Het was vandaag een opeenvolging van talks, een half uur elk, van

1. Doug Powell, Stepping Up to Leadership. How UX designers can grow their influence and advance their career: heel erg sobering bij momenten — we zijn er nog helemaal niet, vrees ik. Het is pijnlijk om te moeten constateren dat sommigen onder ons nog altijd hetzelfde gevecht moeten vechten dat veel anderen al twintig jaar geleden gewonnen hebben. 🙁
   Daar staat tegenover dat er nu ook nog eens een hele reeks andere moeilijkheden bijkomen — dat burnout bijvoorbeeld écht een ding is om zwaar rekening mee te houden, blijkt uit onderzoek bij specifiek mijn branche.
2. Sylvie Abookire, Mindful Conflict Navigation. A Service Designer’s Guide: mmmja. Deels interessant, in de zin dat het nutig kan zijn om inzichten van zowel mindfulness als systeic design mee te nemen in conflicpreventie — en dat ze een versie bepleit van mijn (soms wat meer dan anders volgehouden) poging om altijd onredelijk positief te zijn en uit te gaan van de goeie wil van alle betrokken partijen. Maar op een talk van een half uur tien minuten verdoen met “doe allemaal uw ogen dicht en voel uzelf aanwezig zijn in de tijd en ruimte” is een beetje des Guten zuviel, vind ik.
3. Zalihata Ahamada, Inclusive Collaboration Against Algorithmic Bubbles: interessant, boeiend, nuttig, toepasbaar. Het ging niet alleen over algoritmische bubbels maar ook organisationele en culturele en zelfbeschermend psychologische bubbels — die niet alleen informatie verbergen, maar oplossingen onmogelijk doen lijken.
4. Noz Urbina, Content Modelling for Scalable Reuse. Build Once, Publish Everywhere: goh. Ja. Een reeks dooddoeners, en een talk die ik gelijk twintig jaar geleden ook had kunnen geven. Geen idee waar dit nu plots vandaan kwam, het was niet veel meer dan “hey wisten jullie al dat content soms gestructureerd kan zijn?”

5. Sarah Thompson, Ancient Wisdom for Modern Design. Technology changes fast. Human behavior doesn’t: oh zo wijs. Het inzicht: alle beslissingen zijn emotioneel — Kahneman is uw vriend. Het model: bekijken de systeem-één-ROI van wat ge maakt, op mentaal, sociaal, emotioneel, fysiek, materieel, en tijdsvlak. Fijne kapstok, interessante voorbeelden, eminent toepasbaar, fijne spreker.
6. Dave Brown, Designing for AI. UX Patterns, Practice, and Product Differentiation: nog een talk met allemaal voorbeelden en een framework voor UX rond AI-dingen — zorg voor ontdekbaarheid, instructie, brengt de manier van beslissen naar boven, help mensen hun vraag te verfijnen, en zorg ervoor dat het systeem leert. Voor de hand liggend allemaal, wel.
7. Ayesha Moarif, Beyond Experience. Who Benefits From the Systems We Design? Minder een talk dan een reeks overpeinzingen, en ik vond het enorm boeiend. Moarif mijmerde (niet pejoratief bedoeld!) over haar jarenlange ervaring in de openbare sector, en dat UCD uiteindelijk ook maar gebaseerd is op een consumer-model, en dat we ons allemaal kunnen voorhouden dat het een goed voor de wereld is om user-centred te zijn, maar dat er echt wel gaten in het betoog zitten. In de publieke sector is er bijvoorbeeld vaak geen concurrentie mogelijk en kan het soms niet anders dan dat er frictie is.
   Niet alles was verrassend — in het hoofdstuk “a natuurlijk, duh” bijvoorbeeld dat UCD vanzelfsprekend een goede zaak zou zijn: nee naturlijk, zie de stapels antipatterns en de op hun eigen manier ongetwijfeld uitstekende UX van concentratiekampen en gelijkaardige.
   Maar in het hoofdstuk “hey fuck ja”: zuiver praktisch denken we aan gebruikers als individuele mensen, maar is dat wel zo? Men woont als gezin in een huis, een kind in een ziekenhuis is ouder(s) en kind, niet kind alleen, een hele buurt kan als gemeenschap betrokken zijn bij veranderingen in de stad.
   Nee, boeiend.
8. Brandon Harwood, The Wobbly Chair: niet mijn ding. Wellicht ook interessant en zo, maar ik heb het niet voor mensen die op zo’n conferentie gewoon een tekst komen voorlezen. Duurde maar een half uurtje, maar het leek anderhalf uur. Ik vond het ook buitenmatig irritant dat hij het voortdurend over “wij” had, terwijl zijn geleefde ervaring hoegenaamd niet de mijne is.
9. Marianne Ashton-Booth, Designing What Matters. Beauty, Data and the Human Touch in the Age of AI. Het werd allemaal een beetje laat op de dag, maar in ’t kort wat ik er mij van herinner: dat designers door AI gedreven snelheid moeten balanceren met menselijk oordeel en emotionele resonantie om dingen te maken die niet alleen efficiënt maar ook echt memorable en waardevol zijn. Of zoiets.
10. Christopher Noessel, AI Stupefaction (And What We Can Do About It). AI maakt ons aantoonbaar dommer en slechter in wat we doen. Oh no! Is daar iets aan te doen? Zeer zeker: AI kan ons ook slimmer en beter maken in wat we doen. Cognitive forcing ftw!

De organisatie had overigens bij momenten ook hilarische technical mishaps met filmpjes die niet speelden wanneer ze hadden moeten spelen, of niet stopten met spelen als ze moesten hadden moeten stoppen.

Verder weinig klachten.