Een mens stelt uit en stelt uit, maar als ik er dan aan begin, is het wel allemaal leutig en vraag ik mij af waarom ik het zo lang uitgesteld heb.

Al met al blij met het resultaat van — even checken — 14 uur werk in één spurt van 10 uur en één spurt van 4 uur. En ik kan niet contenter zijn met de Brave New World van het werken met AI’s: als ge juist weet wat ge wilt, en het duidelijk genoeg kunt uitleggen, en voldoende ervaring hebt om te zien wat er fout loopt en wat goed, dan is werken met één of meer agents een mirakel van schoon fatsoen.

Dit is dan ook een ongelooflijk goed voorbeeld van hoe het moet:

Verder vandaag ook een nieuw openclaw-dink gemaakt om eindelijk eens werk te maken van wat ik al jaren tegen mezelf zeg: bijhouden wat ik écht denk en écht gedaan heb. Ha.

En verder verder vandaag: met mensen gaan eten bij The Mistress (andermaal uitstekend), en met diezelfde mensen al meteen gereserveerd om volgende maand nog eens te gaan eten. Ha!

Duuzd witte hemdes, tien zwarte hemdes, zestig of zo t-shirts, en voor de rest in de kleerkast:

Ah en waarom is dat allemaal gefotografeerd? Wel, omdat ik vandaag naar de kleermaker ben geweest, met de uitdrukkelijke bedoeling de gaten in mijn garderobe in te vullen.

Dat is natuurlijk redelijk faliekant mislukt, ik heb een eeuwigheid gewikt en gewogen en dozijnen stoffen en kleuren en patronen en gewichten en texturen overlopen:

Sommige dingen had ik meteen een coup de cœur voor, andere vond ik fantastisch aanvoelen tot ik ze aan had, nog andere had ik initieel mmmmmneee bij en dan mmmmjamisschien en dan hey, eigenlijk, ja.

Uiteindelijk is het geworden…

…een double-breasted kostuum in de meest linkse stof, een vest in rechtsboven en een broek in rechtsonder.

Binnen een week of zes kan ik gaan passen.

Leve Schaap!

Soms denkt een mens (gelijk op een bepaald moment gisteren): maar kijk nu, het gaat toch een beetje de juiste richting uit, hoezee! En dan denkt een mens (gelijk vandaag op een stuk of twee drie aparte momenten): ah kijk neenee, het loopt alsnog allemaal in de soep, er zijn nog zekerheden in het leven.

Maar bon, this too shall pass zeker?

Ondertussen en on an unrelated matter ben ik bij een Specialist Ter Zake geweest, en die heeft mij niet één, niet twee, maar drie Diagnoses voorgeschoteld. Allez dan. Niet dat het een verrassing was, maar ’t is toch een beetje confronterend om het zo droog op uw boterham te krijgen.

Ik was een site kwijt, maar ik heb hem teruggevonden, hoezee!

En zoals dat wel eens meer gaat in mijn hoofd: de kleine irritatie van “allez, waar is die site nu weer?” is op geen tijd een nieuwe hyperfixatie geworden van “ik moet het ding waarvoor die site gemaakt was nu beginnen uitbreiden”.

Het is ondertussen al niet meer echt hip of zo, maar ik heb er toch maar een OpenClawdink voor opgezet. Anders houd ik het ook bij in een soort geheugenpaleis in Obsidian, en gebruik ik ook allerlei verschillende AI’s en agents en tools — dus waarom niet proper in een dink dat daarvoor gemaakt is?

Ik had er al eens mee gespeeld, maar nu heb ik het een propere plaats gegeven op mijn VPS, met alles erop en eraan. ’t Is waarlijk geestig hoe het ding droomt en alles.

En jazeker, ik weet van de onveiligheid en de risico’s. Ik ga hard opletten, het ding heeft een aparte account zonder rechten, en ik vraag het voor het moment niet echt ontwikkeling van software. ’t Is meer om mijn gedachten te ordenen.

Het was een week (niet echt wegens onderbroken door een dag precies in het midden van de week maar toch) vakantie en nu is het weer werk, en het lijkt alsof het al een maand geleden was.

Tijd is een raar ding.

Vanavond quiz gedaan: niet goed, niet slecht, niet eens gemiddeld. Story of our life, vrees ik.

Ik had een website met allemaal reacties op wetenschappelijke artikels. Het staat mij bij dat het eigenlijk wel een wijze site was, met ideeën om er nog veel meer mee te doen.

Intertekstualiteit en magisch realisme en autofictie en pseudohistorie en alles, wayo maat.

Het enige probleem is dat ik de site kwijt ben.

Hij is niet echt weg, ’t is gewoon dat ik vergeten ben op welke URL ik die site gezet heb, en waar ik die ergens laat hosten. Niet op mijn VPS, blijkt. Geen idee waar het nog zou kunnen zijn, en welke domeinnaam en subdomein het zou kunnen zijn.

Overtreffende trap van Duts, ik.

Ik dacht: ik ga [dit ding] écht moeten doen op [bepaalde dag]. En dan is die [bepaalde dag] gewoon alsmaar meer naar de toekomst verschoven, tot ik er eigenlijk vandaag achter kom dat het echt nóg een eindje naar de toekomst mag verschoven worden.

Niet goed, maar dan echt niet goed.

