Om de zoveel tijd vergeet ik dat ik eigenlijk zwaar ziek ben.

Dit weekend had ik zó ongelooflijk veel rugpijn dat ik dacht, ik ga in een bad liggen. Ik kan al jaren niet meer zonder miserie in en uit een badkuip en het is misschien al meer dan vijftien jaar geleden dat ik nog eens in een bad lag, maar ik kon niet meer van de pijn en gelijk een uur of twee of meer in een warm bubbelbad liggen: het hielp voor de rug.

En dan waar ik de fout maakte: warm bad. Bubbelbad. Láng in een warm bubbelbad.

Eén van de meest vervelende dingen van chronische nierziekte is wat ze uremische pruritus noemen: gruwelijke, niet-aflatende ondraaglijke, dag en nacht voortdurende, om zót van te worden jeuk.

Warm water, en zeker bubbelbadgedoe, is daar enórm slecht voor.

Ik was het vergeten.

Ik zal het niet rap meer vergeten.

Algemene verdoving is wat ik nu zeer graag zou krijgen.