Heel, héél erg langzaam geraakt ons huis ook nog eens in orde. Gisteren zijn er allemaal lampen opgehangen, zowel bij ons thuis als bij de dochters.
Het zal nog wat gewoon worden zijn, want het licht in de keuken boven het vliegdekschip in het midden van de keuken — altijd al bedoeld als taakverlichting en geen sfeerverlichting — blijkt ineens gelijk operatiekamerverlichting te zijn, en wel bijzonder zeer fel. Dat zou mogelijk gemitigeerd kunnen worden door de lamp in zijn geheel naar beneden te trekken als het tijd is om het iets minder ongezellig te maken, maar de lastigheden van het vals plafond hebben de contsructie, euh, iets minder dan stevig gemaakt, en trekken aan de lamp (die daar nochtans voor gemaakt is), is niet echt aan de orde.
Bummer.
Maar! Behalve dat euvel hebben we nu wel licht waarmee we eten kunnen klaarmaken dat we zien wat we aan het doen zijn (anders dan één peertje zoals het was), en hebben we lampenkappen in de living (drie) en op de overloop boven. En natuurlijk ook lampen in het huis van de kinders waar er nog geen was: achterhuis boven en onder, living, dressing, slaapkamer.
Het ambetante was wel, van heel de dag in het stof rond te lopen, dat ik met tranende ogen en kapotte longen wegens heeltegans algerisch aan stof in mijn bed ben moeten kruipen. Vandaag nog wat boodschappen gedaan, naar het ziekenhuis gegaan voor het Periodiek Onderhoud Van De Tuyauterieën, dan nog één kamer geverfd, en daarmee was ik finaal om zeep.
Nooit in de geschiedenis van de mensheid was een t-shirt meer van toepassing:
Niet bij ons in huis, wel bij de dochters in huis: de kat die ze vorige maand op straat doorweekt en ijskoud hadden gebonden, die hier anderhalve dag is gebleven en dan naar het schuthok is gebracht wegens een mens weet nooit dat ze van iemand zou zijn en dat die haar zouden willen terughebben.
(En ook wel dat ze niet overeenkwam met onze twee katten.) (Maar vooral dat eerste, dat het niet eerlijk zou zijn om een kat in te palmen als iemand er naar op zoek zou gaan, ook al omdat het een manifest [a] zeer jong en [b] meer dan totaal tam beestje was.)
⁂
Een maand later blijkt het beest niet zeer jong te zijn maar zeker vier of vijf jaar oud — wat de achterlating op straat nog meer onbegrijpelijk maakt. Ze woont voorlopig in het achterhuis bij Anna, er is ondertussen proefondervindelijk geconstateerd dat ze blijkbaar ergens moet gewoon hebben waar ze nog nooit geklimd of gesprongen heeft, en ook dat ze nog nooit een trap moet gezien hebben, want het is ongelooflijk hoe onhandig ze zowel op als af een trap ging in het begin.
Oh, en dat ze redelijk rap leert, want een dag later kon ze niet alleen de trap rap op en af, maar zat ze al in de palmboom op de koer.
…maar bij dezen hebben ze nu ook dus officieel een kat in huis. En zijn ze een beetje dichter bij echt verhuisd zijn naar hun eigen huis.
Ik ben een fan van het eerste uur, en ik zal altijd fan blijven. Ik vond het vorig jaar niet zo goed. Dit jaar was veel beter. Het stukje afgeven op reviewers was niet nodig — de minimis non curat praetor, aquila non captat muscas, dat soort dingen — en tot mijn grote spijt was Arjen Lubach pijnlijk slecht, maar voor de rest: helemaal in orde.
(Wat een kakstad om naartoe te gaan voor optredens, trouwens, Antwerpen.)
Ik kijk vooral uit naar zijn nieuwe niet-HHVB-show in januari 2027. De kaarten zijn al gekocht.
Het zal niet zo heel veel jaar meer duren, denk ik, voor AI er beter dan mensen zal in slagen om oude aktes te lezen — als het nu al niet het geval zou zijn voor bepaalde contexten. Ik had deze uit het leven van Barbe Lecoutere, de grootmoeder van de overgrootvader van mijn kinderen:
Ik heb mijn lokale AI gevraagd om daar wat context rond te schrijven. Het is verre van perfect, maar ’t is wel ergens indrukwekkend:
De stille strijd van Barbe Lecoutere (1845–1884)
Emigratie
Het leven van Barbe begon in de zomer van 1845 onder de open hemel van Sint-Eloois-Winkel in West-Vlaanderen. Ze werd geboren in een tijd waarin het Vlaamse platteland zuchtte onder armoede en voedselschaarste. Zoals zovelen van haar generatie leerde Barbe al vroeg dat de grond haar niet kon voeden. De horizon lokte, en die horizon lag in het zuiden: Frankrijk.
