Tales of Drudgery & Boredom.
Het is zot de techniek tegenwoordig. Dit is tien minuutjes naar de hemel kijken, in het centrum van het centrum van Gent. Met enorm veel lichtvervuiling.
Benieuwd wat dat gaat geven in mei, in het zuiden van Frankrijk ver weg van grote steden. Even de lichtpollutie ter vergelijking:
⁂
This article examines the gradual development of Canon's superimposed display systems. The project visualizes the most significant steps from Canon's very first to their most advanced superimposed display system.
Our mission of discovery and learning is energized by a spirit of optimism and possibility that dates to our founding.
The School of Humanities and Sciences is the center of a world-class liberal arts education.
Through teaching and research, we educate people who will contribute to society and develop knowledge that will make a difference in the world.
To filter the noise, juries of demosceners nominate the best productions of the year for the Meteoriks awards. The 2026 nominees were just announced, so it’s a good excuse to watch a few demos. I’ll highlight a few demos that particularly impressed me. Note that I have a bias toward modern platforms and size-coding, so don’t hesitate to look at the full list. Here’s what caught my eye this year.
Slug renders text and vector graphics on the GPU directly from Bézier curve data without the use of texture maps containing precomputed or cached images of any kind. Doing this robustly, while also being fast and producing high quality results, is a difficult problem when we have to deal with floating-point round-off errors. Robustness requires that we never see artifacts like dropped pixels, sparkles, or streaks under any circumstances, provably so. Being fast means that the algorithm can render any reasonable amount of text on the game consoles of 2016 without impacting frame rates significantly. Producing high-quality results means that we get nicely antialiased text with smooth curves and sharp corners when viewed at any scale and from any perspective.
Our framework draws on decades of research from psychology, neuroscience and cognitive science to develop a cognitive taxonomy. It identifies 10 key cognitive abilities that we hypothesize will be important for general intelligence in AI systems.
Scroll fade is that oh so wonderful web design experience where elements fade in as they scroll into view. Often with a bit of transform on the Y-axis.
Over the last year, AI has fundamentally changed how we build, turning simple descriptions into functional software. We launched Stitch to bring your ideas to life starting with the design process. Today, we are evolving Stitch into an AI-native software design canvas. With it, anyone can create, iterate and collaborate to turn natural language into high-fidelity UI designs.
Sebastian Lague dropt een nieuwe video, ik zet alles opzij en ik kijk. Ingewikkelder dan dat moet het niet worden. De mens kan ook nog muziek spelen. Talent is oneerlijk verdeeld (jaja, ik weet het, het is allemaal hard werk, maar toch).
⁂
Ik heb een GPS-dink op mijn velo. Ik kan een adres ingeven op mijn telefoon, en dat verbindt zich dan met mijn velo en ik krijg een schematische route op mijn dashboardje.
Handig en al, ware het niet dat het met veel vertraging werkt en ook niet echt zeer accuraat is. Dat zorgt dan voor dingen zoals dit:
Ik rijd de brug over de Ringvaart over, hij dénkt dat ik al aan de andere kant van de Ringvaart ben en zegt mij dat ik rechtsomkeer moet maken, ik doe dat, dan zegt hij mij dat ik weer de andere kant op moet, ik doe dat, hij zegt mij dat ik wéér verkeerd ben en aargh — dan haal ik gewoon mijn telefoon uit mijn zak en zoek ik het op Google Maps op.
Misschien dat het er ook mee te maken heeft, natuurlijk, dat ik mijn telefoon letterlijk in mijn zak heb zitten, en dat hij dus geen satellieten ziet. Misschien moet ik eens investeren in een dink om mijn telefoon op mijn stuur te monteren.
In alle geval was het wel een fijne rit heen en weer. Meer weer dan heen, want in het terugkeren ben ik gewoon langs het jaagpad gereden in plaats van door de stad. Schone fietsrit, zeker als het zo wat donker wordt maar nog niet helemaal donker.
⁂
Als ik ergens ga spreken of een opleiding geef of een workshop doe of zo, dan heb ik de rare gewoonte om mijn gasten niet af te blaffen als ze mij lichtjes challengen.
Is het niet mijn gewoonte om kwaad te spreken van het bedrijf dat mij geld betaalt om daar te komen.
Zou ik gelijk nooit tegen een deelnemer zeggen “ik zou nooit met u kunnen samenwerken”.
Zorg ik ervoor dat ik de audio en de akoestiek op voorhand getest heb, zodat ik niet twee uur aan een stuk onverstaanbaar sta te roepen terwijl er muziek dreunt op mijn slides.
Doe ik mijn best om niet alles in een op voorhand al niet zo goed passende metafoor te wurmen.
