De dochters zijn gaan sleeën vandaag en pretpark en Ikea wij zijn gaan wandelen. Eerst naar nog een boeddhistisch klooster gegaan:

Ik was niet 100% voorbereid en ik liet het wat op mij afkomen — ik vroegtijdig wel heel de tijd ad hoe authentiek de dingen waren en wat er precies oud was en wat niet. Geef toe, een pagode voor verkeersongelukken naast een Boeddha voor zoons en een hele resem beelden die vorige week lijken uit de fabriek gerold te zijn: beetje raar.

Turns out dat er meer dan zeer wellicht gewoon helemaal niets authentiek is. Het verhaal voor de toeristen is dat er een grote en belangrijke tempel was, dat die in de jaren 1500 vernietigd is, en dan pas vanaf de jaren 1930 herbouwd.

Niets van aan, blijkbaar: er was zéker geen grote of belangrijke tempel, zeer zeer waarschijnlijk gewoon géén tempel, en al helemaal geen boeddhistische. Mógelijks een klein lokaal iets voor iets regenanimismisch. En zelfs dat “jaren 1930” is nonsens, tot aan de Koreaanse Oorlog stond er een enorm stuk rots waar nu de grote pagode staat, dat ze dan pas gedynamiteerd hebben.

En voor 1974 was het gewoon een helling waar sesam gekweekt werd en beesten graasden.

Alles is uitgevonden. Fake en Disney en toeristische quatsch!

Wél fotogeniek, maar uiteindelijk toch teleurstellend, ergens.

⁂

We waren daar in de buurt, dus hebben we maar een wandeling langs het water gedaan. Niét teleurgesteld. Zo schoon!

De hele wandeling: rechts rotsen en de zee, links echt wijze moderne gebouwen duidelijk voor superrijke mensen. En aan het begin en het einde van de wandeling een vissersdorp.

Ik heb elke okkasie genomen die ik kon om van het wandelpad af te gaan en naar de zee te gaan, kijken naar de krabben en de zeepissebedden:

We hebben op het einde van de wandeling koffie en taart gegeten in een etablissement met een fijne binnenhuisarchitect:

…en dan zijn we aangezet naar nog een wandeling, in een bos deze keer. Cypressen van 500 jaar oud, en eiken, en een oude ginkgo, en bamboe!

In zo’n bamboebos lopen is dus een heel, heel vreemd gevoel. Bijna griezelig, hie alle veel te hoog is en de hele lucht een soort lichtgroene mist lijkt te worden.

⁂

…en dan zijn we naar huis gegaan met een Uber. Meer dan een uur begot! Maar we hebben wel, uit de auto, onze eerste zonsondergang gezien:

Oh, en in de loop van de dag ook veel katten gezien!

Inclusief een jong en mager katje darmt ik naar huis zou meegenomen hebben als we niet zo ver van huis waren, och here dar beestje.

Gamcheon Culture Village is een voormalige sloppenwijk. In 2009 hebben ze besloten om er iets van te maken: elk huis in een pasteltinten geverfd, en overal kunst. Busan’s Machu Pichu en een rode draad van Le Petit Prince: het is bijna magisch.

Het moet ook een nachtmerrie zijn voor de inwoners als het stampvol toeristen loopt (nu viel het echt mee), en een nachtmerrie voor postbodes. Maar zo schoon.

Eervolle vermelding ook voor de meneer die een café vol zottigheid (en drie eenden) over drie verdiepingen heeft:

Wie zijn hand twee minuten lang in een ijsbaan kon steken, blijven bewegen en lachen, kreeg zijn drank aan halve prijs (mij gelukt, Sandra geen dertig seconden).

Na het dorp zijn we naar de grootste vismarkt van Korea getert, en euh ja, zeer groot dus. Wisselend van hygiëne soms, had ik de indruk, maar hey.

Zeer veel levende verse vis, ook. En krabben, en schelpen, en octopussen, en vanalles. Die ge kunt uitkiezen en dan ter plaatse laten dooddoen en klaarmaken — misschien doen we dat morgen wel eens.

