Ik heb van de oogmeester een voorschrift gekregen voor nieuwe glazen in mijn bril.

Mijn glazen zijn al met al eigenlijk ook nog wel in orde, als is de coating er wel zo ongeveer helemaal af. En mijn ogen zijn niet slechter geworden op de vijf en een half jaar sinds het vorige voorschrift, wat een beetje vreemd is op mijn leeftijd. Ik moet zelfs geen leesbril doen of niets, tss.

Wat er wel veranderd is, is mijn astigmatisme: dat is helemaal van richting veranderd — in één oog zelfs 90° gedraaid begot. Dus hey ho, naar de brillenwinkel getogen om te kijken voor een bril.

Een bril of twee, zelfs.

De insteek was: ofwel gewoon nieuwe glazen voor mijn bril en een clip-on of zoiets, ofwel een zonnebril op sterkte. Het is uiteindelijk geworden: nieuwe glazen én een zonnebril.

Uiteindelijk was het de keuze tussen deze twee modellen.

Het is het tweede geworden.

Het is vrijdag en ik was helemaal vergeten dat ik volgende week een week vakantie had genomen.

Omdat er vorig jaar lastigheid was met laatsteminuutvakantiedagen — heel december verlof moeten nemen omdat ik er anders niet geraakte wegens geen vakantie genoeg gepakt in het begin van het jaar — heb ik dit jaar ergens direkt na nieuwjaar een resem dagen genomen, en als het al moeilijk was om mijn gewone vakantiedagen te herinneren, is het totale miserie voor niet-gewone vakantiedagen.

Maar goed, hey, kijk nu: een week vakantie.

’t Is te zeggen: in principe een week vakantie, want ik ga woensdag alweer naar het werk trekken.

I know, I know.

Dat is het aantal belangrijke meetings die er tot nog toe deze week waren, de ene al spannender dan de andere.

Urgh, tijd om de uurregistratie in te halen. En morgen nog eens ontwikkelwerk. En een projectvoorstel afwerken.

Oh en een vliegtuig proberen verleggen met booking.com — de Chinezen hebben een aansluitingsvlucht gewoon zéven uur vroeger doen vertrekken waardoor ik nu moet proberen om de eerste vlucht ook te vervroegen.

Wish me luck.

Woensdag is projectdag van een van de grotere projecten die dit jaar gedaan worden bij mijn werk.

Woensdag is ook een fijne dag. Fijne collega’s, fijn werk, fijn project.

Helaas, deze week was de voorlaatste week dat het een woensdag is in dezelfde bezetting als die al maanden is. Volgende week donderdag is de laatste dag van een wel bijzonder zeer hoeie collega.

Snirf.

Niet dat ze weggaat naar ander werk, maar ze vertrekt wel naar een andere plaats binnen het werk. Het zal niet meer hetzelfde zijn.

Spijtig, spijtig.

Het is al jaren — al twintig jaar, dertig jaar — dat ik tegen mezelf zeg: ik zou eigenlijk moeten notitie nemen van wat er gebeurd is, wat er gezegd is, dat ik het niet vergeet.

De miserie is: ik kan het op het moment zelf niet aan de wereld kond maken, want er gebeuren zaken die pas jaren en jaren later eventueel kunnen verteld worden, omdat het voor niemand goed is dat ze verteld worden.

Waarmee ik niet zeg dat vandaag zo’n dag was, maar misschien ook wel. Want uiteindelijk is elke dag op de een of andere manier zo één van die dagen.

Dus.

Ik dacht dat er quiz was maandag en dinsdag — het ziet ernaar uit dat er dinsdag geen quiz zal zijn, want we zijn niet met genoeg.

Vandaag was er quiz, maar we waren uiteindelijk maar met vier en niet met vijf.

Ondanks dat hebben we volgens mij echt wel een goede quiz gespeeld, maar helaas, we zijn vijfde geworden in totaal. En niets gewonnen.Niets, niets, niets. Te goed om gemiddeld te zijn, te slecht om zelfs onze poule te winnen, geen goede schiftingsvraag, niet eerste, tweede of derde, niets gewonnen.

Ah well. We hebben ons wel geamuseerd, ’t is altijd dat.

Eén dezer jaren gaat iemand toch eens alle pokemons moeten van buiten leren. En ik kan mezelf wel een stamp verkopen, ik heb Yarbro en Yarros verward waardoor we een belangrijk punt verloren zijn.

Ik was helemaal verkeerd!

Er is niet alleen quiz maandag, er is ook quiz dinsdag.

Da’s misschien een beetje des Guten zuviel, maar hey, de blutsen en de builen.

Itsme is een wonder van een miraculeus goed systeem. Het is bijna niet te bevatten dat iets zó goed van hier is. Een voorbeeld voor de rest van de wereld, itsme.

Vandaar dat het mij enorm verbaasde dat ik al een tijd foutboodschappen kreeg alsof mijn identiteitskaart verlopen was. Ze was maar geldig tot 2018, zei de app mij, en binnenkort zou ik dus niet meer kunnen inloggen met itsme.

