Vroeg op, naar het station, de lokale TGV gepakt, en verkast naar Gyeongju. Veel kleiner dan Seoul (uiteraard), en vandaag hebben we niet echt iets gezien behalve het station, de bus naar het hotel en het hotel zelf.
De weg naar het hotel, dat een eind uit het centrum ligt, was wel een beetje gelijk rond de Dampoort lopen twintig jaar geleden, en redelijk een contrast met wat we zagen in centrum Seoul, waar het soms wel chaotisch was maar nooit gedelapideerd:
Het hotel is gekozen wegens zwembad, meen ik mij te herinneren. Er is ook een winkel en een resto en een waskamer en een proper uitzicht en al.
We hebben wegens geen goesting om weg te gaan in het restaurant gegeten en euh ja dat was dus ook de laatste keer.
Op stap met Zelie drie dagen geleden overkwam mij een blokkering ter hoogte van de loodgieterij. Dat is nefast voor veel zaken, niet in het minst Allerlei Ontstekingen, en dus heb ik maar een afspraak geritseld bij een lokaal hospitaal.
En zo ben ik ook eens in Gangnam geweest, want eigenlijk is daar niet echt veel interessants.
Buiten allerlei loodgieterijen heeft Dokter Arts ook een zware bacteriële infectie geconstateerd en koorts en ziekte, en dan maar een reset pillen voorgeschreven die ik samen met mijn andere pillen moet pakken. Dat is oud worden, als de pillen u zo boven het hoofd beginnen groeien dat ge pillendozen met ochtend, middag en avond moet aanleggen.
Verder een rustige dag: naar de markt iets gaan eten (grote fan van de markt hier om de hoek, met een hele hoek eten naar de stoffen en brol en kleren en duuzd andere dingen).
In de namiddag eerst wat thee gaan drinken en een khakismoothie:
Dan naar huis gegaan wegen wat koorts en wat ziekjes, en dan ’s avonds alsnog Japanees gaan eten:
Dat was in een uitgaansbuurt en hoboy was daar veel volk. Een kleine impressie:
Veel, véél minder toeristen dan op de markt ’s middags:
Het plan van de dag: Sandra met Anna op stap, ik met Zelie.
We hebben eerst gelijk een uur op de metro gezeten wegens verkeerde richting gekozen op de cirkellijn, maar uiteindelijk zijn we in het klein natuurhistorisch museumpje geraakt — missie: slecht opgezette beesten.
Geslaagd, maar er waren ook goéd opgezette beesten en dinosaurussen en stenen en al wat zo’n museum moet hebben.
Daarna zijn we naar een Bukchon Hanok gegaan, een dorp-in-de-stad dat vooral heel heel toeristisch was:
Iets gedronken in een café met een dak met een schoon uitzicht en een vulkaan binnen — negenendertigduizend Won voor dat bord met melkijs en meloen begot, vergeten hoe duur vers fruit hier is:
…en dan naar Hongdae om kieken te gaan eten met allemaal samen:
We hebben dan maar het toeristische ding gedaan en de DMZ-tour gedaan.
No sir, het was niet echt de moeite. Een hele dag op pad, en we hebben gedaan: busrit naar de DMZ, souvenirwinkel 1, uitkijken naar Noord-Korea (maar foto’s verboden dus in den duik één foto over het hek genomen):
Kijk dit is de lijn van de DMZ zelf, dat blauw:
Dan naar een tunnel die de Noord-Koreanen hadden gegraven, maar eerst een indoctrinatiesessie van 8 minuten onder meer over hoe levensgevaarlijk die tunnels waren, 4 al gevonden en WIE WEET HOEVEEL MEER ZIJN ER NOG. Tunnels van een paar honderd meter, op vele tientallen kilometers van gelijk wat belangrijk in Zuid-Korea. Beetje overdreven.
Ook in de tunnel zelf verboden foto’s te nemen — God verhoede dat iemand zou weten hoe die tunnels er vanbinnen uitzien! Nat, laag, nauw, en bij stapels re vinden op het internet, zo blijkt:
Op deze foto staat een zeer kleine mens — ik moest meestal diep voorovergebogen lopen. Het einde is een deur met een gat erin dat de varens toont die aan de Noord-Koreaanse kant groeien tussen die deur en de drie barricades die Zuid-Korea daar heeft gebouwd. Uh huh.
En dan was het tijd voor de trek terug, met onder meer gelijk bijna een halve kilometer Zuid-Koreaanse tunnel zeer stijl naar boven, een toeristische foto opportunity naast twee mannequins, en hop!
