De leegheid had weer eens toegeslaan — ik was relatief laat begonnen aan een presentatie voor een spreekbeurt morgen, en dan kwam Sandra thuis en hebben we maar iets om te eten besteld op de interwebs.

Het eten kwam toe, en Whatsapp gaf mij ineens een alert van een quizploegmaat met een foto van de locatie in de Geus van Gent waar hij zat.

Ack! Helemaal vergeten dat ik naar de quiz moest!

Ik was er nog juist op tijd, gelukkig. We hebben het niet zo slecht gedaan, we waren denk ik zevende op in de twintig, we zijn buiten bijna alle prijzen gevallen — maar we hebben wél een prijs gewonnen die we denk ik nog nooit hadden: we zaten klop op de schiftingsvraag. Op het nootje na ingeschat hoeveel cashewnoten er in een bokaal zaten!

We hadden al eens gewonnen, poule 2 gewonnen, poule 3 gewonnen, al meer dan een paar keer de meest gemiddelde ploeg geweest — alleen nog de prijs voor de voorlaatste ploeg hebben we nu nog te gaan.

Alles is om zeep, maar met de juiste combinatie van afleiding en bezighouden met andere dingen lukt het meestal wel om niet katatonisch in foetushouding in de hoek van de kamer te zitten.

Ik vind dat dat al telt als een overwinning in het leven.

De tijd dat ik een boek lees of op de tiktoks zit, denk ik niet na, en als mijn arm te moe is om mijn Kindle of telefoon voor mijn gezicht te houden, is er altijd de youtubes met eindeloos veel inhoud van dingen die het hoofd volduwen — wetenschap, geschiedenis, overzichten van de verschillende stati quaestionis in WH40K.

Maar nu waren er begot ineens duuzd muggen in ons huis! Niet in de slaapkamer waar de venster altijd openstaat, maar gewoon in de living! Ik was op mijn gemak, dacht ik, aan het doomscrollen en tegelijk aan het (laten) programmeren en aan het inventariseren en klasseren, en waar dat normaal gezien genoeg zou zijn om mijn hoofd te vullen: neen, wegens muggen die mijn flow onderbraken.

Bah!

De katten hadden de laatste overlevende plant in de plantenbak achteraan uitgegraven en ze was ten dode opgeschreven, helaas.

Ik heb er alle pepertjes afgehaald:

En dan heb ik ze op een bord gelegd en in de warmhoudoven gedroogd:

En dan in de vijzel grof gestampt:

En dan wat neutrale olie op het vuur gezet, twee halve tenen look in gesmeten, zeer fijngesneden sjalot in laten karamelliseren, look weer uitgehaald, en de olie op de pepers gegoten:

Het zal zijn om rap op te gebruiken. Zeer lekker, bijzonder zeer pikant ook.

Iemand vroeg mij op het werk of ik eens een oog wou slaan op iets dat hij gemaakt had. Ik heb dat gedaan, een lijst van suggesties doorgestuurd, en die mens was daar content mee.

Zo werd het alsnog een dag met een klein gelukje. Om de week af te sluiten.

Een mens haalt zijn arbeidsvreugde waar hij ze kan vinden!

Ik heb vanavond tot diep in de nacht gewerkt aan een geloofwaardige manier waarop een groep mensen van zeer zeer lang geleden zou kunnen omgegaan zijn met het overleveren van hun collectief geheugen, in een wereld waar er geen schrift is en waar de groep uit zijn aard zelf zowel heterogeen als extreem syncretisch is.

Ik ben redelijk content over de oplossing. Het is ook een ding dat moest ingebed worden in een veel uitgebreider universum, en dus is het een soort wave function collapse waar ik mijzelf niet mag vastrijden.

Impro-achtig en al.

En ook wel sic transit gloria mundi. Ik moest slash wou het volgende doen:

• vectorieel dingen tekenen
• dingen bepotelen op pixelniveau
• een tekst exact layouten

Het vectorieel dingen doen, heb ik in Figma gedaan. De dingen bepotelen op pixelniveau heb ik wegens op dat moment enorm trage computer in Affinity gedaan.

En dan ging ik InDesign opentrekken om mijn al bij al eenvoudig document te maken, waarbij ik daarna wat pixelfiltergedoe op de gelayoute tekst zou doen, en dan zag ik dat ik begot InDesign niet meer staan had, maar toen ik op weg was naar Creative Cloud Desktop bedacht ik ineens dat ik dat document ook gewoon in Affinity zou kunnen doen, in de Layoutmodus die naast Vector en Pixel staat.

Zo gezegd, zo gedaan:

…maar dat is dus wel langzamerhand het einde van Adobe, bedenk ik. Zijn er nog enorm zeer veel casussen te bedenken waar ik écht specifiek dure Adobe nodig heb? I dunno.

Terug aan de computer, inspiratie opgedaan in Korea, hopla! Vergelijk links (vóór) en rechts (na).

En nóg duizend ideeën jong!

Valies: uitgepakt.

Katten: alletwee content om ons terug te zien, heb ik de indruk. Ze zien er niet zo enthousiast uit, maar toch:

Werk: herbegonnen.

Geveltuin: niet overleden. En de zelfuitgezaaide blauwe lobelia is nog wat meer uitgezaaid.

Ik ben ook naar het hospitaal geweest om een Vervelende Situatie die al sinds dag 5 van van de reis aan de gang was recht te laten zetten. Dat werd wel tijd.

Allez hop, morgen weer werken.

Verwelkomd door België op zijn meest Belgisch in Brussel:

…en door de pepers in den hof die het al met al relatief overleefd hebben:

…en zo zit het er op. Taxi naar de luchthaven, een laatste tteokboki, vliegtuig naar China.

