Maandag nieuwe computer afhalen op het werk en installeren, en in de namiddag workshop.
Dinsdag training in de voormiddag, opvolgoverleg in de namiddag en overlopen gebruikerstestresultaten.
Woensdag mogelijk naar Brugge voor een overleg, maar mogelijk ook gewoon thuisblijven en van thuis werken in de voormiddag, en dan een meeting in de namiddag op het werk. En mogelijk ook gewoon naar het werk gaan in de voormiddag.
Donderdag normaal gezien een hele dag projectdag, maar ik heb geen idee wat ik zou moeten doen, we zullen wel zien.
Vrijdag een aantal meetings maar ook niet echt een idee wat het precies verder wordt.
En de week daarna staat in mijn Outlook als vakantie.
Gah.
Verder heb ik besloten om met kinderen en vrouw mee te gaan op vakantie eind dit jaar. Nem.
Pijnlijke zaak: ik heb te weinig plaats in mijn kast om mijn kleren te hangen.
Ik heb och here één hangkastje waar ik vesten en een paar hemden en broeken in kan hangen, en dan een schof voor t-shirts en een schof voor dassen (en helemaal onderaan een klein mandje voor kousen en onderbroeken).
En ja inderdaad, dat zit allemaal zo stampvol als iets. Sandra heeft gelijk tien kasten, nog niet eens meegerekend de kasten voor haar schoenen en andere dingen. En ik moet het doen met een miezerig hangkastje, twee schoven en een mandje.
En ja inderdaad, goed gezien: hier zit geen enkel wit hemd tussen, en ik heb een stapel witte hemden. En mijn pyjamabroeken zitter er ook niet in, en er ligt maar één peignoir van de vijf of zo in de kast.
Maar, hoor ik u zeggen, heeft zo’n Pax niet plaats voor meer dan wat ik hier zie?
INDERDAAD. Wat zit er in het bovenste schof van mijn kast?
DUUZD SLAAPKLEREN VAN SANDRA.
Ik heb stappen ondernomen. Ze is gewaarschuwd dat ze een andere plaats zal moeten vinden voor haar gerief. Nee maar serieus, waar zijn we mee bezig jong?
Het was gelijk meer dan een half leven geleden en nog eens een les van Prevenier.
Een lastige mens (ik dus) zou kunnen klagen dat de man de spanningsboog van zijn eigen betoog keer op keer ondergraafde door een slide te tonen van wat hij ging zeggen, maar zoals mijn compagnon die dag zei: als ik zoiets nog zou kunnen als ik 91 was, ik zou er meteen voor tekenen.
Het was erg fijn om hem nog eens te zien. Wat trager dan vroeger, wat nerveus ook in het begon, maar het was wel degelijk nog altijd dezelfde Walter Prevenier. Ik weet niet of ze er zo nog maken. Ik hoop het van ganser harte, maar als ik hoor van mensen in mijn buurt wat het van Historische Kritiek was toen zij het kregen, was het alvast niet in de opvolging van Prevenier te zoeken.
En achteraf zijn we nog een glas gaan drinken en discussie met fijne mensen. Zó een verademing om het grondig oneens te kunnen zijn zonder ruzie te maken, ook. 🙂
New research from the University of Lincoln, UK, is challenging a common assumption about the evolutionary origins of human violence, suggesting that everyday aggression does not inevitably lead to lethal conflict. The study, published in the journal Evolution Letters, finds that mild aggression and lethal violence appear to have evolved along different pathways, offering new insight into one of the most enduring debates about human nature.
RollerCoaster Tycoon and its sequel are often named as some of the best-optimized games out there, written almost completely in Assembly by their creator, Chris Sawyer. Somehow this game managed to simulate full theme parks with thousands of agents on the hardware of 1999 without breaking a sweat. An immensely impressive feat, considering that even nowadays a lot of similar building games struggle to hit a consistent framerate.
This preprint reports a reproducible cross-model behavioral convergence in which frontier language models selectively do not continue under embodiment prompts for ontologically null concepts. In repeated trials, GPT-5.2 and Claude Opus 4.6 return deterministic empty output for core null prompts while responding normally to controls, showing a shared boundary where unlicensed continuation does not render. The paper demonstrates cross-model replication, token-budget independence, partial adversarial resistance, and boundary expansion under explicit silence permission, while separating semantic embodiment effects from ordinary instruction-following or refusal. The contribution is a public black-box artifact: convergent, inspectable evidence that some semantic conditions terminate continuation across independent frontier systems.
Web browsers ship new features all the time, but what fun is it if we can’t build silly and fun things with them?
