Hoera de vakantie is gedaan

Ik geef grif toe dat het gemeen is van mij, maar: ik ben zó content dat de vakantie gedaan is. Het is mij echt serieus beu, mensen constant op het randje van (of vaak er ook gewoon vér over) Dansaertvlamingen-gewijs te zien doen “kijk eens hoe goed wij bezig zijn #hashtag #hashtag”.

Performatief hip zijn: brrr.

Ieder het zijne natuurlijk hé, daar absoluut niet van. Maar toch content dat het allemaal stilletjesaan weer naar normaal leven terugkeert.

Voor de rest heb ik mij blauw betaald aan een nieuwe band voor mijn velo, en ben ik vandaag twee keer aangenaam verrast geweest door dingen waar ik al de hoop had opgegeven om aangenaam verrast te zijn. Which is nice, vermoed ik dan.

Morgen is mijn eerste dag live naar het werk gaan deze week — ik was helemaal van plan veel meer dagen te gaan, maar de velo stond in panne en ik ben zo geen mens om dan naar een winkel te gaan en zelf banden te kopen en alles. Ik mag niet vergeten een fles vlierbessensiroop mee te nemen, en ik hoop dat mijn uurwerk het lang genoeg uithoudt en zo neen moet ik de oplader van dat ding meenemen. (Een smartwatch al wat ge wilt, maar als dat ding het geen twee volle dagen uithoudt, dan vind ik dat gelijk toch wat ambetant. Misschien ligt het er natuurlijk ook wel aan dat ik dat horloge gezegd heb om ALLES DAT MEETBAAR IS te meten om de gelijk vijf minuten, maar hey.)

Onverwacht alsnog

Ik ben al eventjes allerlei SaaS-dingen aan het uittesten.

Dat zijn zaken die van leuke dingetjes gaan over mwof tot tgoja — er zitten overal wel interessante zaken in, maar ‘t is meestal toch “euh neen”.

En dan totaal onverwacht zit er plots wél iets tussen dat op het eerste zicht beantwoordt aan mijn verwachtingen. Waar ik niet te veel lastige vragen moet stellen aan de mensen die u contacteren na het opstarten van een demo. Waar ik na een gesprek een versie voor gevorderden krijg om een tijd te evalueren, en waar ik gelijk wel wat perspectief in zie.

Het was echt serieus onverwacht, want ik was het al een beetje aan het beginnen opgeven.

Alla. Morgen (wegens vandaag heb ik een halve dag vakantie) test ik het allemaal eens uit met die Enterprise-versie die ik kreeg. Dat we misschien eens een soort proof of concept in mekaar kunnen steken later deze of volgende week.

Aan de andere kant: ik dacht dat er een hoeveelheid tijd X was, maar er is zeer waarschijnlijk géén hoeveelheid tijd X, maar een kleinere hoeveelheid tijd Y om allerlei dingen gedaan te krijgen. Hrm.

Spannende tijden jong.

Snoeien

Ik heb het dit jaar zonder extra bijplanten gedaan, in den hof. Er staat vanalles te bloeien en in alle mogelijke richtingen te groeien, ‘t wordt langzaamaan tijd om te snoeien.

De lavendel staat paraplu, de roos doet niet wat er van een roos verwacht wordt, de kruiden verspreiden zich of verhouten — veel werk dus.

Ik ga nog een par Youtubefimpjes bekijken en dan begin ik eraan. In september of zo. ‘t Is niet dat ik geen idee heb van waar ik naartoe wil, daar niet van. ‘t Is dat het jaren en jaren en jaren zal duren. En dat er elke winter en elke lente het risico is dat alles gewoon dood gaat gaan van te veel vocht, zucht.

Spreekbeurt

Grmbl. Ik had een tijd geleden gezegd dat gho ja, ik wil wel een spreekbeurt geven over UX, geen probleem.

Een tijd geleden, dat is gelijk een maand of twee denk ik ondertussen, en ge ziet van hier dat ik vandaag pas mijn presentatie gemaakt heb. ‘t Is grotendeels af, morgen nog eens over gaan, en dan zien we wel dinsdag.

