Vanmiddag en vanavond zit ons huis vol met 37 Kuiten wegens dat Sandra daar bijzit en dat ze optocht doen alles — maar ik ga het allemaal missen, want na mijn werkdag tot binnen tien dagen zit ik elke dag aan de kassa bij Batatron.
De vermomming is IT- of boekhouder, ik heb alvast een wit hemd en bruine dag aangedaan bij gebrek aan beige korte broek en domme t-shirt.
(’t Is te zeggen, ik heb duuzd domme t-shirts, maar ik heb geen beige korte broek en zelfs als ik er een zou hebben ik zou ze niet aandoen.)
Ik heb de doorloop gisteren gemist wegens gaan eten, dus ik zal het allemaal wel zien. Gedroomde job wel, de kassa.
We zijn nog eens gaan eten met vrienden, bij Oak deze keer. ’t Was al een tijd geleden dat we bij Oak waren, al van toen ze nog op hun vorige locatie zaten.
Het was uiteraard bijzonder lekker — de gebarbecuede langoustine sprong er voor mij uit. Prachtige locatie ook in de Burgstraat, sympathieke mensen, leutig concept om de koffie in een salon apart te doen.
Maar ondanks dat het enorm goed was, heb ik toch gelijk goesting om de volgende keer in een gewone brasserie te gaan eten. Letterlijk garnaalkroketten als voorgerecht en steak béarnaise met frieten als hoofdgerecht en een coupe advokaat als dessert.
Op een one-on-onemeeting na vrijdag was vandaag de laatste dag voor de vakantie met geplande dingen op het werk.
Morgen en overmorgen weet ik wel wat gedaan — wat verder nadenken over dat document, bijvoorbeeld — maar het loopt toch op zijn einde.
En dan twee weken vakantie waar ik mijn uiterste best ga doen om geen seconde aan het werk te denken (gedoemd tot mislukking, weet ik nu al), en dan een augustus met eigenlijk wel heel veel werk te doen. Door spijtige omstandigheden is het niet gelukt om in de loop van mei en juni en tot nu een stuk van het eigenlijke werk te doen dat voorzien was om gedaan te worden; dat zorgt ervoor dat er onvermijdelijk dingen gaan moeten schuiven. Daarnaast lijkt het nu alsof iets dat half september voorzien was, in de praktijk naar half augustus verschuift, waardoor het ook allemaal niet evident is, maar hey.
Het is bijna vakantie.
En ik ga mijn uiterste best doen om geen seconden aan het werk te denken.
Een mens zou anders heel, héél lastig kunnen rondlopen. En dat mag niet de bedoeling zijn.
Met dat ik mijn boekensite eens aangepakt heb, heb ik weer goesting gekregen om wat meer in volume te lezen, in de plaats van wat ik de laatste maanden doe — hier en daar eens een beetje in mijn Kindle, en verder audioboeken op de velo.
Mijn oog is gevallen op The Bridge Kingdom, een romance-reeks die om ikweetnietwelkereden in mijn “te lezen”-stapel stond. Ik vermoed ooit eens aangeraden op een booktok ergens.
Twee boeken ver, en jazeker, ’t is in orde:
Het leven is goed als ge u kunt verliezen in romantasy. Two down, vier en een halve to go (die halve is wegens tussen nummer 3 en nummer 4 is er een nummer 3.5).
We zijn op het werk aan het werken aan een plan om dingen te doen. We zijn daar al een jaar mee bezig, en dat zijn stapels workshops en zeer veel mensen, en gebruikerstesten, en prototypes, en tekeningen, en concepten, en discussies, en presentaties, en verslagen, en interviews, en vanalles.
Het plan is om dat allemaal samen te vatten in een soort blauwdruk met ook wel wat er gedaan is, maar vooral wat er allemaal nog te doen is, en hoe dat de vertaling is van het harde werk dat er aan vooraf is gegaan.