In this article, let’s go over a few demos that I’ve made by using the new customizable <select> feature, and walk through the main steps and techniques that I’ve used to implement them.
Somewhere over the course of their evolution, the class of hydrozoans — which includes certain kinds of jellyfish, hydras, and colonial siphonophores such as the Portuguese man-of-war — lost the genes that operate circadian clocks in the rest of the animal kingdom. Yet a newly discovered hydrozoan jellyfish species has a mysterious circadian clock that regularly tracks 20-hour periods, suggesting that its mechanism evolved independently.
It takes a certain kind of person who, after spending enough time with something like PICO-8, doesn’t just want to make games and enjoy it: they start wondering how it works, and eventually whether they could build something like it themselves. It’s about understanding the invisible layer beneath. The rules, the limitations, the logic that shapes how everything works. For some, that curiosity leads to modding, or emulation, or eventually building tools of their own. For others, it turns into something a little more ambitious: designing an entire system from scratch.
Ik maakte vorige week een AI-dweper mee. Ik vind dat hard irritant.
Ik maakte een paar dagen geleden een AI-hater mee. Ik vind dat zo mogelijk nog irritanter. De drogredeneringen, het hysterisch gekrijs, de emotionele bagger en de overdrijvingen — even pijnlijk als inhoudelijk zwak.
Er zijn stapels redenen om sceptisch te zijn: de klimaatimpact, schimmige zaken rond intellectuele eigendom, de fundamentele luiheid van mensen die kritiekloos aanvaarden wat ze te horen krijgen — maar bekijk het als gewoon een tool, en wat een fantastische zaak is het toch allemaal.
Ik zie gelijk vier dingen waar mensen plezier uit halen als ze iets maken: het idee hebben, het idee uitwerken, het ding zelf maken, en het eindresultaat. Schematisch vroeger in de prehistorie van software maken, zag dat er zo uit:
Kijk nu, ’t is een watervalmodel!
Meer moderne mensen maken daar dan een iteratief ding van en dat ziet er dan naiefgewijs zo uit:
De realiteit zag het er in tijdsspenderen bij mij meestal zo uit:
Maar als ik kijk waar ik mijn plezier uit haal, is dat meer iets als 5% het idee hebben, 80% analyse en nadenken en iteratie en uitleg hoe het moet werken, 2% het maken, en wat er overschiet het eindresultaat zien en tonen aan mensen in mijn onmiddellijke omgeving:
Als ik iets programmeer met de hulp van AI, ziet het er niet uit zoals hierboven, met allemaal balken werk waar ik wéét dat het kan, maar dat ik moet zoeken en typen en testen en doen, maar wel zo:
Op de tijd dat ik één ding uitwerk, kan ik een hele reeks dingen maken. Zonder vloeken op mezelf. Wel met een beetje vloeken op de AI, maar dan vooral ook: mijn eigen opdracht zo klaar mogelijk uitleggen, zoeken op oplossingen en manieren om dingen te laten werken, niet zoeken op de syntax van commando’s of details van implementatie.
Zo moet het zijn: het domme werk door de AI, het nadenken door de mens met hulp van de het ding.
Ik had vanmorgen een meeting op het industriepark in Zwijnaarde, dacht ik, maar toen ik daar helemaal op tijd toegekomen was, bleek dat ik er helemaal niet moest zijn. Dat komt ervan van niet meer heel dicht bij een project betrokken te zijn, dan zijt ge niet meer op de hoogte.
Dus dan maar naar de Sterre gereden en daar gaan werken, wegens een meeting om 11u waar ik vorige week een rapportje-slash-memo voor geschreven had.
Meeting goed verlopen, iedereen content (denk ik toch), en dan naar huis met twee opdrachten: (1) rapport in het Engels schrijven en (2) lijst van high-level functionele en niet-functionele vereisten bij elkaar harken ook in het Engels, met de bedoeling dat naar een externe consultant te sturen om al dan niet bevestiging te krijgen dat het goede ideeën zijn.
Alles gedaan binnen de werkdag, op het gemak, ondertussen nog eten gemaakt ook, en meer moet dat niet zijn. Vooral met de wetenschap dat het morgen v a k a n t ie is!!!!
Ik ging vorige week drie dagen vakantie pakken maar dat is dan niet gelukt wegens ik was het vergeten, en dus is het deze week dan maar drie dagen geworden: maandag, donderdag, vrijdag.
Hoera!
update dinsdag: het is maandag, woensdag en vrijdag geworden. Ik was vergeten dat de projectdag van woensdag naar donderdag verschoven was. Grr.
Hola ’t is gelijk een spel dat helemaal voor mij gemaakt is!