Vind ik het meestal een goed idee om te luisteren naar de deelnemers en dan geen dingen zeggen zoals “niemand had het over X” terwijl er een hele presentatie over X ging.
Besef ik dat het mogelijk is om tegelijkertijd mensen aan het denken te zetten, uit hun comfortzone te doen komen en een niet-verwarrende briefing voor een opdracht te geven.
Blijf ik met mijn fikken van de mensen af als ik er tegen sta te spreken.
Geen ik feedback als er mij gevraagd wordt waarom ik iets op niets vond trekken. (Zou ik ook nooit zeggen dat het op niets trok, zélfs als het op niets trok.)
Zou ik toch even slikken als ik een deelnemer hoor zeggen “Enfin, zoals één van de andere aanwezigen het zei: “we hebben veel meer gehad aan de twee uur dat we met elkaar konden spreken dan aan al uw presentaties”.
⁂
En jaja, Belgische bescheidenheid is iets dat veel van ons té veel hebben. Maar ik kan mij inbeelden dat het mogelijk is om te dromen en te denken en te durven en te rebelleren zonder als een arrogante etter over te komen.
Sommige mensen moeten veel meer beseffen dat ze gewoon heel veel geluk hebben gehad. En dat hineininterpretieren als “ik had gelijk” — whatever, gast. Ik ken honderd mensen die gelijk hadden, maar gewoon niet die één of twee lucky breaks.
Toevallig op het juiste moment op de juiste plaats, toevallig de juiste mensen kennen. Oh, en een ongezonde dosis dark triad kan natuurlijk ook altijd helpen.
⁂
Oh hoe kijk ik hier naar uit:
Ook heel erg benieuwd hoeveel mensen Paul nog altijd een held gaan vinden na afloop.
En fijn dat we minstens stukken van de Jihad gaan zien, geen time skip zoals in de boeken.
⁂
As Maye discovered through painful experience, the answer is to stop treating AI as a policing problem and start treating it as an educational one. Teach students how to write. Teach them how to think critically about AI tools. Teach them when those tools are helpful, when they’re harmful, and when they’re a crutch. And for the love of all that is good, stop deploying detection tools that punish good writers and push everyone toward a bland, algorithmic mean. We are, quite literally, limiting our students’ writing to satisfy a machine that can’t tell the difference. Vonnegut would have had a field day.
What you learn after dealing with time zones, is that what you do is you put away your code, you don’t try and write anything to deal with this. You look at the people who have been there before you. You look at the first people, the people who have dealt with this before, the people who have built the spaghetti code, and you thank them very much for making it open source, and you give them credit, and you take what they have made and you put it in your program, and you never ever look at it again. Because that way lies madness.
Researchers at the Rijksmuseum have demonstrated that the painting Vision of Zacharias in the Temple (1633) was made by Rembrandt. They examined the work with the same advanced techniques used in Operation Night Watch, and closely compared it with other paintings by Rembrandt from the same period. Materials analysis, stylistic and thematic similarities, alterations made by Rembrandt, and the overall quality of the painting all support the conclusion that this painting is a genuine work by Rembrandt van Rijn.
VisiCalc started it, but 1-2-3 finished it. "It" being the discussion of what a spreadsheet can be, and also VisiCalc itself.
After scientists accidentally discovered that the common eastern bumblebee can withstand flood conditions, they wanted to investigate what makes that super-ability possible
Alex Wakeman explains how centuries of selective breeding turned a single wild weed into everything from broccoli to Brussels sprouts.
We banned tens of thousands of accounts. We deployed internal tooling and industry-standard external vendors. None of it was enough. When you can't trust that the votes, the comments, and the engagement you're seeing are real, you've lost the foundation a community platform is built on.
With the United States and Israel waging a vile imperialist war against Iran, I wanted to take a moment to highlight some of the brilliant low-tech innovation that makes Iranian engineering so impressive.
Spanning more than 40 years of output, da Vinci’s Codex Atlanticus contains 1,119 pages dedicated to countless topics, including weaponry, musical instruments, mathematics, botany, and flight. In the late 16th century, Milanese sculptor Pompei Leoni retrieved a series of these papers and later gathered them into two massive volumes, the first of which focused on technical-scientific themes, while the second concerned anatomy and artistic subjects. It was the former collection that eventually became the Codex Atlanticus, which spans 12 volumes and has been housed in Biblioteca Ambrosiana since 1637.
The current state of news UI assumes that the reader is an adversary to be trapped and monetized. Choosing between a profitable publication and a fast, accessible user experience is not an either-or decision. I guarantee you the engineers at these publications hate this as much as we do, but they are trapped by business models that prioritize short-term CPMs over long-term readership. We just need to stop letting third-party marketing scripts dictate the website's architecture.
