Ik mag nog eens een expert review doen, allez hop. Een tijdsbudget van vier uur om te kijken naar iets en er mijn gedacht over te geven op mijn eigen, en dan later nog eens vier uur om met een paar mensen rond een tafel die ook al op hun eigen hetzelfde gedaan hadden te overleggen.
Ik denk bij die dingen altijd dat iedereen wel dezelfde inzichten zal hebben als ik, maar dat blijkt vaak ook wel mee te vallen, en dan is de discussie zelf ook weer verhelderend.
Het was deze keer niet anders: ik had eigenlijk redelijk rap een idee van wat er anders en beter kon, en toch ook wel hoé het anders en beter kon. Benieuwd wat de anderen zullen denken.
Soms zou het handig zijn dat het overal zo eenvoudig zou zijn: even goed napeizen, eens samenzitten met andere mensen die dat ook gedaan hebben, en dan hop vooruit met de geit.
Helaas, tussen droom en daad staan geplogenheden in de weg en praktische bezwaren. (En ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren, en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat, al is dat hier munde van toepassing.)
Maar serieus, hoe fantastisch zou het kunnen zijn om altijd gewoon te kunnen gáán, als ge weet wat er moet gebeuren? Rekening houden met andere ideeën is nul probleem, maar wat als ge weet dat die andere ideeën gewoon verkeerd zijn?
In 2007, a small team at Yahoo! briefly changed how we program the internet. This is their story. Ik weet nog precies hoe ik ernaar keek en de toekomst zag. Fantastisch ding.
I propose a different story. The great shift in English prose took place in the sixteenth and seventeenth centuries, probably driven by the increasing use of writing in commercial contexts, and by the style of English in post-Reformation Christianity. It consisted in two things: a ‘plain style’ and logical syntax. A second, smaller shift has taken place in modern times, in which written English came to be modeled more closely on spoken English.
Somewhat to my surprise, I decided to keep a journal of my hundredth year. I’ve started journals before, at various points in my life, but the urge never lasted more than a few months. This time, I have a motive. Since 1958, I have been writing for The New Yorker, which, like me, was born in 1925.
Quake Brutalist Jam III is a megalithic community project more than a year in the making. It features an entirely new arsenal, a set of new monsters, new powerups, and a complete visual overhaul of Quake’s existing roster. The community came out in force, producing an unprecedented 77 maps, pushing the limits of the Quake engine to bring the oppressive, gritty, and beautiful aesthetic of brutalism to life.
As an aspiring builder, I sought out a way to keep coding while not at home. Thanks to some Claude-assisted research and troubleshooting, I can now code via the terminal on my phone anywhere at anytime via “Doom Coding” (think Doom Scrolling but more productive).
After this 5-minute setup guide, you’ll be able to “doom code” anywhere you have Internet connection.
Animal Diversity Web (ADW) is an online database of animal natural history, distribution, classification, and conservation biology at the University of Michigan
Vehicle theft remains a persistent and costly challenge for law enforcement and communities alike. Despite traditional methods like surveillance, eyewitness accounts, and GPS tracking, recovering stolen vehicles can be slow and often unsuccessful. Increasingly, investigators are turning to new technological solutions to tackle this issue.
Het is wel wat, ik dacht hoho hier zit nog druivensap in de frigo let me dump that in a liter glass with ice and chug it en dan bleek dan het een halve liter Soju van 20° alcohol was en ik dénk dat ik nu in mijn bed ga kruipen.
Het moet gezegd: het is er ook een perfect dag voor: koud en donker en al. Vanmorgen was het een half uur op de velo om naar het werk te geraken door de sneeuw en de gladdigheid, vanavond viel het gelukkkig allemaal wat beter mee, maar ik heb behalve dat ik gelijk zat ben van één drank ook gewoon goesting om in mijn bed te gaan liggen.
Dit was trouwens toekomen op het werk, ik moet u niet zeggen hoe glad het was:
Om de paar jaar kijk ik nog eens met verse ogen naar de Gilliets in mijn stamboom. Aanleiding deze keer was een mail van een verre achternicht in Glasgow (de kleindochter van een zus van mijn overgrootmoeder).
Ik kreeg die mail, geraakte wat in gesprek, en als het op stambomen aankomt, blijven die dammit! Gilliets altijd op zijn zenuwen werken.