Onze gids hierboven trouwens.m: sympathieke mens, redelijk gehinderd door minder goed Engels, maar hij deed zijn best.
Dan zijn we gaan eten en het deed mij vooral denken aan die reizen van vroeger waarbij ze met een bus oude mensen kwamen halen in Vlaamse dorpen om dan in een feestzaal naar Eddy Wally te gaan luisteren, een presentatie te krijgen van één of ander product, en met een kwart beenhesp naar huis te komen.
Dat van atmosfeer, maar wél degelijk eten. En gratis sikhye à volonté, olé!
Dan op naar souvenirwinkel 3, in Noordkoreaanse sfeer, en een ontmoeting met iemand die uut Noord-Korea gevlucht was tien jaar geleden. Ook verboden foto’s te nemen. Alleen de ruimte mocht, niet de mensen. (Beetje in poor taste, vond ik, die wachttoren. Maar wie ben ik?)
En dan was het al tijd voor de laatste activiteit: een berg op wandelen, een hangbrug en een waterval. Schoon, daar niet van. Maar misschien niet echt om een hele namiddag aan te spenderen.
En dan zijn we terug naar Seoul gereden, en hebben we straatvoedsel gegeten en zijn we moe naar huis gegaan.
We zijn vandaag naar een museum geweest, ’t is te zeggen naar een cultureel centrum slash plaats waar ze (alleen maar) tijdelijke tentoonstellingen doen: Dongdaemun Design Plaza.
Ontsorpen door Zaha Hadid en alleen daarvoor al de moeite om te zien!
We zijn een eindeloze helling in spiraal binnenin het hoofdgebouw naar boven gestapt en dan weer naar beneden via een gewone helling aan de buitenkant.
Om de één of andere reden waren er om de 50 meter toiletten op de binnenhelling afwisselend voor mannen en voor vrouwen — en verder niets behalve een witte hellende ruimte. Vreemd.
Er waren ook stapels fotografen en modellen wegens fashion week, en één tentoonstelling die er wel wijs uitzag maar waar we dan toch niet naartoe geweest zijn, van een Koreaanse striptekenaar (denk ik).
Daarna afgezakt naar de omgeving van Insadong, met allemaal leutige winkels vol handwerk en zelfgemaakte dingen.
In een theehuis gaan zitten, thee gedronken tot de dochters afkwamen…
En dan nog eens naar een meerverdiepending gegaan in Insadong waar de meisjes zeiden dat we zeker moesten gaan kijken:
…waar we dus geld uitgegeven hebben aan custom lampen van bij een mens die lampen maakte:
Binnen een week of vijf komen ze toe in België, maar ze moeten wel eerst nog gemaakt worden.
En dan zijn we Koreaanse barbecue gaan zten omdat dat ook eens moest.
Een groot gemak: ik heb gelijk geen jetlag. Niet geslapen op de reis naar hier en dus meer dan 24 uur wakker, gaan slapen ergens voor middernacht lokale tijd en wakker op een normaal uur, en no problemo. Nice.
Vandaag wat rondgelopen. Om.een mij eigenlijk onbekende reden met de dochters naar een lokale Action geweest met twaalf verdiepingen brol.
Dan zijn we gesplitst — dochters ergens naartoe, wij eerst iets gegeten ennde rest van de dag rongetjold in de winkelstraten.
Caramel ice latte en een scone gegeten. Winkels gekeken. Een paar uur rondgelopen in twaalf verdiepingen luxueuze winkels van Lotte Department Store in Myeongdong.
De food court alleen al was de moeite waard:
Maar de honderd Schrikkelijk Luxueuze Winkels in de rest ook. Alleen spijtig dat een mens niet te lang (gelijk, meer dan 10 seconden) mag staan kijken of er komt een winkeldochter gelijk een aasgier op een dooie hyena naar u.
Er is ook pret-a-porter, en maquillage, en heel de winkel is stil en beschaafd behalve één plaats waar gelijk honderd of mee4 vrouwen tegen elkaar staan te roepen, in de rayon schoonheidszalven. En ook meubels, en serviezen, en computers, en horloges, en allemaal dingen. Consumerismen!
Dan naar buiten gegaan waar het nog altijd gelijk 30 graden wat en miezerregen, en nog wat winkels bekeken die gewoon op straat waren.
Twee tweedehands hemdes gekocht in een fijne tweedehandswinkel. Lokale takoyaki gegeten waar we gisteren ook al hadden naar staan kijken
Uit leegheid een Uber gepakt naar ons hostel, waar het spannendste nog de chauffeur was die, op letterlijk 50 meter van de plaats, niét wou afgeven, ons niet liet uitstappen, en denk ik nog een dik kwartier heeft rondgereden om tot aan de deur te geraken.
