Het is niet evident qua procedure, als ge in een niet-privébedrijf werkt, zo’n dingen: in de plaats van te zeggen “allo, ik wil mij inschrijven, hier zijn mijn gegevens en hier is mij geld”, is het te doen met:
(ik) allo mensen van de conferentie, ik zou mij willen inschrijven, hier zijn mijn gegevens — kunt ge mijn werk een offerte sturen alstublieft?
(Portugezen) zeker dat, hier is een offerte
(ik) allo werk, hier is een offerte van die mensen, kunnen jullie een bestelbon schrijven voor die mensen alstublieft?
(administratie) allo Portugezen, hier is een bestelbon, kunnen jullie daar een factuur voor opsturen alstublieft?
(Portugal) allo meneer hier is uw factuur
(ik) allo administratie van mijn departement, hier is de factuur
(administratie) allo Financiën, gelieve deze factuur te betalen dankuzeer
Dat zou allemaal goed kunnen verlopen zijn, met wat mails over en weer en toch een telefoontje ook omdat het allemaal niet duidelijk was daar in Lissabon — maar toen kreeg ik vandaag een mail om te vragen of ik nog van plan was om te komen en dat ze mijn ticket bij hoge uitzondering nog drie dagen zouden kunnen vasthouden?
Ik zei zeer zeker dat, dat ik nog kom, en dat ik dacht dat het allemaal al in orde was? Ik tegelijk naar mijn administratie: ulpe ik dacht dat dat allemaal in orde was?
Waarop de Portugezen ondertussen: ah merci om zo rap te reageren, we zullen uw ticket dan nog drie dagen vasthouden, want wij hebben nog geen geld gezien.
Waarom mijn administratie naar de administratie van Financiën een mailtje stuurde om te vragen om alstublieft die factuur alsnog te betalen.
⁂
Het is mogelijks ergens door de mazen van een net geglipt, dat is allemaal begrijpelijk natuurlijk. En wellicht komt het allemaal ook in orde.
We hebben binnendeuren. Het is bijna niet te bevatten, maar voor het eerst in zes jaar of zo hebben we bijna overal werkende binnendeuren: van de gang naar het bureau, van de gang naar het wc, van de keuken naar het bureau, aan de badkamer, en aan onze slaapkamer.
Ontbreekt nog: een nieuwe deur tussen de gang en de keuken. Dat wordt een grote ijzeren deur met glas in, en ik heb er geen flauw idee van hoe lang dat nog gaat duren.
En dan moeten we al die deuren nog afwerken ook natuurlijk — het zijn van die invisidoors, die er in principe zo uitzien (aan één kant):
…maar voor het moment zien ze er nog zo uit:
En dan moeten we nog altijd een nieuwe voordeur hebben, natuurlijk. Pff.
Ik mocht vandaag naar een opleiding over wendbaar leiding geven met negen andere leidinggevenden aan de universiteit, hoezee.
Het is altijd grappig om te zien welke situaties gelijk zijn en wat anders is op verschillende plaatsen en voor verschillende functies.
Uit mijn test die we op voorhand moesten doen, bleek alvast dat ik praktisch niet bewogen wordt door verplichtingen (extern of intern) maar wel door passie en zingeving.
Het is elke maand een gedoe met inschrijven voor Genquizt: iemand moet het doen, en het moet binnen de vijf minuten na het openen van de inschrijvingen gebeuren of ge belandt onverbiddelijk op de wachtlijst.
Voor de inschrijvingen van maart zat er iemand klaar om klokslag 20u de zopndag, maar schets onze verbazing: het was zelfs een minuut na 20u al te laat!
…bleek dat de onverlaten het inschrijvingsuur vervroegd hadden naar 18u. Mogelijks omdat 20u mensen teveel stress gaf tijdens het avondeten op zondag.
Nog niet alles geplant, maar toch al een aantal van de pepers in de grond gestoken. Het was een hele expeditie, naar de Hubo gaan met de velo en dan op mijn rug (wegens geen fietstassen) een zak van 60 liter potgrond meesleuren.