Waar we waren gebleven: ik had ondertussen 23 jaar geleden stapels Gilliets met elkaar kunnen verbinden en twee grote groepen gemaakt. Fast forward met allemaal geaborteerde pogingen om allerlei bij elkaar te krijgen:
Ik had drie jaar geleden wat extra Gilliets gevonden, en vastgesteld dat ik met drie takken zat die mogelijks in mekaar zouden kunnen geschoven worden:
mijn gegarandeerd zekere voorouder Philippe Gilliet (gestorven vóór 1808) en zijn afstammelingen met deels drukkerijachtige beroepen en deels beenhouwerachtige beroepen
Dominicus Alexius Gilliet (gestorven vóór 1812) en zijn afstammelingen, met ook deels boekachtige beroepen
een Philippe Joannes Gilliet geboren in 1757, zoon van een andere Philippus Gilliet en met een stapel broers en zussen
De droom blijft natuurlijk om deze Gilliets te verbinden met de Gilliets die van Carolus Gilliet (geboren kweetnietwanneer en overleden kweetnietwanneer) afstammen.
Weeellll… De samenvatting is dat ik dit had, afstammelingen van mijn verste voorouder-Gilliet, Jacobus:
En dan een stapeltje afstammelingen van Dominicus Alexius Gilliet:
Allerlei circumstantial evidence van beroepen en namen en zo, maar, met een beetje een uw hoofd scheef houden en uw ogen een beetje toegeknepen:
Philippe Gilliet heeft een zoon met de naam Dominicus Franciscus (geboren op 17 juli 1744 in de Sint-Pietersparochie). Dominicus Alexius is in dezelfde parochier geboren en er getrouwd in 1771. Als het dezelfde mens zou zijn, zou hij 27 jaar oud zijn, wat een normale leeftijd is bij een huwelijk.
Dominicus Alexius trouwt in 1771 met Marie Thérèse Inghels. De zus van Dominicus Franciscus’, Maria Joanna Gilliet, trouwt met Joannes Enghels (één van de vele manieren waarop die achternaam geschreven wordt). Het is niet ondenkbaar en het is ook absoluut niet de eerste keer dat een broer/zus met een zus/broer trouwt in mijn stamboom.
Ik heb geen overlijden van Dominicus Franciscus; Dominicus Alexius is overleden vóór 1798 (hij is “feu Dominique” bij het huwelijk van zijn zoon Jean Joseph). Ergens voor zijn 54 overlijden is niet ondenkbaar, maar ik heb helaas geen document waar zijn ouders op staan, en ik vind geen overlijdensakte.
Dominicus Alexius geeft zijn dochter de echt niet voor de hand liggende naam Philippina. Het is niet onlogisch ze de naam van haar grootvader krijgt.
De huwelijksakte van Dominicus Alexius en Maria Theresia Engels (Yngels, Enghels, Inghels, …) heeft als getuige Philippe Gilliet (en Maria Francisca [De] Gomme, da’s 100% zeker de moeder van Maria Theresia).
Het zou écht enorm toevallig zijn als er in de Sint-Pietersparochie twee Dominique Gilliets zouden rondlopen met een Philippe Gilliet als vader, en twee kinderen-Gilliet toevallig met twee kinderen-Enghels zouden trouwen.
Kan het nog dat het twee aparte mensen zijn? Mmmmmischien. Zeer misschien. Ik heb een lijst van alle Philippen Gilliet en er is er maar één die volwassen was in 1771 en dus getuige kon zijn van het huwelijk van Dominicus Alexius, en da’s de Philippe Gilliet die de vader is van Dominicus Franciscus: Philippus Joannes Gilliet (°1757) is de broer van Dominicus Franciscus, is niet alleen te jong om getuige te zijn, maar ’t zou raar zijn om zeer toevallig de getuige te zijn van een andere Dominicus die geen familie is. De enige andere Philippus in de buurt is geboren in 1773.
…I’m going to call it: Dominicus Alexius Gilliet en Dominicus Franciscus Gilliet zijn één en dezelfde persoon. Dat wil dus zeggen dat ik nu deze boom heb:
Met den enen heb ik dan maar de dopen van de twee Inghels opgezocht — ’t is ook al meer dan twintig jaar dat die mij opvielen, alletwee met een Gilliet getrouwd, maar ik had ze tot nog toe niet sluitend met elkaar verbonden. Nu wel, dus: Joannes Josephus en Maria Theresia, respectievelijk geboren op 18 maart 1748 en 1 oktober 1750 (die 7ber is een schrijffout, staat tussen 30 september en 3 oktober in het register):
Ik zweer op mijn communieziel dat ik elke letter die met geel aangeduid staat op deze voor het grootste deel geblurde screenshot zelf geschreven heb, en niét door een AI heb laten maken of zelfs maar structureren:
GPTZero zegt dat álles op dit scherm van AI zou komen. Maar allez gast. Néén. Let-ter-lijk alles met de poot geschreven op basis van notitities die ik op mijn telefoon had geschreven.
Ik heb er geen enkel probleem mee om het te zeggen wanneer ik mijn lokale AI iets heb laten doen, maar hier was het dus niet het geval. Dedju.