Alles uitgeschreven kom ik voorlopig aan een kleine honderd bladzijden, en ’t is eigenlijk wel grappig als g’er bij stil staat dat dat allemaal dingen zijn die in het hoofd van het projectteam zitten — soms wat verdeeld, sommige stukken meer bij de ene dan bij de andere, maar in zijn geheel verspreid over al die hoofden — en dat we dat in een één document kunnen vatten, waar elke paragraaf van een paar zinnen de culminatie is van werk en nadenken en iteraties, soms maanden aan een stuk.
In een tijd waar zo’n document gewoon door AI uitgespuwd kan worden.
En ja, natuurlijk is er ook AI gemoeid met dat document: hoe ongelooflijk gemakkelijk is het om te kunnen zeggen “hier zijn een aantal beslissingen die we gemaakt hebben in de loop van deze week, kijk op welke onderdelen dit een effect heeft, leg mij voor wat er zou kunnen veranderen en laat mij beslissen wat ik waar aanpas” — en dat dat een half uur later resulteert in een nieuw document met op één plaats een grote aanpassing, op vijf plaatsen kleine aanpassingen, een risico-met-mitigatie bij in het risicoregister, een herformulering van een functionele vereiste en twee nieuwe niet-functionele vereisten?
Zeer gemakkelijk, ik zeg het u.
(Om dat mogelijk te maken, heb ik er wel voor moeten zorgen dat een heen-en-weerreis van gestructureerde website naar folders-met-markdownfiles mogelijk is, en dan ook van gestructureerde website enkele reis naar proper worddocument met inhoudstabel en werkende kruisverwijzingen en bijvoorbeeld ook alle secties met tabellen in landscape — maar dat geheel terzijde.)
Mijn boekenwebsite was ineens kapot een paar dagen geleden. Gelijk “uw domein is klaar voor een website” kapot, alsof alles weg was:
Ik was daar niet zo gediend van, een website die gelijk al twintig jaar of zo draait ineens weg zien gaan. Uiteindelijk was het ergens iets tussen een vals alarm van phishing en een gerechtvaardigd alarm wegens oude versie van WordPress.
Qu’à cela ne tienne, ik merkte het in het begin van een meeting, en tegen het einde van de meeting was de site alweer niet-onderscheidbaar van het origineel, met alle originele URL’s nog werkende, aan de praat.
Links de originele website (screenshot van archive.org), rechts de website zoals die er op het einde van de vergadering uitzag:
Wat de afbeeldingen niet tonen, is dat links een twintig jaar oude WorPress is, en rechts een statische website, gegenereerd door Hugo, op basis van gegevens die ik uit een databasedump en een uploadfolderdump heb gehaald.
Geen aanvaloppervlakte, geen aanvallen mogelijk, nem.
En dan heb ik ’s avonds en hier en daar de volgende avonden kleine aanpassingen gedaan links en rechts tot ik er content van was.
Het resultaat is nog altijd voor mij alleen, en doet precies wat ik wil en niet meer dan dat — maar ik kan er wel veel gemakkelijker mee spelen als ik wil dan toen het nog WordPress was.
Er is al jaren een interessante dynamiek aan de gang bij Wikipedia:
eerst de eeuwige klaagzang over “de buitenwereld” die niet weet hoe het er “bij ons” aan toegaat, en hele roedel editors die dan maar in de loopgraven kruipen en zich een vestingsmentaliteit aanpassen
dan de eeuwige klaagzang over het dalende aantal editors, min of meer samen met de eeuwige klaagzang dat het bijna allemaal witte mannen zijn
dan de eeuwige klaagzang over “Google pakt onze inhoud gratis af”
dan, bij sommigen, jarenlang klagen dat niemand lijkt wakker te liggen van de gebruikerservaring
…en dat niemand lijkt wakker te liggen van het alsmaar dalend aantal gebruikers
…en dat niemand het lijkt erg te vinden dat ze allerlei technische boten missen — zoals video bijvoorbeeld
…en dat er alsmaar meer en meer administratie aangenomen wordt bij de Foundation, en dat het alsmaar schaamtelijker wordt op wat voor berg geld ze zitten en hoe weinig ze er mee doen.