Ik moet echt leren om nee te zeggen, gedomme.

Niet dat ik dat niet graag doe hé, daar niet van. Maar toch.

Een mens ontziet zich dat allemaal.

Vlierbessensiroop

Ik heb een paar dagen geleden vlierbessen geplukt, en ik heb er vandaag siroop van gemaakt.

Ze hebben een paar dagen in de frigo gezeten in een zak; toen ik ze er uithaalde, zaten er bovenaan twee grote groene wantsen. Verder heb ik nog twee mieren gevonden en zes spinnen — maar ik vind dat dat serieus meevalt, voor een hele zak vol in het wil geplukte dingen.

Er zijn een stapel recepten om er siroop van te maken. De meeste zeggen van de bessen in water te koken en dan af te gieten. Ik heb dat niet gedaan: ik heb gewoon zoals een goede Vlaming het recept van de Boerinnenbond gevolgd:

  • bessen van de takken geritst (met de slechte en nog niet rijpe er niet bij)
  • goed gespoeld en laten uitlekken
  • uitpersen
  • de helft van het gewicht sap in suiker toevoegen
  • koken

Het uitpersen was het lastigste, vond ik. Normaal gezien zou dat in een neteldoek moeten, zegt Ons Kookboek, maar ik vond geen neteldoeken meer (dammit), en dus heb ik het in een zeer zeer fijne dubbele puntzeef gedaan. Stampen, en dan persen, en dan nog stampen, en nog persen. Uiteindelijk heb ik er meer dan een liter sap uitgekregen, en bleef er alleen maar (vind ik) zeer fotogenieke overschot over:

(En ja, er zou nog meer sap uitgekomen zijn als ik het in het neteldoek had gestoken en dan in een hydraulische pers gestoken, maar alla.)

Het staat nu af te koelen. Ik hoop dat ik genoeg flessen en dink heb om het morgen in te gieten.

Als de CRM faalt

Het is eigenlijk wel grappig: het is door de band nooit dat ik geïnteresseerd ben om gecontacteerd te worden door verkopers van dingen die ik uitprobeer op de interwebs. Ik test stapels en stapels dingen, en waar ik maar kan, zeg ik dat ik niét wil gecontacteerd worden. Waar dat niet mogelijk is, doe ik meteen een unsibscribe op de eerste mail die ik krijg.

Nu ben ik, of beter, is mijn werkgever, in de markt voor iets. En geef ik voor dingen die er interessant uitzien, net wel aan dat ik wil gecontacteerd worden.

Wat meer keer dan ik zou verwachten niét zo goed afloopt.

Eén voorbeeld was een ding waar ik bij het downloaden had gezegd dat ja, ik graag gecontacteerd werd, en wel om déze redenen, namelijk dat ik dit en dit en dit wil gedaan krijgen.

De seconde dat ik download, krijg ik zowel op mail als in LinkedIn een boodschap van een persoon die werkt bij het bedrijf. Ik antwoord op LinkedIn. Geen antwoord terug.

Precies een week later krijg ik een mail van diezelfde mens, die onder mijn radar is gebleven wegens in spam verzeild. Vier dagen later krijg ik een een mail van een collega van de meneer van de eerste mail en de LinkedIn. Ik antwoord meteen op die mevrouw, met wat meer details en wat ik wil. Geen antwoord terug. Drie dagen later krijg ik nóg een mail van de eerste meneer, die deze keer niet in de spam verdwijnt. Ik antwoord, geen antwoord. Ik forward de mail naar mijn werkmail, ik antwoord, en nu antwoordt hij wel.

Beetje zot.

Want het is dus absoluut niet de enige waarbij het zo mis loopt.

Een andere klassieker: ik schrijf de nodige parameters van mijn project in het formulier, en als ik dan met iemand spreek, moet ik dat allemaal opnieuw uitleggen wegens die gegevens niet tot bij die persoon geraakt.