En dan bleek dat er in de Brico maar één dink met een deksel was om in te zaaien. Ik heb daar alvast twee en een half zakje zaden in gezaaid, proper ver genoeg van elkaar om de plantjes er later uit te kunnen krijgen en in hun eigen potjes te plaatsen om ze dan uiteindelijk samen in grotere potten te zetten die ik dan aan de muur ga hangen.
Het halve zakje dat over was, heb ik nu al in een grotere pot geplant, en dat zal dan ook in aparte potjes moeten als ze uitgekomen zijn, en alles.
Maandag ga ik nog een doos kopen om in te zaaien, met individuele potjes als het kan. Pff. Ik kijk er niet naar uit, het hartzeer van al die planten die onvermijdelijk meer dan de helft dood zullen gaan.
Ik wil al jaren Cosmic Encounter spelen maar het komt er nooit van. Het is iets dat beter is met meer spelers, maar niemand in de buurt heeft ooit goesting (ik meestal ook incluis, moet ik ootmoedig toegeven).
En dus dacht ik: ik ga eens een scriptje schrijven om het op een computer te spelen, tegen andere mensen of tegen de computer zelf.
So far, so good:
Het is absoluut niet evident, omdat er enorm veel menselijke interactie is, en de computer op dit moment eigenlijk alleen maar een hele reeks if-thens is.
Ik ga er eens een AI achter steken, denk ik.
(Ja, een zoveelste project waar ik veel te veel tijd in ga steken en dan weer ga opgeven. Sue me.)
Ik zou heel veel kunnen gedaan hebben, maar ik moet minder dingen doen die ik eigenlijk niet zou moeten doen, dus ik heb al met al niet veel gedaan.
Raar.
Vreemd, ook. Want ik heb eigenlijk wel een redelijk duidelijk beeld van wat er allemaal zou kunnen gedaan worden. Maar hey, ours is not to reason why.
Het plan voor dit weekend: eindelijk en nu voor écht om potgrond en potten gaan in de winkel. Welke winkel? Maakt niet uit. Online of offline, we zien wel.
Date and Location: Registered on June 6, 1839, in Cologne (Köln), Prussia (modern-day Germany).
Historical Context: This document records the illegitimate birth of Johann Bourtscheidt. Because the mother was unmarried, the birth was reported by a midwife assistant from the maternity hospital (Gebäranstalt) where the child was born. This reflects the social support systems of the 19th century, where unmarried pregnant women, often domestic servants like Christina, utilized specialized maternity hospitals for childbirth. The father’s name is omitted, which was standard practice for illegitimate births unless the father formally acknowledged paternity.
Details mentioned
Principal Individuals:
Johann Bourtscheidt
Role in Document: Subject of Birth Record (Child)
Biographical Details: Born on June 5, 1839, at 11:00 PM in Cologne (Köln) at the maternity hospital (Gebäranstalt). Male. Born out of wedlock.
Christina Bourtscheidt
Role in Document: Mother
Biographical Details: 21 years old. Unmarried. Occupation: Maidservant (Dienstmagd). Born in Surth, District of Cologne (Kreis Köln). Residing in Cologne at Spilmannsgasse, House No. 9.
Associated Individuals:
Wilhelmina Borgmann
Role in Document: Informant
Biographical Details: 22 years old. Unmarried woman (Jungfrau). Occupation: Midwife assistant (Hebammenassistentin). Residing in Bonn, currently working at the maternity hospital in Cologne.
Theodor Schmitz
Role in Document: Witness
Biographical Details: 67 years old. Occupation: Manager/Economist of the maternity hospital (Oekonom der Gebäranstalt). Residing in Cologne.
Johann Heinrich Schmitz
Role in Document: Witness
Biographical Details: 28 years old. Occupation: No profession (ohne Gewerbe). Residing in Cologne.
Franz Rudolph von Monschaw
Role in Document: Civil Registrar
Biographical Details: Deputy to the Lord Mayor of Cologne.
Full text transcription
Nro. 1259. Geburts-Urkunde. Gemeinde Köln. Kreis Köln. Regierungs-Bezirk Köln.
