Voet

Ik had pijn aan mijn linkervoet. Gelijk een blauwe plek, in het midden van mijn voet. Al sinds het begin van de week.

Dat is altijd miserie, pijn aan mijn voet gelijk een blauwe plek, want met pech wordt dat een jichtaanval en kan ik gemakkelijk een of twee weken out zijn.

Maar kijk: het werd beter met de dag, dus het leek erop dat mijn eerste diagnose (teen gebroken, middenvoetsbeentjes verbrijzeld, of minstens een blauwe plek van tegen een kast te botsen ’s nachts) juist was.

Het was vrijdag bijna helemaal gedaan. En dan kreeg ik een jichtaanval in mijn rechtervoet.

Ik dacht dat die gaan liggen was vanmorgen, en het leek er even op, maar het is nu avond en hij is back with a vengeance.

Het leven is kut, somtijds.

Quiz, en toevallig dingen weten

Het was nog eens quiz. Online, zonder presentatie, gewoon in groep vragen beantwoorden. Ik weet niet goed waarom, maar er zaten een hele reeks vragen bij waar ik om verschillende redenen het antwoord van wist. Zeer vreemd.

De allereerste opvolger van Dzjengis Khan: ik dacht meteen te weten dat het Ögedei was, maar die bleek in de vraag te staan. Hard nagedacht en ik kwam er op: Tolui. En de allerenigste reden dat ik dat wist, was omdat ik met veel plezier Stephenson en Bear’s Mongoliad gelezen. had.

De naam van een werk van Malevich (Suprematistische compositie) wist ik alleen maar omdat ik er een dik boek van liggen heb, en dat ik heel heel lang (nog altijd eigenlijk) onze masssieve tuinmuur graag had geschilderd gezien in een suprematistisch- of constructivistisch-geïnspireerd werd.

De naam van de afgrijselijk slechte zwemmer uit Equatoriaal Guinea, Eric Moussambani, was helemaal top of mind omdat Youtube mij om de één of andere reden blijft Olympische verhalen aanraden en ik vorige week nog deze gezien had:

Ik wist alleen maar wat Nazaré was omdat ik zo onder de indruk was van de foto van Maya Gabeira in het foto-overzicht van 2020 in de New York Times, en doorgeklikt had naar het artikel.

De tuinman en de dood is mij altijd bijgebleven omdat ik thuiskwam van op school en bleek dat mijn boek met bloemlezing van literatuur, Zuid en Noord, precies hetzelfde boek was dat mijn grootvader (°1907) ook op school had. En dat er dingen in stonden die hij ook daarin had gelezen — onder meer Hete pootjes en dus De ook de tuinman en de dood.

Serieus. Nutteloze kennis, en hoe ze soms opgehoopt geraakt.

Galloway

Ik weet ook niet hoe het Youtube-algoritme werkt, maar ik kreeg deze op mijn homepagina te zien. George Galloway die ondervraagd wordt door het Congres in Amerika, dat hem ervan beschuldigd had geld te krijgen van het Oil-for-Food-programma, en ook nog dat hij geld zou gegeven hebben aan Saddam Hoessein.

Fantastisch in alle opzichten: taal, houding, retoriek, alles.

Romulus: RUINED!!

Ik kreeg een tip: Romulus, een Italiaanse serie, over het ontstaan van Rome, in het oud-Latijns. Dus geen klassiek Latijn, maar archaïsch Latijn.

Yes! Ik ben een grote fan van geschiedenis van dingen waar we niet vele over afweten.

Ik begin dus te kijken, en ’t is allemaal doenbaar en alles, tot plots dit:

NEEEEEE!!!!!! Tot zover de willing suspension of disbelief!!!

Om te beginnen: die paarden zijn veel te groot. Maar vooral, vooral:

stijgbeugels zijn gelijk letterlijk maar DUIZEND jaar later in Europa algemeen verspreid geraakt. No way in heaven or in hell dat de Romeinen er hadden in de tijd van Romulus. Het is begot zelfs twijfelachtig dat de Romeinen ze hadden in de 600 Christus.

Maar allez! Hoe is dat mogelijk!! Aaargh!!

Op de Youtubes vond ik deze zeer fijne analyse, trouwens:

Philip K. Dick’s Electric Dreams

Een anthologie-serie op Prime: tien afleveringen van een uur, met telkens een verhaal van Philip K. Dick als inspiratie. Soms wat dichter bij het verhaal, maar vaker is het origineel niet veel meer dan een vertrekpunt.

Zoals We Can Remember it For You Wholesale de basis was van Total Recall en Do Android Dream of Electric Sheep die van Blade Runner.

En toch, en toch: elk verhaal is zó herkenbaar Philip K. Dick. Het helpt natuurlijk dat Dick zó enorm veel bij heeft gedragen aan ons collectief sciencefictionvocabularium. En ook: dat Dick niet zo enorm ver zat van de wereld van nu.

Niet alle tien afleveringen zijn even goed, maar er zitten er een aantal echt uitstekende bij. Mijn persoonlijke favoriet is aflevering negen, over een man die in en uit een alternatieve wereld stapt, waar allerlei mensen om verschillende redenen in terechtkomen, en waar iedereen gelukkig lijkt te zijn. Timothy Spall is nooit minder dan uitstekend, en wat hij hier doet is machtig schoon.

