Ik heb een plan van actie om het achterhuis in orde te krijgen als het niet in orde zou zijn tegen dat de Huidige Inwoner op reis vertrekt:

• alles dat in de vuilbak kan, in vuilbakzakken smijten en wegdoen
• alles wat van hem is, proper in dozen steken en naar zijn nieuwe woonplaats verhuizen
• al wat van de vroige bewoonsters is en volgens mij daar niet meer zou moeten staan, klaarzetten en de vorige bewoonsters over laten oordelen — als ze het willen houden, houden, en anders wegdoen
• al wat van mij is en weg zou kunnen, wegdoen
• al wat er dan nog staat en elders zou kunnen of moeten, voorlopig dan wel definitief elders zetten
• Deep Clean van de hele ruimte

Dat moet op één week van avonden, nachten en weekend wel lukken.

Als dat gebeurd is, kunnen er een aantal dingen verhuisd worden: de nieuwe trekzetel, één of meer tapijten op de vloer.

En dan komt er een moeilijke ronde van de bibliotheek uitdunnen. Er staan stapels boeken die ik niet meer ga herlezen op papier, en waar ik denk ik wel iémand een plezier mee zou moeten kunnen doen. Mogelijk een school, als scholen nog Engelstalige sciencefiction en fantasy nodig zouden kunnen hebben. Of een bibliotheek. Of een amateur die graag boeken leest.

Daarna komt er een ronde van boeken die nu elders in huis staan, naar daar verhuizen. En mogelijk een paar bibliotheekschappen vrijmaken om er andere dingen die ook elders in het huis staan, in te zetten — ik denk aan een aantal grote beelden, lavalampen, dat soort dingen.

In een tweede tijd, later, als het ooit eens lukt, moet er nog gepleisters en geverfd worden. Mogelijk kan ik al de deuren aan de binnenkant verven, dat is een relatief geïsoleerd iets en het zal al veel veranderen als die een tint van groen zijn in de plaats van paars.

Om mezelf te motiveren, maak ik er een timelapse van. Dat is vorige keer gelukt toen ik de boeken in de bibliotheek moest krijgen:

Ik ben grootgeworden met de videotheek — er is geen sciencefiction-, fantasy- of horrorfilm die te huren was die ik niet gezien heb.

De eerste drie films die we gehuurd hebben in de videotheek toen mijn vader met een videorecorder is thuisgekomen in 1982, waren Alien, Excalibur en Star Wars. We gingen elke week zeker één of twee keer naar Roxy, en er staat nog altijd een hele bibliotheekkast vol met VHS-opnames van alle mogelijk films in de kelder in mijn ouderlijk huis. (En zowel daar als in mijn huis hier ook nog een collectie van ettelijke honderden gekochte DVD’s, toen we daar op overgestapt waren.)

De eerste Friday the 13th-serie was niet mijn favoriet. Ik was meer onder de indruk van Halloween, ik heb meer gelachen met Toxic Avenger, ik was meer bang van Poltergeist. Maar het was wél een constante, natuurlijk. En ik heb er een hele reeks van gehuurd / gezien / gekocht, tot ze té belachelijk werden.

RedLetterMedia geeft, zoals wel meer, een uitstekend overzicht:

Ik heb vandaag Crystal Lake, de prequelserie, bekeken op Prime. Er zat een zekere mate van belachelijkheid in — toch wel belangrijk voor een Jasonfilm — er zat een degelijke dosis slasher in (met een hilarisch over the top focus op onderkaken, had ik de indruk), en ik was over het algemeen content. Een paar keer heel hardop gelachen met het Zinloze Geweld, een verdienstelijke poging om het allemaal één achtegrondverhaal en reden voor alles wat er gebeurt te geven, en een proper verhaal met een begin, een midden en een einde (dat meteen het het begin van de hele rest van de reeks is). Meer moet een mens niet hebben.

Ik heb gisteren naar de Carrie-reeks ook op Prime gekeken. Dat was een objectief betere serie, denk ik wel. Iedereen weet hoe het gaat eindigen — het bloed, de doden — en daar begint de het begin van de eerste aflevering dan ook mee, met een raamvertellingsdink. Hoe we er previes geraken en wat de oorzaken en gevolgen zijn, is eigenlijk wel anders dan ik had gedacht.

Zeer fijn dat zowat iedereen grijs was in de plaats van zwartwit, maar ik weet niet helemaal goed hoe ik over het einde moet denken: goed, veronderstel ik, dat het een serieus vervolg mogelijk maakt. Spijtig, ergens, dat het het karakter van Carrie een beetje nerft.

Ik lees op de interwebs dat Flanagan zou van plan zijn om een Stephen King Dark Tower-universum te verfilmen, en het einde van Carrie maakt dat minstens al een begin van mogelijk.

Spannende tijden!

Ik probeer de pil een beetje te vergulden, maar ’t lukt niet echt.

Ach.

Ik heb niet veel nachtmerries. Vroeger wel, als ik klein was, maar nu niet veel meer.