Nonsens, dacht ik, want mijn identiteitskaart is nog jaren niet aan vervanging toe, en dus keek ik er gewoon niet naar en dacht ik dat het wel zou over gaan.

Neen dus. Op een bepaald moment — vorige vrijdag? zondag? — was itsme helemaal kapot en weigerde het nog te werken. Ik moest en zou mijn identiteitskaart laten controleren. Dat kon op verschillende manieren:

• de kaart swipen over de telefoon en de chip op die manier uitlezen: lukte niet, om een mij onbekende reden (kaart net te oud, misschien?)
• de Dans Met De Kaartlezer En De Obscure Drivers Te Downloaden — geen zin om er aan te beginnen, als ik al een kaartlezer zou vinden in de buurt
• via de bankautomaat

Het is dat derde geworden: naar een Bancontact in de buurt, bankkaart insteken, zeggen dat ik mijn gegevens wil updaten, identiteitskaart insteken, en hopla klaar.

⁂

Behalve dat het niét “hopla klaar” was.

Eerst bleken de bankautomaten in heel het land niet meer te werken.

Dan lukte het wel, maar veranderde er niets in mijn app. Ik wachtte een dag en er was nog niets veranderd en dus heb ik een mail naar support gestuurd.

Leve! Andermaal! Itsme!

Ze antwoordden praktisch meteen met de boodschap dat het wel drie dagen kon duren vooraleer de wijzigingen in de app terechtkwamen. Ik keek vandaag naar de app en nu was het écht hopla klaar.

Een groot gemak.

Ahem ja:

Bijna 100 uur gespeeld op niet zo enorm veel dagen (nachten) tijd — dat was denk ik geleden van Skyrim, en daarvoor van World of Warcraft twintig jaar geleden.

Het is afwegen tussen domme kleine quests doen en uw gerief upgraden en missies uit (laten) voeren en geld beleggen en handel drijven en de main quest verder doen en het is zeer verslavend.

Oh, en mooi ook:

Als ge het zo bekijkt, valt op een bepaalde manier nog mee:

Nog 2511 werkdagen en ik mag op pensioen. Ik ga het blijven herhalen: mensen die niet weten wat ze zouden moeten doen als ze op pensioen zouden zijn, ik kan daar met mijn hoofd niet bij.

Als ik vandaag zou kunnen stoppen met werken en gewoon mijn pensioen uitbetaald worden, ik zou geen minuut twijfelen. Wat zeg ik? Geen halve seconde.

Een paar samenlopingen van omstandigheden. Eén maand vergeten om in te schrijven, de volgende maand een uur te laat proberen in te schrijven en gewoon onherroepelijk op de reservelijst terechtgekomen. Een derde maand paasvakantie en dus geen quiz en dus geen inschrijvingen.

Als het goed zit, zijn we min of meer ingeschreven voor een quiz volgende week dinsdag van de universiteit, niet van Gentquizt, maar het ziet ernaar uit dat er gelijk niet genoeg volk zal zijn dat er op tijd geraakt of dat dezelfde dag niet een andere quiz te doen heeft.

Het wordt dus een beetje afkicken van quiz de volgende paar weken, denk ik.

Jeffrey de kat had iets aan haar luchtwegen en moest daar antibiotica voor nemen. Ik heb ze elke dag, veertig dagen aan een stuk, om hetzelfde uur pillen gegeven, gemengd in haar nat voedsel.

Nu denkt ze dat ze van mij altijd eten zal krijgen als ik in de buurt ben. Ik moet nog maar in de omgeving komen, of ze komt tegen mij lawaai maken. Niet echt miauwen, maar zo van dat mrrraauw doen, in de hoop vermoed ik dat ze eten krijgt.

Ik probeer nog altijd op hetzelfde uur hetzelfde eten te geven op dezelfde manier, maar ze lijkt het niet te snappen en komt op elk ogenblik van de dag gewoon tegen mij wrijven. Misschien heb ik haar gewoon slechte gewoonten aangekweekt om mij graag te zien.

Meer dan een maand geleden gezaaid en nu pas komen er een paar sprietjes uit:

Ik weet natuurlijk wel waar het aan ligt: die dingen hebben warmte nodig om te ontkiemen, en het is op de vloer van de keuken niet echt warm geweest de laatste weken.

Hopelijk komt het alsnog in orde. Ik heb twee kiemande dingen in een pot en anderhalf groen dingetje in één van de drie serre-achtige dingen die ik vol had gezaaid:

Ik ben op aanraden van een aantal dochters naar een meneer gegaan die mij gaat zeggen wat er allemaal aan de hand is met mijn hoofd.

Gisteren was het het voorlaatste gesprek. Binnen een tijdje is het openbaring van de resultaten. Ik ben eigenlijk eens benieuwd precies hoe gehandicapt ik ben, en of ik daar dan een heel spel rond moet maken.

Eén ding is wel al duidelijk geworden: ik vergeet gemakkelijk waar ik dingen leg, en dat is iets waar ik niets aan kan doen wegens mijn hersenen zijn kapot op die manier. Een geruststelling dat het geen ergere zaken zijn, wel.