Adventure 751 has been, by my reckoning, the most sought-after variation of Crowther/Woods Adventure. It was generally available on the online portal CompuServe from nearly the beginning of the service and it disappeared when they shut down their games in the 90s. Arthur O’Dwyer started a web page in 2016 (with semi-regular updates!) dedicated to hunting down a copy.
To finish off a wild 2025 in game preservation, Arthur O’Dwyer announced the game has been found (by LanHawk, a regular amongst the comments here) and is playable.
Key Takeaways:
Let AI write the JSX, but you still need to understand the fundamentals: semantic HTML, defaults like type="submit", ARIA, and keyboard behavior if you want your components to be correct and reliable.
La Ville de Paris et la FNAC ont organisé au printemps 1970 un concours de photographie amateur visant à produire une couverture photographique exhaustive du territoire parisien, découpé en un quadrillage de 1755 carrés de 250 mètres de côté. 15 000 candidats se sont inscrits et 2 800 d'entre eux ont remis un dossier complet.
Ces photographies ont ensuite été données à la Bibliothèque historique de la Ville de Paris, qui les a numérisées et organisées en un fonds, disponible sur leur site web.
Le site sur lequel vous vous trouvez permet de voir d'un coup d'oeil toutes les photos d'un carré, avant de consulter les versions haute définition sur le site de la Bibliothèque historique de la Ville de Paris. Vous y trouverez 30 225 photographies numérisées de 6918 candidats.
One long-held belief among tech bros has been the absolute confidence that 3D printers would, at some point, disrupt. Exactly what they would disrupt wasn't 100% clear. Disruption, in Silicon Valley parlance, is less a specific outcome and more a vibe—a feeling that something old and profitable will soon be replaced by something new and unprofitable that will somehow make everyone rich. A common example trotted out was one of my favorite hobbies: tabletop wargaming. More specifically, the titan of the industry, Warhammer 40,000.
It’s delusional to think that there’s a good icon for every action if you think hard enough. There isn’t. It’s a lost battle from the start. No amount of money or “management decisions” is going to change that. The problems are 100% self-inflicted.
Celebrating 44 years of continuous music videos. MTV Rewind brings back 24/7 music television streaming classic hits from the 80s, 90s, and 2000s.
Free 24/7 music video streaming. Zero algorithm, just random discovery like MTV used to be.
The vintage commercials (Blockbuster, GAK, Mentos) are part of the experience – not real ads, just pure 90s nostalgia.
No login, completely free.
Pavlo doet elk jaar een recap van databases in het afgelopen jaar. Ik weet niet of ik het spijtig vind of niet dat dit specifiek mij eigenlijk helemaal niets meer kan schelen. 🙂
The London trial came after a jury in New York last year found Spacey not guilty of molesting actor Anthony Rapp in 1986.
Spacey denied all charges, and described the allegations against him as a "stab in the back." His defense was that he was a "big flirt" who had consensual flings and made what in retrospect was a clumsy pass, he said, at someone whose interest he'd misread.
Spacey's defense lawyer argued that it was "not a crime to like sex, even if you're famous … and it's not a crime to have casual sex."
I had to give him a bit of a reality check. I looked him in the eye over Zoom and told him that in the Netherlands, if you can't finish your work by 5 PM, it doesn't mean you are dedicated. It means you are inefficient or understaffed. I told him I am neither.
I turn 20 in January, and the world looks very strange. Probably, lots of jobs will be gone soon. Probably, the smartest thing alive will no longer be human. Probably, things will change very quickly. Maybe, one of those things is whether or not we’re still here.
This moment seems very fragile, and perhaps more than most moments will never happen again. I want to capture a little bit of what it feels like to be alive right now.
A recently discovered large hilltop settlement could challenge the theory that the Vikings built the first towns in Ireland, a researcher has said.
Dr Dirk Brandherm and his colleagues have identified more than 600 suspected houses in the Brusselstown Ring making it, to date, the largest nucleated settlement ever discovered in the entirety of prehistoric Britain and Ireland.
The calendar turns, and once again a lively procession of books, images, films, and music leaves copyright behind and steps into the ever-growing public domain! On this year's Public Domain Day (which falls each January 1st) we welcome, in lots of countries around the world, the words of Wallace Stevens, Thomas Mann, Hannah Arendt, and Albert Einstein, and in the US a bevy of brilliant books including William Faulkner’s As I Lay Dying, Langston Hughes’ Not Without Laughter, Agatha Christie’s The Murder at the Vicarage, and, in their original German, Robert Musil’s The Man Without Qualities and Hermann Hesse’s Narcissus and Goldmund.
Om de zoveel tijd kom ik een spel tegen waarvan ik denk: moet! ik! dan! kopen! als! het! uit! komt!
