chair: niet mijn ding. Wellicht ook interessant en zo, maar ik heb het niet voor mensen die op zo’n conferentie gewoon een tekst komen voorlezen. Duurde maar een half uurtje, maar het leek anderhalf uur. Ik vond het ook buitenmatig irritant dat hij het voortdurend over “wij” had, terwijl zijn geleefde ervaring hoegenaamd niet de mijne is.
9. Marianne Ashton-Booth, Designing What Matters. Beauty, Data and the Human Touch in the Age of AI. Het werd allemaal een beetje laat op de dag, maar in ’t kort wat ik er mij van herinner: dat designers door AI gedreven snelheid moeten balanceren met menselijk oordeel en emotionele resonantie om dingen te maken die niet alleen efficiënt maar ook echt memorable en waardevol zijn. Of zoiets.
10. Christopher Noessel, AI Stupefaction (And What We Can Do About It). AI maakt ons aantoonbaar dommer en slechter in wat we doen. Oh no! Is daar iets aan te doen? Zeer zeker: AI kan ons ook slimmer en beter maken in wat we doen. Cognitive forcing ftw!

De organisatie had overigens bij momenten ook hilarische technical mishaps met filmpjes die niet speelden wanneer ze hadden moeten spelen, of niet stopten met spelen als ze moesten hadden moeten stoppen.

Verder weinig klachten.

Een degelijke dag vandaag. Om te beginnen Christopher Noessel, Designing with Universal AI Assists. Niet de zoveelste “hier is hoe AI alles in orde gaat maken”, wel een verfrissend down to earth kijk op een landschap waar we in één sessie van manueel over assistant en agentive naar volautomatisch kunnen gaan, en hoe we in elk stadium van de see-think-do-loop strategieën kunnen ontplooien om gebruikers bij te staan.

En ja, da’s de man van About Face en IBM Design Thinking en sci-fi interfaces. Fijne, fijne mens. Interessante workshop.

De tweede van de dag was ook wel interessant. Marianne Ashton-Booth,
Lean Design Systems: Perception, Reality & Direction bracht een uitreiding van Gothelf’s Lean UX-canvas mee, en knoopte er een gebruikerstypologie aan vast en een aantal planningshorizonten (tactisch, strategisch, normatief). Niet 100% toepasbaar op mijn situatie, maar wel een degelijk aanknopingspunt, denk ik. Ik ga er eens hard over nadenken.

Twee workshops van een halve dag elk vandaag.

Noz Urbina, Content Design and AI. Zeer zeker interessant, maaarrrrr. De man zei het al in het begin: hij had nog nooit deze workshop voor zo veel mensen tegelijkertijd gedaan. En als er dan een enorm heterogeen publiek zit, wordt het nóg wat ingewikkelder — iemand, die trouwens ook gisteren in het leadership ding zat om mij onbekende redenen, had nog nooit met AI gewerkt voor het werk, en aan de andere kant zaten er dan weer mensen die eigenlijk alles wat getoond wordt, al gedaan hadden of deden.

(Wél niet altijd voor het werk, zei hij naar zichzelf wijzende.)

Kwam daar nog eens bij dat het internet zeer traag was, én dat een aantal connectoren van Claude net deze voormiddag uitgekozen hadden om plat te gaan. We zijn min of meer tot aan de helft van de agenda geraakt, denk ik. Daarvan is schat ik een groot stuk boven het hoofd van een derde van de deelnemers gegaan. Spijtig, maar zelfs al heb ik niet enorm veel nieuw geleerd — weinig, zelfs — ik neem toch mee: wat meer dingen met AI doen op het werk. Samenvattingen van zaken, eenvormige deliverables. Werk maken van skills bouwen en verdelen en (laten) gebruiken.

En ook: toch eens vragen naar een door het werk betaalde Claude.

(As opposed to een door mezelf betaalde zoals ik nu al veel te lang heb.)