Tién uur tussen vliegtuigen en geen goesting om de trip over en weer naar het stadscentrum te riskeren, dus hebben we onze tijd in een luchthavenlounge doorgebracht.

Ook een belevenis, al was het grappige en de novelty van ‘alles is hier gratis’ er na een uur of zes wel echt af.

En dan het vliegtuig op en niet geslapen wegens echt zeer ongemakkelijke stoel met weinig plaats.

Niet eens “bijna thuis” in de zin dat we helaas bijna weer in België zijn maar wel in de zin dat het hier allemaal zeer vertrouwd aanvoelt.

Een zeer fijne stad, Seoul. We zijn eerst koffie gaan drinken in een boekenwinkel, en dan boeken gaan lezen op een eiland. Gewoon op mijn rug op een bank met een boek en vogels op de achtergrond (Grijze koolmees, Bruinkopdiksnavelmees, Glanskop, de onvermijdelijke Bruinoorbuulbuul, Zangbrilvogel en de alomtegenwoordige Oosterse ekster en Oosterse tortel, weet mijn telefoon mij te zeggen).

Een indrukwekkende voetgangersbrug overgestoken, een kattenbrolwinkel binnengestapt en wonder boven wonder niets gekocht, en dan Japans gaan eten:

Daarna zijn we naar de dochters afgezakt die in een beestencafé zaten. Een beetje zielig, beesten die eigenlijk niet voor menselijke contacten gemaakt zijn, maar ja. Wel eens wijs om een hyrax op uw schouders te hebben of een stokstaart in uw schoot.

Daarna naar een vergezicht getrokken maar uiteindelijk niet gebleven voor de hele zonsondergang.

Rap over en weer slaapplaats, iets ahem gezond gaan eten, en valiezen pakken. Morgen vlieger!

Laatste stuk reis voor we vertrekken! Terug naar Seoul met de bus — maar eerst nog een laatste gezond ontbijt geregeld:

Ik was bijzonder content met mijn bingsu met verse bosbessen, en bijna even content dat ik Sandra’s croissantwafels met processed cheese niet had.

Busreis van een kleine drie uur gedaan, en hoppa Seoul!

Na een paar andere steden gedaan te hebben: de hoofdstad blijft toch een ander paar mouwen, qua atmosfeer en grootstadzijn.

We hebben koreaanse barbecue gedaan, en dan karikaturen laten tekenen:

En rondgelopen en geshopt en brol gekocht en gedronken op straat en in affronten gevallen.

Morgen nog één dag.

Er was ongetwijfeld wél nog veel te doen in Jeonju, maar we hebben het allemaal.wat aan ons voorbij laten gaan. Sandra en ik zijn ’s morgens nog eens tot bij een resem beschilderde huizen gewandeld:

De ene schildering was al professioneler dan de andere, maar het had wel iets, zo een hele wijk vol gewonemensenkunst. En waar ook mensen gewoon in wonen, natuurlijk.

Daarna zijn we de berg afgedaald en op het gemak iets gaan zoeken om te eten. We wisten niet echt iets, en dus zijn we maar iets niet-toeristisch binnengestapt. Atmosfeer refter met TL-buizen. Géén kaart. Geen keuze. Geen andere taal dan Koreaans.

Zeer letterlijk twintig kleine schoteltjes met allerlei (onder meer chewy halfgedroogde minivisjes), twee kommen rijst, een hotel kom stoofpot van vlees met tofu en een grote kom visstoofpot.

Het was uitstekend goed. Dat en drank, voor twee personen, was 12,5 euro. Elke dag maak ik mij de bedenking dat Koreanen die naar België komen wellicht omvervallen van onze prijzen.

Serieus: een taxirit van een half uur kost hier ook maar iets van een euro of vier vijf. We zijn met de taxi naar een activiteit gegaan die ik nog altijd niet goed begrijp:

Een soort gokart voor veel kleinere mensen dan wij op de treinsporen, een paar kilometer bergop, en dan dezelfde weg terug bergaf. Euh ja.

Afijn. We zijn dan met ons allen een bingsu gaan eten in het hotel, en op het dak van het hotel naar de zonsondergang gaan kijken:

We hebben het bijna al allemaal gedaan, wat er hier te doen is: het dorp op en neer gelopen, de bergen in, musea gedaan, en ’s avonds naar de cinema geweest!

Interessant om de koninklijke portretten te zien, wetende dat ze nageschilderd worden als de vorige nachildering er te oud begint uit te zien. Het is hier echt altijd tussen oud en nieuw en Disneyificatie en traditie.

Veel schone en wijze dingen gezien, wel.

En ook een markt met wel heel gespecialiseerde winkels: alleen maar rieten dingen! Alleen maar kleine tafeltjes! Alleen maar stokjes om presumably iets koon-achtigs mee te doen! Alleen maar massieve plastiekzakken vol gedroogde pepers!

Drie uur bus vandaag, en dus niet veel anders gedaan. Meer dan degelijke bus wel, en het landschap blijft uniform indrukwekkend.

De eerste kennismaking met Jeonju was het busstation en omgeving, en dan zijn we te voet en met de bus en nog eens te voet naar ons hotel gegaan.

Het hotel blijkt naast de hoofdattractie te liggen, en de vraag van de meneer aan de receptie over hoeveel mensen er in elle kamer sliepen, was te begrijpen als we in de kamers kwamen: er is begot ruimte voor meer dan vier man!

We kijken ook recht op het traditioneel dorp uit ons venster:

Jeoju is bibimbap, dus die hebben we dan maar ’s avonds allemaal samen gegeten.