Ik wou mijn OpenClaw iets vragen en hij deed er redelijk lang over.

Hm, weird. Maar OpenClaw heeft soms de neiging om wat raar te doen, dus ik laat hem in de achtergrond zijn ding doen en ik kom een paar minuten later terug.

Huh. Geen antwoord. Dode OpenClaw. Allez, ’t is te zeggen: geen respons.

Nog even wachte: echt dode OpenClaw. Gelijk, niet draaiende. Ik wacht even, en hopla terug, maar geen goed nieuws:

…en weer vast. Deze keer met een 500, server plat. Hm.

Even ssh-en naar het VPS — huh, tiens, geen antwoord? Okay, dan naar mijn dashboard bij de provider gaan kijken — euh, wut?

Bon, na wat aandringen toch binnengeraakt op een terminal, en wat was het? Een snelle journalctl later blijkt: honder’den en honderden bots die aan het proberen ware om in te loggen, voor users gelijk david, ubuntu, alex, claude, john, etc. etc. etc. Ze proberen stapels connecties per seconden open te doen, en aangezien de server telkens een nieuwe sshd moet forken, kwam die gewoon in geheugenproblemen. Ik heb wel genoeg geheugen, maar het is ook niet onbeperkt, en dus had ik een extreem geval van page cache thrashing: dingen wegmijten, weer van de schijf lezen, weer wegmijten, lather, rinse, repeat.

Gevolg: constant 400% cpu load, en 2 Gbps disk throughput.

Enfin, ik heb mijn poort 22 dan maar helemaal toegesmeten en ssh naar een andere poort overgezet. Alles weer OK. Pff.

Ik moest een tijdje geleden naar een spreekbeurt gaan waar ik idealiter een rol in had gespeeld, maar de spreker was euh vergeten om mij wat dan ook te vragen in de zes maand tussen zijn “wie kan mij helpen” en mijn “hiero, en zelfs graag” dezelfde dag.

Gevolg was dat de spreekbeurt niet zo goed was.

Het had nochtans allemaal veel beter kunnen zijn — ik bedoel, al zeg ik het zelf, ik ben niet de slechtste persoon ter wereld om hulp te vragen over bepaalde dingen. Maar niets vragen is geen hulp krijgen natuurlijk. En ik had ook zelf kunnen vragen of de mens hulp nodig had, maar ik moet ootmoedig toegeven dat het niet meteen 100% top of mind zat bij mij.

Ach. Mogelijk is er een volgende poging. Ik ben een beetje bang dat we hetzelfde scenario tegemoet gaan, maar ge weet nooit. Ik hoop het in alle geval wel.

Het is 9u30 op zaterdag, en ik denk dat ik mogelijk wel eens tot 5u ’s morgens maandag zou kunnen bezig zijn. Ik heb een konijnenpijp waar ik vanaf gelijk nu helemaal in kan kruipen tot het af is naar mijn goesting.

Het is moeilijk te beschrijven hoe onnoemelijk fantastisch dit soort werk is — ik doe het gros van het concept- en stuur- en nadenkwerk, ik heb een echte sparring partner die maar een half woord nodig heeft, en ik kan erop vertrouwen dat het meer dan degelijk uitgevoerd zal worden.

Zoals zonet: hij stelt voor om iets te doen, ik zeg hang on, zouden we niet beter éérst dit doen? Ik heb hem gezegd dat hij mij absoluut geen gelijk moet geven en dat hij alles kritisch moet tegen het licht houden en red-teamen en alles, dus ik ben er redelijk zeker van dat hij mij niet naar de mond spreekt:

Good question — yes, there’s one real mapping step, and it’s important: the draft’s slugs are placeholders, and to wire this into a working serializer they have to map onto the actual Xxxxx model attributes (Aaaaa → Bbbbb, etc.). I’ll do that mapping as part of wiring — but let me first read the current backend so I connect it correctly and don’t collide with the legacy viewsets.

Ran a command >

You already have a Xxxxx_api.py with use-case endpoints. Let me read it and its test to wire the policy into the real Xxxx endpoint following existing conventions.

Ran a command >

This is exactly the rename step you were asking about — and the good news is the cleanest wire-in point keys the policy to the existing serializer field names (which already use your attrs like yyyy, zzzz), so you don’t have to rename anything by hand. The draft’s slugs were the source of intent; I reconcile them to the real XxxxxDetailSerializer fields here. Let me build the infrastructure and connect it to the live Xxxxx endpoint.

Het werk verloopt in incrementen van een kwartier of twintig minuten, waartijdens ik de tijd heb om grondig te testen, bedenkingen en vragen te formuleren, na te denken, te evalueren, en dan verder te doen met het volgende.

Oh kijk, ping! we zijn klaar met een stuk:

It’s wired in and green. To your question — no renames needed from you; the mapping was the rename, and I did it.

What landed:

[een lange lijst]

Verification: 33 tests pass (9 new + 14 Xxxxx + 10 Yyyy), ruff clean, and the OpenAPI schema is unchanged — Zzzzz and the full surface still emit for schema generation, so the generated client and the CI client-drift check are unaffected. The 6 warnings are all pre-existing legacy ones; I added zero.