Sylvie Abookire, From Systems Thinking to Systems Doing / A Practical Approach for Experience Designers. Hmja. Goed begonnen, met de insteek “het is allemaal zo moeilijk niet” (waar ik het mee eens ben), maar vrees ik redelijk snel toch wel wat de mist ingegaan. Ik was er naartoe gegaan met het idee: ik ga een praktische manier vinden om systemic design in te passen in het UX-werk. Het bleek helaas een soort systemic design-light te zijn, die mogelijk werkt als smaakmaker om eens een workshop of twee van een halve dag te doen met een aantal stakeholders zodat die ook een soort van ergens notie hebben van wat systeemdenken eventueel zou kunnen betekenen — maar zelfs dan zou ik het nog anders aanpakken.

Dit spande de kar voor het paard, gooide redelijk wat concepten en fases door mekaar, en maakt het denk ik uiteindelijk méér verwarrend dan een gewoon degelijk gestructureerde aanpak zou doen.

Spijtig.

Hrm. Deze dag van de conferentie was een Leadership & Strategy Day. Het idee was: spreken met gelijkgestemden en mensen in dezelfde situatie en nota’s vergelijken en kijken wat en hoe we van mekaar kunnen leren.

Normaal gezien is dat wat er gebeurt op deze conferentie, maar ik weet niet goed wat er aan de hand was dit jaar, maar er waren gelijk, euh, redelijk weinig leidinggevenden? Sympathieke mensen, daar niet van, maar ik had toch de indruk dat de mensen die ik gesproken heb een mengeling waren van (a) ik ben op zoek naar werk dat mij aanstaat en (b) ik was toch in de buurt en ik dacht, ik pik een dag mee en (c) de inhoud van de masterclasses leek mij interessant dus ik ben maar afgekomen.

Waar ik op gehoopt had, is dus niet gebeurd. Zeer spijtig. 🙁

De masterclasses dan, ten getalen van drie. Kort samengevat:

Doug Powell, Leading with Design / Amplifying Your Impact in Complex Organizations: interessant framework om de waarde van UX te meten in een organisatie, interessante cases. Algemeen maar degelijk. Én hij was bij IBM verantwoordelijk op het moment dat ze daar hun uitstekene Design Thinking-push deden, wat wel fijn was.

Zalihata Ahamada, Making UX Strategy Work / Design Ops in Practice: bijzonder interessant (en het kwam zéér griezelig dicht bij wat ik uitgeschreven had van voorstel om volgend jaar mee aan de slag te gaan). Als we het budget zouden hebben, zou het wel eens interessant kunnen zijn om haar te vragen een kort project te doen bij ons op het werk. Niet dat ik het niet zelf zou kunnen, maar ahem sommige boodschappen komen gelijk altijd beter binnen als ze gegeven worden door iemand die ge per dag moet betalen. 🙂

Dave Brown, Design Leadership in the AI Era / Re-architecting Teams, Design Systems, and Quality for AI: mja. Geldige punten, en dat ik er zeker een aantal ga meenemen, maar hij heeft toch iéts teveel de AI-Kool-Aid gedronken. Ik ga nooit aanvaarden dat we de conceptuele fase van een ontwerp gewoon zouden overslaan omdat “gebruikers” het zogezegd beter zouden vinden om meteen toeters en bellen van een finaal product te zien.

Neen, neen en nog eens neen: het is enorm gevaarlijk om die stap over te slaan. Twee mogelijke scenario’s als mensen meteen iets “gelijk definitief” te zien krijgen:

1. “Euh ja zeker, ’t ziet er in alle geval héél professioneel uit, lijkt in orde voor mij, er is in alle geval al heel veel werk in gestoken dus wie ben ik om commentaar te geven?”
2. “NEE HELEMAAL VERKEERD die mens op de foto werkt al lang niet meer bij ons, en de naam van het departement moet anders geschreven worden, en de omschrijving klopt helemaal niet, en het is het verkeerde soort groen, en waarom staat die font zo klein?”

