’t Zijn dingen: er was maandag meeting, en nu hangen er mogelijk belangrijke beslissingen in de lucht.

Mijn referentiekader is sinds ik op mijn huidig werk al wat veranderd: “binnenkort” kan tegenwoordig afhankelijk van de omstandigheden uren, dagen, weken, maanden of zelfs jaren zijn.

In dat kader is er binnenkort — pakweg in de loop van begin 2027 — een belangrijke beslissing te nemen. Die wil zeggen dat er tegen binnenkort — pakweg zes zeven maand — het één en het ander zal moeten afgewogen worden. En dat wil zeggen dat we binnenkort — eigenlijk één dezer weken — zeer hard moeten beginnen nadenken.

In datzelfde kader is er binnenkort — pakweg tegen midden of eind 2027 — een andere belangrijke beslissing te nemen. Die wil zeggen we binnenkort — eigenlijk vanaf volgende week — zeer hard moeten beginnen nadenken en plannen en spreken en doen.

En verder moet ik binnenkort — vóór het einde van deze week — genoeg nagedacht hebben om binnnenkort — maandag — iets in gang te zetten dat binnenkort — tegen pakweg mei — eigenlijk al serieus onderweg zou moeten zijn.

Het is wel leutig eigenlijk, tegenwoordig, met allemaal draaiende borden in de lucht. Wachten op het eerste dat neerkletst, ook, natuurlijk.

Ik weet hoe de dingen gaan, en ik weet wat er nog allemaal gaat gebeuren (ongeveer, want de man heeft het nog niet allemaal geschreven, grrr), maar de serie is echt wel heel goed.

Contente mens hier, van A Knight of the Seven Kingdoms. De voorlaatste aflevering was uitstekend, met een verhaal dat eigenlijk op één paragraaf kan verteld worden maar toch geen moment uitgerokken voelde.

En wat een acteerprestatie van Peter Claffey.

Het was een van die vergaderdagen. Het viel uiteindelijk eigenlijk allemaal wel mee, maar er zal wel veel te rapporteren zijn op de volgende teamprojectdag.

Upshot of it all: we gaan nog wat meer in gang kunnen schieten, op meer dan één project.

Er is veel werk, maar ik heb gelijk het gevoel dat het allemaal wel zal lukken.

Er zijn zo van die cijfers. 43, 80, 301, 500.

Er is een verklaring waarom ik — en ongetwijfeld de rest van de websitemakende wereld — lokale dingen op 8000 of 8008 of 8080 of zoals hieronder 8088 laat draaien:

Dat is nog geen reden, want ’t is niet omdat 80 traditioneel is waar http op draait, dat we lokale websites niet zouden kunnen doen antwoorden op pakweg 6767 of 2391.

Ik moet er wel altijd een beetje om lachen, dat ik weet dat het niet moet maar dat ik het toch doe uit een soort ikweetnietwat. Cargo cult cijfers.

Net zoals ik daarjuist echt letterlijk — letterlijk letterlijk, niet figuurlijk letterlijk — zeker een halve minuut hardop heb moeten lachen om wat in het begin van deze (overigens uitstekende) tutorial gezegd werd:

The first thing we need is the default cube. And then we need to delete it.

…great! Now we can add a cube.

Heh. Eh heh heh.

Ziet, ’t is vrijdag! We hebben niet 100% gedaan gekregen wat ik had gehoopt gedaan te krijgen deze week, maar het kwam toch verdacht hard in de buurt. Ik ga dit weekend nog wat vrijwilligerswerkt doen voor het werk, van die dingen die niet echt nodig zijn maar die ik gewoon wil doen omdat het echt wel wijs is om iets te zien groeien.

Daarnaast was ik al van in decenmber aan het wachten op een reeks leveringen uit China, van iets dat toen in een opwelling besteld had omdat ik het plan had opgevat om Iets Te Maken Dat Ik Nog Nooit Had Gemaakt Had. Mijn eerste fout daarbij was dat ik dacht dat ik het rappoer in mijn handen zou hebben als ik op het interweb bestelde in plaats van er in een lokale winkel om te gaan. Mijn tweede fout was op “bestel nu” te klikken in plaats van de bestelling en vooral het leveradres eerst even na te kijken.

