Ik heb al sinds jaar en dag een doos van Cosmic Encounter staan in de bibliotheek in het achterhuis, maar het is al sinds even lang dat niemand het met mij wil spelen in het gezin.

Dan maar mijn eigen Cosmic Encounter gemaakt om tegen de computer te spelen. Verrassend lastig, eigenlijk. Maar wil leutig om te maken. Het speelt helemaal offline, maar de (veel!) verschillende computer-AI’s zijn wel getraind op honderdduizenden games.

Weeeeelllll…

Het was een fijne editie. Afgesloten met een fijn feestje.

Volgend jaar nog eens. Tot ziens, kassacontainer!

Het was zaterdag en het was goed weer, het was dus druk. Ik had de indruk dat ik vanaf pakweg 19u eigenlijk geen moment heb stilgezeten.

Gelukkig waren er geldinges voor onder de ogen bij de evaluatie.

Het is een regelmatig leven, op een manier: wakker worden om 12u, in mijn bed blijven liggen tot 13u, omstaan, naar de winkel gaan om een stokbrood en een doos Monster, op het werk toekomen om 13u30, naar de diepvries om ijsblokken in mijn thermos te doen, monster in de thermos, karton uit de bandjes halen, deur open om 15u, werk werk werk tot 1u, opkuis, muntjes in de telmachine, evaluatie, naar huis, AI-presentaties maken van de foto’s vna Hendrik, nog wat lezen in mijn bed, slapen rond 4-5u, rinse, repeat.

Ik kan er bijna niet over hoe we al voorbij de helft zijn.

Het gebeurt alle Gentse Feesten, ergens in het midden, dat ik niet goed meer weet welke dag het is en hoeveel dagen er nog zijn, en dat ik dan ineens besef dat we al voorbij de helft zijn.

Hetzelfde gebeurt in het klein elke dag: 15u-17u is echt zeer rustig, daarna is het altijd onbevattelijk dat het nog zes uur te gaan is, nog vijf uur, nog vier uur — om dan de laatste drie uur als één blur te hebben.

Ik heb nog altijd niets gezien van de rest van Batatron, maar ik blijf wel een beetje op de hoogte met de foto’s van Hendrik. 🙂

Zo zot, maar ’t is ook gelijk alle jaren: het lijst alsof het al een eeuw Gentse Feeste is, en tegelijkertijd is het allemaal voorbijgevlogen. Sinds dag 2 of 3 ben ik de tel van de dagen kwijt en weet ik nauwelijks wat de dag van de week of het uur van de dag is.

Om de zoveel tijd zie ik wel mensen die ik ken, van lang geleden of van recent. Which is nice.

Kijk, dit waren Hendrik en Timf:

Ik had mij voorgenomen om tot zeer laat in mijn bed te blijven liggen en dan direkt te gaan werken, maar familioe die bijna nooit in de buurt is, was in de buurt. En dus ben ik na och here een paar uur slaap uit mijn bed gekropen, en dus was het een redelijk lange dag.

Morgen slaap ik uit! Come hell or high water!

Ik heb een bureaustoel gekregen, of toch een stoel die in een bureau zou kunnen staan — geen écht bureaustoel, maar in de buurt.

En ik heb ook oortjes meegedaan om op de stillen momenten naar een audioboek te kunnen luisteren.

Een hele dag tussen rechstaan en zitten op een slechte stoel: dat is niet goed voor de rug — ik was geradbraakt.

Maar morgen beter!

Kijk, hier zit ik de volgende tien dagen:

Die container in het midden, de kassa-die-niet-echt-een-kassa-is.

Mijn betere helft heeft twee keer opgetreden met Vooruit met de Kuit, en zij zei dat het enorm druk was — bij ons had ik de indruk dat het eigenlijk heel rustig was. Er zal ongetwijfeld nog vanalles veranderen aan de formule en de werking ook, ’t is altijd wat zoeken de eerste dag.

Eén klein geluk hebben ze ons afgepakt, wel. Er wordt bijna alleen met kaarten en GSM’s betaald, maar heel soms is er eens iemand die geen van de twee heeft en alleen cash geld, en dan kunnen we dat op een plastieken kaart zetten. En heel soms komen er ook kinderen langs voor kleingeld om in zo’n wiebeldink op elektriek te steken — dus hebben we een kleine fysieke kassa met wat kleutergeld in.

Vroeger was dat dan op het einde van de avond met de hand muntjes tellen in zo’n telraam en opschrijven op papier. Nu is het allemaal geautomatiseerd! Er is een robot die het geld telt!

Vanmiddag en vanavond zit ons huis vol met 37 Kuiten wegens dat Sandra daar bijzit en dat ze optocht doen alles — maar ik ga het allemaal missen, want na mijn werkdag tot binnen tien dagen zit ik elke dag aan de kassa bij Batatron.

De vermomming is IT- of boekhouder, ik heb alvast een wit hemd en bruine dag aangedaan bij gebrek aan beige korte broek en domme t-shirt.

(’t Is te zeggen, ik heb duuzd domme t-shirts, maar ik heb geen beige korte broek en zelfs als ik er een zou hebben ik zou ze niet aandoen.)

Ik heb de doorloop gisteren gemist wegens gaan eten, dus ik zal het allemaal wel zien. Gedroomde job wel, de kassa.

We zijn nog eens gaan eten met vrienden, bij Oak deze keer. ’t Was al een tijd geleden dat we bij Oak waren, al van toen ze nog op hun vorige locatie zaten.

Het was uiteraard bijzonder lekker — de gebarbecuede langoustine sprong er voor mij uit. Prachtige locatie ook in de Burgstraat, sympathieke mensen, leutig concept om de koffie in een salon apart te doen.

Maar ondanks dat het enorm goed was, heb ik toch gelijk goesting om de volgende keer in een gewone brasserie te gaan eten. Letterlijk garnaalkroketten als voorgerecht en steak béarnaise met frieten als hoofdgerecht en een coupe advokaat als dessert.