Met Jeffrey naar de veearts gegaan: ’t is al sinds we haar hebben dat ze regelmatig piept en steunt als ze asemt, en ook dat ze zich soms zot krabt en bijt van de jeuk. Kwam daar nu bij dat ze gelijk wat gezwollen was da unten, en vandaar.

Blijkt: antibiotoca nodig voor haar ademhalingsdinges, en allergie aan vlooien. Niet dat ze vlooien heeft, maar de jeuk blijft ’t schijnt veel langer.

Elke dag een pil de volgende weken, en vanaf nu de paardenmiddelen tegen de vlooien, om de dertien of zo weken. Niét de dingen uit de apotheek want daar kweken ze resistentie tegen, de vlooien.

Er is geen betere manier om te zien of iets gaat werken dan het te maken en te zien of het doet wat ge denkt dat het gaat doen.

Ik heb dus een paar uur dingen gemaakt en gemerkt dat er links en rechts wat dingen zouden moeten veranderd worden, maar ook wel dat een beslissing die vorige week genomen was, eigenlijk alleen maar miserie en last maakt. En dus maandag eens kijken of daar geen betere opties voor zijn.

Wel leutig, daar niet van, zo dingen maken, maar ook een beetje om nerveus van te worden. ’t Is niet gelijk ik mensen hun werk wil afpakken, en het lukt mij ook meestal wel om abstract genoeg te denken zonder iets tastbaars in de hand, maar soms gaat het echt gewoon beter met iets wél werkend is.

Aanschouwelijker en al.

Ik was aan het wachten op de bus in Aalst en ik werd aangesproken.

Ik ben niet sociaal vaardig genoeg om gesprekken af te breken, dus het bleef tegen wil en dank maar voortduren, ook als ik een half uur op de bus zat.

Het was een oudere mens die ook al vanalles had meegemaakt en zijn eigen haar scheert en een tatoeage op zijn hand heeft en in Gent gewoond heeft en helemaal niet veel geld heeft maar wel een lelijke, lelijke hoest.

Ja de ene dokter heeft dan allerlei woorden geschreven in een rapport naar de andere dokter, en ik zal het dan wel horen als het dringend is zeker?

De beeldvormingendokter wist gelijk niet echt goed wat het was, denk ik, maar het zag er toch als iets uit dat er al een tijd zat. Niets acuuts, dus. Vermoed ik. Of ik hoor het wel.

Ik schreef naar mijn huisdokter:

Hallo!

Ik merk net dat ik aan de binnenkant van mijn linkerelleboog een pulserend gezwel heb. Ik voel (en zie) mijn hartslag, het doet geen pijn, het ziet niet rood, mijn hand/arm voelt niet anders dan anders — maar het is wel heel recent verschenen.

Tot voor een paar jaar had ik een arterioveneuze shunt aan mijn linkerpols, en dit ziet er een beetje hetzelfde uit. Het heeft wel niet dat typische ‘geruis’.

Ik dacht, een afspraak kan geen kwaad, een mens weet nooit.

Ik zat deze vooravond bij de dokter en ik heb mijn verhaal nog eens opnieuw gedaan en ook gezegd dat het misschien wel een goed idee zou zijn om er een doppler op te zetten kwestie van wie weet is het een aneurysme.

De brave mens dacht er hetzelfde over en heeft meteen een afspraak voor mij geregeld.

(Met AI is tegenwoordig iedereen dokter.)

Morgen weet ik dan dus of ik naar spoed moet of niet. 🙂

Blijkbaar is het risico dat het elleboogkanker is wel laag, da’s altijd meegenomen.

Ik heb zó veel plezier gehad op het werk vandaag.

Vorig jaar is het faliekant afgelopen, het plannen van de vakantiedagen. Het hele jaar was ik aan het wroeten en schuiven met dagen, tot ik uiteindelijk na de zomer bijna al mijn dagen over had, en dat ging ik dan proper verdelen, maar er kwamen alsmaar dingen tussen en résultat des courses was dat ik zo ongeveer heel december thuis was, wat wel wijs was maar ook helemaal niet wegens eigenlijk écht niet het moment.

Dit jaar wordt anders! Voorlopig heb ik dit al vastgelegd:

Volgende maand een paar dagen vrijaf, dan een dag met het werk op bezinning, en dan een feestdag. In april twee keer een week vrij genomen. In mei naar een conferentie en dan op vakantie naar Frankrijk. In juli de Gentse Feesten en dan een week recup erna. Twee weken in november, twee weken in december.

Ik heb nog wat dagen over, maar het is in ieder geval toch al relatief proper verdeeld. Het zal dit jaar niet heel december zijn.

Het enige dat ambetant is, is dat de tijd echt wel enorm hard voorbijvliegt. Werken met mensen die niet 5 dagen op 5 werken, en werken met mensen in een andere tijdzone, dat doet erare dingen met uw hoofd en uw planning.