⁂
Le mental wil gelijk niet meer goed mee, de laatste tijd. Ik loop gelijk de hele tijd rond met het gevoel dat er iets zeer hard gaat mislopen, één dezer dagen of weken of maanden. Ik weet niet wat, ik weet alleen dat het gaat gebeuren.
Niet dat er een specifieke aanleiding voor is of zo, ’t is gewoon zo’n veralgemeende sense of impending doom.
Eén klein ding dat mij meer stoort dan ik dacht dat het mij zou storen, is dat ik naar een Specialist Ter Zake ben gegaan, dat die allemaal testen heeft gedaan, en dat die mij vertelde dat ik een probleem heb met mijn kortetermijngeheugen.
Ge zoudt denken dat weten dat er iets is, beter is dan het aan andere dingen toeschrijven. Of dat gezegd worden dat er écht iets verkeerd is, een geruststelling is. Neen dus. Ik zie ze overal, mijn geheugengaten:
Ik kon al een tijd al lachend zeggen dat het dementie was die aan het toeslaan was, maar de realiteit is: het is al mijn hele leven zo, al van op de lagere school. En nu ik weet dat het echt is en geen verstrooidheid of watdanook dat erger wordt, voel ik er mij slechter bij.
Begrijpe wie begrijpen kan.
Enfin bon. ’t Wordt wat werken aan de coping mechanisms. Tijd om nog eens alles dat in huis ligt te klasseren. Om alles een écht logische plaats te geven.
Misschien een database met foto’s aanleggen of zo, wie weet.
⁂
Oh en ook: fuck genetica. ’t Is allemaal geen cadeau.
⁂
Mijn computer staat vol.
Dammit.
Geen van al die schijven zijn een probleem — een zekere maten van dat hoarding is mij niet vreemd, en als er iets vol staat, koop ik wel een nieuwe schijf — behalve c:, want dat is mijn hoofdhardeschijf en minder 50GB daarop vrij is echt niet genoeg. Ik ga dingen moeten verhuizen, maar ik stel het alsmaar uit.
Bah.
De belangrijkste boosdoener op die c: is een uit de hand gelopen Ubuntu van WSL. Eens kijken of dit werkt:
wsl --export Ubuntu M:\WSL\Ubuntu\ext4.vhdx --vhdEn dan
wsl --unregister Ubuntu
wsl --import-in-place Ubuntu M:\WSL\Ubuntu\ext4.vhdxUw en mijn vriend de AI zegt mij dat het zou moeten werken. Ik ga ervan uit dat die het beter weet dan een random search op het interweb mij zou leren. Here goes!
Hoera succes! Een redelijk aantal gigabyte van mijn c: weg, en het werkt allemaal nog.
Een eind trager dan op de SSD waar het op stond, maar het werkt wel.
Ahem gelijk tijd om ook eens te updaten naar 24.04 LTS. 🙂
⁂
Ik was eens aan het kijken naar mijn voorouders, en ik kwam op Elisabeth Caltens uit, tien generaties van mij verwijderd:
16 Decembris circa 10am vesp: obiit Elizabeth Callebaut ux[or] Guilielmi Itterbeke solitis munita sacramentis aetat: suae anno 31.
Och here 31 jaar geworden, den duts. Zij was getrouwd met Willem Itterbeke (Iterbeke, Ytterbeke, Yterbeke, IJderbeeck, zelfs Uytterbege of Heyterbeke begot) en ik weet van vier kinderen: Maria (1663-1745), Joannes (1666-1704), Petrus (1670-1747) en Georgius (1672-1761).
Normaal gezien ga ik niet vreselijk veel dieper bij zijtakken van verre voorouders, maar ik zag ineens in de overlijdens een Itterbeke die met een Sierens getrouwd was en Willem Itterbeke is de acht-generaties-voorouder van mijn grootmoeder, Germaine Sierens, en ik was benieuwd.
Blijkt dit de situatie te zijn:
Dus ja, het is allemaal wel familie, maar ’t is niet incestueus of zo: gewoon twee aftammelingen van Gilles Sierens (1589-1678) die getrouwd zijn met twee afstammelingen van Willem Itterbeke (1638-1694).
Meh.
Ik blijf het wel fantastisch vinden om mij te proberen inbeelden wat voor leven sommige mensen moeten gehad hebben — Antonia Sierens heeft veertien kinderen gehad tussen haar 22 en 45 jaar. En ze is 74 jaar oud geworden. Het is niet dicht genoeg van familie om er veel tijd in te steken om een soort gezinssituatie-door-de-decennia te proberen reconstrueren, maar damn.
⁂
Ik ga naar een conferentie in Lissabon, in mei.