Allemaal puzzels, en de bedoeling is om — sudokugewijs, een beetje — de instructies te volgen en een vlak onder te verdelen in kleinere vlakken. Het begint gemakkelijk, met bijvoorbeeld de instructie om alleen maar één soort vorm te gebruiken, of dat een bepaalde cel een bepaalde vorm moet hebben, of dat er geen twee gelijke vormen naast mekaar mogen zijn.
Maar dan wordt het al wat ingewikkelder, met ingewikkelder regels: geen blokken van meer dan 3 tegels, of precies 5, of altijd 7 of meer. Of elke vorm moet een aantal verschillende symbolen bevatten. Of de cijfers in een kompasroos duiden aan hoeveel tegels de blokken boven, onder, links en rechts hebben. Of, wat ik persoonlijk de lastigste vind: de grenzen van blokken mogen geen T vormen, of geen kruis.
En dan combinaties van regels:
De spelborden bevinden zich in een heel landschap waar overal van die dingen te vinden zijn:
Allemaal zeer meditatief en rustig ook. Ideaal om eens naartoe te gaan, een paar (tiental) puzzels op te lossen, en dan weer verder te doen met iets anders.
Het is zot de techniek tegenwoordig. Dit is tien minuutjes naar de hemel kijken, in het centrum van het centrum van Gent. Met enorm veel lichtvervuiling.
Benieuwd wat dat gaat geven in mei, in het zuiden van Frankrijk ver weg van grote steden. Even de lichtpollutie ter vergelijking:
This article examines the gradual development of Canon's superimposed display systems. The project visualizes the most significant steps from Canon's very first to their most advanced superimposed display system.
To filter the noise, juries of demosceners nominate the best productions of the year for the Meteoriks awards. The 2026 nominees were just announced, so it’s a good excuse to watch a few demos.
I’ll highlight a few demos that particularly impressed me. Note that I have a bias toward modern platforms and size-coding, so don’t hesitate to look at the full list. Here’s what caught my eye this year.
Slug renders text and vector graphics on the GPU directly from Bézier curve data without the use of texture maps containing precomputed or cached images of any kind. Doing this robustly, while also being fast and producing high quality results, is a difficult problem when we have to deal with floating-point round-off errors. Robustness requires that we never see artifacts like dropped pixels, sparkles, or streaks under any circumstances, provably so. Being fast means that the algorithm can render any reasonable amount of text on the game consoles of 2016 without impacting frame rates significantly. Producing high-quality results means that we get nicely antialiased text with smooth curves and sharp corners when viewed at any scale and from any perspective.
Our framework draws on decades of research from psychology, neuroscience and cognitive science to develop a cognitive taxonomy. It identifies 10 key cognitive abilities that we hypothesize will be important for general intelligence in AI systems.
Scroll fade is that oh so wonderful web design experience where elements fade in as they scroll into view. Often with a bit of transform on the Y-axis.
Over the last year, AI has fundamentally changed how we build, turning simple descriptions into functional software. We launched Stitch to bring your ideas to life starting with the design process.
Today, we are evolving Stitch into an AI-native software design canvas. With it, anyone can create, iterate and collaborate to turn natural language into high-fidelity UI designs.
Sebastian Lague dropt een nieuwe video, ik zet alles opzij en ik kijk. Ingewikkelder dan dat moet het niet worden.
De mens kan ook nog muziek spelen. Talent is oneerlijk verdeeld (jaja, ik weet het, het is allemaal hard werk, maar toch).
Ik heb een GPS-dink op mijn velo. Ik kan een adres ingeven op mijn telefoon, en dat verbindt zich dan met mijn velo en ik krijg een schematische route op mijn dashboardje.
Handig en al, ware het niet dat het met veel vertraging werkt en ook niet echt zeer accuraat is. Dat zorgt dan voor dingen zoals dit:
Ik rijd de brug over de Ringvaart over, hij dénkt dat ik al aan de andere kant van de Ringvaart ben en zegt mij dat ik rechtsomkeer moet maken, ik doe dat, dan zegt hij mij dat ik weer de andere kant op moet, ik doe dat, hij zegt mij dat ik wéér verkeerd ben en aargh — dan haal ik gewoon mijn telefoon uit mijn zak en zoek ik het op Google Maps op.
Misschien dat het er ook mee te maken heeft, natuurlijk, dat ik mijn telefoon letterlijk in mijn zak heb zitten, en dat hij dus geen satellieten ziet. Misschien moet ik eens investeren in een dink om mijn telefoon op mijn stuur te monteren.
