Ik had een meeting die oorspronkelijk in een vergaderzaal voorzien was, en dan voorzien was in een vergaderzaal in de kelder, en dan in een vergaderzaal met mogelijke airco, maar dan uiteindelijk in het groen ging plaatsvinden. En dan bleek de plaats in het groen waar we gingen zitten, gesloten te zijn, en dan zijn we maar op een terras gaan vergaderen.

Alles voor het goed van het algemeen!

Verder vandaag ook samengezeten met mensen van boven de Moerdijk. Niet om er een opdracht aan uit te schrijven of ze aan boord te hijsen voor een project, maar gewoon om eens kennis te maken ge weet nooit. Interessante meeting, wel. Fijne mensen, voor zover ge dat na anderhalf ongeveer uur kunt uitmaken.

We zien dan wel binnen een paar maand, wie weet.

Ik was daar vroeger bang van, maar ’t is denk ik nu bij hetgeen ik het liefste doe, spreekbeurten.

Doen alsof het improvisatie is als het géén improvisatie is, en soms ook omgekeerd. Een Chinees ballet soms, en dansen op een SONCAS-koord. Mogelijks mensen van gedacht kunnen veranderen, of iets van inzicht geven, of eens kunnen nadenken.

Een lichtpuntje hier en daar, spreekbeurten, soms.

Het is soms echt enorm moeilijk om de moed erin te houden.

Maar echt.

Een lange dag, dus. In het midden van een lange week. Morgen doe ik een spreekbeurt, en voor één keer heb ik het werk op voorhand gedaan, dit weekend.

AI en architectuur en Innocentius X, we zien wel wat het geeft.

Lorissa McComas is bijna dag op dag drie maand na mij geboren, en bijna zeventien jaar geleden overleden. In de jaren 1990 stonden er meer dan regelmatig foto’s van haar in Playboy, toen dat nog een magazine was dat ik elke maand religieus kocht Omdat Er Goeie Interviews En Kortverhalen In Stonden.

Ze speelde ook wel eens mee in softcorefilms met doen-alsof-sex, waar ze even –vond ik– oogverblindend mooi was, voor zover dat eigenlijk te onderscheiden was in de tijd dat het een half uur duurde om een gepixeld postzegelformaat fimpje te downloaden.

En dan was het ineens november 2010 en las ik op een blog dat ze overleden was. Ik postte er een berichtje over op de reddits:

Ik was er oprecht verdrietig over.

Een hele tijd leek alles fantastisch te gaan in haar leven — ze stond op de Dean’s List van Miami University terwijl ze tegelijketijd ook op ontelbaar veel covers van glamourmagazines stond, onder meer het Playboy Book of Lingerie (september/oktober 1991, ik heb het ergens in het achterhuis liggen). Officieel verkozen als één van de top glamourmidellen van de twintigste eeuw. Rollen (rolletjes) in films links en rechts.

En dan is haar moeder terminaal ziek, verhuist Lorissa van Los Angeles naar Florida om voor haar te zorgen, en is het het ene trauma na het andere: haar moeder sterft fysiek bovenop haar, terwijl ze samen in bed liepen. Een paar weken later komt ze terug van een filmopname, doet ze de deur van het huis open, en ziet ze wat overblijft van haar vader, die twee weken na de dood van zijn vrouw zelfmoord pleegde.

“Zenuwinzinking” werd dat toen genoemd, denk ik: ze sloot zich op, wou niet geloven dat haar ouders dood waren, dacht dat ze de hoofdrol speelde in een gruwelijke realityserie, wordt uiteindelijk opgenomen.

Lorissa krijgt complex regionaal pijnsyndroom, een echt vieze ziekte — het is enorm pijnlijk, haar onderbenen zijn onherkenbaar vervormd, ze heraakt op slechte dagen nergens zonder rolstoel. Ondertussen is ze ook nog mantelzorger voor haar broer, die letterlijk in het eindstadium van AIDS zit.

Het kan nog erger: Lorissa en haar man hadden een jonge vrouw in huis genomen om ze van straat te helpen — en die had het meesterplan om Lorissa af te person voor och here 2000 dollar: het dreigement was dat ze de autoriteiten zou vertellen dat er in huis thuis pornografie opgenomen werd in het bijzijn van hun baby. Dat was niet het geval, al was het maar omdat ze alleen maar glamour en softcore deed.