“Google Zero” was eventjes een heel doembeeld: wat gaat Wikipedia doen als ze niet eens meer in Googleresultaten zullen staan?
Alex Stinson had deze bijzonder boeiende reactie op de mailinglijst, die ik in extenso copieer. Lees en huiver.
For the last 9 months, I’ve been examining how civil society content should be showing up in AI search, and there is a missing perspective in our “we will build it and they will come” approach to Wikipedia. I don’t think we can wait for the big tech companies or European regulatory bodies to adopt a different idea of how RAG should work. Here is my take from what I have been engaging with in the AIO/AEO/SEO space:
Wikipedia doesn’t have content that is SEO/AEO optimized
Part of the problem, even if we did have an MCP server is that the models (at least in my tracking), are pushing many citations away from “factual” websites, towards “authoritative” websites. This authoritative content includes:
Expert original, analysis that makes strong claims based on facts (i.e. blog posts by authoritative companies or recently published ScienceDirect articles)
Content that has been updated recently, with the biggest “hot takes” (i.e. I have monitored a couple of prompt pools where citations shift to newer content after 2-3 months)
Content that helps users make a decision between different choices (i.e. review websites, etc)
To win in an AI optimization battle — its less about Wikipedia doing well in the keyword search indexes that led to our content being visible (which is why we have a reputation as a “fact checking” website) and more about “winning” in the criteria for what makes a good RAG citation — and our content format, is the exact opposite of the EAAT criteria:
Wikipedia is not authoriative, but rather points to other authorities
We ground our content in anonymity instead of named experts or instutional process/opinoin
We rarely do original analysis instead summarizing the experience and expertise of others,
Alot of our content is out of date, and self-aware of its gaps (i.e. maintenance tags), so also is likely to be undermining its own trustworthiness
All the data points to us being used, but without an official roundup we are all talking in the dark about different assumed reputation losses
RAG unlike Google Search Indexing, seems to be using Wikipedia for a fraction of a fraction of responses, favoring these other kinds of sources:
I have access to SERanking’s corpus of prompt monitoring across 5 models (ChatGPT, Perplexity, Google Models and they suggest that in May ~16% of prompts included Wikipdia, and in their most recent month (June), ~13% of prompts. SERankings corpus is probably the # 4 or 5 in commercial AIO data — so could have gaps.
Comparable “top” Websites, like Youtube, Reddit, and LinkedIn tend to represent a greater % of content (in the SERanking data pool nearly 30% of responses had a Youtube Video cited for instance)
Domain specific citation pools have pretty significant differences in “which” sources are being called, with Wikipedia doing well on some prompt pools: https://generativepulse.ai/report/
RAG/AI search optimization focuses more on intent than keywords, and we aren’t very effective at serving intent, and we don’t know where our optimization options are
What we need is an understanding of “which actual user reader behavior are we seeking to serve?”. In the past we were extremely lazy, because keyword search always delivered Wikipedia as “a first”. Now we need our content to be more optimized for the kind of user curiosity driving their use of a chatbot/search tool:
What percentage of prompts or AI searches are informational vs opinion forming? Are we even a competitor for grounding opinion based questions or only the informational ones?
How many of the interactions are two or three steps down a chain of more “specific” interactions with the chatbot and thus no longer need “general knowledge” information from Wikipedia, but rather the kinds of stuff that we rely on our citations to provide ?
How much are the AI companies optimizing for “sales” or “addiction” rather than for leading users to reliable content? (I was tracking a series of informational topics about food that (on ChatGPT and Google), kept wanting me to continue the conversation by inviting me to go to local hamburger restraunts). Do we even have a reasonable chance to be in those searches?
How much is geolocation forcing more and more responses into “local” sources rather than “global” websites? In one dataset I tracked, in Global South countries citations were overwhelmingly to Facebook and Instagram despite more authoritative academic, news and Wikipedia-type sites in the same searches from the UK.
We may need to radically change the “readable signals” on our content pages, meaning changing the Manual of Style, Editing Practices, and AI enabled enrichment.