Im Jahr tausend achthundert neun und dreißig, den sechsten des Monats Juni, Vormittags zehn Uhr, erschien vor mir Franz Rudolph von Monschaw, Beigeordneten des Ober-Bürgermeisters von Köln, als Beamten des Personenstandes, die Jungfrau Wilhelmina Borgmann, zwei und zwanzig Jahre alt, Standes Hebammenassistentin, wohnhaft zu Bonn, jetzt hier in der Gebäranstalt welche mir ein Kind männlichen Geschlechts vorzeigte und mir erklärte, daß dies Kind den fünften des Monats Juni, des Jahres tausend achthundert neun und dreißig, des Abends um eilf Uhr geboren sey zu Köln in der Gebäranstalt von der unverheiratheten Christina Bourtscheidt, ein und zwanzig Jahre alt, Standes Dienstmagd, gebürtig zu Surth, Kreis Köln, wohnhaft zu Köln, in der Spilmannsgasse, im Hause Nro. 9 und erklärte ferner, diesem Kinde den Vornamen Johann, werde gegeben werden. Diese Vorzeigung und Erklärung haben Statt gehabt in Beiseyn des Herrn Theodor Schmitz, sieben und sechszig Jahre alt, Standes Oekonom der Gebäranstalt, wohnhaft zu Köln, und des Herrn Johann Heinrich Schmitz, acht und zwanzig Jahre alt, Standes ohne Gewerbe, wohnhaft zu Köln, und haben vorbenannter erklärender Theil sowohl als diese beiden Zeugen, nach ihnen geschehener Vorlesung, gegenwärtige Urkunde mit mir unterschrieben.
Schmitz Wilhelmina Borgmann Schmitz F. R. von Monschaw
⁂
Dat is een groot gemak. Hij doet ook hard zijn best met minder leesbare dingen, zoals dit:
Historical context
This document is a page from a Roman Catholic parish register, specifically recording baptisms from August 1717. Written in Latin, the standard language for ecclesiastical records of the time, it follows a traditional formula: the date of the event, the name of the child, the names of the parents (often noting they are married spouses), the birth time (which was sometimes recorded for astrological or legal reasons), and the names of the godparents (sponsors). The abbreviation ‘B.M.’ likely refers to the parish name, such as ‘Beatae Mariae’ (of the Blessed Mary). The surnames strongly suggest the record originates from the Low Countries (modern-day Belgium or the Netherlands) or perhaps Northern France.
Details mentioned
The document contains an entry for a baptism in August 1717:
Maria Josepha
Role: Subject of Baptism
Birth Date: 15 August 1717, at 2:00 PM (secunda hora pomeridiana).
Baptism Date: 16 August 1717.
Parents: Daughter of Carolud (Charles) Gilliet and Joanna [Surname illegible], spouses.
Godparents: Egidius [Giles] and Judoca [Surname illegible].
Officiant: J. B. Piette, Pastor.
Full text transcription
Maria Josepha f. Caroli Gilliet et Joannae … conjugum nata est secunda hora pomeridiana diei 15 Aug. 1717 et baptizata est die 16 aug. 1717. Suscept. sunt Egidius … et Judoca … ita est J. B. Piette Pastor B.M.
⁂
Het is niet helemaal juist (Maria Theresia, niet Josepha, bijvoorbeeld, en de moeder is Joanna Vertier), maar het is toch wel indrukwekkend.
Het opent ook wel allerlei mogelijkheden — dit is bijvoorbeeld een foto die ik in juni 2004 nam van een microfilmlezer in het archief in Beveren:
Ik heb indertijd genoteerd wat ik belangrijk vond (Petronilla Gilliet, dochter van Hubertus en Livina Timmerman, geboren op 26 maart 1690), en ook dat een zeker Jacobus Gilliet peter was. Dat Petronilla Speeckaert meter was, vond ik toen niet zo interessant.
Door verder te zoeken, heb ik een klein boompje kunnen maken van de buurt van Petronilla Gilliet:
…maar Jacobus Gilliet zit daar niet in. En het hele boompje is niet te verbinden met de grotere Gillietboom. Logischerwijs is Jacobus Gilliet familie van de andere Gilliets hierboven — mogelijk een broer van de vader, of een broer van de grootvader.
