Dune nog!

Kijk kijk, ’t was te denken. Er is ook een vergelijking waar de miniserie van 2000 ook bij staat:

“Godmiljaar ja, nu dat ’t ge ’t zegt”, is mijn eerste reactie. Het komt allemaal terug, die miniserie. De fluo-ogen die ze gelijk van Innocent Blood (mmmmm, Anne Parillaud *droomt weg*) haalden maar dan digitaal in plaats van practical effects. De shields die ze zelfs niet proberen doen hebben. William Hurt die een degelijke Leto was (maar niet zo degelijk als Jürgen Prochnow of als Oscar Isaac). Paul die helemaal fout was. En dat de tweede reeks, die Dune Messiah en Children of Dune in één stak veel beter was dan de eerste.

En mijn tweede reactie is dat ik minder en minder begrijp waarom Villeneuve de gom jabbar veranderd heeft. Die zou moeten op het einde van een vinger zitten, niet een aparte naald zijn. :/

Dune

Ik kan moeilijk uitleggen hoeveel ik van Dune houd.

Ik heb de film van David Lynch gezien vóór ik de boeken las, en sommige personages blijven voor altijd wat ze bij Lynch waren: Feyd, Liet Keynes, Jessica, Piter De Vries, Yueh, de Shadout Mapes, Stilgar, Thufir Hawat en natuurlijk Paul, zelfs al was Kyle MacLachlan tien jaar te oud voor de rol.

Zendaya is nu al mijn nieuwe Chani geworden. Idem met Dave Bautista als The Beast Rabban en Stellan Skarsgård als Vladimir Harkonnen.

Wat een wereld dat wij in leven, dat er een Dune voor een nieuwe generatie gemaakt wordt. (Sorry, miniserie, ik heb u helemaal bekeken en zelfs geapprecieerd, maar er is niéts blijven hangen.)

En kijk eens hoe fantastisch dit is:

Allez ju, we kunnen aan het weekend beginnen

’t Is 22u40 op zondagavond en hoera, ’t is weekend! Lange dagen geweest, wel:

Ik heb een beetje hoofdpijn nu. En morgen is het meeting om 8u15, dus vroeg uit bed.

Sandra is een Sociaal Leven aan het hebben buitenshuis, Louis is een sociaal leven op het interwebs aan het hebben, Jan en Anna liggen in bed dat ze morgen op tijd naar school geraken, Zelie zit in Duitsland op intensief Duits taalbad.

Ik ga mij in mijn bed leggen, denk ik.

De zaterdag die geen zaterdag was

Positief nieuws eerst: ik ben elke dag van de week stipt om 9u beginnen werken. Dat wil zeggen dat ik elke dag van de week tot 8u45 in mijn bed kon blijven liggen.

Minder positief nieuws: als ik mijn dagelijkse tijdsindeling van 9u tot middernacht bekijk, ziet die er zo uit:

En ’t is zoals a-l-t-i-j-d met dergelijke zaken: ge werkt veel aan iets, met veel verschillende mensen, en dan bekijkt ge wat er eigenlijk gedaan is, en lijkt dat allemaal zo weinig werk.

Zucht.

Maar hey: we zijn zaterdag zeer laat, en het ziet er naar uit dat het in de loop van morgen in orde zal komen. En ’t was eigenlijk wel aangenaam werken vandaag, zo de helft van de tijd samen op een document zitten met de camera’s aan. Gedeelde smart en halve smart en zo.

Maar vólgende keer zal het niet zo zijn. Volgende keer zeker. Zeker waar. Echt zeker. Beloofd waar. 🙂

De vrijdag die geen vrijdag was

Dingen die praktisch nooit gebeuren op mijn werk: harde deadlines die hard in de soep lopen.

Ik dacht eigenlijk dat het maandag gedaan zou zijn, maar het is vrijdag en het moet op een bepaalde manier eigenlijk nog maar beginnen. Ik heb een deel van de dag andere dingen te doen, maar daarna zal het werken zijn tot laat. En dan zal het zaterdag ook werken zijn. En misschien zelfs zondag ook.

Enfin bon. Une fois n’est pas coutume. En er zijn op hetzelfde werk andere mensen dan mij die het veel veel erger hebben.

PI Planning

Ah, de geneugten van het Scale Agile Framework.

Vergaderingen met tientallen en tientallen en tientallen mensen! Breakout na breakout na breakout! Babylonische spraakverwarringen! Commitments die eigenlijk niet echt zouden mogen bestaan! Planningen die ergens tussen veel te optimistisch en veel te pessimistisch zweven!

Nee serieus: het valt al met al nog wel mee. Maar ’t zijn wel lange dagen, zo van 9u tot 18u aan één stuk door.

Twilight Zone

Ik heb alle 255 afleveringen van de vijf seizoenen van de eerste Twilight Zone. Om de zoveel tijd kijk ik een aantal afleveringen na elkaar.

’t Is raar. Sommige afleveringen ziet ge het al van mijlenver afkomen, en kunt ge er eigenlijk fastforward door gaan wegens traaaag en voorspelbaar. Natuurlijk: dit is het origineel dat zoveel anderen nagedaan hebben — wat nu zo voorspelbaar is, was in 1959 iets helemaal anders.

Andere afleveringen blijven dan weer helemaal overeind. Ik zag er net eentje uit het eerste seizoen, The Monsters Are Due on Maple Street, die even toepasbaar is op 1960 als op dertig jaar eerder in Duitsland als op vijftig jaar later hier en nu.

’t Is niet voor niets dat die aflevering hermaakt is in de 2003-reeks van Twilight Zone. Zonder het helemaal te spoileren: het gaat over wat mensen doen als er onverwacht iets gebeurt, en hoe zondebokken gemaakt worden.