Geen menselijke interactie aan het hostel — altijd goed. Minuskule kamertjes, maar ’t is niet alsof we van plan waren dansfeesten te geven of zo.
Op de allereerste avond al direkt couleur locale gedaan en lokaal voedsel gaan eten ook:
Het was uitstekend, en fijne omgeving ook, met allemaal eten in open lucht en traditioneel en al.
Okay, ongetwijfeld ook zeer tourist trapachtig, maar toch.
Verder ook wel een fijne stad tot nog toe, Seoul. Ik ben een grote fan van niet te gemanicuurde ervaringen.
Zo spannend het was om de vliegtuigtickets in orde te krijgen (één van de twee luchtvaartmaatschappijen heeft op twee maand tijd twee vluchten zo verlegd dat de aansluiting onmogelijk was, en ik moest aan de andere luchtvaartmaatschappij duidelijk maken dat zij daar iets aan moesten doen — niét voor de hand liggend), zo niet-spannend was de reis.
Gent-Zaventem met de trein, en een halve dag vliegen naar Shanghai.
Ik dacht dat we pas volgende week op vakantie vertrokken, maar het blijkt morgen te zijn! Op tien voor zeven ’s morgens!
En blijkt dat er nog allemaal kleine dingen te doen zijn — gelijk een regenvest kopen en naar het hospitaal gaan om voorschriften voor de pillen die ik moet pakken want anders komt ge daar Korea niet mee binnen. 🙁
We zijn even weg, maar ik ben wel benieuwd naar wat mijn reiziger in mijn spelletje gaat doen.
Ik heb dus maar nog wat bijkomende intelligentie voorzien, wat bijkomende landschaps-, gebouwen-, fauna- en florageneratie voorzien. En vooral: dat het opgenomen wordt. Om de zoveel tijd schermafbeeldingen, die om de zoveel tijd door ffmpeg in een filmpje geduwd worden, en die ik dan bij terugkomst in één filmpje kan steken. Drie weken op een half uur, als ik het wat inschat.
Niet dat dat een meesterwerk zal zijn — het zal mij vooral leren wat ik nóg moet voorzien.
En negen kansen op tien zal blijken dat mijn peetje twee weken aan een stuk zal gepingpongd hebben tussen twee plaatsen op honderd meter van elkaar, maar bon.
Air Theremin — a browser theremin played in mid-air: tilt your phone, or wave both hands in front of the camera. Pitch, volume and timbre follow you, with note snap, cave reverb and recording.
The product names of IKEA may sound strange even to us Swedish speakers. In other parts of the world, they are basically incomprehensible, but fun! Here you will learn the most about how we name our products and the two rules that must always be followed – because there is a method in the madness.
In this video I celebrate 40 years of Dark Castle, the 1986 Macintosh classic that stood out for its animation, sound, artwork, and unusually polished presentation. I look at how Mark Pierce, Jonathan Gay, Eric Zocher, and the small team at Silicon Beach created a game that pushed the early Macintosh in ways few others were attempting at the time.
Special thanks to Mark Pierce for sharing material from Dark Castle’s development and helping with the historical details.
Esau, Jacob’s twin brother, is the ancestor of Edom, Israel’s southern neighbor. The Edomites worshiped the god Qos/Qaus, who emerged around the same time and place as YHWH in the Late Bronze Age, and who was very popular in Persian Period Yehud. And yet, unlike other foreign gods, the Bible never mentions the god Qos. Why?
Five years ago, if I’d had a macOS UI person on my team, I’d have been over the moon to get output of this quality.
The truth is, I barely think about these things as “apps” (I have no intention to distribute them). They’re artifacts of me making my computer do stuff for me, the way I want it to. As a Unix nerd, I’ve always been able to do this, in the language of the command line. Now, it’s just as easy to do that kind of work with graphical interfaces.
❦
We build terminal interfaces because we have to, not because we should.
Blade Runner is one of the most visually haunting and memorable movies in the history of cinema. It has inspired art, and is a work of art. It’s a movie I can’t stop watching and talking about. This article, as such, is an indulgence for those like me who can’t help but go back to this classic neo-noir again and again.
Figmimic is a bookmarklet that captures the current web page and copies it to your clipboard as Figma frames. Pasted frames are editable, not flat screenshots. Open Figma and paste it in.
It is widely repeated in the popular literature and elsewhere that the singularity at the center of a black hole is a point. It is not true. Two observers who free-fall into a spherical black hole along two different angular trajectories at the same time t do not encounter each other at the central singularity; rather, they lose causal contact with each other already well away from the singularity.