Nog een andere klassieker: een call met iemand die na een béétje doorvragen zegt niets van technische zaken te kunnen zeggen en we gaan een nieuwe call met iemand technisch beleggen, en oh ja ik kan ook niets over pricing zeggen want ik ga niet over enterprise prijzen. (Terwijl ik heel duidelijk was n mijn initiële vraag dat mijn project niét te klasseren is als “eenvoudig huis- tuin- en keukenproject”.)

Ach ach.

Niet op mijn plaats

In een ver verleden, toen ik nog bij bpoowst aan De Brouckère werkte als consultant, deden we regelmatig vergaderingen op exotische plaatsen in vergaderzalen ergens op een random plaats in de toren. Kwestie van uitstap te doen en alles.

Op een dag had ik een zaal gereserveerd ergens helemaal bovenaan. Ah ja, de zaal was beschikbaar en stond in Outlook, dus dan doet een mens dat toch, natuurlijk?

Daar toegekomen, met ons vijf of zes, die eigenlijk een volledig eigen groot bureau hadden en dus eigenlijk geen vergaderzaal nodig hadden, bleek het een onnoemelijk deftige ruimte te zijn, met uitzicht over Brussel en een dure meubels en lederen fauteuils en alles. Oh, en in één grote ruimte met ook een ongelooflijk duur uitziend bureau — het bureau van Johnny Thijs, De Baas Van bpoowst.

We hebben heel heel snel de meeting afgewerkt, hebben een beetje genoten van het uitzicht, en zijn dan snel snel terug naar onze eigen kamer geslopen.

Ik had vandaag ongeveer hetzelfde voor op mijn werk: Outlook zei vorige week dat de vergaderzalen in mijn gebouw volzet zouden zijn (grove leugens, zo bleek!), en dus had ik een vergaderzaal “in de buurt” geboekt. Dat bleek bij nader inzien een vergaderzaal te zijn waar ik denk ik eigenlijk helemaal niet verondersteld was te mogen zijn.

Live and learn, ahem.

Zoom, en verkoop

Het was geleden van begin 2000 dat ik zelfs nog maar aan Zoom gedacht had, maar de laatste twee weken kwam ik er weer mee in aanraking.

Een sollicitatiegesprek met een juffrouw die er niet slaagde om Teams te gebruiken: op een mac en niet vinden waar de knoppen zijn of zo — al werk ik dagelijks samen met mensen die ook al sinds jaar en dag Teams gebruiken op een computer van Apple en daar niet kwaad op zijn. Ze heeft denk ik een kwartier gefutzt, slaagde er niet in om een presentatie te delen, enfin, lastig.

De keer daarna heeft ze het via Zoom gedaan. De videoconferentie liep voor haar gemakkelijker, dat toch alvast.

En vandaag had ik een call met een bedrijf in Engeland, en dat liep bijna helemaal verkeerd. “Ik stuur u zometeen een Zoom invite”, zei de dame aan de andere kant van de mail. Dat deed ze niet, of beter: ik heb geen idee of ze het deed want ik zag niets verschijnen. Mailtje teruggestuurd, mailtje teruggekregen: meeting om 1:30pm GMT+1. Is dat dan 13u30 “GMT+1”, dus 13u30 mijn tijd? Of is dat “13u30+1 bekeken vanuit GMT”? Logischerwijs het eerste, zou een mens denken, maar neen: ‘t was het tweede.

En dan kreeg ik ineens een kalenderinvite op de GMail-account die ik eigenlijk alleen maar gebruik om op Google Analytics in te loggen. En dan stond daar geen meetinginformatie in. En dan dacht ik, ik zal moeten kijken in de kalender van Zoom zelf — maar met dat emailadres kan ik daar niet inloggen, wegens:

Hello [mijn emailadres],
Because your e-mail address ends with @[domein], you must contact your organization’s Zoom account admin for a Zoom account or sign up with a different e-mail address.
Thank you for choosing Zoom.

The Zoom Team

Zucht. Ik heb dan maar gevraagd om de link naar de uitnodiging door te sturen. Dat is gelukt. Maar wat een miserie. Kan iedereen niet eens gewoon hetzelfde gebruiken alstublieft? En het is misschien ook een goed idee om bij de uitnodiging meteen ook de link te steken, en die niet twee minuten vóór de call door te sturen in een aparte mail.