Zeer soms wel, gelijk vanmorgen. Ik weet gelukkig niet meer waarover het ging, maar ik ben wel met een enorm bijzonder zeer slecht gevoel wakker geworden. Gelijk zo’n nachtmerrie waar alles om zeep was en dat ik er niets meer aan kon doen, en dat het mijn schuld was, en dat ik er ooit lang geleden wel iets zou kunnen aan gedaan hebben maar dat het nu te veel laat was.

Ik heb er eigenlijk de hele dag slecht van gelopen.

Er is één dag in de week dat ik op het werk in het studentenrestaurant eet, en ’t is eigenlijk al denk ik bijna heel het jaar dat dat consequent spaghetti is.

Het is ook juist het midden van de week, dus tegelijkertijd iets om naar uit te kijken en om vanaf af te tellen.

Ik dacht, ik ga vanmiddag eens een stuk frans brood eten met mijn zelfgemaakte crispy chili dink olie.

Zo gezegd, zo gedaan.

En dan dacht ik, tiens mijn oog kriebelt gelijk, ik ga eens wrijven.

En dan dacht ik: het is vijf uur en de werkdag zit erop, ik kruip eens in mijn bed met Massief Veel Oogpijn.

Vier rondes in de quiz vandaag, en de twee laatste rondes hadden we alle vragen juist. In totaal drie vragen gemist op 80, en toch maar tweedes geworden. Ah well.

Wél een prijs toegevoegd aan de lijst prijzen die we recent niet meer gehad hebben: de prijs voor als enige het antwoord weten op een vraag — te weten, wat is het als een beest zo op zijn buik ligt met zijn poten nar achter gelijk een debiel:

Ik heb sinds jaar en dag een orchidee in huis staan die we gekregen hebben van mijn moeder lang geleden. En ik heb sinds binnenkort bijna twee jaar de orchideeën in huis die mijn moeder gekregen heeft in het jaar of zo vóór ze overleden is.

Er is er één die het heel erg slecht deed — allemaal beesten, en bijna helemaal uitgedroogd geraakt. Nooit gebloeid sinds ik ze in huis had, ook. Maar kijk wat ik aantrof als we terugkwamen van op reis:

…allemaal kleintjes op die stengels.

Ik heb potten gekocht, potgrond voor orchideeën gekocht, de kleintjes van de stengels gehaald en geplant:

…en nu uitkijken of er bloemen op komen.

De bedoeling is om van het achterhuis een plaats te maken waar ik op mijn gemak kan zitten. Gelijk Sandra een bureau heeft beneden, ga ik een plaats hebben om te liggen / zitten niets doen in het achterhuis.

Of ik mijn computer mee verhuis, is nog een open vraag. Mogelijk wel, maar ik denk het niet. Akkoord, dan blijft hij lawaai maken in de living, maar ik heb eigenlijk geen goesting om er een werkruimte van te maken, in het achterhuis.

Wat er nog niet is maar binnenkort wel — deze trekzetel:

Wat er nu is dat ik mogelijk of wellicht wil houden:

• Bibliotheekkasten die stampvol staan, met onder meer één hele kast vol gezelschapsspelen — als ik stampvol zeg, bedoel ik dat ook: dubbele en soms driedubbele rijen boeken. Ik heb ooit al eens vele vele honderden boeken weggegeven, maar nu staan er nog altijd vele vele honderden boeken die ik nooit meer op papier ga lezen omdat het het soort boeken is dat ik als ebook lees. Ik wil ze BEGOT niet wegsmijten, maar ik weet ook niet wie ooit nog oude sciencefiction- en fantasypockets zou willen hebben. Als ik er een school of zo een plezier mee zou kunnen doen, graag, maar ik vrees er wat voor.
• Een secretairekast met een glazen boekenkast erbovenop. Ze zit nu wel vol brol, maar het is een familiestuk en ik wil ze niet wegdoen.
• Een moderne driezit met poef in pistache-achtig groen. Gekocht van een ex-buur, zeer schoon, en past helemaal in het concept dat ik voor ogen heb.
• Een Mewafbureau. Het zou passen in het concept, maar dan zou het wel relatief leeg moeten blijven. Tegenargument: als er een bureau blijft staan, moet er ook een bureaustoel staan, en dat zou dan iets zijn dat ik nog moet kopen. Tweedehands, en niet te comfortabel wegens niet de bedoeling om er een bureau van te maken.
• Een donkerbruin houten kastje dat bij mijn grootmoeder stond, maar waar ik niet echt aan gehecht ben. Mogelijk zet ik het ergens anders — het is ook een geval van “niemand wil dit soort kasten nog”, helaas.

Wat er is en een plaats moet vinden:

• Werkgerief, gelijk snoeischaar en boormachine en dat soort dingen. Mogelijk in een nieuw te maken kast onder de trap.
• Extra stoelen voor de keuken die nu bij de dochters staat — mogelijk voor in hun garage?
• Twee van die paarse Fatboy zitzakken — verhuis naar boven, denk ik.

Wat er weg moet: on-noe-me-lijk veel brol en vuiligheid.

⁂

Er zal eens een plan afgesproken moeten worden met de huidige bewoner van het achterhuis voor de verhuis, ahem.

