Vorig jaar is het faliekant afgelopen, het plannen van de vakantiedagen. Het hele jaar was ik aan het wroeten en schuiven met dagen, tot ik uiteindelijk na de zomer bijna al mijn dagen over had, en dat ging ik dan proper verdelen, maar er kwamen alsmaar dingen tussen en résultat des courses was dat ik zo ongeveer heel december thuis was, wat wel wijs was maar ook helemaal niet wegens eigenlijk écht niet het moment.

Dit jaar wordt anders! Voorlopig heb ik dit al vastgelegd:

Volgende maand een paar dagen vrijaf, dan een dag met het werk op bezinning, en dan een feestdag. In april twee keer een week vrij genomen. In mei naar een conferentie en dan op vakantie naar Frankrijk. In juli de Gentse Feesten en dan een week recup erna. Twee weken in november, twee weken in december.

Ik heb nog wat dagen over, maar het is in ieder geval toch al relatief proper verdeeld. Het zal dit jaar niet heel december zijn.

Het enige dat ambetant is, is dat de tijd echt wel enorm hard voorbijvliegt. Werken met mensen die niet 5 dagen op 5 werken, en werken met mensen in een andere tijdzone, dat doet erare dingen met uw hoofd en uw planning.

Het was al immens lang geleden, maar ik ben nog eens naar een quiz geweest. We hebben niet eens slech gespeeld, maar er waren veel andere ploeger die beter waren. Het is wat het is.

Ik was wel content dat ik de Straat van Torres herkend had, maar de vraatg was helaas de Baai van Carpentaria.

Volgende keer nog eens. (Ik zeg niet meer “volgende keer beter”, want een mens moet realistisch blijven.)

Niet goed, veronderstel ik. Of juist wel?

Ik heb gelijk het hele weekend door, hier en daar, nu eens een half uur en dan eens twee drie uur aan een stuk, voor het werk gewerkt.

En niet eens uit laatsteminuutpaniek wegens procrastinatie, maar gewoon omdat ik goesting had. Het is voor het eerst in lang dat ik een realistisch echt langetermijnperspectief zie — misschien vandaar.

Ik rechterklikte per abuis op een icoon in mijn startmenu, en kijk nu:

Een grappig nieuw dingetje dat ik nog nooit gezien heb, maar dat eigenlijk echt wel handig is: ik kan het icoon naar links en naar rechts verzetten, maar er is ook expliciet een optie om het helemaal vooraan te zetten.

(En ja, drag & drop werkt ook, maar dit is veel minder fiddly en keyboardvriendelijker.)

Ik teken zo enorm graag met dikke stiften, ge kunt u dat moeilijk inbeelden. Nog het allerliefste op een whiteboard, daar kan ik dingen uitwissen.

Ik zou eigenlijk ten allen tijde een whiteboard in de buurt willen hebben. Of grote bladeren papier. En dikke stiften in duuzd kleuren.

Ik vond dat vroeger altijd een rare term, “analyse”. Zoiets dat andere mensen doen, mensen die consultant zijn of zo.

Maar als ze mij vroegen, vroeger, wat ik het leutigste vond op het werk, dan was het: begrijpen wat mensen nodig hebben, en dat dan kunnen verwoorden zodat het gemaakt kan worden.

Vertaler spelen tussen mensen. In het diepe eind van een problemenzwembad gesmeten worden, spreken en lezen en doen tot ineens het licht aangaat in mijn hoofd, goed nakijken of ik het wel echt begrepen heb, dan zoeken naar wat het probleem is, wat er nodig is, hoe iets zou kunnen helpen, waar er een duw kan gegeven worden aan iets om het beter te maken — en dan dat proberen verwoorden voor mensen die het in de praktijk kunnen uitvoeren.

Blijkt dat dat gelijk analyse is.

Ik doe echt niets liever, denk ik, dan luisteren naar mensen die het beter weten dan mij op één reeks vlakken, en dan dat overbrengen bij mensen het beter weten dan mij op een heel andere reeks vlakken. En ik weet juist genoeg van de twee kanten om de twee te kunnen vertalen.

Het leutige is ook dat het allemaal redelijk verschillend kan zijn: de ene keer een manier om een procedure in mekaar te steken, de andere keer hoe complexe bestellingen proberen zo eenvoudig mogelijk maken, of kijken hoe een redelijk diffuus en fuzzy iets naar een proper gestructureerde reeks modellen kan omgezet worden.

Vandaag was het de hele dag leutig: een offerte-achtig iets nalezen, babbelen over hoe meertaligheid zou kunnen aangepakt worden ergens, kijken naar dataconversie, en opleidingen plannen. En dan nog een infovergadering op het einde van de dag, en ’t was gelijk dat het maar een uur of twee werkdag was geweest.

Morgenochtend een korte meeting om wat informatie te verzamelen voor een anders soort project, gisteren was het ook al een fijne dag met brainstormen over informatiearchitectuur, ’t kan bijna niet op.

Dingen die ik niet had verwacht, en die dan ineens toch blijken te kunnen. Dingen die helemaal vast zaten, die dan ineens niet meer vast blijken te zitten. Rollen die niet helemaal goed ingevuld waren, die dan alsnog anders gaan ingevuld worden.