…en in beide scenario’s zou het heel goed kunnen zijn dat de basisconcepten ofwel helemaal goed zitten, ofwel helemaal fout, of ergens daartussenin. Dat in het eerste geval iets goedgekeurd wordt dat op conceptueel op niets trekt, en in het tweede geval iets afgekeurd terwijl het eigenlijk heel goed is.

Brown zei eigenlijk wat kritikasters van user-centred design al altijd zeggen: gebruikers zijn te dom om abstractie te kunnen maken. Ze moeten iets “af” zien om een oordeel te kunnen vellen. Bah. Niet goed.

Verder wel een grappige locatie, half-gedelapideerde moderniteit van eventjes geleden:

Het is vandaag maandag en niet zondag!!

Ik stond dus aan de tiketten voor het museum, en bleek dat het gesloten is op maandag awoert!!

Gelukkig was de botanische tuin naast de deur wel open, ik ben dan maar daar naartoe gegaan. Suitably negentiende-eeuws, met bomen die er ongetwijfeld al honderd en meer jaar staan, met verkruimelende voetpaden en een heel park dat tussen verloederd en natuurlijk balanceert.

Stapels enorme palmbomen en stapels verschrikkelijk oude cactussen ook, echt wel wijs:

Van de botanische tuin naar beneden gewandeld, en ik dacht er een fijne wandeldag van te maken, maar helaas: mijn rug heeft geen twee uur nodig gehad om er mij met enige aandrang op te wijzigen dat hij het er niet meer eens was dat ik zomaar bleef wandelen — dus heb ik het maar wat afgekort.

De berg naar beneden, hier en daar een ding binnengestapt:

…panoramisch zicht gefotografeerd gelijk het een goede toerist betaamt:

En dan naar de Praça do Comércio getert voor de al even obligate foto’s:

…en dan maar terug naar hotel gestrompeld. Meeting gedaan met het werk, en wie weet geraak ik nog in de loop van de namiddag recht. We zullen dan wel zien, vermoed ik. :/

Omdat ik een diep triestige mens ben, en ik veel te vroeg vertrokken naar de vlieghaven: een trein rond 10u of zo, voor een vliegtuig om 15u55.

Maar kijk: als ik moet kiezen tussen een paar uur verplicht een boek lezen terwijl ik wacht en haasten haasten met ongerustheid over haal ik het wel en aargh — gemakkelijke keuze.

Dus heb ik mijn Kindle bijgetankt en heb ik mij op mijn gemak in Zaventem zetten lezen. Op de tijd dat ik aan het wachten ben, ben ik door Ann Leckie’s The Raven Tower geraakt (degelijk) en tegen dat ik op het vliegtuid zat, was ik aan Eversion van Alastair Reynolds bezig (lang, lang geleden dat ik nog iets van hem las — boek tot nog toe intrigerend maar traag op een manier die ik niet zo aangenaam vind, as opposed to The Raven Tower dat traag was op een manier die ik wel aangenaam vond).

Leve de Europe Unie ook wel, natuurlijk: wat een enorm gemak om gewoon met een identiteitskaart overal te kunnen geraken, en dat de telefoon werkt en ik niet extra moet betalen en alles.

Het vliegtuig was wel enórm krap, ik denk dat ik het geen half uur langer had kunnen uithouden, zo veel pijn ik aan mijn been had.

Aangenaam weerzien met Lissabon verder: ’t was al geleden van, euh, vijfendertig jaar geleden. (Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe veel jaar ik al geleefd heb.)

De risicoaverse mense in mij dacht eerst dat hij een Uber zou nemen naar het hotel, maar bleek dat er gewoon een metro van de vlieghaven naar Oriente gaat, en dat het hotel op honderd meter of zo van de metro is, dus een kwartier of zo later kon ik al op zoek gaan naar mijn kamer o het veertiende verdiep.

Letterlijk op zoek gaan, wegens niet evident:

Ik heb een paar minuten overwogen om ergens in een restaurant te gaan eten, maar uiteindelijk heb ik gedaan wat ik altijd doe als ik ergens ben voor een congres of zo: naar de dichtsbijzijnde grande surface gaan en kijken of ik iets lokaals kan kopen om op mijn kamer binnen te steken.