C-Beams is alvast gewishlist op Steam, want het tickt gelijk allerlei mogelijk boxen in mijn hoofd (te beginnen met de naam — Blade Runner wahey!), en verder hoe het er uitzien en wat het doet. Én dat er een devlog is en dat het onafhankelijke gewone mensen zijn die het maken.
This 1,600-year-old poem has never been replicated in English, because it would be virtually impossible.
"The Star Gauge (Chinese: 璇璣圖; pinyin: xuán jī tú), or translated as "the armillary sphere chart", is the posthumous title given to a 4th-century Chinese poem written by the Sixteen Kingdoms poet Su Hui for her husband. It consists of a 29 by 29 grid of characters, forming a reversible poem that can be read in different ways to form roughly 3,000 smaller rhyming poems. The outer border forms a single circular poem, thought to be both the first and the longest of its kind.
The Star Gauge consists of 841 characters in a grid. The original was described by contemporary sources as shuttle-woven on brocade. It was composed by Su Hui during a time when East Asian Mādhyamaka was one of the predominant philosophical schools in the area.
The outer border is meant to be read in a circle. The grid is known as a palindrome poem, and can be read in different ways to generate over 3,000 shorter poems, in which the second line of every couplet rhymes with that of the next. The largest set of such poems are 2,848 four-liners with seven characters per line. In the image below, the maroon grid is made up of 32 seven-character phrases. These may be read in certain patterns around the perimeter, and in other patterns for the internal grid. Other poems can be formed by reading characters from the other colored sections."
I traded a friend for this beat to crap 1969 Fender Rhodes Piano Bass and I’m going to bring it back to its former glory to keep in the shop. Definitely one of the most rags to riches repair I’ve done so far—but worth it in the end.
Just how stable is Riven? It is well known that Gehn’s unorthodox writing methods invariably produced ages that eventually fell apart, and Riven in particular is demonstrably close to its inevitable collapse. But do we see any symptoms of this in-game? Besides the endings, Riven appears perfectly normal to an untrained eye. But what if we look closer? What if there are anomalies in plain sight that we simply never noticed before?
Imagine a goal you have: walk 30 minutes a day, or lose 25 pounds, or write and publish a book. Doesn’t matter what; for now, just imagine one.
Got it?
Now: Think of the first step you’ll take to reach that goal. If you want to lose 25 pounds, for example, you might think “start going to the gym 3 times/week”, or “eat 1,500 calories/day”. Or if you’re writing a book, you might think “write every day for half an hour”.
Got that first step? Good. Now forget it, and choose a smaller step.
No, even smaller. Smaller.
Keep going until you’ve come to what feels like the smallest, most inconsequential step you could take. That’s your first step.
You're watching two lotteries being played every single second. Every second a new chance to hit it big. But let's talk about what it would actually take to win.
The odds of winning the Powerball jackpot are 1 in 292,201,338. For EuroJackpot, they're slightly better at 1 in 139,838,160. These numbers are so large they become meaningless to our brains. This website chooses to express these ridiculously large numbers in time.
Even weinig gezien als ik gelezen heb, in 2025. Ik steek het op allerlei programmeerprojecten die ik gedaan heb in mijn vrije tijd.
Ik heb het ook blijkbaar minder goed bijgehouden dan ik normaal gezien zou doen, want volgens mijn gegevens zou ik maar 17 films gezien hebben, en da’s manifest niet waar. Ik denk dat ik om verschillende redenen Sinners en Kpop Demon Hunters allebei uitstekend vond, en voor de rest was het maar wat hrm. Oh, en The Great Flood vond ik eigenlijk ook goed.
En dan series… Het tweede seizoen van Silo vond ik goed. The Pitt was uitstekend, en het tweede seizoen van Severance ook. Ik heb hartelijk gelachen met drie seizoenen The Righteous Gemstones. Andor was fantastisch goed, en Pluribus van het beste dat ik in jaren zag. IT: Welcome to Derry was op zijn manier ook niet verkeerd. Ik heb een paar seizoen Absentia gekeken en ik vond het niet echt slecht, maar de verrassingen op verrassingen waren op den duur wel vermoeiend. Ik vond het derde seizoen van Wheel of Time echt niet slecht, en ik vind het nog altijd spijtig dat de serie gecanceled is. En Dune: Prophecy was, herinner ik mij vaag, ook niet eens zo slecht.
Natuurlijk is dat niet alles dat ik gekeken heb — ik ben dit jaar wel redelijk consequent gewoon gestopt met kijken als ik iets niet goed vond.
Als ik Youtube moet geloven heb ik daarnaast in totaal in 2025 gedurende 59 dagen en 21 uur naar youtube gekeken, en volgens Android keek ik 29 dagen en 14 uur naar tiktok. Ahem ja.
Het was noch voor boeken, noch voor dingen kijken een jaar om in de annalen te schrijven.