If we are trying to market Wikipedia’s content into AI interfaces, we also can’t do what most AI optimization/marketing agencies would suggest: writing listicle/FAQ type content that closely matches the user-queries that folks are giving the IA models (i.e. analysis like: https://neilpatel.com/marketing-stats/trust-signals-ai-engines-reward-most/ ).
We would then have to experiment with other content types, that _no longer look like the encyclopedia_. Or we would need to be reconfiguring the Encyclopedic content to expose enrichments to paragraphs or sections within the encyclopedia that pretty radically change editorial assupmtions and our Manual of Style (i.e. instead of simple 1-2 word section headings, like “History” we may need intent-focused headings like “What is the history of [x topic]?).
If we want to compete in the shifting AI search landscape — we would need a lot more data from the Foundation on where we are succeeding or not, and then consider _radically different_ ways of exposing our content in terms of treating RAG systems as a user that needs correct paths to Wikipedia pages.
However, this doesn’t necessarily need to change the human reader experience , but would need to be about configuring the content (beyond an MCP server or Enterpise APIs) for an AI audience/consumer experience — which I haven’t seen addressed in any WMF publications or community conversations. Without a firm theory of “What kind of consumer is an AI search agent/RAG index?” and “How does our content need to serve that AI audience?” the editing community won’t be able to adjust its editing practices or weigh in on feature recommendations that make our content “AI useful”.
Een verre collega had een vraag. Ik denk er eerst wat over na.
Dan bellen we met mekaar, denken samen wat na, komen tot een vergelijk. Ik stel voor dat op papier te zetten.
Ik laat het wat berusten, de deadline voor het papier is morgennamiddag.
En dan schrijf ik laat in de nacht alsnog het voorstel, stuur ik het door, de verre collega is content, en we zijn een stapje dichterbij een meer ideale wereld.
Administatie en hiërarchie is soms een fantastische zaak: het is er om u te ondersteunen en de dingen te faciliteren en alles een structuur te geven. Soms is het dat ook niet.
Maar als dat soms het geval is, zijn er nog altijd projecten (op en naast het werk) om uw plezie in te vinden, ’t is altijd dat.
En kijk, ’t is woensdag, en woensdag is op de één of andere manier toch altijd een beetje een halve dag. En daarna is het bijna weekend.
Dinsdag was dit de stand van zaken kwestie van de gegevens van mijn grootmoeders voorouders:
Ik heb nog wat verder gezocht, nu taal (Pools, Yiddish, Russisch, Hebreeuws) of slecht leesbare documenten geen bezwaar mee zijn. En ahem ja, toch een aantal onverwachte dingen.
De eerste doorbraak was dit document:
Dit is het huwelijk van de grootouders aan moederskant van mijn grootmoeder. En behale dat er zowaar mijn over-overgrootvaders echte eigen handtekening staat uit 1875:
…staan er ook gewoon zwart op wit bruin op beige de namen van de ouder van de trouwers: hij is de zoon van Dawid en Sura, zij is de dochter van Josif en Frajdla.
Ik had vorige keer Ruchla Markus gevonden als grootmoeder van de grootvader van mijn grootmoeder, maar dat blijkt alsnog niet zo te zijn: bij drie verschillende huwelijken van hun kinderen worden ze als Iczek/Icyk en Fajga Zelman genoemd. Dus misschien is Iczek hertrouwd, of was er een vergissing van de administratie in het spel.
Ik kan ook bevestigen dat het Tenenberg is en niet Te(j)nsnberg uit een resem verschillende akten — niet in het minst uit de huwelijksakte van Fayvel Jarząbek en Dwojra Tenenberg zelf. Het document zelf heb ik niet gezien, maar er is een groep vrijwilligers die akten overschrijft en catalogeert en daar staat bij akte 7 van 1844 in Praszka:
Faywel Jarzabek vel Deutsch, 25, trader (handlarz), Kłobuck, son of Icyk Deutsch (deceased) × Fayga née Zelman, married Dwoyra Tenenberg, 23, daughter of Mordka Tenenberg (of Praszka, deceased) × Laia née Szaja; witnesses Mendel Ehrlich and Mendel Rozenfeld.