Ik ben tot nog toe eignelijk zeer content van mijn Amazon Prime-abonnement. Al veel schone dingen gezien op Prime Video.

Snieklaas

Ze zijn er allemaal te oud voor, natuurlijk, maar daar trekken wij ons niet te veel van aan.

Het ritueel is wel elk jaar meer en meer uitgepuurd: schoenen worden (behalve die van Jan) maar helemaal just in time gezet, en dit jaar was het enige cadeau wat ze al elk jaar krijgen, negen jaar aan een stuk — de nieuwe versie van Just Dance. Het is al van platform naar platform verhuisd, maar het blijft het perfecte cadeau, om te dansen tijdens de pauzes van de examens.

En dan ligt de tafel beneden vol met chocolade en koeken en speculoos, en dat is het zowat.

Ik kan mij wel inbeelden dat dat voor de rest van ons leven zo zal zijn, eigenlijk.

Planning

De rest van de maand zit vol met series en films kijken. Ik heb een einddoel voor ogen, en dan ga ik het even wat rustiger doen, en boeken lezen.

Het eerste boek in de rij wordt Revolusi, de klepper van Van Reybrouck over Indonesië. Dat, en Rhythm of War, deel vier van Sanderson’s Stormlight Archive.

Oeh ik kijk er hard naar uit. Want daarna komt denk ik Germania van Simon Winder over de Duitsers, en dan John Morris’ Age of Arthur: A History of the British Isles from 350 to 650, zo ongeveer de eerste poging om een echt wetenschappelijk verantwoord boek over die periode te schrijven. En dan denk ik dat ik eindelijk eens de Vorkosigansaga van Lois McMaster Bujold lees.

Met muziek op de achtergrond in een leeszetel. Yes.

update Gah! En ik moet maar een beetje rondkijken of ik zie boeken die ik ook dringend wil lezen. The Dragon Waiting: A Masque of History, van John M. Ford is vóór Germania gekropen. Alternatieve geschiedenis met Romeinen en middeleeuwen. Yas.

Oh, en This Is How You Lose the Time War van Amal El-Mothar & Max Gladstone. En Ian Tregillis’ Alchemy Wars-serie is ondertussen ook al een paar jaar klaar. Aargh.

Internetnaam

Sinds we hier een nieuwe netwerkdoos in huis hebben, en de netwerknaam veranderd was, wou de Sonos niet meer op tinterweb. Met geen stokken. Idem voor de Chromecast: geen manier om het ding wijs te maken dat we nu een netwerk hadden dat een nieuwe naam gekregen had.

Ik heb het dan maar weer veranderd naar de oude naam en het oude wachtwoord.

Zucht.

En nu nog wat bijkomende powerlinedingen kopen, want ik heb met al de verbouwingswerken bijna geen ontvangst meer in de slaapkamer. En we hadden ook al sinds altijd al geen ontvangst in de keuken. En Anna heeft er ook geen op haar kamer.

Laatste dag!

Het is mijn laatste dag werk vandaag.

Enfin ja ’t is te zeggen: het is de dag waar ik voorzien had mijn laatste dag werk te doen, maar er kwam eerst een halve dag werk bij, en dan nog een paar stukken vergadering, en niet alles is klaar, en daarmee wordt het morgen mijn laatste dag.

Enfin ja ’t is te zeggen: morgen is de dag die mijn laatste dag zou geweest zijn, ware het niet dat er een aantal kleine meetings voorzien zijn en dat er nog iets helemaal af moet gemaakt worden en dat er dan nog een meeting gepland staat, en alles zal nog niet helemaal klaar zijn, en dus wordt vrijdag mijn laatste dag.

Maar vrijdag wordt echt mijn laatste dag. (Behalve dat er hier en daar nog wat meetings zijn, maar bon.)

Volgend jaar boeken

Ik werk dit jaar nog even het project veel televisie-afleveringen kijken af, maar volgend jaar worden het boeken.

En wordt het weer trekzetel, in de plaats van bureaustoel.

Ik kijk er naar uit, ’t was al lang geleden dat ik nog eens een avond in de trekzetel had gezeten. Gelijk, ik kan mij niet herinneren dat ik het dit jaar al eens een hele avond gedaan heb.

Ik zal moeten beginnen plannen

Ik weet niet juist wanneer deze week het zal zijn, maar het zal ergens deze week zijn: vakantie!

Er zijn nog allerlei dingen te doen — belangrijkste is een workshop woensdag, maar ook nog tekeningen te maken, Jira-tiketten te schrijven, Confluence-documentatie te schrijven, een website-implementatie tot een goed eind brengen, een paar vergaderingen doen, wat dashboards maken — maar dan is het gedaan!

Enfin ja, niet helemaal gedaan, want er zijn hier en daar nog wel wat vergaderingen, maar toch: niets dat ik moet maken voor klanten.

He he. Een paar weken rust.

Ron Covell & This Old Tony: magie!

’t Is echt fantastisch wat die mensen doen. Maar echt serieus. Ze maken samen een vuilblik, en ’t is gelijk anderhalf uur pure magie. Ron Covell doet ongelooflijke dingen met alleen een hamer en wat blokken hout, en Tony doet ook ongelooflijke dingen met high end technologie. En samen maken ze iets wonderschoons.