Als ik een AI door al mijn akten zou kunnen laten gaan, zou ik ongetwijfeld links kunnen leggen. In dezelfde parochie had ik op hetzelfde moment namelijk al een andere Jacobus Gilliet, in deze doopakte:
(Anno 1683 quinta februarii Baptisavi Tobiam, filium Jacobi gillet et Joannae de vos conjugum, natum quarta ejusdem circa medium quartae pomeridianae, suscept. Tobias de valkenaere, et Anna de vos.)
Als ik daar de naaste omgeving van in een boompje zet:
Deze Jacobus Gilliet is mijn voorouder tien generaties geleden, en zou 45-50 jaar oud geweest zijn. Dat maakt er in tijd mogelijks een oom of een grootoom van Petronilla.
Ik geef ze daar bij MyHeritage (of concurrenten) nog een jaar of zo vóór ze batchverwerking van bronnen en conclusies doen. 🙂
LLM Skirmish is a benchmark where LLMs play 1v1 RTS (real-time strategy) games against each other
LLMs write their battle strategies in code, which is then executed in the game environment
LLM Skirmish tests in-context learning, as each tournament lasts five rounds and LLMs are able to alter strategies between rounds
In an 1874 paper, Georg Cantor proved that there are different sizes of infinity and changed math forever. A trove of newly unearthed letters shows that it was also an act of plagiarism.
7
Organizational corruption imposes a steep cost on society, easily dwarfing that of street crime. We examine how corruption becomes normalized, that is, embedded in the organization such that it is more or less taken for granted and perpetuated. We argue that three mutually reinforcing processes underlie normalization: (1)institutionalization, where an initial corrupt decision or act becomes embedded in structures and processes and thereby routinized; (2) rationalization, where self-serving ideologies develop to justify and perhaps even valorize corruption; and (3)socialization, where na¨ıve newcomers are induced to view corruption as permissible if not desirable. The model helps explain how otherwise morally upright individuals can routinely engage in corruption without experiencing conflict, how corruption can persist despite the turnover of its initial practitioners, how seemingly rational organizations can engage in suicidal corruption and how an emphasis on the individual as evildoer misses the point that systems and individuals are mutually reinforcing.
When we say that a large portion of the Internet sits behind Cloudflare, we mean it. Our Turnstile widget and Challenge Pages are served 7.67 billion times every single day. That’s not a typo. Billions. This might just be the most-seen user interface on the Internet.
We are the employees of Google and OpenAI, two of the top AI companies in the world.
We hope our leaders will put aside their differences and stand together to continue to refuse the Department of War’s current demands for permission to use our models for domestic mass surveillance and autonomously killing people without human oversight.
A guilty pleasure is something you genuinely like, but that clashes with your self image. For example, you might really be a fan of Paris Hilton, but feel that you’re the kind of person who should not be a fan of Paris Hilton. If you ever tell someone you like Paris Hilton, you’ll say it with just enough coyness that your interlocutor will understand that you shouldn’t be mistaken for that kind of person.
A guilty displeasure is the same thing, in reverse. It’s something you genuinely don’t like much, but feel like you should, because the kind of person you are, or aspire to be, must like that thing.
Modern Illustration is a project by illustrator Zara Picken, featuring print artefacts from her extensive personal collection. Her aim is to preserve and document outstanding examples of mid-20th century commercial art, creating an accessible resource for understanding illustration history.
For over 20 million years, the landscape of Europe has been a tree-rich mosaic of grasslands, scrubs and more or less open woodlands with an abundance of wildflowers. This is the conclusion of a new and comprehensive study of Europe’s vegetation history—a study that suggests modern afforestation runs counter to the continent’s long-term ecological trajectory.
Het was eigenlijk wel grappig vandaag: braindump gedaan over een project, en dan naar huis gegaan met de volle bedoeling om in mijn trekzetel te gaan zitten en te wachten tot iemand mij een vraag zou stellen.
Maar dan eerst braindump gedaan van een stukje workshop, en dan was het tijd voor een meeting om een braindump te doen over feedback van een testsessie, en dan overleg gedaan met een collega over design, en dan dacht ik “haha, en dan kan ik nu gewoon helemaal niets zitten doen voor de rest van de werkdag” — maar de werkdag was al gedaan.