We gingen met de bus gaan, maar eerst moesten er nog twee dingen gebeuren: gaan eten in het paardjesdink, en brood kopen in de oudste bakkerij van Korea.

En dáárvoor moesten er tickets gekocht worden voor de bus en ’t was helemaal miserie wegens de machine weigerde de kaarten en de mevrouw aan de balie gaf ons verkeerde tickets en er was geen plaats in de bagageopslag en aaargh.

Maar we zijn er uiteindelijk wel geraakt:

In het terugkeren naar het busstation hadden we nog juist genoeg tijd om iets te eten en drinken met uitzicht op de tumulussen, en miljaar wat een fijne stad.

Spannend momentje nog want het zag er een minuut of zo naar uit dat de locker waar Anna haar values ik zat niet open raakte en ik had al angstvisioenen —

…maar het is allemaal gelukt en een dik uur later stonden we in Busan!

We hebben geen zicht op de zee, maar het hotel is wel aan het strand. En het heeft een heliport.

Iets gaan eten, onvrijwillig gefotografeerd door de eigenaar, wandeling ’s avonds, en we zijn klaar voor morgen zie.

Omdat niet alles écht in de buurt is, hebben we een auto gehuurd — iets van ern 40 euro voor de dag, een mens kan niet sukkelen.

Er waren nog tempels en Boeddhismen te zien, namelijk!

Een vreemde ervaring, Bulguksa: enerzijds veel toeristen, anderzijds ook gewoon een werkend Boeddhistisch klooster.

Daarna zijn we via de meest kronkelende weg ooit naar nog een tempel gegaan hoog in de bergen, met een artificiële grot waarin een boeddhabeelden dat we niet mochten fotograferen. Maar wel fantastische uitzichten en fijne wandeling!

De volgende halte was een wegrestaurant! Bestelling plaatsen, een hele batterij keukens met allemaal oudere vrouwen aan het koken, en uitstekend eten:

Om de dag af te sluiten zijn Anna en ik nog naar de lokale supermarkt gegaan wegens redenen:

…en onverrichterzake naar de lokale Samsungwinkel, waar ze helaas alleen de laatste en duurste modellen hadden.

De stad is kleiner, maar de stukken die toeristisch zijn, zijn écht wel toeristisch en zitten stampvol toeristen van overal ter wereld.

Met zeer veel recht en reden, want het is hier echt enorm fijn rondlopen.

Het eerste dat we gedaan hebben, is wel met de bus naar de lokale autoboer gereden om een auto huren voor morgen, want dan trekken we iets verder te velde. Het is een witte geworden:

Dan zijn we naar de 1500 jaar oude tumuli van de koningen van Silla gaan kijken. Zeer indrukwekkend en mooi en ik zou daar zó alle dagen een boek gaan lezen als ik hier zou wonen:

’s Middags een brunch binnengestoken:

…en dan verder gewandeld. Het ene na het andere prachtige zicht, serieus:

…en dan echt het toeristische centrum ingedoken. Shoppingstraat met veel kleine winkeltjes met leutige dingen (een hele winkel met gehaakte bloemen!) maar ook zeer veel goedkope brol, helaas.

We hebben een tijdje gezeten op een terras in een tuin, en ook daar had ik uren kunnen blijven lezen:

…maar we moesten (nu ja, wilden) verder. Een oud dorp, een brug, een observatorium, helder velden bloemen:

Daarna weer terug naar dat toeristisch centrum om iets te gaan eten samen met de dochters:

En dan allemaal samen nachtwandeling gedaan — maar eerst dit hilarische etablissement gefotografeerd:

En dán op stap door de verlichte dingen. De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat gelijk 95% of meer eigenlijk reconstructies zijn en dus min of meer Disneyversies van het verleden zijn, maar bon, dar mag de pret niet drukken. Het paleis van Theseus of zo.

We zijn dan ook nog eens naar de brug gespurt — 20 minuten doorstappen — want de kinders hadden die nog niet gezien.