Two things for you rather than me. First, a heads-up: while editing, xxxx_api.py got truncated mid-write and I rebuilt the tail from the original — worth a quick git diff glance to confirm the get_queryset prefetch block reads exactly as before. Second, the judgment calls worth your eye are the genuinely ambiguous green/blue fields — I put aaaa_* (motivation), bbbb/cccc (prefs), and dddd as owner-editable but eeee and ffff as staff-write; if your read of the workbook differs, those are one-line changes in policies.py.

Dit is zo dicht bij het paradijs als dit aspect van mijn werk geraakt, denk ik.

Kijk nu, er komt een serie van Dungeon Crawler Carl.

Ik heb de boot lang afgehouden wegens het klonk mij allemaal een beetje té veel een gimmick — maar toen las ik het eerste boek en was het eigenlijk echt wel goed en zag ik waar het naartoe zou kunnen gaan en haja.

Het uitgangspunt is dat er aliens zijn die de aarde omgebouwd hebben tot een enorm grote dungeon en een paar miljoen mensen (de rest overleeft het niet, helaas) daar als dungeon crawlers insteken. En dan monsters eropafsturen en quests en het geheel Running Mangewijs uitzenden, voor een publiek van miljarden.

Het is allemaal grappig, dat zeker, maar ook redelijk donker, onder al de nonsens. Nice. En Seth MacFarlane heeft al getoond dat hij op het koord tussen ernst en humor en horror en drama en absurditeit kan dansen. Ik kijk er naar uit.

Eosinofiele plaque, daar heeft onze dutsing Jeffrey onder te leiden. Het is rood en het jeukt en ze loopt er lastig van. Het is ook zeer recent, én het ziet er gruwelijk uit, dus heeft de veearts ze een cortisonespuit gegeven, preventief nog eens behandeld tegen de vlooien, en moeten we kieken en rund vermijden in het eten.

En binnen twee weken nog eens terugkomen. Ik hoop dat het tegen dan over is. :'(

Zie ze in haar doos zitten in de wachtzaal, och here.

We hadden een tool nodig, die tool kost veel geld (het is voor mij al gelijk vijftien of meer jaar geleden dat ik een dergelijke tool in anger gebruikt heb), en dus dacht ik: ik heb vorig jaar al eens zo’n tool gemaakt, laat ik daar eens mijn niewe vriend Claude-van-midden-2026 op smijten.

De veiligheidsgaten uithalen, de inconsistenties wegdoen, een ander uitzicht, wat meer statistische onderbouwing en hopla.

Ik denk dat het titanium in mijn rug kapot is. Als ik mijn rug op een bepaalde manier beweeg, voel/hoor ik de stangen tegen mekaar schuren.

Dat is een bepaald onaangenaam gevoel. Niet dat het veel kwaad kan, maar het doet echt wel raar.

Vorige keer dat dat gebeurde, was gelijk lang lang geleden, en daar hebben ze toen mijn rug voor opengesneden en wat stukken afgevijld van het metaal dat erin zat. Nu laat ik het maar zo, peisk.

Tenzij het mij zwaar begint tegen te steken, dan ga ik toch eens naar dokter arts gaan.

Ik heb vandaag een paar uur gespendeerd aan mijn spreekbeurt van volgende week, en ’t is magisch wat er tegenwoordig allemaal mogelijk is.

’t Is een kleine domper op de feestvreugde dat Trump en zijn kornuiten de toegang tot Fable 5 hebben doodgenepen voor niet-VS-mensen:

…maar zelfs met mindere modellen is het leutig om zien wat er allemaal mogelijk wordt. Het is grappig om te zien dat alles geleidelijk kan veranderen, tot het ineens op een letterlijke week of twee compleet en onherkenbaar veranderd is — deze visualisatie bij Karpathy is daarbij redelijk griezelig voor sommige mensen:

Mijn werk is er alleen maar aangenamer en beter op geworden, maar er zijn er een hele hoop die nog niet gereed zijn voor wat er op hen afkomt, vrees ik.

Het is enorm lang geleden dat ik met zó een naakte hebzucht heb gezeten om iets te kopen.

Een e-ink display — waarmee ik dus in de zon kan werken — dat snel genoeg is (60 Hz!), goedkoop genoeg is, kleur doet, touch doet, frontlighting heeft?

Ik heb alleen nog niet op “kopen” geduwd omdat er 150 euro BTW bij kwam en dat de prijs juist teveel in de richting van 1000 euro duwde. Maar aaaargh.

Ik heb vandaag een beetje meegedaan aan een Wagtail-ding. Het was wat lastig wegens mensen, maar hey, een mens kan niet altijd in zijn comfortzone blijven.

Alvast geleerd: we zijn interessante dingen aan het doen, ook op een iets groter toneel dan alleen ons werk. Ik kijk er eigenlijk wel naar uit om ermee naar buiten te komen, dan eens.