De boeken eerst. Ik ga eens niét herlezen wat ik er op het moment zelf van vond, en schrijven wat ik er nu van vind.
Het jaar begonnen met het zoveelste boek in Stormlight Archive, een serie die uitstekend begon maar met het boek slechter wordt. En dan een zeer goed boek over de van van Rome en de geboorte van het Westen.
En dan dacht ik, ik kom hier een althistreeks tegen over een mens die uit de 20ste eeuw naar de jaren 700 terugkeert en hoe wijs klinkt dat niet? Redelijk wijs van premisse, al is het ook láng niet de eerste keer dat zoiets geschreven wordt (Lest Darkness Fall springs to mind), maar ’t is niet omdat het al gedaan werd, dat het niet nog eens leutig om te lezen. Dacht ik. Want Ed Nelson is géén goede schrijver. En waar het in het begin nog redlatief houdbaar was, werd op de den duur gewoon slechte wish fulfillment en pagina’s lang rechtstreekse copy-paste van Wikipedia. Ik heb niet verder gelezen na boek 5.
Rebecca Yaros, van wat ik me mij van herinner, was best OK. Met dingen die onvermijdelijk om zeep gingen, op momenten dat ik het van ver zag aankomen — zo van “oh nee, hier gaan we weer”.
De twee boeken over een dikke meneer die de apocalyps overleeft: het eerste degelijk, het tweede mja.
De Gentleman Bastardboeken waren alledrie op hun eigen manier fantastisch goed, en dammit kerel schrijf eens snel een vervolg!
En dan dacht ik, ik lees dan maar eens een reeks waarvan ik weet dat ze afgelopen is. En ik neem er mijn tijd voor — aan normale snelheid in audioboek. Ik ben ze in volgorde van publicatie aan het lezen, stomgaweg, zelfs al zeggen de mens die ze schreven dat het eigenlijk best anders gelezen wordt.
Als er een nieuw boek van Adrian Tchaikovsky uitkomt, lees ik dat. Zo simpel is het soms. Ik heb er nog véél te doen, leerde ik onlangs. Deze twee vond ik alvast erg goed: een niet-geheel onverwacht maar toch fijn first contactverhaal en een niet-geheel onverwacht maar fijn any sufficiently advanced technology-verhaal.
Ik dacht een aantal tijdreisverhalen te lezen. Matheson teleurstellend dacht ik, Bradley meh. Tot zover de tijdreisverhalen. Op dezelfde reis waar ik de tijdreisboeken las, heb ik ook wat heksenboeken gelezen. Onderhoudend maar wel érg hard twee keer hetzelfde boek, meen ik mij te herinneren.
En dan dacht ik — wacht eens, de Xeeleeboeken van Stephen Baxter zijn ook wel tijdreisverhalen, soms, zou ik die niet eens herlezen? De Malazanboeken in gedachten (die ik tegelijkertijd aan het lezen/beluisteren was) dacht ik: ik ga eens de door de auteur aangeraden leesvolgorde volgen, en beginnen met Vacuum Diagrams. Euh nee dus: géén goed idee. Ik ben gestopt na het tweede boek dat ik las, Timelike Infinity, omdat Vacuum Diagrams de gehele miljoenen jaren lange omschrijving geeft van wat er allemaal is gebeurd en zal gebeuren. Wat al andere boeken gewoon oefeningen in futiliteit maakt. Zeer, zéér slechte raad van Baxter — zijn forte is namelijk vrees ik niet het schrijven van personages maar wel van werelden, en als de wereld al helemaal uitgelegd is voor u, is er niet veel meer aan zijn boeken. Bah.
Ik heb letterlijk maanden met Abercrombie’s The Devils op mijn Kindle rondgelopen, hier en daar een beetje lezend. Niet omdat het traag leest, maar omdat ik op de één of andere manier dacht dat ik zou kunnen rekken tot het vervolg uitkwam. Neen, natuurlijk. Wél denk ik het boek waar ik dit jaar het meest van genoten heb, met de meest onvergetelijke personages en de meest interessante wereld. Ik kijk immens hard uit naar het vervolg.
En dan waren we op reis in Newcastle en reis = boeken lezen, en na The Devils heb ik op een paar dagen tijd Blood over Bright Haven gelezen (uitstekende stand-alone fantasy), The Mountain in the Sea (fantastische premisse, crummy uitgevoerd, over intelligente octopussen), To be Taught, If Fortunate (over ruimtereizen en mensheid, en ik herinner me niet meer alles maar ik vond het op het moment echt wel goed), en The Long Shoe (ongeveer even goed als ik me een boek van Bob Mortimer voorgesteld had).
Ik ben een reeks andere boeken begonnen maar die zijn nog niet uit, dus ’t zal voor het lijstje van volgend jaar zijn.