Het is een ziekte, procratinatie. En ik zou er nog geen groot probleem mee hebben als het niet gepaard ging met een kreupelmakend gevoel van schaamte.

Er was maar een half gesprek nodig om er mij van te overtuigen dat ik nog eens contact moest opnemen met de kleermaker. Ik heb hem een boodschap gestuurd om te vragen of hij eens zou willen langskomen om naar mijn kleerkast te kijken en samen te beslissen hoe de gaten in mijn garderobe best ingevuld kunnen worden.

Iets zomers voor op reis, mogelijk. En ik zou eigenlijk ook wel eens iets leutigs willen laten maken, eigenlijk. Ik ben al een tijd ideeën aan het verzamelen:

Ik dacht dat ik iets wijs aan het maken was, maar als ik pakweg 80% klaar was, bleek het toch niet zo zeer wijs te zijn.

Ik heb het dan maar opzij gezet. Winst, noem ik dat: toegeven dat het niet lukt, en het dan maar niet doen.

Ik heb ondertussen nog meer Crimson Desert gespeeld:

Ik ben ondertussen ook wel gezond bezig geweest, in de zin van “mijn uurwerk zegt mij dingen te doen en ik doe die dan ook en ik ben nu drie of vier dagen in de week stijd van de spierpijn”.

En ik heb ondertussen ook een paar dingen gemaakt op het internet die niemand behalve ik ooit nog gaat bekijken.

Vandaag ben ik nog aan zoiets begonnen. Moeilijker dan een aantal andere dingen die ik al gedaan heb, in die zin zelfs dat ik niet weet of het zal lukken zonder er écht veel tijd in te steken.

Ik denk dat ik een soort olympische hoogten aan het bereiken ben in procrastinatie.

Ik ga zo goed zijn op pensioen. (Behalve dan natuurlijk dat ik dan nog meer het eeuwige en voortdurende schuldgevoel zal hebben dat ik zo enorm veel nuttige dingen zou kunnen aan het doen zijn, maar dan wel met de bijkomende twist dat ik mijn bijna verstreken levenstijd aan het verdoen ben aan nonsens.)

We gingen nog eens afspreken, met drie koppels, en stel gerust een datum voor, zei ik — ik ben wel in de tweede en vierde week van mei uit het land.

Ah ja, maar dan is het al juni en dan is het examens en dan wordt het moeilijk voor ons.

Hm, juni zou wel lukken maar juli en augustus wordt lastig.

…en zo zou het wel eens september kunnen worden. Waanzin, eigenlijk.

⁂

Ik denk elke keer ik met de velo voorbij mensen rijd die ik weet wonen, “ik zou eigenlijk eens moeten aanbellen”, maar ik doe dat nooit. Een paar dagen geleden deed iemand het wel bij mij, en hoe wijs was dat niet!

Het was allemaal soms wel wijzer, in de tijd van geen internet en geen GSM.

Ik heb een ding gemaakt dat in een reeks stappen elke dag een recept schrijft op basis van het nieuws van de dag. Ik moest vandaag koken en ik had geen inspiratie en dus heb ik maar het recept van de dag gemaakt (minus het witloof, ik vond gelijk dat er al redelijk wat op het bord lag).

Zou had er moeten uitzien volgens de AI:

Het is uiteindelijk dit geworden:

En het was, al zeg ik het zelf, bijzonder zeer degelijk. Ik weet niet in hoeverre dat de verdienste van de AI is, van de inspiratie die de AI bij elkaar gestolen heeft van op het internet, of van de mens die het eten klaargemaakt heeft. 🙂

De radijzen waren echt zeer goed. En ik had er wel nog een komkommersla met Griekse yoghurt en bieslook en limoen bijgemaakt, die ook in orde was.

Ik heb van de oogmeester een voorschrift gekregen voor nieuwe glazen in mijn bril.

Mijn glazen zijn al met al eigenlijk ook nog wel in orde, als is de coating er wel zo ongeveer helemaal af. En mijn ogen zijn niet slechter geworden op de vijf en een half jaar sinds het vorige voorschrift, wat een beetje vreemd is op mijn leeftijd. Ik moet zelfs geen leesbril doen of niets, tss.

Wat er wel veranderd is, is mijn astigmatisme: dat is helemaal van richting veranderd — in één oog zelfs 90° gedraaid begot. Dus hey ho, naar de brillenwinkel getogen om te kijken voor een bril.

Een bril of twee, zelfs.

De insteek was: ofwel gewoon nieuwe glazen voor mijn bril en een clip-on of zoiets, ofwel een zonnebril op sterkte. Het is uiteindelijk geworden: nieuwe glazen én een zonnebril.

Uiteindelijk was het de keuze tussen deze twee modellen.

Het is het tweede geworden.

Het is vrijdag en ik was helemaal vergeten dat ik volgende week een week vakantie had genomen.

Omdat er vorig jaar lastigheid was met laatsteminuutvakantiedagen — heel december verlof moeten nemen omdat ik er anders niet geraakte wegens geen vakantie genoeg gepakt in het begin van het jaar — heb ik dit jaar ergens direkt na nieuwjaar een resem dagen genomen, en als het al moeilijk was om mijn gewone vakantiedagen te herinneren, is het totale miserie voor niet-gewone vakantiedagen.

Maar goed, hey, kijk nu: een week vakantie.

’t Is te zeggen: in principe een week vakantie, want ik ga woensdag alweer naar het werk trekken.

I know, I know.