De dochters hebben in de lokale winkel nog wat brol gekocht om te eten, en dan heb ik de executive decision genomen om met een Uber naar het hotel terug te keren. Heeft ons ruim zes euro gekost en het was dat of twintig minuten stappen, wachten op een bus, bus pakken en nog eens een kwartier stappen.

Wel grappig dat de chauffeur een boek aan het lezen was als de auto stil stond.

Vroeg op, naar het station, de lokale TGV gepakt, en verkast naar Gyeongju. Veel kleiner dan Seoul (uiteraard), en vandaag hebben we niet echt iets gezien behalve het station, de bus naar het hotel en het hotel zelf.

De weg naar het hotel, dat een eind uit het centrum ligt, was wel een beetje gelijk rond de Dampoort lopen twintig jaar geleden, en redelijk een contrast met wat we zagen in centrum Seoul, waar het soms wel chaotisch was maar nooit gedelapideerd:

Het hotel is gekozen wegens zwembad, meen ik mij te herinneren. Er is ook een winkel en een resto en een waskamer en een proper uitzicht en al.

We hebben wegens geen goesting om weg te gaan in het restaurant gegeten en euh ja dat was dus ook de laatste keer.

Morgen toerist spelen!

Op stap met Zelie drie dagen geleden overkwam mij een blokkering ter hoogte van de loodgieterij. Dat is nefast voor veel zaken, niet in het minst Allerlei Ontstekingen, en dus heb ik maar een afspraak geritseld bij een lokaal hospitaal.

En zo ben ik ook eens in Gangnam geweest, want eigenlijk is daar niet echt veel interessants.

Buiten allerlei loodgieterijen heeft Dokter Arts ook een zware bacteriële infectie geconstateerd en koorts en ziekte, en dan maar een reset pillen voorgeschreven die ik samen met mijn andere pillen moet pakken. Dat is oud worden, als de pillen u zo boven het hoofd beginnen groeien dat ge pillendozen met ochtend, middag en avond moet aanleggen.

Verder een rustige dag: naar de markt iets gaan eten (grote fan van de markt hier om de hoek, met een hele hoek eten naar de stoffen en brol en kleren en duuzd andere dingen).

In de namiddag eerst wat thee gaan drinken en een khakismoothie:

Dan naar huis gegaan wegen wat koorts en wat ziekjes, en dan ’s avonds alsnog Japanees gaan eten:

Dat was in een uitgaansbuurt en hoboy was daar veel volk. Een kleine impressie:

Veel, véél minder toeristen dan op de markt ’s middags:

We hebben ons vandaag verkleed en we zijn naar het paleis gegaan dat in duuzd k-drama’s te zien is: Gyeongbokgung.

Met hanbok mag een mens gratis binnen, en dus hebben we hanbok gehuurd, en dus vandaar de verkleding.

Daarna zijn we nog wat gaan wandelen maar ik was minder goed en dan maar naar hostel teruggekeerd.

We zijn vandaag naar een museum geweest, ’t is te zeggen naar een cultureel centrum slash plaats waar ze (alleen maar) tijdelijke tentoonstellingen doen: Dongdaemun Design Plaza.

Ontsorpen door Zaha Hadid en alleen daarvoor al de moeite om te zien!

We zijn een eindeloze helling in spiraal binnenin het hoofdgebouw naar boven gestapt en dan weer naar beneden via een gewone helling aan de buitenkant.

Om de één of andere reden waren er om de 50 meter toiletten op de binnenhelling afwisselend voor mannen en voor vrouwen — en verder niets behalve een witte hellende ruimte. Vreemd.

Er waren ook stapels fotografen en modellen wegens fashion week, en één tentoonstelling die er wel wijs uitzag maar waar we dan toch niet naartoe geweest zijn, van een Koreaanse striptekenaar (denk ik).

Daarna afgezakt naar de omgeving van Insadong, met allemaal leutige winkels vol handwerk en zelfgemaakte dingen.