Knuth is a national treasure — Knight's tours are one of humankind's earliest known combinatorial patterns. They originated in Kashmir and Persia, about 1200 years ago, and they've had a substantial, continuous history ever since then — first in Asia, then eventually in Europe, and finally in the Americas, Africa, and Australia.
I've often seen appealing examples of knight's tours in books. But never before had I seen one at “real life size”, with tiles that are 2.5 inches square, as they are in this exhibit. Large enough to trace the path easily with your fingers. (But please be careful not to damage it, of course.)
Howard Schatz captures actors who are doing what they do best: acting. Schatz takes portraiture of actors into another realm altogether, by directing them in the development of specific characters.
Schatz has put himself in the director’s chair to invent the scenarios that project the emotions and display the talents of 100 of our finest stage, screen and television performers. His subjects reveled in the idea of being given “something to play” (i.e., F. Murray Abraham: “You are a teenage girl chosen to go backstage at a Justin Timberlake concert”) instead of simply posing to look attractive, provocative or distinguished.
Schatz recorded interviews with the actors during his session and the book contains their fresh insights about the creative processes of acting and character development, as well as anecdotes from working in different entertainment forms.
The British empire had largely completed its Red Line cable network by 1902. This network allowed news and messages to be delivered in a few minutes or several hours at most depending on the message queue's length. It spanned the globe and formed a network ring so traffic could be routed in the opposite direction in case of disruption.
ADHD stimulants appear to work less by sharpening focus and more by waking up the brain. Brain scans revealed that these medications activate reward and alertness systems, helping children stay interested in tasks they would normally avoid. The drugs even reversed brain patterns linked to sleep deprivation. Researchers say this could complicate ADHD diagnoses if poor sleep is the real underlying problem.
Scientists have uncovered ancient wolf remains on a small Baltic island where wolves could only have been brought by humans. These animals weren’t dogs, but true wolves that ate the same marine food as the people living there and showed signs of isolation and possible care. One even survived with an injured limb that would have made hunting difficult. The findings suggest humans once kept and managed wolves in ways far more complex than previously imagined.
While bones can regrow themselves when they break, teeth aren’t so lucky, and that leads to millions of people worldwide suffering from some form of edentulism, a.k.a. toothlessness.
Now, Japanese researchers are moving a promising, tooth-regrowing medicine into human trials.
If the trial is successful, the researchers hope the drug will become available for all forms of toothlessness sometime around 2030.
At Netflix, we are always exploring ways to make our content look and sound even better. To provide a common reference for prototyping bleeding-edge technologies within entertainment, technology and academic circles without compromising the security of our original and licensed programming, we've developed test titles oriented around documentary, live action, and animation.
The daughter of Caroline Kennedy writes about receiving a terminal diagnosis following the birth of her daughter, and watching Robert F. Kennedy, Jr., cut funding for the health-care system she relies on.
This is the third in my annual series reviewing everything that happened in the LLM space over the past 12 months. For previous years see Stuff we figured out about AI in 2023 and Things we learned about LLMs in 2024.
Heel, héél erg langzaam geraakt ons huis ook nog eens in orde. Gisteren zijn er allemaal lampen opgehangen, zowel bij ons thuis als bij de dochters.
Het zal nog wat gewoon worden zijn, want het licht in de keuken boven het vliegdekschip in het midden van de keuken — altijd al bedoeld als taakverlichting en geen sfeerverlichting — blijkt ineens gelijk operatiekamerverlichting te zijn, en wel bijzonder zeer fel. Dat zou mogelijk gemitigeerd kunnen worden door de lamp in zijn geheel naar beneden te trekken als het tijd is om het iets minder ongezellig te maken, maar de lastigheden van het vals plafond hebben de contsructie, euh, iets minder dan stevig gemaakt, en trekken aan de lamp (die daar nochtans voor gemaakt is), is niet echt aan de orde.
Bummer.
Maar! Behalve dat euvel hebben we nu wel licht waarmee we eten kunnen klaarmaken dat we zien wat we aan het doen zijn (anders dan één peertje zoals het was), en hebben we lampenkappen in de living (drie) en op de overloop boven. En natuurlijk ook lampen in het huis van de kinders waar er nog geen was: achterhuis boven en onder, living, dressing, slaapkamer.
Het ambetante was wel, van heel de dag in het stof rond te lopen, dat ik met tranende ogen en kapotte longen wegens heeltegans algerisch aan stof in mijn bed ben moeten kruipen. Vandaag nog wat boodschappen gedaan, naar het ziekenhuis gegaan voor het Periodiek Onderhoud Van De Tuyauterieën, dan nog één kamer geverfd, en daarmee was ik finaal om zeep.
