Omdat ik een diep triestige mens ben, en ik veel te vroeg vertrokken naar de vlieghaven: een trein rond 10u of zo, voor een vliegtuig om 15u55.

Maar kijk: als ik moet kiezen tussen een paar uur verplicht een boek lezen terwijl ik wacht en haasten haasten met ongerustheid over haal ik het wel en aargh — gemakkelijke keuze.

Dus heb ik mijn Kindle bijgetankt en heb ik mij op mijn gemak in Zaventem zetten lezen. Op de tijd dat ik aan het wachten ben, ben ik door Ann Leckie’s The Raven Tower geraakt (degelijk) en tegen dat ik op het vliegtuid zat, was ik aan Eversion van Alastair Reynolds bezig (lang, lang geleden dat ik nog iets van hem las — boek tot nog toe intrigerend maar traag op een manier die ik niet zo aangenaam vind, as opposed to The Raven Tower dat traag was op een manier die ik wel aangenaam vond).

Leve de Europe Unie ook wel, natuurlijk: wat een enorm gemak om gewoon met een identiteitskaart overal te kunnen geraken, en dat de telefoon werkt en ik niet extra moet betalen en alles.

Het vliegtuig was wel enórm krap, ik denk dat ik het geen half uur langer had kunnen uithouden, zo veel pijn ik aan mijn been had.

Aangenaam weerzien met Lissabon verder: ’t was al geleden van, euh, vijfendertig jaar geleden. (Ik kan er met mijn hoofd niet bij hoe veel jaar ik al geleefd heb.)

De risicoaverse mense in mij dacht eerst dat hij een Uber zou nemen naar het hotel, maar bleek dat er gewoon een metro van de vlieghaven naar Oriente gaat, en dat het hotel op honderd meter of zo van de metro is, dus een kwartier of zo later kon ik al op zoek gaan naar mijn kamer o het veertiende verdiep.

Letterlijk op zoek gaan, wegens niet evident:

Ik heb een paar minuten overwogen om ergens in een restaurant te gaan eten, maar uiteindelijk heb ik gedaan wat ik altijd doe als ik ergens ben voor een congres of zo: naar de dichtsbijzijnde grande surface gaan en kijken of ik iets lokaals kan kopen om op mijn kamer binnen te steken.

De lokale specialiteiten bleken vooral een uitgebreid assortiment aan taart-achtige dingen te zijn, de ene al vozer dan de andere. En droge vis.

En kijk nu, een Belgishe rayon:

Ik heb dan maar een pakje pasteis de nata gekocht en een voorraad drank, en ik ben daarmee naar de kamer getrokken.

Morgen is het zondag en ga ik naar het lokale natuurhistorische museum: slecht opgezette beesten en al!

(Enfin ik weet het niet goed, maar ik vermoed dat een ex-koloniale machthebber gelijk Portugal ook wel een museum zal gevuld hebben met negentiende-eeuwse slecht opgezette beesten en insekten en al toch?)

En dan zien we wel hoe ik de rest van de dag vul.

Een week Lissabon vanaf morgen, en tegengesteld aan mijn gewoonte is mijn valies nu al gepakt as opposed to vannacht of morgenochtend vroeg.

Ik neem mee:

• van kleren: twee witten hemdes, drie gekleurde hemdes, drie dassen, onderbroeks en kousen; een t-shirt en een pyjamabroek om op hotelkamer te zitten
• van Medisch Materieel: een weekvoorraad pillen, de nodige windsels en doeken en loodgieterijen
• van technologie: mijn laptop, voeding, muis, powerbank, en kabels om vanalles op te laden

Als ik aanzet met een wit hemd, een das, een vest, een mantel, mijn echarpe, mijn klak, en in mijn hand/zak mijn identiteitskaart, kredietkaart, mijn kindle en mijn telefoon, dan denk ik dat ik alles nodig heb om een week te overleven.

(Tenzij mijn openclaw-agent, die trouw meeleest, mij later vandaag op basis van het weerbericht in Lissabon voor de volgende week of welke andere input dan ook zegt dat ik zwaar dingen vergeten ben natuurlijk.)

Moeilijkste zal nog worden: boeken vinden om te lezen op dooie momenten. Ik ben juist begonnen aan de Engelse vertaling van Jacek Dukaj’s Ice, en ik dénk dat ik daar misschien wel de week mee rondgeraak wegens ’t is meer dan 1000 bladzijden en ik zou toch voorzichtig mogelijk wat dingen willen doen in Lissabon op dooie momenten. Maar voor het geval dat ik er door zou raken, ga ik toch nog eens op zoek naar boeken moeten gaan.