Ik ben dan maar alsnog in de trekzetel gaan zitten.
En verder is mijn telefoon vanavond in een kom met water gevallen, maar ik heb hem er direkt uitgehaald en in een doos met rijst gestoken en het ziet er gelijk naar uit dat er niets kapot is. Yuiy!
Ik was aan het rijden op mijn velo en ineens was de riem kapot. (Mijn velo heeft een riem in de plaatsv an een ketting.)
Gelukkig was het bijna bovenaan de Blandijnberg en kon ik dus (na mijn workshop) grotendeels naar beneden coasten tot bij mij thuis. Of beter: tot aan de velomaker op een straat van mijn huis.
Ik binnen bij Biker, met de vraag of ze mijn velo eens zouden kunnen onderhouden en de riem vervangen.
Neen, zeiden ze, wegens dat ze binnen tien minuten gesloten zijn.
Vooral altijd gesloten zijn. Overgekocht door een ander bedrijf een tijdje geleden, en dat ander bedrijf heeft besloten dat ze niet genoeg geld verdienden en dat de winkel dus dicht kon.
Which is, gelijk, kak. Want mijn velo is van een merk dat niet overal kan gerepareerd worden, en hoedanook was het een enorm gemak om een velomaker op een straat van mijn huis te hebben.
Zucht.
Ik moet dus met een velo van gelijk veertig kilo tot ergens vér buiten Gent geraken om hem binnen te steken in een andere winkel, waar ze mogelijk ergens binnen een paar weken een gaatje vinden om het ding te repareren.
En ondertussen heb ik dan maar een andere velo gehuurd. Elektrisch, maar zo basic als maar kan zijn: geen versnellingen, nauwelijks ondersteuning, één rem aan het stuur en een torpedorem, geen bagagedrager.
Het lukt gewoon niet om mijn chilizaad te planten. Ik moet echt dringend potten kopen en grond kopen en dat zaad in de potten steken, dedju.
Het is gelijk ik al mijn motivatie om wat dan ook te doen verloren ben. En dan is het vrijdag en lukt het niet, en dan is het zaterdag en zie ik het niet zitten, en dan is het zondag en hopla, winkels toe.
Gegeven deze situatie, begin iemand een faux-pas? Da’s “een overtreding van de sociale regels of etiquette door het niet waarnemen van bepaalde signalen, verkeerd interpreteren van de sociale regels en cultuur of het niet op de hoogte zijn hiervan”.
Jeanette kocht voor haar vriendin Anne een kristallen vaas als huwelijkscadeau. Anne gaf een grote bruiloft en er waren te veel cadeaus om te onthouden wie wat gegeven had. Ongeveer een jaar later kwam Jeanette op een avond bij Anne eten. Jeanette liet per ongeluk een fles wijn vallen op de kristallen vaas en de vaas brak in kleine stukjes. ‘Het spijt me heel erg, ik heb de vaas gebroken’, zei Jeanette. ‘Maak je niet druk’, zei Anne’, ik vond ze toch niet mooi. Iemand heeft ze mij gegeven op mijn bruiloft’.
Mijn gedacht: we hebben niet genoeg context om een oordeel te vellen. Was het een gewone vaas uit de winkel, een erfstuk van Jeanette’s familie, een vaas die Anne op haar huwelijkslijst had staan? Hoe reageerde Anne toe het gebeurde? Hoe goed kennen Anne en Jeanette elkaar? Heeft Anne die fles wijn onhandig doorgegeven aan Jeanette terwijl ze had moeten weten dat Jeannette een verlamde hand / MS / dispraxia heeft? Waren er andere omstandigheden? We weten het niet.
In het abstracte en ontbrekend die extra gegevens, is het voor mij duidelijk dat Jeanette hier een fout beging. Zij heeft haar eigen vaas gebroken. Ze had wellicht kunnen inschatten dat Anne te veel cadeaus had gekregen om te weten wie haar de vaas gegeven heeft. Ze had direkt iets kunnen zeggen in de zin van “maar allez domme kalle dat ik ben ik breek de vaas die ik u gegeven heb” of iets in die zin.