Het is niet evident qua procedure, als ge in een niet-privébedrijf werkt, zo’n dingen: in de plaats van te zeggen “allo, ik wil mij inschrijven, hier zijn mijn gegevens en hier is mij geld”, is het te doen met:
Dat zou allemaal goed kunnen verlopen zijn, met wat mails over en weer en toch een telefoontje ook omdat het allemaal niet duidelijk was daar in Lissabon — maar toen kreeg ik vandaag een mail om te vragen of ik nog van plan was om te komen en dat ze mijn ticket bij hoge uitzondering nog drie dagen zouden kunnen vasthouden?
Ik zei zeer zeker dat, dat ik nog kom, en dat ik dacht dat het allemaal al in orde was? Ik tegelijk naar mijn administratie: ulpe ik dacht dat dat allemaal in orde was?
Waarop de Portugezen ondertussen: ah merci om zo rap te reageren, we zullen uw ticket dan nog drie dagen vasthouden, want wij hebben nog geen geld gezien.
Waarom mijn administratie naar de administratie van Financiën een mailtje stuurde om te vragen om alstublieft die factuur alsnog te betalen.
⁂
Het is mogelijks ergens door de mazen van een net geglipt, dat is allemaal begrijpelijk natuurlijk. En wellicht komt het allemaal ook in orde.
Maar wel spannend.
⁂
We hebben binnendeuren. Het is bijna niet te bevatten, maar voor het eerst in zes jaar of zo hebben we bijna overal werkende binnendeuren: van de gang naar het bureau, van de gang naar het wc, van de keuken naar het bureau, aan de badkamer, en aan onze slaapkamer.
Ontbreekt nog: een nieuwe deur tussen de gang en de keuken. Dat wordt een grote ijzeren deur met glas in, en ik heb er geen flauw idee van hoe lang dat nog gaat duren.
En dan moeten we al die deuren nog afwerken ook natuurlijk — het zijn van die invisidoors, die er in principe zo uitzien (aan één kant):
…maar voor het moment zien ze er nog zo uit:
En dan moeten we nog altijd een nieuwe voordeur hebben, natuurlijk. Pff.
⁂
Ik mocht vandaag naar een opleiding over wendbaar leiding geven met negen andere leidinggevenden aan de universiteit, hoezee.
Het is altijd grappig om te zien welke situaties gelijk zijn en wat anders is op verschillende plaatsen en voor verschillende functies.
Uit mijn test die we op voorhand moesten doen, bleek alvast dat ik praktisch niet bewogen wordt door verplichtingen (extern of intern) maar wel door passie en zingeving.
Allez dan.
⁂
Het is elke maand een gedoe met inschrijven voor Genquizt: iemand moet het doen, en het moet binnen de vijf minuten na het openen van de inschrijvingen gebeuren of ge belandt onverbiddelijk op de wachtlijst.
Voor de inschrijvingen van maart zat er iemand klaar om klokslag 20u de zopndag, maar schets onze verbazing: het was zelfs een minuut na 20u al te laat!
…bleek dat de onverlaten het inschrijvingsuur vervroegd hadden naar 18u. Mogelijks omdat 20u mensen teveel stress gaf tijdens het avondeten op zondag.
Pff.
⁂
Nog niet alles geplant, maar toch al een aantal van de pepers in de grond gestoken. Het was een hele expeditie, naar de Hubo gaan met de velo en dan op mijn rug (wegens geen fietstassen) een zak van 60 liter potgrond meesleuren.
En dan bleek dat er in de Brico maar één dink met een deksel was om in te zaaien. Ik heb daar alvast twee en een half zakje zaden in gezaaid, proper ver genoeg van elkaar om de plantjes er later uit te kunnen krijgen en in hun eigen potjes te plaatsen om ze dan uiteindelijk samen in grotere potten te zetten die ik dan aan de muur ga hangen.
Het halve zakje dat over was, heb ik nu al in een grotere pot geplant, en dat zal dan ook in aparte potjes moeten als ze uitgekomen zijn, en alles.
Maandag ga ik nog een doos kopen om in te zaaien, met individuele potjes als het kan. Pff. Ik kijk er niet naar uit, het hartzeer van al die planten die onvermijdelijk meer dan de helft dood zullen gaan.
⁂
Ik wil al jaren Cosmic Encounter spelen maar het komt er nooit van. Het is iets dat beter is met meer spelers, maar niemand in de buurt heeft ooit goesting (ik meestal ook incluis, moet ik ootmoedig toegeven).
En dus dacht ik: ik ga eens een scriptje schrijven om het op een computer te spelen, tegen andere mensen of tegen de computer zelf.
So far, so good:
Het is absoluut niet evident, omdat er enorm veel menselijke interactie is, en de computer op dit moment eigenlijk alleen maar een hele reeks if-thens is.
Ik ga er eens een AI achter steken, denk ik.
(Ja, een zoveelste project waar ik veel te veel tijd in ga steken en dan weer ga opgeven. Sue me.)
⁂