Een mens stelt uit en stelt uit, maar als ik er dan aan begin, is het wel allemaal leutig en vraag ik mij af waarom ik het zo lang uitgesteld heb.

Al met al blij met het resultaat van — even checken — 14 uur werk in één spurt van 10 uur en één spurt van 4 uur. En ik kan niet contenter zijn met de Brave New World van het werken met AI’s: als ge juist weet wat ge wilt, en het duidelijk genoeg kunt uitleggen, en voldoende ervaring hebt om te zien wat er fout loopt en wat goed, dan is werken met één of meer agents een mirakel van schoon fatsoen.

Dit is dan ook een ongelooflijk goed voorbeeld van hoe het moet:

Verder vandaag ook een nieuw openclaw-dink gemaakt om eindelijk eens werk te maken van wat ik al jaren tegen mezelf zeg: bijhouden wat ik écht denk en écht gedaan heb. Ha.

En verder verder vandaag: met mensen gaan eten bij The Mistress (andermaal uitstekend), en met diezelfde mensen al meteen gereserveerd om volgende maand nog eens te gaan eten. Ha!

Duuzd witte hemdes, tien zwarte hemdes, zestig of zo t-shirts, en voor de rest in de kleerkast:

Ah en waarom is dat allemaal gefotografeerd? Wel, omdat ik vandaag naar de kleermaker ben geweest, met de uitdrukkelijke bedoeling de gaten in mijn garderobe in te vullen.

Dat is natuurlijk redelijk faliekant mislukt, ik heb een eeuwigheid gewikt en gewogen en dozijnen stoffen en kleuren en patronen en gewichten en texturen overlopen:

Sommige dingen had ik meteen een coup de cœur voor, andere vond ik fantastisch aanvoelen tot ik ze aan had, nog andere had ik initieel mmmmmneee bij en dan mmmmjamisschien en dan hey, eigenlijk, ja.

Uiteindelijk is het geworden…

…een double-breasted kostuum in de meest linkse stof, een vest in rechtsboven en een broek in rechtsonder.

Binnen een week of zes kan ik gaan passen.

Leve Schaap!

Soms denkt een mens (gelijk op een bepaald moment gisteren): maar kijk nu, het gaat toch een beetje de juiste richting uit, hoezee! En dan denkt een mens (gelijk vandaag op een stuk of twee drie aparte momenten): ah kijk neenee, het loopt alsnog allemaal in de soep, er zijn nog zekerheden in het leven.

Maar bon, this too shall pass zeker?

Ondertussen en on an unrelated matter ben ik bij een Specialist Ter Zake geweest, en die heeft mij niet één, niet twee, maar drie Diagnoses voorgeschoteld. Allez dan. Niet dat het een verrassing was, maar ’t is toch een beetje confronterend om het zo droog op uw boterham te krijgen.

Ik was een site kwijt, maar ik heb hem teruggevonden, hoezee!

En zoals dat wel eens meer gaat in mijn hoofd: de kleine irritatie van “allez, waar is die site nu weer?” is op geen tijd een nieuwe hyperfixatie geworden van “ik moet het ding waarvoor die site gemaakt was nu beginnen uitbreiden”.

Het is ondertussen al niet meer echt hip of zo, maar ik heb er toch maar een OpenClawdink voor opgezet. Anders houd ik het ook bij in een soort geheugenpaleis in Obsidian, en gebruik ik ook allerlei verschillende AI’s en agents en tools — dus waarom niet proper in een dink dat daarvoor gemaakt is?

Ik had er al eens mee gespeeld, maar nu heb ik het een propere plaats gegeven op mijn VPS, met alles erop en eraan. ’t Is waarlijk geestig hoe het ding droomt en alles.

En jazeker, ik weet van de onveiligheid en de risico’s. Ik ga hard opletten, het ding heeft een aparte account zonder rechten, en ik vraag het voor het moment niet echt ontwikkeling van software. ’t Is meer om mijn gedachten te ordenen.

Het was een week (niet echt wegens onderbroken door een dag precies in het midden van de week maar toch) vakantie en nu is het weer werk, en het lijkt alsof het al een maand geleden was.

Tijd is een raar ding.

Vanavond quiz gedaan: niet goed, niet slecht, niet eens gemiddeld. Story of our life, vrees ik.

Ik had een website met allemaal reacties op wetenschappelijke artikels. Het staat mij bij dat het eigenlijk wel een wijze site was, met ideeën om er nog veel meer mee te doen.