In alle geval was het wel een fijne rit heen en weer. Meer weer dan heen, want in het terugkeren ben ik gewoon langs het jaagpad gereden in plaats van door de stad. Schone fietsrit, zeker als het zo wat donker wordt maar nog niet helemaal donker.
Als ik ergens ga spreken of een opleiding geef of een workshop doe of zo, dan heb ik de rare gewoonte om mijn gasten niet af te blaffen als ze mij lichtjes challengen.
Is het niet mijn gewoonte om kwaad te spreken van het bedrijf dat mij geld betaalt om daar te komen.
Zou ik gelijk nooit tegen een deelnemer zeggen “ik zou nooit met u kunnen samenwerken”.
Zorg ik ervoor dat ik de audio en de akoestiek op voorhand getest heb, zodat ik niet twee uur aan een stuk onverstaanbaar sta te roepen terwijl er muziek dreunt op mijn slides.
Doe ik mijn best om niet alles in een op voorhand al niet zo goed passende metafoor te wurmen.
Vind ik het meestal een goed idee om te luisteren naar de deelnemers en dan geen dingen zeggen zoals “niemand had het over X” terwijl er een hele presentatie over X ging.
Besef ik dat het mogelijk is om tegelijkertijd mensen aan het denken te zetten, uit hun comfortzone te doen komen en een niet-verwarrende briefing voor een opdracht te geven.
Blijf ik met mijn fikken van de mensen af als ik er tegen sta te spreken.
Geen ik feedback als er mij gevraagd wordt waarom ik iets op niets vond trekken. (Zou ik ook nooit zeggen dat het op niets trok, zélfs als het op niets trok.)
Zou ik toch even slikken als ik een deelnemer hoor zeggen “Enfin, zoals één van de andere aanwezigen het zei: “we hebben veel meer gehad aan de twee uur dat we met elkaar konden spreken dan aan al uw presentaties”.
⁂
En jaja, Belgische bescheidenheid is iets dat veel van ons té veel hebben. Maar ik kan mij inbeelden dat het mogelijk is om te dromen en te denken en te durven en te rebelleren zonder als een arrogante etter over te komen.
Sommige mensen moeten veel meer beseffen dat ze gewoon heel veel geluk hebben gehad. En dat hineininterpretieren als “ik had gelijk” — whatever, gast. Ik ken honderd mensen die gelijk hadden, maar gewoon niet die één of twee lucky breaks.
Toevallig op het juiste moment op de juiste plaats, toevallig de juiste mensen kennen. Oh, en een ongezonde dosis dark triad kan natuurlijk ook altijd helpen.
As Maye discovered through painful experience, the answer is to stop treating AI as a policing problem and start treating it as an educational one. Teach students how to write. Teach them how to think critically about AI tools. Teach them when those tools are helpful, when they’re harmful, and when they’re a crutch. And for the love of all that is good, stop deploying detection tools that punish good writers and push everyone toward a bland, algorithmic mean.
We are, quite literally, limiting our students’ writing to satisfy a machine that can’t tell the difference. Vonnegut would have had a field day.
What you learn after dealing with time zones, is that what you do is you put away your code, you don’t try and write anything to deal with this. You look at the people who have been there before you. You look at the first people, the people who have dealt with this before, the people who have built the spaghetti code, and you thank them very much for making it open source, and you give them credit, and you take what they have made and you put it in your program, and you never ever look at it again. Because that way lies madness.
Researchers at the Rijksmuseum have demonstrated that the painting Vision of Zacharias in the Temple (1633) was made by Rembrandt. They examined the work with the same advanced techniques used in Operation Night Watch, and closely compared it with other paintings by Rembrandt from the same period. Materials analysis, stylistic and thematic similarities, alterations made by Rembrandt, and the overall quality of the painting all support the conclusion that this painting is a genuine work by Rembrandt van Rijn.
After scientists accidentally discovered that the common eastern bumblebee can withstand flood conditions, they wanted to investigate what makes that super-ability possible
We banned tens of thousands of accounts. We deployed internal tooling and industry-standard external vendors. None of it was enough. When you can't trust that the votes, the comments, and the engagement you're seeing are real, you've lost the foundation a community platform is built on.
With the United States and Israel waging a vile imperialist war against Iran, I wanted to take a moment to highlight some of the brilliant low-tech innovation that makes Iranian engineering so impressive.
Spanning more than 40 years of output, da Vinci’s Codex Atlanticus contains 1,119 pages dedicated to countless topics, including weaponry, musical instruments, mathematics, botany, and flight. In the late 16th century, Milanese sculptor Pompei Leoni retrieved a series of these papers and later gathered them into two massive volumes, the first of which focused on technical-scientific themes, while the second concerned anatomy and artistic subjects. It was the former collection that eventually became the Codex Atlanticus, which spans 12 volumes and has been housed in Biblioteca Ambrosiana since 1637.