Het bleken negen pakketjes te zijn van negen verschillende leveranciers, die allemaal geleverd gingen worden op het adres waar ik de vorige keer mijn Chinesiumbestelling had laten leveren: bij Adhese, het werk waar ik al sinds januari 2018 niet meer werk. :/

Gelukkig zijn het daar nog altijd fijne mensen en zagen ze het zitten om de pakketjes af te wachten tot ik ze allemaal samen kon gaan afhalen. Ik kon het volgen op de website van de Chinees, hoe één voor één de pakjes in transit waren en uiteindelijk in de eerste week van februari allemaal geleverd waren.

En dan contacteerde Lode van Adhese mij gisteren om te laten weten dat er ondertussen al een paar maand drie pakjes aan het wachten lagen. Euh drie? Ik dacht negen? Nee, drie dus.

Ik erom gegaan, ’t waren er inderdaad drie — maar kijk!

Het waren gedimme drie pakjes maar in twee van de pakjes zaten nog eens vier pakjes! Ik heb de pakjes in de pakjes nog eens uitgepakt, en het ziet er naar uit dat het ene ding waar ik alle andere dingen rond gekocht heb, niet in de bestelling zat. Dus dat ik dan nog eens een bestelling zal moeten doen — maar ondertussen is de goesting eigenlijk al een beetje over voor het ding dat ik wou maken. Wat nu?

Voorlopig alles proper bij elkaar leggen, en dan nog eens hard nadenken, denk ik. Want ondertussen heb ik al drie andere dingen die ik absoluut wil maken in mijn hoofd.

⁂

Ah en ik ben vandaag ook naar de hoofddokter geweest, kwestie van eens een naam op mijn abnormaliteiten te kunnen plakken.

We zijn nog eens gaan eten bij denk ik toch wel mijn favoriete restaurant op het moment. The Mistress, telkens weer een fantastische mix van Iraans en Zuidoostaziatisch. Een menu om te delen, optionele side dishes, uitstekende cocktails, niet van het allergoedkoopste ter wereld maar zijn prijs meer dan waard.

Wij hadden, na een aantal amuses:

• Amber kinilaw — Fillipijns-geïnspireerd, met vis en een heerlijke pompoenvinaigrette met habanero en walnoot.
• Chicken bulgogi — Koreaans-geïnspireerde kippendij met komkommerkimchi.
• Een roll van bloemkool in yoghurtmarinade in een huisgemaalte naan, met sojamayonaise, augurk en granaatappel.
• Mandarin duck — Chinees-geïnspireerde zeer dun gesneden plakjes eend met five spice-saus (kassia, steranijs, szechuanpeper, venkel en kruidnagel, zegt het interweb mij), en paksoy en chili met citroengrasrijst met sesam.
• Space Bomb: een crispy wonton met garnaal, kippendijen en wasabi.
• Mandu: dim sum met varkensvlees en yuzu miso, met home-made chili en kastanjechampignon.
• Golden Katsu: krokante kip gelakt met gochujang, met katsusaus en kimchi op een vel nori.
• En als dessert sweet kiss, dat een soesje bleek te zijn met ik weet niet wat erin maar ’t was wel heerlijk.

Ik kijk er hard naar uit dat het menu verandert, dan hebben we een excuus reden om er nog eens naartoe te gaan. 🙂

Zeer zeker, woensdag. De tijd vliegt voorbij, ge hebvt er geen gedacht van. Ik zeg al jaren om te lachen elke dag van de week vanaf maandagmiddag dat het bijna weekend is, maar het voelt eigenlijk echt wel zo aan.

Case in point: een collega werkt drie vijfden. Maandag had ik écht geen tijd om iets anders te doen dan wat ik gedaan heb, en dinsdag eigenlijk ook niet — maar zij had uiteraard wel doorgewerkt en dingen gemaakt die ik vrijdag wil tonen, en we moesten daar dus zeker eens over spreken.