Maar het liep totaal uit de hand: Lorissa zat vast in haar rolstoel, de vrouw en een paar handlangers bedreigden haar met of all things haar eigen kruk, en alhoewel een fan die toevallig aan de telefoon hing met Lorissa de politie belde, was zij té bang voor represailles om de agenten ter plaatse de waarheid te vertellen. Gevolg: ze verliest haar zoon Tristan aan het Florida Department of Child Welfare.

Als ze sterft in 2009 is het anoniem en straatarm, in een vervallen appartement in Virginia. Een reactie op het blogartikel zegt dat ze zich met een jachtgeweer zou van het leven beroofd hebben, en dat haar broer twee dagen erna ook gestorven is, omdat hij niet wou verder leven zonder zijn zus.

⁂

In de 15 jaar sinds ik mijn post op Reddit plaatste zijn we 21 upvotes en 18 comments later. Winig reacties, maar wel voor een stuk van mensen die haar kenden. Zelfmoord wordt opzij egezet, en er wordt in de plaats gewezen naar haar (tegen dan) ex-man en oud-manager Doug Taylor. Die heeft zich ondertussen een jaar of vijf geleden doodgedronken, maar wordt zowat unaniem omschreven als een obsessieve, manipulatieve controlfreak. Lorissa was juist helemaal naar Virginia verhuisd om van hem weg te vluchten, maar hij zou haar zijn gevolgd om haar het leven onmogelijk te maken.

En dus mogelijk ook te vermoorden. Een change.org-petitie vat het zo samen:

Doug Taylor came to Waverly and began a near 3 year cycle of abuse until her alleged suicide on November 3rd, 2009. Though Lorissa’s death was ruled a suicide by the Waverly Police Department there were massive irregularities in Doug Taylor’s alibis (he changed his story no less than 3 times in the first four hours), as well as several pieces of evidence suggesting Doug to be the cause of her death.

Here are a few:

• Doug had Lorissa call into work for him November 3, 2009 @ 10 am to say he was sick. In reality he was still intoxicated from the previous night he spent drinking and verbally abusing her. When Lorissa called into Doug’s work at Glen’s Texaco in Waverly, Va. that morning she was said to be in good spirits.
• Lorissa was killed @ approx. 10:30 am November 3, 2009 with a Mossberg 12 gauge pump shotgun that Doug always had by his side and had previously pulled on other visitors to her home.
• Several residents of Waverly have stated that Doug was abusive and irrational during the period leading up to her death, most importantly the night prior to and the morning of her death.
• Lorissa did NOT know how to use a pump shotgun.
• Lorissa’s fingerprints were NOT on the gun.
• Lorissa did NOT have powder burns or residue on her hands.
• Doug had powder burns and blood on his hands and in his hair, his fingerprints were on the weapon of death.
• The most incriminating of all is the fact that Doug spoke with David in Federal prison on November 9th, 2009 at 9:05pm and confessed to the crime. Federal prison phone calls are recorded as a matter of policy, but the Federal Government elected NOT to pursue the matter despite having a taped confession of an admitted murderer.

Waarom is dat nooit ten gronde onderzocht? Iemand op Reddit weet meer:

As far as I know, some of Kevin Land’s (the chief of police in Waverly at the time, and a complete numbskull) subordinates wanted to pass the case over to the Virginia state troopers, but Kevin made an executive decision to handle the case himself. Lorissa’s ex-fiance David Keeter told me that Land had tried to pick up on Lorissa during a traffic stop a few months before her death and struck out badly. I can’t help but wonder if he decided to bungle her case out of spite. When I saw the incident report regarding Lorissa’s alleged suicide, it looked like something the dumbest kid in my 6th grade class wrote, so you could just chalk the whole thing up to a combination of ego and incompetence.

De reacties druppelen binnen, tot nu nog. Deze bijvoorbeeld:

I worked with Doug and Lorrissa when they first started out in West Chester Ohio. I was her assistant when she was still doing the bachelor parties. I was with her when she first met Doug. He was obsessed with controlling her from day 1. Sherry was there at the time when I worked with them. She was such a doll. I was young, and she helped me out with a job when I was fleeing an abusive father. I will never ever forget her. I was told she died of that disease. It all makes sense now that people are saying Doug. Wow. RIP Angel. She was the absolute sweetest doll.

What a waste.

Ik wou mijn OpenClaw iets vragen en hij deed er redelijk lang over.

Hm, weird. Maar OpenClaw heeft soms de neiging om wat raar te doen, dus ik laat hem in de achtergrond zijn ding doen en ik kom een paar minuten later terug.