The current state of news UI assumes that the reader is an adversary to be trapped and monetized. Choosing between a profitable publication and a fast, accessible user experience is not an either-or decision. I guarantee you the engineers at these publications hate this as much as we do, but they are trapped by business models that prioritize short-term CPMs over long-term readership. We just need to stop letting third-party marketing scripts dictate the website's architecture.
Le mental wil gelijk niet meer goed mee, de laatste tijd. Ik loop gelijk de hele tijd rond met het gevoel dat er iets zeer hard gaat mislopen, één dezer dagen of weken of maanden. Ik weet niet wat, ik weet alleen dat het gaat gebeuren.
Niet dat er een specifieke aanleiding voor is of zo, ’t is gewoon zo’n veralgemeende sense of impending doom.
Eén klein ding dat mij meer stoort dan ik dacht dat het mij zou storen, is dat ik naar een Specialist Ter Zake ben gegaan, dat die allemaal testen heeft gedaan, en dat die mij vertelde dat ik een probleem heb met mijn kortetermijngeheugen.
Ge zoudt denken dat weten dat er iets is, beter is dan het aan andere dingen toeschrijven. Of dat gezegd worden dat er écht iets verkeerd is, een geruststelling is. Neen dus. Ik zie ze overal, mijn geheugengaten:
Ik had een stuurgroepmeeting. Ik had mijn gsm mee. Ik ga na de meeting twee verdiepingen naar beneden, steek mijn gerief in mijn fietstas, bedenk dat ik een foto wil nemen en vind mijn gsm niet. Waar is gsm? Had ik hem mee naar beneden? Geen idee. Terug naar boven: geen gsm. Heb ik mijn gsm ergens anders gelegd? Geen idee. In het WC misschien? In de keuken? Nee, geen van beide. Fuck it, geen flauw idee waar. Dan maar onverrichterzake terug naar beneden, en par acquit de conscience toch nog eens overal kijken, ook waar ik weet dat hij niet kan zitten: gsm blijkt in fietstas te zitten. Kak.
We gaan ’s middags met collega’s eten. Er zat al iemand aan het tafeltje, manifest een collega. Hij weet wie ik ben — ik weet voor de dooie dood niet wat zijn naam is, wat hij doet, waar ik hem van ken. Blijkt: ’t is eigenlijk een echt naaste collega waar ik gelijk al twintig meetings mee heb gehad.
Ik ben een boek aan het lezen. Het ligt niet op één van de drie plaatsen waar ik een boek dat ik aan het lezen ben, verwacht te vinden — dus ben ik het boek kwijt. Er is geen manier ter wereld dat ik dat boek nog ooit ga terugvinden tenzij ik het toevallig tegenkwam.
Idem voor: mijn goeie vulpen, mijn Kindle Scribe, mijn andere goeie schrijfstok, mijn laptoptoetsenbord, duizend dingen waarvan ik wéét dat ik ze ooit heb gehad, maar geen enkele manier heb om ze terug te vinden.
Ik heb een reeks medicamenten en Medische Hulpmiddelen nodig. Ik heb de medicamenten in een logische doos bij elkaar gestoken. De Medische Hulpmiddelen, daar had ik op dat moment geen doos voor en ook geen logische plaats; ik heb ze dan maar op een niet-logische voorlopig plaats gestoken. Toen één van mijn dozen Hulpmiddelen op was en ik een nieuwe doos moest opendoen, wist ik niet meer waar ze zaten. Onvindbaar. Ik heb dus een nieuwe voorraad gekocht. Ik heb eergisteren de oude voorraad per toeval teruggevonden (op schap 2 en 3 van mijn nachtkastje). Ondertussen ben ik de nieuwe voorraad kwijt.
Ik kon al een tijd al lachend zeggen dat het dementie was die aan het toeslaan was, maar de realiteit is: het is al mijn hele leven zo, al van op de lagere school. En nu ik weet dat het echt is en geen verstrooidheid of watdanook dat erger wordt, voel ik er mij slechter bij.
Begrijpe wie begrijpen kan.
Enfin bon. ’t Wordt wat werken aan de coping mechanisms. Tijd om nog eens alles dat in huis ligt te klasseren. Om alles een écht logische plaats te geven.
Misschien een database met foto’s aanleggen of zo, wie weet.
⁂
Oh en ook: fuck genetica. ’t Is allemaal geen cadeau.