En dan was het dinsdag en voor ge het weet is het woensdag en kunnen we er wel over spreken, maar voor haar is het functioneel al vrijdag, en voor ge het weet is het écht vrijdag.

Afijn, we hebben er wel over gesproken, maar het gaat dus allemaal zeer rap, is my point.

Met Jeffrey naar de veearts gegaan: ’t is al sinds we haar hebben dat ze regelmatig piept en steunt als ze asemt, en ook dat ze zich soms zot krabt en bijt van de jeuk. Kwam daar nu bij dat ze gelijk wat gezwollen was da unten, en vandaar.

Blijkt: antibiotoca nodig voor haar ademhalingsdinges, en allergie aan vlooien. Niet dat ze vlooien heeft, maar de jeuk blijft ’t schijnt veel langer.

Elke dag een pil de volgende weken, en vanaf nu de paardenmiddelen tegen de vlooien, om de dertien of zo weken. Niét de dingen uit de apotheek want daar kweken ze resistentie tegen, de vlooien.

Er is geen betere manier om te zien of iets gaat werken dan het te maken en te zien of het doet wat ge denkt dat het gaat doen.

Ik heb dus een paar uur dingen gemaakt en gemerkt dat er links en rechts wat dingen zouden moeten veranderd worden, maar ook wel dat een beslissing die vorige week genomen was, eigenlijk alleen maar miserie en last maakt. En dus maandag eens kijken of daar geen betere opties voor zijn.

Wel leutig, daar niet van, zo dingen maken, maar ook een beetje om nerveus van te worden. ’t Is niet gelijk ik mensen hun werk wil afpakken, en het lukt mij ook meestal wel om abstract genoeg te denken zonder iets tastbaars in de hand, maar soms gaat het echt gewoon beter met iets wél werkend is.

Aanschouwelijker en al.

Ik was aan het wachten op de bus in Aalst en ik werd aangesproken.

Ik ben niet sociaal vaardig genoeg om gesprekken af te breken, dus het bleef tegen wil en dank maar voortduren, ook als ik een half uur op de bus zat.

Het was een oudere mens die ook al vanalles had meegemaakt en zijn eigen haar scheert en een tatoeage op zijn hand heeft en in Gent gewoond heeft en helemaal niet veel geld heeft maar wel een lelijke, lelijke hoest.

Ja de ene dokter heeft dan allerlei woorden geschreven in een rapport naar de andere dokter, en ik zal het dan wel horen als het dringend is zeker?

De beeldvormingendokter wist gelijk niet echt goed wat het was, denk ik, maar het zag er toch als iets uit dat er al een tijd zat. Niets acuuts, dus. Vermoed ik. Of ik hoor het wel.

Ik schreef naar mijn huisdokter:

Hallo!

Ik merk net dat ik aan de binnenkant van mijn linkerelleboog een pulserend gezwel heb. Ik voel (en zie) mijn hartslag, het doet geen pijn, het ziet niet rood, mijn hand/arm voelt niet anders dan anders — maar het is wel heel recent verschenen.

Tot voor een paar jaar had ik een arterioveneuze shunt aan mijn linkerpols, en dit ziet er een beetje hetzelfde uit. Het heeft wel niet dat typische ‘geruis’.

Ik dacht, een afspraak kan geen kwaad, een mens weet nooit.

Ik zat deze vooravond bij de dokter en ik heb mijn verhaal nog eens opnieuw gedaan en ook gezegd dat het misschien wel een goed idee zou zijn om er een doppler op te zetten kwestie van wie weet is het een aneurysme.

De brave mens dacht er hetzelfde over en heeft meteen een afspraak voor mij geregeld.

(Met AI is tegenwoordig iedereen dokter.)

Morgen weet ik dan dus of ik naar spoed moet of niet. 🙂

Blijkbaar is het risico dat het elleboogkanker is wel laag, da’s altijd meegenomen.