Ge leest het met mij: mijn over-over-overgrootvader Faywel was gekend als zowel Jarzabek als Deutsch. Blijkt dat het gezin onder twee namen ingeschreven staat: Deutsch (Dautsch/Daycz) en Jaczabek/Jarząbek. Icek was bakker in Kłobuck (geboren rond 1780–85), getrouwd met Fayga née Zelman; zijn vader was Jakub Deutsch, slager. Pawel/Fajvel (°1 oktober 1819 Kłobuck) is hun zoon; de akte noemt de vader “Jcyk Deutsch”. En vandaar dus die “vel Deutsch” in het huwelijk van 1844. (Wel grappig hoe heel Polen blijkbaar in die tijd hier en daar woorden Latijn sprak.)
Trouwens, de archieven leggen een familielegende te slapen: Fajvel zou burgemeester geweest zijn, maar nope, niet echt: zijn beroep in alle geboorteakten van 1845 tot 1862 is gewoon garncarz / pottenbakker, en hij is wel właściciel domu / huiseigenaar tegen 1862, en in 1879 koopman, maar da’s lang geen burgemeester, peisk.
The upshot, als ik alles bij elkaar zet, is dat de boom van hierboven nu dit geworden is (die Jakub Deutsch helemaal bovenaan is nog hard na te trekken, wel):
Dat is een enorm verschil met wat ik gelijk decennia lang vreesde, namelijk dat ik nooit verder ding kunnen raken dan wat mijn grootmoeder zich in 1984 herinnerde.
Als ik vergelijk wat ik in het begin van de dag had met op het einde van de dag, op Myheritage:
Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe hard ik houd van RedLetterMedia. Hun babbel over ouder worden en youtubers en alles — hit me right in the feels, yo.
There are colors that I want to show you, but I can’t. They exist in the real world. You probably saw some of them today, but I can’t show them to you on a screen. A digital photograph can’t capture them, and your screen can’t display them. No game you’ve ever played has contained them. Unless you have specialized equipment, they are entirely absent from the digital world.
Most of them are cyans. On screens we live a life starved of cyans. It is shocking when you see one in person. They seem unfamiliar and intense in an otherworldly way. I want you to experience that, but again, I can’t show them to you. Instead, I have to show you how to find them in the real world.
The biggest models in the world clearly score the highest on the Artificial Analysis Intelligence Index. Yet, Z.ai’s newest, GLM-5.2 (753B parameters, roughly 40B active), comes within just 4 points of GPT-5.5 and 9 points of Fable 5. Opus 4.8 and GPT-5.5 are proprietary and estimated to be in the 1-2T parameter range conservatively. If an open weight (MIT licensed) LLM can come so close to a closed weight model estimated to be 1.5 to 2 times bigger, it is clear that actual intelligence has plateaued significantly.
David Epstein, author of “Inside the Box: How Constraints Make Us Better,” said in an interview that in any area of life, “when options are really large” there’s a tendency to “back out of a decision or make a poor one.”
We're beginning a limited preview of the GPT‑5.6 series: Sol, our flagship model; Terra, a balanced model for everyday work; and Luna, a fast and affordable model. Terra has competitive performance to GPT‑5.5 while being 2x cheaper and Luna brings strong capability at our lowest cost.
We ask every major AI model the same charged questions about politics, economics, speech and society, many times over, with web search turned off. Each one shows up as a cloud: the full range of where it landed across every run. The result is a map of how the models actually lean, read from the model itself and not from what it pulls off the web.
Use the palette chooser to create a series of colors that are visually equidistant. This is useful for many data visualizations, like pie charts, grouped bar charts, and maps.
An international team of researchers has discovered a remarkable new spider species in the rainforest of North Queensland that spins an ingenious and powerful spring-actuated snare to catch a single species of ant—one ant at a time—in what they describe as "the ultimate specialization."