Huh. Geen antwoord. Dode OpenClaw. Allez, ’t is te zeggen: geen respons.

Nog even wachte: echt dode OpenClaw. Gelijk, niet draaiende. Ik wacht even, en hopla terug, maar geen goed nieuws:

…en weer vast. Deze keer met een 500, server plat. Hm.

Even ssh-en naar het VPS — huh, tiens, geen antwoord? Okay, dan naar mijn dashboard bij de provider gaan kijken — euh, wut?

Bon, na wat aandringen toch binnengeraakt op een terminal, en wat was het? Een snelle journalctl later blijkt: honder’den en honderden bots die aan het proberen ware om in te loggen, voor users gelijk david, ubuntu, alex, claude, john, etc. etc. etc. Ze proberen stapels connecties per seconden open te doen, en aangezien de server telkens een nieuwe sshd moet forken, kwam die gewoon in geheugenproblemen. Ik heb wel genoeg geheugen, maar het is ook niet onbeperkt, en dus had ik een extreem geval van page cache thrashing: dingen wegmijten, weer van de schijf lezen, weer wegmijten, lather, rinse, repeat.

Gevolg: constant 400% cpu load, en 2 Gbps disk throughput.

Enfin, ik heb mijn poort 22 dan maar helemaal toegesmeten en ssh naar een andere poort overgezet. Alles weer OK. Pff.

Ik moest een tijdje geleden naar een spreekbeurt gaan waar ik idealiter een rol in had gespeeld, maar de spreker was euh vergeten om mij wat dan ook te vragen in de zes maand tussen zijn “wie kan mij helpen” en mijn “hiero, en zelfs graag” dezelfde dag.

Gevolg was dat de spreekbeurt niet zo goed was.

Het had nochtans allemaal veel beter kunnen zijn — ik bedoel, al zeg ik het zelf, ik ben niet de slechtste persoon ter wereld om hulp te vragen over bepaalde dingen. Maar niets vragen is geen hulp krijgen natuurlijk. En ik had ook zelf kunnen vragen of de mens hulp nodig had, maar ik moet ootmoedig toegeven dat het niet meteen 100% top of mind zat bij mij.

Ach. Mogelijk is er een volgende poging. Ik ben een beetje bang dat we hetzelfde scenario tegemoet gaan, maar ge weet nooit. Ik hoop het in alle geval wel.

Het is 9u30 op zaterdag, en ik denk dat ik mogelijk wel eens tot 5u ’s morgens maandag zou kunnen bezig zijn. Ik heb een konijnenpijp waar ik vanaf gelijk nu helemaal in kan kruipen tot het af is naar mijn goesting.

Het is moeilijk te beschrijven hoe onnoemelijk fantastisch dit soort werk is — ik doe het gros van het concept- en stuur- en nadenkwerk, ik heb een echte sparring partner die maar een half woord nodig heeft, en ik kan erop vertrouwen dat het meer dan degelijk uitgevoerd zal worden.

Zoals zonet: hij stelt voor om iets te doen, ik zeg hang on, zouden we niet beter éérst dit doen? Ik heb hem gezegd dat hij mij absoluut geen gelijk moet geven en dat hij alles kritisch moet tegen het licht houden en red-teamen en alles, dus ik ben er redelijk zeker van dat hij mij niet naar de mond spreekt:

Good question — yes, there’s one real mapping step, and it’s important: the draft’s slugs are placeholders, and to wire this into a working serializer they have to map onto the actual Xxxxx model attributes (Aaaaa → Bbbbb, etc.). I’ll do that mapping as part of wiring — but let me first read the current backend so I connect it correctly and don’t collide with the legacy viewsets.

Ran a command >

You already have a Xxxxx_api.py with use-case endpoints. Let me read it and its test to wire the policy into the real Xxxx endpoint following existing conventions.

Ran a command >

This is exactly the rename step you were asking about — and the good news is the cleanest wire-in point keys the policy to the existing serializer field names (which already use your attrs like yyyy, zzzz), so you don’t have to rename anything by hand. The draft’s slugs were the source of intent; I reconcile them to the real XxxxxDetailSerializer fields here. Let me build the infrastructure and connect it to the live Xxxxx endpoint.

Het werk verloopt in incrementen van een kwartier of twintig minuten, waartijdens ik de tijd heb om grondig te testen, bedenkingen en vragen te formuleren, na te denken, te evalueren, en dan verder te doen met het volgende.