Als jonge vrouw volgde ze de stroom van gelukzoekers naar de grensstreek. Ze belandde in Halluin, een stad die gonsde van activiteit en waar de lucht altijd grijs was van de steenkoolrook. Voor een meisje van buiten moet de overgang overweldigend zijn geweest. De stilte van de velden werd vervangen door het denderende lawaai van weefgetouwen en het gekletter van houten klompen op de kasseien.
Hier, in deze smeltkroes van Vlaamse dialecten en Franse bevelen, ontmoette ze Pierre Vanholebeke. Hij was ook een migrant, afkomstig uit Merendree in Oost-Vlaanderen. Ze vonden elkaar in de gedeelde ervaring van het vreemdeling zijn en trouwden in 1864. Ze waren jong, vol hoop, en klaar om hun leven op te bouwen in de schaduw van de fabriekschoorstenen.
Op het ritme van de spoel
De jonge jaren van hun huwelijk werden gedicteerd door het ritme van de textielindustrie. De aktes uit die tijd omschrijven Barbe als bobineuse (spoelster) en Pierre als tisserand (wever). Dit was geen licht werk. Terwijl Pierre lange dagen maakte achter de zware weefgetouwen, stond Barbe urenlang recht in de vochtige warmte van de spinnerij, waar ze garen op spoelen wond. Haar handen waren ongetwijfeld ruw, haar longen gevuld met het fijne stof van ruwe wol dat als een eeuwige mist in de werkplaatsen hing.
Ze woonden in de ‘Section Centrale’, het dichtbevolkte hart van Halluin. Hun thuis was waarschijnlijk niet meer dan een kamer in een courée—een smalle steeg waar arbeidersgezinnen dicht op elkaar gepakt leefden, waar het zonlicht nauwelijks de grond raakte en waar de geur van gekookte kool en stilstaand water nooit ver weg was. Toch was er ook gemeenschap. De getuigen op de geboorteaktes van hun kinderen waren vaak buren, herbergiers en veldwachters; een klein netwerk van mensen die elkaar steunden in de dagelijkse overlevingsstrijd.
Tegen 1872, na de geboorte van meerdere kinderen, veranderde Barbe’s status in de boeken naar ménagère (huisvrouw). Dit was geen luxe, maar bittere noodzaak. Met een groeiend gezin in een kleine ruimte werd werken in de fabriek onmogelijk, al is het waarschijnlijk dat ze thuis doorging met werken, spoelen windend bij het haardvuur terwijl ze met een half oog de wieg in de gaten hield.
Het gruweljaar
Het jaar 1876 begon zoals elk ander, maar zou eindigen in een tragedie die nauwelijks te bevatten is. In de nazomer van dat jaar sloeg het noodlot een eerste keer toe. Op 27 september stierf de kleine Mélanie, nog geen twee jaar oud. De oorzaak laat zich raden: de beruchte ‘zomerziekte’, veroorzaakt door vervuild water in de warme maanden, was een genadeloze moordenaar in de sloppenwijken. Barbe en Pierre moesten hun dochtertje begraven terwijl de bladeren begonnen te vallen.
Maar het verdriet kreeg geen tijd om te helen. Terwijl de winter inviel en de kou de vochtige muren van hun huisje binnendrong, werd de familie getroffen door een tweede golf, waarschijnlijk een epidemie van difterie of roodvonk die door de wijk raasde. Op 7 december, Sinterklaas was net voorbij, bezweek hun vijfjarige zoon Charles Louis. De stilte in huis moet oorverdovend zijn geweest. Barbe, waarschijnlijk zwanger of net bevallen, en Pierre stonden machteloos. En de gruwel was nog niet voorbij. Slechts enkele weken later, op 28 januari 1877, stierf ook de baby, Marie Julie, slechts zeven maanden oud. In vier maanden tijd waren drie wiegen leeggeraakt. De winter van 1876-1877 ontnam Barbe bijna alles wat haar dierbaar was.
Het einde
Barbe overleefde deze verschrikkelijke winter, maar iets in haar moet gebroken zijn. Toch ging het leven door; de schoorstenen bleven roken, de weefgetouwen bleven klapperen. In 1879, twee jaar na de grote sterfte, bracht ze nog een dochter ter wereld: Léonie Marie. Dit kind was een symbool van hoop, een overlever die de gevaarlijke eerste jaren doorstond. Ze groeide op als het enige lichtpuntje in een gezin dat getekend was door schaduwen.