Intertekstualiteit en magisch realisme en autofictie en pseudohistorie en alles, wayo maat.

Het enige probleem is dat ik de site kwijt ben.

Hij is niet echt weg, ’t is gewoon dat ik vergeten ben op welke URL ik die site gezet heb, en waar ik die ergens laat hosten. Niet op mijn VPS, blijkt. Geen idee waar het nog zou kunnen zijn, en welke domeinnaam en subdomein het zou kunnen zijn.

Overtreffende trap van Duts, ik.

Ik dacht: ik ga [dit ding] écht moeten doen op [bepaalde dag]. En dan is die [bepaalde dag] gewoon alsmaar meer naar de toekomst verschoven, tot ik er eigenlijk vandaag achter kom dat het echt nóg een eindje naar de toekomst mag verschoven worden.

Niet goed, maar dan echt niet goed.

Het is een ziekte, procratinatie. En ik zou er nog geen groot probleem mee hebben als het niet gepaard ging met een kreupelmakend gevoel van schaamte.

Er was maar een half gesprek nodig om er mij van te overtuigen dat ik nog eens contact moest opnemen met de kleermaker. Ik heb hem een boodschap gestuurd om te vragen of hij eens zou willen langskomen om naar mijn kleerkast te kijken en samen te beslissen hoe de gaten in mijn garderobe best ingevuld kunnen worden.

Iets zomers voor op reis, mogelijk. En ik zou eigenlijk ook wel eens iets leutigs willen laten maken, eigenlijk. Ik ben al een tijd ideeën aan het verzamelen:

Ik dacht dat ik iets wijs aan het maken was, maar als ik pakweg 80% klaar was, bleek het toch niet zo zeer wijs te zijn.

Ik heb het dan maar opzij gezet. Winst, noem ik dat: toegeven dat het niet lukt, en het dan maar niet doen.

Ik heb ondertussen nog meer Crimson Desert gespeeld:

Ik ben ondertussen ook wel gezond bezig geweest, in de zin van “mijn uurwerk zegt mij dingen te doen en ik doe die dan ook en ik ben nu drie of vier dagen in de week stijd van de spierpijn”.

En ik heb ondertussen ook een paar dingen gemaakt op het internet die niemand behalve ik ooit nog gaat bekijken.

Vandaag ben ik nog aan zoiets begonnen. Moeilijker dan een aantal andere dingen die ik al gedaan heb, in die zin zelfs dat ik niet weet of het zal lukken zonder er écht veel tijd in te steken.

Ik denk dat ik een soort olympische hoogten aan het bereiken ben in procrastinatie.

Ik ga zo goed zijn op pensioen. (Behalve dan natuurlijk dat ik dan nog meer het eeuwige en voortdurende schuldgevoel zal hebben dat ik zo enorm veel nuttige dingen zou kunnen aan het doen zijn, maar dan wel met de bijkomende twist dat ik mijn bijna verstreken levenstijd aan het verdoen ben aan nonsens.)

We gingen nog eens afspreken, met drie koppels, en stel gerust een datum voor, zei ik — ik ben wel in de tweede en vierde week van mei uit het land.

Ah ja, maar dan is het al juni en dan is het examens en dan wordt het moeilijk voor ons.

Hm, juni zou wel lukken maar juli en augustus wordt lastig.

…en zo zou het wel eens september kunnen worden. Waanzin, eigenlijk.

⁂

Ik denk elke keer ik met de velo voorbij mensen rijd die ik weet wonen, “ik zou eigenlijk eens moeten aanbellen”, maar ik doe dat nooit. Een paar dagen geleden deed iemand het wel bij mij, en hoe wijs was dat niet!

Het was allemaal soms wel wijzer, in de tijd van geen internet en geen GSM.

Ik heb een ding gemaakt dat in een reeks stappen elke dag een recept schrijft op basis van het nieuws van de dag. Ik moest vandaag koken en ik had geen inspiratie en dus heb ik maar het recept van de dag gemaakt (minus het witloof, ik vond gelijk dat er al redelijk wat op het bord lag).

Zou had er moeten uitzien volgens de AI:

Het is uiteindelijk dit geworden:

En het was, al zeg ik het zelf, bijzonder zeer degelijk. Ik weet niet in hoeverre dat de verdienste van de AI is, van de inspiratie die de AI bij elkaar gestolen heeft van op het internet, of van de mens die het eten klaargemaakt heeft. 🙂

De radijzen waren echt zeer goed. En ik had er wel nog een komkommersla met Griekse yoghurt en bieslook en limoen bijgemaakt, die ook in orde was.