Zeer zeer goed.

Machteloosheid

Het fijnste gevoel dat ge kunt hebben, als het op werk aankomt, denk ik, is als ge het allemaal in de hand hebt. Er is iets te doen, er is een bepaalde timing, ge maakt een plan, en dan gaat ge er voor, alleen of met een team. Als er communicatie is en het is duidelijk wie wat doet en iedereen is goed in wat hij of zij doet: yay.

Het minst fijne gevoel dat ge kunt hebben, is als ge het niet allemaal in de hand hebt. Zoals als we iemand contacteren om een paar deuren te doen en kasten te maken, en dat die mens langskomt, maar dat hij dan niets meer van zich laat horen. Of als ge samen werkt aan iets en het is niet duidelijk wie wat precies zal doen. Of als ge zit te wachten op nieuws dat maar niet komt. Niet dat dat altijd iemands schuld is, dat er geen nieuws is (de aanpassingsstukken van de wc in de badkamer bijvoorbeeld, die moeten toekomen en we kunnen niet meer doen dan wachten), maar toch.

Dat gevoel van machteloosheid: hatelijk. Een mens leert er mee leven, maar het is soms echt lastig. Ge kunt alleen vragen om alstublieft iets te doen. Er geen “of anders”. En het is driedubbel erg als ge zelfs niet kunt zeggen “okay dan doe ik het zelf wel”.

Meh.

Away

Hier, zegt Netflix, een nieuwe serie die ge graag gaat zien. ’t Gaat over een reis naar Mars en ’t is met Hillary Swank.

Ik heb geluisterd naar Netflix en ik heb naar Away gekeken. Ik ben niet kwaad op Netflix, ’t was een fijne serie.

Niet perfect of zo — er zitten een aantal onderdelen in waar ik wat krullende tenen van kreeg wegens te lang uitgesponnen en tegelijkertijd niet genoeg uitgediept — maar de tien afleveringen zijn voorbijgevlogen, en er waren genoeg zeer spannende en ook wel zeer emotionele momenten in elke aflevering om het meer dan de moeite waard te maken.

Elk individueel onderdeel van de serie, van muziek over situaties tot personages had ik ik ook al ergens anders gezien, maar hey, er zijn geen duizend manieren om een reis naar Mars te verfilmen natuurlijk. Het zou fijn zijn om er een episch vervolg aan te zien, misschien elke seizoen een generatie later — genre de Mars-boeken van Kim Stanley Robinson, denk ik.

Babylon 5

Ik had hier en daar een aflevering gezien op televisie, maar het is een belevenis om het allemaal na elkaar te bekijken.

Ik heb juist aflevering 16 en 17 gezien, War Without End deel een en twee, en dat is een verhaal zoals alleen Babylon 5 het kon doen: alles van de allereerste aflevering tot nu speelt er in mee. Het is eigenlijk alleen maar volledig begrijpbaar voor wie alles gezien heeft, maar toch blijft het anderhalf uur televisie dat voor iedereen genietbaar is.

Seizoen drie is een ongelooflijk goed seizoen, ’t is ongelooflijk hoe goed het allemaal in elkaar zit van verhaal, ’t is voor het grootste deel uitstekend geacteerd en geregisseerd, en ’t is ongelooflijk hoe ze het hebben kunnen maken met het budget dat ze maar hadden.

Nephthys status update

De veearts belde met de bloedonderzoekresultaten van de kat. Den duts (de kat, niet de veearts) is al een tijdje een beetje ziekskes, met veel hoesten en alles. De veearts zag alleen een keelontsteking, waarvoor de kat pillen krijgt, maar omdat het nooit allemaal zeker is met een oudere kat, is er toch bloed getrokken.

Ziet eens hoe zielig ze is jong:

Maar kijk, de resultaten zijn goed: witte en rode bloedcellen normaal, suiker normaal, nierwaarden binnen de grenzen (alleen wat verhoogde fosfor, maar dat is niet onzelden voor ene oudere kat), lever binnen de grenswaarden, schildklier OK.

We zouden ze wel best seniorenvoeding beginnen geven. Als het dat maar is!

Een fijne dag

Hela hela, we gaan daar toch geen gewoonte van beginnen maken hé? Het was vandaag een tweede fijne dag op een rij: stuk project afgekregen, gewerkt aan een bureau dat beetje bij beetje meer en meer in orde aan het komen is, en na letterlijk maanden terug toegang tot een server waar ik dingen op moet schrijven.

En een hele lijst vol dingen die te doen zijn, en dat zal de rest van de week vullen. En dan is het weekend, hoera!

Half gewonnen

Zozo, ’t was een dag die al met al nog meeviel.

De kat is naar de veearts geweest omdat ze al een tijd echt serieus aan het hoesten is, en blijkt dat ze een keelontsteking heeft, niet een van de zeventien andere veel meer dramatische aandoeningen die ik ze in mijn hoofd al aan het hebben zag hebben. Elke dag driekwart pul in het eten pletten en zien dat het binnenkrijgt, en dat zou het moeten zijn. Binnen een dag of twee komen er resultaten van bloedonderzoek van de kat, en dat ook nog wel spannend zijn wegens dat de kat echt wel aan het ouder worden is.

Maar vooral: de kinders zijn goed begonnen, onze oudste zoon is in één keer voor zijn theoretisch rij-examen geslaagd, en de zoon die naar een nieuwe school ging vandaag, zei daarnet zowaar dat hij gelukkig was.

Allez hop. Nog 62 dagen en het is herfstvakantie.