On a related note, over die zoomcall: vreemde kast-en-muurervaring tijdens de call. Ik ben (het is te zeggen, mijn werk is) in de markt om een dienst aan te kopen. Ik klik op een website een link aan waar ik een formulier krijg om mijn probleemstelling uit te leggen.

Een dag later: mail om een zoomcall te doen.

Nog een dag later: zoomcall in kwestie. Waar ik nog eens moet uitleggen wat ik al uitgelegd had in het formulier. En, oh ja, de dame aan de andere kant van de lijn kan geen prijsinformatie geven, en ook geen technische informatie. Dat is bij andere mensen, zij is er enkel om te horen waar het over gaat.

Ik denk dan dat ik dat al in het formulier had gezegd, maar bon. Volgende vrijdag nog eens een half uurtje met een meer technische persoon. Ik vermoed dat die mij nog altijd geen prijsinformatie zal kunnen geven, en dat ik binnen een maand een derde gesprek van een half uurtje kan krijgen — terwijl ze gewoon een pdf hadden kunnen doorsteuren ook.

Soms heeft een mens de indruk dat sommige bedrijven niet willen verkopen.

House of the Dragon

Ik heb nog niet gekeken, maar ik ga het binnenkort wel doen. Ik wil eerst in Fire & Blood voorbij de periode van Dance of the Dragons / Dying of the Dragons zijn. Het is in audioboek te doen, en het is bijjjjjna gedaan, dus al het allemaal goed zit, verwacht ik dinsdagavond te kunnen kijken. (Ik luister alleen naar audioboeken als ik op de fiets zit, en ik ga pas dinsdag weer een kilometer of vijftien fietsen.)

Het is wel een fantastisch verhaal, met fantastische personages — ik hoop dat het zo goed is als het zou kunnen zijn. En dan hoop ik oprecht dat er een soort George R.R. Martin Cinematic Universe komt, want er zijn zo enorm veel verhalen te vertellen, op zo enorm veel verschillende manieren.

Ik zou geld geven voor een, zoals ik ergens op de reddits vermeld zag, soort Downton Abbey in het universum van GRRM.

Of, nu ik erover nadenk: iets als Deadwood in de begindagen van Fleabottom. Of een serie rond Dunk & Egg. Of een The Thing-achtig iets in het hoge noorden. Of een serie over Jaehaerys I Targaryen, van zijn jeugd tot aan zijn einde als The Old King. Of zoveel andere dingen.

Een sigarendoos foto’s

Zijn er tegenwoordig nog sigarendozen waar foto’s in bewaard worden? Ik betwijfel het. Maar vroeger waren er in ieder geval — of misschien is mijn visie op de wereld van vroeger getekend door een grootvader die veel sigaren rookte.

Dit zou een doos met foto’s van een familie veenlijken kunnen geweest zijn. Met vakantiefoto’s, familiefoto’s, foto’s van gaan eten, aan de zee, een baby, een uitstap naar een pretpark, en alles.

Thuis werken

Ik ga vandaag van thuis mijn werk doen.

Niets speciaals, natuurlijk: ik heb twee en een half jaar alleen maar thuiswerken gedaan.

Het is vandaag het einde van mijn derde week werken bij de UGent en ik heb, even nakijken, vier en een halve dag thuisgewerkt van de veertien werkdagen. Dat is een beetje minder dan een derde van de tijd. Ik denk dat het waarschijnlijk wat naar boven zal gaan, maar ik weet het eigenlijk nog niet.

Het is wel wijs, vind ik, de afwisseling. Ik kan er dan gelijk vele keren meer van genieten, als het niet elke dag is.

Adventure en artificiële intelligentie

Ik zag in een flits iets passeren over interactive fiction en artificiële intelligentie, en ik dacht: ik kijk eens wat Midjourney mij zou geven als illustraties bij de allereerste interactive fiction die ik ooit speelde, op een Wang minicomputer ergens in het begin van de jaren 1980.

Online te spelen alhier, voor wie geen zin heeft om veel moeite te doen om het op de één of andere manier te installeren.