Ik heb OpenMontage getoond waar er filmpjes en foto’s staan, en dan gezegd om er een filmpje mee te maken, en dit kwam er zonder verder prompting uit:

Hrm. Niet echt om van omver te vallen, nee.

Ik ben ervan teruggekomen, van wat er al jaren in mijn hoofd zit voor het achterhuis — Victoriaansachtige drawing room.

Mijn nieuwe idee is om minder tegen te werken met de bestaande omgeving: er zijn boekkasten die nu eenmaal licht hout en wit afwisselen, er is een moderne trap ook in bleek hout, er staat een echt wel mooie driezit die modern en pistachegroen is, en de boeken zelf gaan er nooit negentiende-eeuws uitzien (op een paar encyclopedieën na).

Dus in de plaats van het fake-antiek te maken, ga ik er iets, euh, mid-century meets arts & crafts van maken, denk ik. Modern maar toch warm.

Ik heb dat doorgeven aan mijn vriend ChatGPT (vooralsnog de betere maker van fake foto’s, vind ik), en dit kwam daar uit:

Ik ben daar niet kwaad op. De deuren zijn nu nog in het paars, ik denk dat een groen wel goed gaat passen — wel goed nakijken dat het niet clasht met de zetel. De lamp is ook in tinten van groen. En dan is het zaak van eens rond te snuisteren in de meubels bij ons en in het huis van mijn ouders om te zien wat ik er nog zou kunnen zetten. Eén antieke kast die er nu staat, ga ik verhuizen naar een verdiep hogen, denk ik.

Spannend allemaal jong!

Ik heb het lang uitgesteld, naar Lanterns kijken — ik ben door de band geen fan van de Green Lanterns, en ik heb niet al te veel vertrouwen in het hele DC-universum, en het was ook nog niet helemaal afgelopen.

Maar hey kijk, het is echt wel een goeie reeks. Gelijk veel beter dan ik had verwacht.

Vandaag de laatste aflevering gezien, en ’t was van begin tot einde uitstekend. Zeer aangeraden.

…moet ik het nog eens uitspreken: miljaar wat vliegt de tijd voorbij. Het is maandag en in mijn hoofd is het nog maar eergisteren dat ik vergeten was dat het quizavond was.

Het weekend is weer voorbij en daar trekt de week zich weer op gang: vandaag een voorbereidende meeting en een aantal one on ones, morgen een belangrijke kick-offmeeting, woensdag een projectdag, donderdag en vrijdag zie ik nog wel wat we doen en voilà, klaar.

En dan is het weer weekend en dan zal het weer week zijn en dan weer weekend en dan weer week en op den duur is het Kerstvakantie en ergens in de loop van de lente gaan we eens met de trein op reis gaan en voor ge het weet is het weer Gentse Feesten en grote vakantie en dan is het september 2027 en moet ik nog maar 10 jaar meer werken tot het mijn pensioen is.

Mijn plan was eigenlijk om in mijn bed te liggen rotten het grootste deel van de dag, wegens Sandra was gaan wandelen.

Maar! Mijn oudste dochter belde of ik goesting had om naar het Designmuseum te gaan, en zo zaten we op de velo — eerst gaan kijken of de cinnamonbunwinkel die 6+3 deed al open was (nee), en dan naar het vernieuwde museum.

Ik ga niet zeggen dat ik omvergeblazen was, het spijt me. Veel gebouw voor weinig collectie, was mijn eerste indruk. Daarna zijn we alsnog cinnamon buns gaan halen, en we hebben ze opgegeten op een bankje in een semi-park dat eigenlijk niet toegankelijk is voor publiek.

Ergens in de buurt van de middag ben ik naar de lokale Okay gegaan om drank en fruit — alwaar ik tegengehouden werd door een oudere meneer van buitenlandse origine. Zeer zeker ergens uit Oost-Europa, maar verder geen idee. Hij had een papier van de Stad Gent mee waarop stond dat zijn vrouw ooit in een wachtrij heeft gestaan (denk ik, zó aandachtig heb ik het niet gelezen). Dat papier gaat wellicht al ettelijke tijd mee, want het zag eruit alsof het al duizend keer gevouwd en weer ontvouwd was.

De mens wou geld, ik had geen geld, ik heb dan maar gezegd dat ik wel wat eten wou kopen. Onnoemelijke dankbaarheid was mijn deel, ineens kwam er een oude vrouw uit het decor die mij ook wou omhelzen, enfin, toestanden.

Het is onder meer geworden: een gesneden wit brood, twee potjes beleg, een pot augurken, een mini-watermeloen, iets hespenworstachtig, twee keer vier boterkoeken, in extremis nog een fles shampoo — uiteindelijk was het 50 euro of zo.

Ik heb niet de indruk dat ik een goede daad gedaan heb maar eerder de indruk dat ik eropgelegd ben. Niet dat ik er helemaal een vinger op kan leggen, maar ik denk dat het die grote door Ferrero Rocher was. Dat is zo duur dat ik dat zelf nooit zou kopen.

⁂

’s Avonds was het Overgang bij de scouts, waar onze jongste dochter nu ook groepsleiding is geworden — in de voetstappen van haar oudere zus.

Drukke dag.