De lokale specialiteiten bleken vooral een uitgebreid assortiment aan taart-achtige dingen te zijn, de ene al vozer dan de andere. En droge vis.

En kijk nu, een Belgishe rayon:

Ik heb dan maar een pakje pasteis de nata gekocht en een voorraad drank, en ik ben daarmee naar de kamer getrokken.

Morgen is het zondag en ga ik naar het lokale natuurhistorische museum: slecht opgezette beesten en al!

(Enfin ik weet het niet goed, maar ik vermoed dat een ex-koloniale machthebber gelijk Portugal ook wel een museum zal gevuld hebben met negentiende-eeuwse slecht opgezette beesten en insekten en al toch?)

En dan zien we wel hoe ik de rest van de dag vul.

Een week Lissabon vanaf morgen, en tegengesteld aan mijn gewoonte is mijn valies nu al gepakt as opposed to vannacht of morgenochtend vroeg.

Ik neem mee:

• van kleren: twee witten hemdes, drie gekleurde hemdes, drie dassen, onderbroeks en kousen; een t-shirt en een pyjamabroek om op hotelkamer te zitten
• van Medisch Materieel: een weekvoorraad pillen, de nodige windsels en doeken en loodgieterijen
• van technologie: mijn laptop, voeding, muis, powerbank, en kabels om vanalles op te laden

Als ik aanzet met een wit hemd, een das, een vest, een mantel, mijn echarpe, mijn klak, en in mijn hand/zak mijn identiteitskaart, kredietkaart, mijn kindle en mijn telefoon, dan denk ik dat ik alles nodig heb om een week te overleven.

(Tenzij mijn openclaw-agent, die trouw meeleest, mij later vandaag op basis van het weerbericht in Lissabon voor de volgende week of welke andere input dan ook zegt dat ik zwaar dingen vergeten ben natuurlijk.)

Moeilijkste zal nog worden: boeken vinden om te lezen op dooie momenten. Ik ben juist begonnen aan de Engelse vertaling van Jacek Dukaj’s Ice, en ik dénk dat ik daar misschien wel de week mee rondgeraak wegens ’t is meer dan 1000 bladzijden en ik zou toch voorzichtig mogelijk wat dingen willen doen in Lissabon op dooie momenten. Maar voor het geval dat ik er door zou raken, ga ik toch nog eens op zoek naar boeken moeten gaan.

Een mens stelt uit en stelt uit, maar als ik er dan aan begin, is het wel allemaal leutig en vraag ik mij af waarom ik het zo lang uitgesteld heb.

Al met al blij met het resultaat van — even checken — 14 uur werk in één spurt van 10 uur en één spurt van 4 uur. En ik kan niet contenter zijn met de Brave New World van het werken met AI’s: als ge juist weet wat ge wilt, en het duidelijk genoeg kunt uitleggen, en voldoende ervaring hebt om te zien wat er fout loopt en wat goed, dan is werken met één of meer agents een mirakel van schoon fatsoen.

Dit is dan ook een ongelooflijk goed voorbeeld van hoe het moet:

Verder vandaag ook een nieuw openclaw-dink gemaakt om eindelijk eens werk te maken van wat ik al jaren tegen mezelf zeg: bijhouden wat ik écht denk en écht gedaan heb. Ha.

En verder verder vandaag: met mensen gaan eten bij The Mistress (andermaal uitstekend), en met diezelfde mensen al meteen gereserveerd om volgende maand nog eens te gaan eten. Ha!

Duuzd witte hemdes, tien zwarte hemdes, zestig of zo t-shirts, en voor de rest in de kleerkast:

Ah en waarom is dat allemaal gefotografeerd? Wel, omdat ik vandaag naar de kleermaker ben geweest, met de uitdrukkelijke bedoeling de gaten in mijn garderobe in te vullen.