Ik ben meestal tegelijkertijd nogal gelaten in de zin van “het is wat het is”, terwijl ik in mijn hoofd tegen de muur bonk van frustratie, terwijl ik eigenlijk ook tegelijkertijd “hey, ’t is bijna weekend” zeg vanaf maandagmiddag, terwijl ik ook tienduizend ideeën heb om dingen anders en beter te doen, terwijl ik tegelijk zó hard fuck it denk, terwijl ik zelfs in het midden van de nacht plannen smeed terwijl ik er ook geen halve minuut van wakker lig — maar kijk, ik was enorm aangenaam verrast.

Ik heb goed nieuws gekregen, en ik heb goed nieuws kunnen geven. Dat maakte me helemaal blij, hoezee!

Ik was op de tiktoks aan het scrollen en ik kwam iemand tegen die ik ken van op het internet. Niemand echt bekend, wel iemand die ik al een tijd buiten de tiktoks volg. Iemand uit Frankrijk, waar ik nog nooit ook maar een half woord mee gewisseld heb, maar die ik eigenlijk echt bewonder.

Ik wist niet eens dat ze een tiktokaccount had, en dan zag ik ze, met iets dat ze minder dan vijf minuten geleden had gepost.

In tranen. Bottom line: het zou beter zijn als ik er niet meer zou zijn.

Niét gespeeld. Op een account met een zeer klein handvol volgers, die ik daarnet voor de eerste keer zag.

Ik heb gereageerd, maar ik weet ook niet wat ik best zeg. Ik hoop dat ze niets onherstelbaar doet. Wat een miserie, zeg. Wat een miserie.

Zoals meestal bij bijna alles, had ik geen goesting om te gaan. Ik lag in de zetel en het plan was te verhuizen naar mijn bed, maar ik had een optreden van de fantastische Guido Belcanto gekregen als cadeau en dus vandaar.

Het doet alsmaar raarder, gaan kijken naar dingen die ik ook vroeger al goed vond. Dat wil tegenwoordig zeggen dat we in zalen met alleen maar oude mensen zitten, en ik blijf dat confronterend vinden.

Ik heb nog nooit een minder dan fantastisch concert meegemaakt van de man, maar gisteren was het bijzonder fantastisch. Nieuwe dingen, oude dingen, en uit volle borst meegezongen met de bisnummers. Wat een fijne mens, ook, en wat een uitstekende band.

Maandag ga ik naar het werk met dit in mijn hoofd:

Ik zat voor mijn computer en ik had een stapel dingen die ik had kunnen doen. Waarvan ik dacht dat ik ze eigenlijk eens zou moeten doen.

Serie kijken.

Spel spelen.

Boeken lezen.

Ding programmeren.

Tekst schrijven.

En dan deed mijn computer raar en moest ik hem heropstarten en dat duurt altijd een uur, en dan heb ik mij gewoon in de zetel gelegd, ben ik maar aan dat “serie kijken” begonnen, gemerkt dat ik eigenlijk geen goesting had en begon ik verder te lezen aan een boek, gemrekt dat ik daar ook geen goesting in had, en ben ik dan maar — ondertussen met een kat op de schoot — in slaap gevallen.

Eigenlijk moet ik helemaal niets, heb ik tegen mezelf gezegd. Eigenlijk kan ik gewoon in mijn bed blijven liggen of in de zetel.

De enige manier om niet elke dag in foetushouding op de vloer te liggen, is onredelijk positief te blijven.

Ik herinner mezelf daar regelmatig aan. Het werkt met wisselend succes.

Een X is een page en dat bevat mogelijk een Y, een Y bevat minstens één Z.

Bewerk dat met Wagtail en ge denkt, ik ga daar allemaal inlines van maken, dat komt wel in orde — heluur, confituur. ’t Loopt in de soep wegens niet weten wat of hoe en alles.

Als X een page is, kunnen we dan Y ook een page maken? Zeker dat, maar dat is overkill. En dus is Y nu een snippet, maar dan wel een snippet op steroïden wegens een stapel mixins die er meer een page dan een snippet van maken. En wat shenanigans om na een edit op de page terecht te komen in plaats van in de lijst van snippets, en een tabje op de page om een lisjt van snippets te tonen, en dan Z inlinen op de de Y-snippets en iedereen content, hoezee!

Ik was meer dan gemiddeld content toen het gisterenavond deed wat ik verhoopte dat het zou doen.

Het komt alsmaar dichterbij, alsmaar dichterbij. Eén dezer gaan we voor écht binnendeuren hebben hier en daar!

Read ‘em and weep, in ’t zwart waar de nieuwe deuren komen, in ’t rood deuren die nog moeten komen, in ’t groen de ene deur die we niet gaan vervangen of nieuw plaatsen.

Er was een beetje verwarring, in de zin dat de opmeters dachten dat deur 2 de deur tussen de inkom en de keuken was in plaats van de deur tussen de inkom en de wc, maar ’t is in orde gekomen.

In essentie is het grootste dat er nog moet gebeuren in ons huis die binnendeuren en dan de voordeur. Dan mag het wat mij betreft eigenlijk wel gedaan zijn.