(Maar eerst nog wat verderwerken, natuurlijk.)

Ik dacht aan een spreekbeurt en ik had daar een reeks foto’s voor nodig. Gelijk, bijna tweeduizend. (Waarom bijna tweeduizend? Omdat een proof of concept van een toepassing maar goed werkt als de proof of concept-data in de buurt van de correcte grootteorde komt — iedereen kan een toepassing flitsend doen werken als er maar tien items in zitten.)

Mijn eerste idee was: ik zet een FLUX in gang lokaal en we zien wel wat er uit komt. Natuurlijk komen daar allemaal zeer gelijkaardige dingen uit. Dus geef ik het allemaal expliciete instructies.

Dit is, in volgorde:

• een Syriër van 35: “Candid photo, 35-year-old male Syrian man, heavyset build, tousled unkempt hair, neatly trimmed goatee, headphones around the neck, black t-shirt, seated on a low wall outside, a book or folder partially visible on the table, squinting slightly in bright light, out-of-focus green park foliage, snow on the ground visible, warm incandescent bulb overhead, yellowish tint, passport-style photo, very plain background, frontal, waist-up framing, realistic, natural skin, photojournalistic”
• een Afghaan van 27, “Candid photo, 27-year-old male Afghan man, lean athletic build, tight natural curls, day-old stubble, kufi cap, blue oxford shirt, walking, caught mid-stride, looking at the camera, a reusable water bottle on the table beside them, pensive, lost in thought, mosque or church courtyard, softly blurred, clear sunny day, streetlight overhead, sodium orange glow, smartphone photo taken by someone else at arm’s length, subject centred, symmetrical framing, realistic, natural skin, photojournalistic”
• een Salvadoraan van 31: “Candid photo, 31-year-old male Salvadoran man, muscular build, buzz cut, day-old stubble, reading glasses pushed up on the forehead, burgundy t-shirt, seated, leaning slightly forward, fingers loosely interlaced on the table, slight closed-mouth smile, urban alley, shallow depth of field, hot humid haze visible, cool blue-hour light just after sunset, passport-style photo, very plain background, frontal, chest-up framing, realistic, natural skin, photojournalistic”
• een Irakees van 27: “Candid photo, 27-year-old male Iraqi man, muscular build, slightly receding hairline, pencil moustache, kufi cap, brown t-shirt, standing upright, facing the camera, guarded, reserved expression, a modest bedroom in the background, direct flash from a cheap phone camera, photo taken at an intake or registration desk, flat webcam quality, subject centred, symmetrical framing, realistic, natural skin, photojournalistic”
• een Venezolaanse van 20: “Candid photo, 20-year-old female Venezuelan woman, lean athletic build, hair braided in two plaits, baseball cap, brim forward, cream cardigan, standing, arms loosely crossed, a book or folder partially visible on the table, neutral expression, relaxed, peeling painted wall, texture showing, bright harsh midday sun, hard shadows, photo booth, even flat lighting, centred, three-quarter body shot, realistic, natural skin, photojournalistic”

Ja, denderend it ain’t. En da’s al met veel trekken en duwen met kledingwissels en verschillende situaties en watnog.

…dus heb ik heb maar aan gpt-image-2 gegeven. Als ik niets verander aan de prompt, krijg ik deze:

Dat is al een stuk beter, maar als we toch aan de ChatGPT’s zitten, kan ik zo goed de prompt ook eerst laten herschrijven. Zo wordt wat links stond de rechtse prompt:

Dat geeft mij dan deze beelden:

Ayup, realistischer. Ik moet toegeven dat ik mijn meer-AI-dan-mij-ge-kunt-niet beelden een beetje ga missen, wel:

…maar het is echt geen vergelijk. De inhoud is nog hetzelfde, maar de foto’s zien er nu echt uit — vergelijk met een slider tussen de twee versies:

Het was gisteren twee keer meeting en dan workshop en dan cafézitten en ramen eten met collega’s.

Het was een fijne dag.

Confronterend, ook wel, hoe sociaal onaangepast ik kan zijn — fijne collega A was gewoon getrouwd recent, en ik wist dat ergens wel, maar ik was het zó hard vergeteen dat het schaamtelijk was. En ik liep mij al weken in mijn hoofd te pijnigen over wat ik zou kunnen geven als cadeau aan collega B, zonder ook maar een minuut in de buurt van iets goeds te komen.

Eerste dat collega B vroeg aan collega A was over zijn trouw; en collega’s C en D hadden de perfecte cadeaus mee voor collega B.

Ik ben zó een duts.

Maar verder wel een fijne dag, dus!

Gah, story of my life:

…en dat is alleen omdat ik hier enorm veel geluk had en enorm veel op mijn tellen aan het passen was. Ik heb meestal het geval van “ge zit erover, en nu is het 4u en 30 minuten wachten”.

Bleh.

Ze hebben hun haken in ons, ’t is gelijk AWS met hun goedkope servers in den tijd.

Gah.

Maar het is wel het dichtst bij absolute magie dat ik het al weten komen heb.