Dat is natuurlijk redelijk faliekant mislukt, ik heb een eeuwigheid gewikt en gewogen en dozijnen stoffen en kleuren en patronen en gewichten en texturen overlopen:

Sommige dingen had ik meteen een coup de cœur voor, andere vond ik fantastisch aanvoelen tot ik ze aan had, nog andere had ik initieel mmmmmneee bij en dan mmmmjamisschien en dan hey, eigenlijk, ja.

Uiteindelijk is het geworden…

…een double-breasted kostuum in de meest linkse stof, een vest in rechtsboven en een broek in rechtsonder.

Binnen een week of zes kan ik gaan passen.

Leve Schaap!

Soms denkt een mens (gelijk op een bepaald moment gisteren): maar kijk nu, het gaat toch een beetje de juiste richting uit, hoezee! En dan denkt een mens (gelijk vandaag op een stuk of twee drie aparte momenten): ah kijk neenee, het loopt alsnog allemaal in de soep, er zijn nog zekerheden in het leven.

Maar bon, this too shall pass zeker?

Ondertussen en on an unrelated matter ben ik bij een Specialist Ter Zake geweest, en die heeft mij niet één, niet twee, maar drie Diagnoses voorgeschoteld. Allez dan. Niet dat het een verrassing was, maar ’t is toch een beetje confronterend om het zo droog op uw boterham te krijgen.

Ik was een site kwijt, maar ik heb hem teruggevonden, hoezee!

En zoals dat wel eens meer gaat in mijn hoofd: de kleine irritatie van “allez, waar is die site nu weer?” is op geen tijd een nieuwe hyperfixatie geworden van “ik moet het ding waarvoor die site gemaakt was nu beginnen uitbreiden”.

Het is ondertussen al niet meer echt hip of zo, maar ik heb er toch maar een OpenClawdink voor opgezet. Anders houd ik het ook bij in een soort geheugenpaleis in Obsidian, en gebruik ik ook allerlei verschillende AI’s en agents en tools — dus waarom niet proper in een dink dat daarvoor gemaakt is?

Ik had er al eens mee gespeeld, maar nu heb ik het een propere plaats gegeven op mijn VPS, met alles erop en eraan. ’t Is waarlijk geestig hoe het ding droomt en alles.

En jazeker, ik weet van de onveiligheid en de risico’s. Ik ga hard opletten, het ding heeft een aparte account zonder rechten, en ik vraag het voor het moment niet echt ontwikkeling van software. ’t Is meer om mijn gedachten te ordenen.

Het was een week (niet echt wegens onderbroken door een dag precies in het midden van de week maar toch) vakantie en nu is het weer werk, en het lijkt alsof het al een maand geleden was.

Tijd is een raar ding.

Vanavond quiz gedaan: niet goed, niet slecht, niet eens gemiddeld. Story of our life, vrees ik.

Ik had een website met allemaal reacties op wetenschappelijke artikels. Het staat mij bij dat het eigenlijk wel een wijze site was, met ideeën om er nog veel meer mee te doen.

Intertekstualiteit en magisch realisme en autofictie en pseudohistorie en alles, wayo maat.

Het enige probleem is dat ik de site kwijt ben.

Hij is niet echt weg, ’t is gewoon dat ik vergeten ben op welke URL ik die site gezet heb, en waar ik die ergens laat hosten. Niet op mijn VPS, blijkt. Geen idee waar het nog zou kunnen zijn, en welke domeinnaam en subdomein het zou kunnen zijn.

Overtreffende trap van Duts, ik.

Ik dacht: ik ga [dit ding] écht moeten doen op [bepaalde dag]. En dan is die [bepaalde dag] gewoon alsmaar meer naar de toekomst verschoven, tot ik er eigenlijk vandaag achter kom dat het echt nóg een eindje naar de toekomst mag verschoven worden.

Niet goed, maar dan echt niet goed.

Het is een ziekte, procratinatie. En ik zou er nog geen groot probleem mee hebben als het niet gepaard ging met een kreupelmakend gevoel van schaamte.