En ja, ik vind wat volgt meer dan magisch.

Welcome to Adventure!
(Please type HELP for instructions and information.)

ADVENTURE
The Interactive Original

By Will Crowther (1976) and Don Woods (1977)
Reconstructed in three steps by:
Donald Ekman, David M. Baggett (1993) and Graham Nelson (1994)
[In memoriam Stephen Bishop (1820?-1857): GN]

Release 9 / Serial number 060321 / Inform v6.31 Library 6/11 S

At End Of Road

You are standing at the end of a road before a small brick building. Around you is a forest. A small stream flows out of the building and down a gully.

> ENTER BUILDING

Inside Building

You are inside a building, a well house for a large spring.
There are some keys on the ground here.
There is tasty food here.
There is a shiny brass lamp nearby.
There is an empty bottle here.

> GET ALL

> GO OUTSIDE

At End Of Road

> SOUTH

In A Valley

You are in a valley in the forest beside a stream tumbling along a rocky bed.

> SOUTH

At Slit In Streambed

At your feet all the water of the stream splashes into a 2-inch slit in the rock. Downstream the streambed is bare rock.

> SOUTH

Outside Grate

You are in a 20-foot depression floored with bare dirt. Set into the dirt is a strong steel grate mounted in concrete. A dry streambed leads into the depression.

> UNLOCK GRATE WITH KEY

You unlock the steel grate.
The grate is unlocked but shut.

> OPEN GRATE

You open the steel grate.

> GO DOWN

Below the Grate

You are in a small chamber beneath a 3×3 steel grate to the surface. A low crawl over cobbles leads inward to the west.
The grate stands open.

> WEST

In Cobble Crawl

You are crawling over cobbles in a low passage. There is a dim light at the east end of the passage.
There is a small wicker cage discarded nearby.

> GET CAGE

Taken.

> WEST

Darkness

It is pitch dark, and you can’t see a thing.

> LIGHT LANTERN

You switch the brass lantern on.

In Debris Room

You are in a debris room filled with stuff washed in from the surface. A low wide passage with cobbles becomes plugged with mud and debris here, but an awkward canyon leads upward and west.

A note on the wall says, “Magic word XYZZY.”

A three foot black rod with a rusty star on one end lies nearby.

> WEST

Sloping E/W Canyon

You are in an awkward sloping east/west canyon.

Orange River Chamber

You are in a splendid chamber thirty feet high. The walls are frozen rivers of orange stone. An awkward canyon and a good passage exit from east and west sides of the chamber.

A cheerful little bird is sitting here singing.

> CATCH BIRD

You catch the bird in the wicker cage.

> EAST

Sloping E/W Canyon

> EAST

In Debris Room

A three foot black rod with a rusty star on one end lies nearby.

> GET ROD

Taken.

> WEST

Sloping E/W Canyon

> WEST

Orange River Chamber

> WEST

At Top of Small Pit

At your feet is a small pit breathing traces of white mist. A west passage ends here except for a small crack leading on.

Rough stone steps lead down the pit.

> DOWN

In Hall of Mists

You are at one end of a vast hall stretching forward out of sight to the west. There are openings to either side. Nearby, a wide stone staircase leads downward. The hall is filled with wisps of white mist swaying to and fro almost as if alive. A cold wind blows up the staircase. There is a passage at the top of a dome behind you.

Rough stone steps lead up the dome.

> WEST

On East Bank of Fissure

You are on the east bank of a fissure slicing clear across the hall. The mist is quite thick here, and the fissure is too wide to jump.

> EAST

In Hall of Mists

> SOUTH

Low Room

This is a low room with a crude note on the wall:
“You won’t get it up the steps”.

There is a large sparkling nugget of gold here!

Enzovoort.

Enerzijds ben ik bijzonder onder de indruk van wat Midjourney van de omschrijvingen maakt — en dat veel dingen ook min of meer zijn zoals ze in mijn hoofd zaten. Anderzijds is het gelijk wel spijtig dat er concrete beelden op geplakt worden. Ergens.

Maar hoedanook, met de woorden van Károly Zsolnai-Fehér: What a time to be alive!