A non-technical exposition of the Kakeya conjecture, why it matters, and the road to the solution of this conjecture in three dimensions by Hong Wang and Joshua Zahl.
Een paar hemdes met korte mouwen en een paar met lange mouwen.
Wat t-shirts.
Twee broeken.
Schoens.
Een kostuumvest en een gilet.
Een pyjamabroek.
Een zak vol medicamenten en medische parafernalia.
Mijn telefoon en mijn oortjes en een keyboard en een powerbank en een oplader en USB-kabels.
Mijn Kindle.
Voilà, da’s achter de rug. Nu het ingewikkelde werk: wat zet ik op mijn Kindle en wat zet ik op mijn telefoon als audioboeken?
Audioboeken lijkt voor de hand te liggen: gewoon het vervolg van Dungeon Crawler Carl (ik zit nu aan boek 5, ik heb nog niet gekeken hoeveel er al zijn — zeven? acht?).
Kindleboeken, ruwweg in volgorde dat ze op mijn te lezen-lijst staan:
Ik ben nu bezig aan boek 1 van Bobiverse en dat ziet er wel OK uit, dus de rest van de reeks komt ook mee.
Mogelijk, wie weet, lees ik verder in Ice. Maar het begin is alvast een redelijke slog, dus ‘k weet het niet goed.
Er woont nog één kind thuis bij ons. Twee dochters wonen om de hoek, jongste zoon woont in het huis van mijn ouders.
We lopen elkaar niet echt in de weg, wegens niet-echt-overlappende werkuren, en zelfs als die er niet zouden zijn: geen probleem met nog een kind in huis hebben.
Het enige dat ik wel spijtig vind, is dat het achterhuis — dat ik in mijn hoofd altijd al als “mijn bibliotheek” heb gezien — ingenomen is. Boven slaapplaats, op het gelijkvloers bureau. En mijn bureau is in de living. Dat was altijd al voorzien en het is erop voorzien, maar toch: ik zou eigenlijk enorm graag gewoon in een stille ruimte kunnen gaan zitten waar niemand is ’s avonds, en ik in een gemakkelijke zetel een boek kan lezen.
!!
Dat zou wel eens kunnen gebeuren, één dezer! Het laatste Kind In Huis zou wel eens kunnen verhuizen van het achterhuis naar het hoofdhuis. Dat zou wel eens een win-win kunnen zijn wegens in het achterhuis is geen toilet of douche maar op het tweede verdiep bij ons wel en op het tweede zijn er ook twee kamers waarvan er één bureau en één slaapkamer zou zijn.
Dan zou ik mijn achterhuis kunnen hebben. Helemaal opkuisen en alleen de boeken, een tapijt en een paar zetels overhouden.
Ik ben nu al aan het dromen van een nieuwe trekzetel die ik daar zou kunnen zetten. Er staat nu al een prachtige groene driezit-met-poef, maar zou zo’n Stressless Consul niet iets zijn?
Of op een totaal andere vibe, zo’n Article Sven?
[Ondertussen is er mij gezegd dat die mogelijke verhuis nog een jaar of vijf zou kunnen duren — no way! Nu ik het in mijn hoofd heb gestoken, moet het rapper. Vóór het einde van dit jaar!]
Ik lees graag over plaatsen en periodes die niet zo bekend zijn. The Winter King, het eerste boek in The Warlord Chronicles, leek helemaal in my wheelhouse te zijn: rond het jaar 500, een historisch correcte versie van Arthur en Merlin en de wereld errond.
Het is wel degelijk realistisch, en interessant, en de wereld is meer dan OK en de personages en het verhaal ook — maaaaarrrrr we weten allemaal hoe het afloopt, natuurlijk: Arhur slaagt er eventjes in om de Saksen tegen te houden, maar uiteindelijk loopt het allemaal faliekant af, in droefenis en miserie.
Verteller hier is Derfel Cadarn, een pakweg luitenant van Arthur, en dat is een interessante persoon die goed geschreven is met een boeiend verhaal — maaaaarrr we weten al van het begin van het eerste hoofdstuk hoe het min of meer afloopt: hij wordt een monnik onder een ‘heilige’ die eigenlijk een charlatan is.
Dat haalt de spanningsboog dus twee keer onherroepelijk neer. En in de vignetjes van raamvertelling komen we ook meer te weten over andere personages: hopla, nóg mogelijke spanningsbogen weg.
Niét het soort boek dat ik in op dit moment nodig heb. Ik stel deel twee en drie even uit en ik ga naar iets leutigers, denk ik.