Het was al immens lang geleden, maar ik ben nog eens naar een quiz geweest. We hebben niet eens slech gespeeld, maar er waren veel andere ploeger die beter waren. Het is wat het is.

Ik was wel content dat ik de Straat van Torres herkend had, maar de vraatg was helaas de Baai van Carpentaria.

Volgende keer nog eens. (Ik zeg niet meer “volgende keer beter”, want een mens moet realistisch blijven.)

Niet goed, veronderstel ik. Of juist wel?

Ik heb gelijk het hele weekend door, hier en daar, nu eens een half uur en dan eens twee drie uur aan een stuk, voor het werk gewerkt.

En niet eens uit laatsteminuutpaniek wegens procrastinatie, maar gewoon omdat ik goesting had. Het is voor het eerst in lang dat ik een realistisch echt langetermijnperspectief zie — misschien vandaar.

Ik rechterklikte per abuis op een icoon in mijn startmenu, en kijk nu:

Een grappig nieuw dingetje dat ik nog nooit gezien heb, maar dat eigenlijk echt wel handig is: ik kan het icoon naar links en naar rechts verzetten, maar er is ook expliciet een optie om het helemaal vooraan te zetten.

(En ja, drag & drop werkt ook, maar dit is veel minder fiddly en keyboardvriendelijker.)

Ik teken zo enorm graag met dikke stiften, ge kunt u dat moeilijk inbeelden. Nog het allerliefste op een whiteboard, daar kan ik dingen uitwissen.

Ik zou eigenlijk ten allen tijde een whiteboard in de buurt willen hebben. Of grote bladeren papier. En dikke stiften in duuzd kleuren.

Ik vond dat vroeger altijd een rare term, “analyse”. Zoiets dat andere mensen doen, mensen die consultant zijn of zo.

Maar als ze mij vroegen, vroeger, wat ik het leutigste vond op het werk, dan was het: begrijpen wat mensen nodig hebben, en dat dan kunnen verwoorden zodat het gemaakt kan worden.

Vertaler spelen tussen mensen. In het diepe eind van een problemenzwembad gesmeten worden, spreken en lezen en doen tot ineens het licht aangaat in mijn hoofd, goed nakijken of ik het wel echt begrepen heb, dan zoeken naar wat het probleem is, wat er nodig is, hoe iets zou kunnen helpen, waar er een duw kan gegeven worden aan iets om het beter te maken — en dan dat proberen verwoorden voor mensen die het in de praktijk kunnen uitvoeren.

Blijkt dat dat gelijk analyse is.

Ik doe echt niets liever, denk ik, dan luisteren naar mensen die het beter weten dan mij op één reeks vlakken, en dan dat overbrengen bij mensen het beter weten dan mij op een heel andere reeks vlakken. En ik weet juist genoeg van de twee kanten om de twee te kunnen vertalen.

Het leutige is ook dat het allemaal redelijk verschillend kan zijn: de ene keer een manier om een procedure in mekaar te steken, de andere keer hoe complexe bestellingen proberen zo eenvoudig mogelijk maken, of kijken hoe een redelijk diffuus en fuzzy iets naar een proper gestructureerde reeks modellen kan omgezet worden.

Vandaag was het de hele dag leutig: een offerte-achtig iets nalezen, babbelen over hoe meertaligheid zou kunnen aangepakt worden ergens, kijken naar dataconversie, en opleidingen plannen. En dan nog een infovergadering op het einde van de dag, en ’t was gelijk dat het maar een uur of twee werkdag was geweest.

Morgenochtend een korte meeting om wat informatie te verzamelen voor een anders soort project, gisteren was het ook al een fijne dag met brainstormen over informatiearchitectuur, ’t kan bijna niet op.

Dingen die ik niet had verwacht, en die dan ineens toch blijken te kunnen. Dingen die helemaal vast zaten, die dan ineens niet meer vast blijken te zitten. Rollen die niet helemaal goed ingevuld waren, die dan alsnog anders gaan ingevuld worden.

Ik ben meestal tegelijkertijd nogal gelaten in de zin van “het is wat het is”, terwijl ik in mijn hoofd tegen de muur bonk van frustratie, terwijl ik eigenlijk ook tegelijkertijd “hey, ’t is bijna weekend” zeg vanaf maandagmiddag, terwijl ik ook tienduizend ideeën heb om dingen anders en beter te doen, terwijl ik tegelijk zó hard fuck it denk, terwijl ik zelfs in het midden van de nacht plannen smeed terwijl ik er ook geen halve minuut van wakker lig — maar kijk, ik was enorm aangenaam verrast.

Ik heb goed nieuws gekregen, en ik heb goed nieuws kunnen geven. Dat maakte me helemaal blij, hoezee!