Nooit in de geschiedenis van de mensheid was een t-shirt meer van toepassing:
Niet bij ons in huis, wel bij de dochters in huis: de kat die ze vorige maand op straat doorweekt en ijskoud hadden gebonden, die hier anderhalve dag is gebleven en dan naar het schuthok is gebracht wegens een mens weet nooit dat ze van iemand zou zijn en dat die haar zouden willen terughebben.
(En ook wel dat ze niet overeenkwam met onze twee katten.) (Maar vooral dat eerste, dat het niet eerlijk zou zijn om een kat in te palmen als iemand er naar op zoek zou gaan, ook al omdat het een manifest [a] zeer jong en [b] meer dan totaal tam beestje was.)
⁂
Een maand later blijkt het beest niet zeer jong te zijn maar zeker vier of vijf jaar oud — wat de achterlating op straat nog meer onbegrijpelijk maakt. Ze woont voorlopig in het achterhuis bij Anna, er is ondertussen proefondervindelijk geconstateerd dat ze blijkbaar ergens moet gewoon hebben waar ze nog nooit geklimd of gesprongen heeft, en ook dat ze nog nooit een trap moet gezien hebben, want het is ongelooflijk hoe onhandig ze zowel op als af een trap ging in het begin.
Oh, en dat ze redelijk rap leert, want een dag later kon ze niet alleen de trap rap op en af, maar zat ze al in de palmboom op de koer.
…maar bij dezen hebben ze nu ook dus officieel een kat in huis. En zijn ze een beetje dichter bij echt verhuisd zijn naar hun eigen huis.
Ik ben een fan van het eerste uur, en ik zal altijd fan blijven. Ik vond het vorig jaar niet zo goed. Dit jaar was veel beter. Het stukje afgeven op reviewers was niet nodig — de minimis non curat praetor, aquila non captat muscas, dat soort dingen — en tot mijn grote spijt was Arjen Lubach pijnlijk slecht, maar voor de rest: helemaal in orde.
(Wat een kakstad om naartoe te gaan voor optredens, trouwens, Antwerpen.)
Ik kijk vooral uit naar zijn nieuwe niet-HHVB-show in januari 2027. De kaarten zijn al gekocht.
Het zal niet zo heel veel jaar meer duren, denk ik, voor AI er beter dan mensen zal in slagen om oude aktes te lezen — als het nu al niet het geval zou zijn voor bepaalde contexten. Ik had deze uit het leven van Barbe Lecoutere, de grootmoeder van de overgrootvader van mijn kinderen:
Ik heb mijn lokale AI gevraagd om daar wat context rond te schrijven. Het is verre van perfect, maar ’t is wel ergens indrukwekkend:
De stille strijd van Barbe Lecoutere (1845–1884)
Emigratie
Het leven van Barbe begon in de zomer van 1845 onder de open hemel van Sint-Eloois-Winkel in West-Vlaanderen. Ze werd geboren in een tijd waarin het Vlaamse platteland zuchtte onder armoede en voedselschaarste. Zoals zovelen van haar generatie leerde Barbe al vroeg dat de grond haar niet kon voeden. De horizon lokte, en die horizon lag in het zuiden: Frankrijk.
Als jonge vrouw volgde ze de stroom van gelukzoekers naar de grensstreek. Ze belandde in Halluin, een stad die gonsde van activiteit en waar de lucht altijd grijs was van de steenkoolrook. Voor een meisje van buiten moet de overgang overweldigend zijn geweest. De stilte van de velden werd vervangen door het denderende lawaai van weefgetouwen en het gekletter van houten klompen op de kasseien.
Hier, in deze smeltkroes van Vlaamse dialecten en Franse bevelen, ontmoette ze Pierre Vanholebeke. Hij was ook een migrant, afkomstig uit Merendree in Oost-Vlaanderen. Ze vonden elkaar in de gedeelde ervaring van het vreemdeling zijn en trouwden in 1864. Ze waren jong, vol hoop, en klaar om hun leven op te bouwen in de schaduw van de fabriekschoorstenen.
Op het ritme van de spoel
De jonge jaren van hun huwelijk werden gedicteerd door het ritme van de textielindustrie. De aktes uit die tijd omschrijven Barbe als bobineuse (spoelster) en Pierre als tisserand (wever). Dit was geen licht werk. Terwijl Pierre lange dagen maakte achter de zware weefgetouwen, stond Barbe urenlang recht in de vochtige warmte van de spinnerij, waar ze garen op spoelen wond. Haar handen waren ongetwijfeld ruw, haar longen gevuld met het fijne stof van ruwe wol dat als een eeuwige mist in de werkplaatsen hing.