Oh kijk, ping! we zijn klaar met een stuk:

It’s wired in and green. To your question — no renames needed from you; the mapping was the rename, and I did it.

What landed:

[een lange lijst]

Verification: 33 tests pass (9 new + 14 Xxxxx + 10 Yyyy), ruff clean, and the OpenAPI schema is unchanged — Zzzzz and the full surface still emit for schema generation, so the generated client and the CI client-drift check are unaffected. The 6 warnings are all pre-existing legacy ones; I added zero.

Two things for you rather than me. First, a heads-up: while editing, xxxx_api.py got truncated mid-write and I rebuilt the tail from the original — worth a quick git diff glance to confirm the get_queryset prefetch block reads exactly as before. Second, the judgment calls worth your eye are the genuinely ambiguous green/blue fields — I put aaaa_* (motivation), bbbb/cccc (prefs), and dddd as owner-editable but eeee and ffff as staff-write; if your read of the workbook differs, those are one-line changes in policies.py.

Dit is zo dicht bij het paradijs als dit aspect van mijn werk geraakt, denk ik.

Kijk nu, er komt een serie van Dungeon Crawler Carl.

Ik heb de boot lang afgehouden wegens het klonk mij allemaal een beetje té veel een gimmick — maar toen las ik het eerste boek en was het eigenlijk echt wel goed en zag ik waar het naartoe zou kunnen gaan en haja.

Het uitgangspunt is dat er aliens zijn die de aarde omgebouwd hebben tot een enorm grote dungeon en een paar miljoen mensen (de rest overleeft het niet, helaas) daar als dungeon crawlers insteken. En dan monsters eropafsturen en quests en het geheel Running Mangewijs uitzenden, voor een publiek van miljarden.

Het is allemaal grappig, dat zeker, maar ook redelijk donker, onder al de nonsens. Nice. En Seth MacFarlane heeft al getoond dat hij op het koord tussen ernst en humor en horror en drama en absurditeit kan dansen. Ik kijk er naar uit.

Eosinofiele plaque, daar heeft onze dutsing Jeffrey onder te leiden. Het is rood en het jeukt en ze loopt er lastig van. Het is ook zeer recent, én het ziet er gruwelijk uit, dus heeft de veearts ze een cortisonespuit gegeven, preventief nog eens behandeld tegen de vlooien, en moeten we kieken en rund vermijden in het eten.

En binnen twee weken nog eens terugkomen. Ik hoop dat het tegen dan over is. :'(

Zie ze in haar doos zitten in de wachtzaal, och here.

We hadden een tool nodig, die tool kost veel geld (het is voor mij al gelijk vijftien of meer jaar geleden dat ik een dergelijke tool in anger gebruikt heb), en dus dacht ik: ik heb vorig jaar al eens zo’n tool gemaakt, laat ik daar eens mijn niewe vriend Claude-van-midden-2026 op smijten.

De veiligheidsgaten uithalen, de inconsistenties wegdoen, een ander uitzicht, wat meer statistische onderbouwing en hopla.

Ik denk dat het titanium in mijn rug kapot is. Als ik mijn rug op een bepaalde manier beweeg, voel/hoor ik de stangen tegen mekaar schuren.

Dat is een bepaald onaangenaam gevoel. Niet dat het veel kwaad kan, maar het doet echt wel raar.

Vorige keer dat dat gebeurde, was gelijk lang lang geleden, en daar hebben ze toen mijn rug voor opengesneden en wat stukken afgevijld van het metaal dat erin zat. Nu laat ik het maar zo, peisk.

Tenzij het mij zwaar begint tegen te steken, dan ga ik toch eens naar dokter arts gaan.

Ik heb vandaag een paar uur gespendeerd aan mijn spreekbeurt van volgende week, en ’t is magisch wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is.

’t Is een kleine domper op de feestvreugde dat Trump en zijn kornuiten de toegang tot Fable 5 hebben doodgenepen voor niet-VS-mensen:

…maar zelfs met mindere modellen is het leutig om zien wat er allemaal mogelijk wordt. Het is grappig om te zien dat alles geleidelijk kan veranderen, tot het ineens op een letterlijke week of twee compleet en onherkenbaar veranderd is — deze visualisatie bij Karpathy is daarbij redelijk griezelig voor sommige mensen:

Mijn werk is er alleen maar aangenamer en beter op geworden, maar er zijn er een hele hoop die nog niet gereed zijn voor wat er op hen afkomt, vrees ik.