Anne heeft haar best gedaan om de situatie te ontmijnen en Jeanette schuldgevoel weg te halen door er licht over te gaan, van “ik vond ze toch niet zo mooi”. Doordat Jeanette niet meteen iets gezegd heeft, heeft ze de situatie nu voor iedereen lastig gemaakt.
⁂
Rogier was net begonnen bij een baan op een nieuwe werkplek. Op een dag was hij in de koffiekamer aan het praten met een nieuwe vriend, André. ‘Wat doet jouw vrouw?’ vroeg André. ‘Ze is advocaat’, antwoordde Rogier. Een paar minuten later kwam Carla binnen in de koffiekamer, ze zag er geïrriteerd uit. ‘Ik had zojuist een vreselijk telefoongesprek’, vertelde ze aan hen. ‘Advocaten zijn allemaal zo arrogant en hebberig. Ik kan ze niet uitstaan’. ‘Wil je even komen om deze verslagen na te kijken?’ vroeg André aan Carla. ‘Nu niet’, antwoordde ze, ‘Ik heb mijn koffie nodig’.
Ook hier weten we niet genoeg: is Carla iemand die geneigd is om hyperbolen te spreken? Hoe formeel is het werk? Hoe oud is iedereen? Wat is de hiërarchische verhouding tussen de mensen?
Dat allemaal links latende liggen, en zonder verdere context: Rogier is hier zwaar in de fout gegaan. Hij is juist nieuw op het werk, hij moet duidelijk maken dat hij voor niemand een dreiging is. Rogier had moeten reageren op Carla’s uitspraak die mogelijk André in verlegenheid brengt omdat hij weet dat Rogiers vrouw advocaat is, en geen idee heeft hoe Rogier zich nu voelt en daardoor in een lastig limbo van aargh hoe zit het nu? moet leven.
Rogier had bijvoorbeeld meteen kunnen zeggen “ha, 100% gelijk! mijn vrouw is ook advocaat en ik zeg het haar heel de tijd dat ze arrogant en hebberig is”, maar dan wel al lachend en duidelijk om aan te tonen dat (a) hij met zichzelf en de situatie kan lachen en (b) om te ontmijnen dat Carla mogelijk zich slecht zou voelen door duidelijk te laten weten dat hij wel weet dat Carla het niet zo hard bedoelde, zeker als ze had geweten dat er advokatenechtgenoten in de zaal waren.
⁂
Julia nam haar hond, Does, mee naar het park. Ze gooide een stok voor hem om te halen. Toen ze daar een tijdje waren kwam Petra, een buurvrouw van haar, langs. Ze kletsten een paar minuten. Toen vroeg Petra: ‘Ga je richting huis? Vind je het leuk om samen te lopen?’ ‘Natuurlijk’, zei Julia. Ze riep Does, maar die had het druk met duiven achterna zitten en kwam niet. ‘Het lijkt erop dat hij niet klaar is om te gaan’, zei ze. ‘Ik denk dat we hier blijven’. ‘OK’, zei Petra, ‘dan zie ik jullie later wel weer’.
Hoe kan ik nu genoeg weten om te beoordelen of iemand hier een faux-pas beging? Hoe goed kennen Julia en Petra elkaar? Is het de tiende keer op rij dat ze iets belooft te doen en dan weer afblaast met een stom excuus? Die hond, is die misschien zo oud dat hij bijna dood is en is het zijn laatste lente in het park? Als Petra “OK, dan zie ik jullie later wel weer” zegt, is dat sarcastisch? Ironisch? Gewoon normaal?
Ik krijg nog altijd klamme handen als ik aan verhalen als dit denk. Ik kan hier met de beste wil ter wereld, gegeven wat er in het verhaal staat, geen oordeel over vellen.
Ze heeft denk ik vier of meer jaar dag en nacht aangestaan, en ontelbaar veel kilo’s ijsblokken gemaakt, maar sinds vandaag is ze definitief ad patres.
Snirf.
Ik heb een nieuwe gekocht, maar het was een beetje een miskoop: véél te klein. 🙁