Ze woonden in de ‘Section Centrale’, het dichtbevolkte hart van Halluin. Hun thuis was waarschijnlijk niet meer dan een kamer in een courée—een smalle steeg waar arbeidersgezinnen dicht op elkaar gepakt leefden, waar het zonlicht nauwelijks de grond raakte en waar de geur van gekookte kool en stilstaand water nooit ver weg was. Toch was er ook gemeenschap. De getuigen op de geboorteaktes van hun kinderen waren vaak buren, herbergiers en veldwachters; een klein netwerk van mensen die elkaar steunden in de dagelijkse overlevingsstrijd.
Tegen 1872, na de geboorte van meerdere kinderen, veranderde Barbe’s status in de boeken naar ménagère (huisvrouw). Dit was geen luxe, maar bittere noodzaak. Met een groeiend gezin in een kleine ruimte werd werken in de fabriek onmogelijk, al is het waarschijnlijk dat ze thuis doorging met werken, spoelen windend bij het haardvuur terwijl ze met een half oog de wieg in de gaten hield.
Het gruweljaar
Het jaar 1876 begon zoals elk ander, maar zou eindigen in een tragedie die nauwelijks te bevatten is. In de nazomer van dat jaar sloeg het noodlot een eerste keer toe. Op 27 september stierf de kleine Mélanie, nog geen twee jaar oud. De oorzaak laat zich raden: de beruchte ‘zomerziekte’, veroorzaakt door vervuild water in de warme maanden, was een genadeloze moordenaar in de sloppenwijken. Barbe en Pierre moesten hun dochtertje begraven terwijl de bladeren begonnen te vallen.
Maar het verdriet kreeg geen tijd om te helen. Terwijl de winter inviel en de kou de vochtige muren van hun huisje binnendrong, werd de familie getroffen door een tweede golf, waarschijnlijk een epidemie van difterie of roodvonk die door de wijk raasde. Op 7 december, Sinterklaas was net voorbij, bezweek hun vijfjarige zoon Charles Louis. De stilte in huis moet oorverdovend zijn geweest. Barbe, waarschijnlijk zwanger of net bevallen, en Pierre stonden machteloos. En de gruwel was nog niet voorbij. Slechts enkele weken later, op 28 januari 1877, stierf ook de baby, Marie Julie, slechts zeven maanden oud. In vier maanden tijd waren drie wiegen leeggeraakt. De winter van 1876-1877 ontnam Barbe bijna alles wat haar dierbaar was.
Het einde
Barbe overleefde deze verschrikkelijke winter, maar iets in haar moet gebroken zijn. Toch ging het leven door; de schoorstenen bleven roken, de weefgetouwen bleven klapperen. In 1879, twee jaar na de grote sterfte, bracht ze nog een dochter ter wereld: Léonie Marie. Dit kind was een symbool van hoop, een overlever die de gevaarlijke eerste jaren doorstond. Ze groeide op als het enige lichtpuntje in een gezin dat getekend was door schaduwen.
Maar het lichaam van Barbe was op. De jaren van zware fabrieksarbeid in haar jeugd, de fysieke uitputting van vele zwangerschappen en de immense mentale tol van het begraven van drie kinderen eisten hun prijs. Op 18 mei 1884 overleed Barbe Lecoutere. Ze was slechts 38 jaar oud. Ze stierf niet als een oude vrouw, maar als een moeder die letterlijk was opgebrand door het harde bestaan aan de industriële frontlinie. Ze liet haar man Pierre en de vijfjarige Léonie achter in de stad die haar zoveel had beloofd, maar haar uiteindelijk zoveel had afgenomen.
Epiloog: de cirkel is rond
Het verhaal eindigt niet bij Barbe. Haar dochter Léonie, het kind dat de tragedie overleefde, probeerde te ontsnappen aan het lot van haar moeder. Na haar huwelijk verliet ze de bedompte Section Centrale van Halluin en trok de grens over naar Menen, in België. Het leek een nieuwe start; in werkelijkheid was het maar een verhuizing binnen dezelfde industriële context, gescheiden door niets meer dan de rivier de Leie. Ook Léonie zou niet oud worden; ze stierf in 1908, amper 29 jaar oud. Zo werd de erfenis van Barbe Lecoutere er een van kortstondige levens en stille moed, een monument voor de duizenden vergeten vrouwen die de ruggengraat vormden van de industriële revolutie, maar die door de geschiedenis vermorzeld werden.
⁂
Ha. ’t Zijn dingen.
De foto’s in de tekst komen van ChatGPT (die 1.5-afbeeldingen zijn echt wel meer dan degelijk). Het kan ook wat romantischer, en dan ziet het er in één beeld zo uit bij ChatGPT:
Als ik nanobanana godbetert géén instructies geef, komt er zo’n typische afgruwelijkheid van een pseudo-infographic uit:
…maar met een beetje meer mijn best doen, wordt het marginaal interessanter:
Of zonder tekst:
Nog altijd te romantisch naar mijn goesting, wel. 🙂