In een theehuis gaan zitten, thee gedronken tot de dochters afkwamen…

En dan nog eens naar een meerverdiepending gegaan in Insadong waar de meisjes zeiden dat we zeker moesten gaan kijken:

…waar we dus geld uitgegeven hebben aan custom lampen van bij een mens die lampen maakte:

Binnen een week of vijf komen ze toe in België, maar ze moeten wel eerst nog gemaakt worden.

En dan zijn we Koreaanse barbecue gaan zten omdat dat ook eens moest.

Moe maar voldaan, etc.

Een groot gemak: ik heb gelijk geen jetlag. Niet geslapen op de reis naar hier en dus meer dan 24 uur wakker, gaan slapen ergens voor middernacht lokale tijd en wakker op een normaal uur, en no problemo. Nice.

Vandaag wat rondgelopen. Om.een mij eigenlijk onbekende reden met de dochters naar een lokale Action geweest met twaalf verdiepingen brol.

Dan zijn we gesplitst — dochters ergens naartoe, wij eerst iets gegeten ennde rest van de dag rongetjold in de winkelstraten.

Caramel ice latte en een scone gegeten. Winkels gekeken. Een paar uur rondgelopen in twaalf verdiepingen luxueuze winkels van Lotte Department Store in Myeongdong.

De food court alleen al was de moeite waard:

Maar de honderd Schrikkelijk Luxueuze Winkels in de rest ook. Alleen spijtig dat een mens niet te lang (gelijk, meer dan 10 seconden) mag staan kijken of er komt een winkeldochter gelijk een aasgier op een dooie hyena naar u.

Er is ook pret-a-porter, en maquillage, en heel de winkel is stil en beschaafd behalve één plaats waar gelijk honderd of mee4 vrouwen tegen elkaar staan te roepen, in de rayon schoonheidszalven. En ook meubels, en serviezen, en computers, en horloges, en allemaal dingen. Consumerismen!

Dan naar buiten gegaan waar het nog altijd gelijk 30 graden wat en miezerregen, en nog wat winkels bekeken die gewoon op straat waren.

Twee tweedehands hemdes gekocht in een fijne tweedehandswinkel. Lokale takoyaki gegeten waar we gisteren ook al hadden naar staan kijken

Ik blijf bij mijn gedacht: fijne stad.

Uit leegheid een Uber gepakt naar ons hostel, waar het spannendste nog de chauffeur was die, op letterlijk 50 meter van de plaats, niét wou afgeven, ons niet liet uitstappen, en denk ik nog een dik kwartier heeft rondgereden om tot aan de deur te geraken.

Geen menselijke interactie aan het hostel — altijd goed. Minuskule kamertjes, maar ’t is niet alsof we van plan waren dansfeesten te geven of zo.

Op de allereerste avond al direkt couleur locale gedaan en lokaal voedsel gaan eten ook:

Het was uitstekend, en fijne omgeving ook, met allemaal eten in open lucht en traditioneel en al.

Okay, ongetwijfeld ook zeer tourist trapachtig, maar toch.

Verder ook wel een fijne stad tot nog toe, Seoul. Ik ben een grote fan van niet te gemanicuurde ervaringen.

Zo spannend het was om de vliegtuigtickets in orde te krijgen (één van de twee luchtvaartmaatschappijen heeft op twee maand tijd twee vluchten zo verlegd dat de aansluiting onmogelijk was, en ik moest aan de andere luchtvaartmaatschappij duidelijk maken dat zij daar iets aan moesten doen — niét voor de hand liggend), zo niet-spannend was de reis.

Gent-Zaventem met de trein, en een halve dag vliegen naar Shanghai.

Daar een uur of zeven acht of zo zitten wachten:

…en dan en paar uur vliegen naar Incheon.

Ik dacht dat we pas volgende week op vakantie vertrokken, maar het blijkt morgen te zijn! Op tien voor zeven ’s morgens!

En blijkt dat er nog allemaal kleine dingen te doen zijn — gelijk een regenvest kopen en naar het hospitaal gaan om voorschriften voor de pillen die ik moet pakken want anders komt ge daar Korea niet mee binnen. 🙁