Maar het lichaam van Barbe was op. De jaren van zware fabrieksarbeid in haar jeugd, de fysieke uitputting van vele zwangerschappen en de immense mentale tol van het begraven van drie kinderen eisten hun prijs. Op 18 mei 1884 overleed Barbe Lecoutere. Ze was slechts 38 jaar oud. Ze stierf niet als een oude vrouw, maar als een moeder die letterlijk was opgebrand door het harde bestaan aan de industriële frontlinie. Ze liet haar man Pierre en de vijfjarige Léonie achter in de stad die haar zoveel had beloofd, maar haar uiteindelijk zoveel had afgenomen.
Epiloog: de cirkel is rond
Het verhaal eindigt niet bij Barbe. Haar dochter Léonie, het kind dat de tragedie overleefde, probeerde te ontsnappen aan het lot van haar moeder. Na haar huwelijk verliet ze de bedompte Section Centrale van Halluin en trok de grens over naar Menen, in België. Het leek een nieuwe start; in werkelijkheid was het maar een verhuizing binnen dezelfde industriële context, gescheiden door niets meer dan de rivier de Leie. Ook Léonie zou niet oud worden; ze stierf in 1908, amper 29 jaar oud. Zo werd de erfenis van Barbe Lecoutere er een van kortstondige levens en stille moed, een monument voor de duizenden vergeten vrouwen die de ruggengraat vormden van de industriële revolutie, maar die door de geschiedenis vermorzeld werden.
⁂
Ha. ’t Zijn dingen.
De foto’s in de tekst komen van ChatGPT (die 1.5-afbeeldingen zijn echt wel meer dan degelijk). Het kan ook wat romantischer, en dan ziet het er in één beeld zo uit bij ChatGPT:
Als ik nanobanana godbetert géén instructies geef, komt er zo’n typische afgruwelijkheid van een pseudo-infographic uit:
…maar met een beetje meer mijn best doen, wordt het marginaal interessanter:
Of zonder tekst:
Nog altijd te romantisch naar mijn goesting, wel. 🙂
The heart of this book is Arthur Engel’s 1993 textbook Exploring Mathematics with your Computer which utilizes Turbo Pascal for its exploratory work, and is still available for purchase. The first six chapters (and Appendix A) are essentially that book, but with the programming language changed to Python, some rewording, reformatting in Latex, and a few additions. Those chapters masterfully cover over 60 topics, that are mostly independent of each other.
Sadly, Engel passed away in 2022, and so the revisions were carried out by the second author (Andrew Davison). I’m also responsible for the new chapters, a potpourri of math topics, starting with fractals in chapter 7.
Efficient memorization using the spacing effect: literature review of widespread applicability, tips on use & what it’s good for. — DE GESPREIDE HERHALING!
Ook fijn om nog eens een website te zien met sidenotes. Niet zo mooi uitgewerkt, wel. En awoert voor fake small caps, kleur- en fontkeuze en onhandige in-page navigatie. Maar toch proficiat om te proberen iets anders te doen.
A year into Mr. Trump’s second term in office, MAGA’s internal contradictions can no longer be ignored. The movement that had promised an end to foreign adventurism has found itself torn between an alliance of ideological noninterventionists and realists and a hawkish national security establishment. Trumpism promised a revival of domestic manufacturing, yet neither the president nor his advisers have decided whether this means tariffs, industrial policy, reviving organized labor, environmental deregulation or mere nostalgia. MAGA also promised immigration reform but has oscillated between showboating deportations and a deference to pro-visa allies in Big Tech and corporate agriculture. At the same time, American support for Israel has become a contested issue on the right for the first time in decades. Some opponents have been accused of antisemitism; others simply announce it.
It’s a textarea! Actually not.
Compression magic – Your text gets compressed with deflate because we’re fancy like that
URL storage – Share your notes by copying a 500-character URL. Your friends will love it!
Dark mode – Respects your poor eyes and your color scheme preference
Auto-save – Debounced to 500ms because we’re not savages
Mobile friendly – Type your manifesto on the go
No backend – Zero servers were harmed in the making of this app
Zack Feldman encourages sketching for worldbuilding, emphasizing quick iterations over polished art. Learn various sketching techniques, from loose initial ideas to refined shapes, using pencils, pens, and even color. Explore different mediums and discover a faster approach to developing your fictional worlds.
Zack Feldman geet mij nog meer schuldgevoel dat ik andere dingen zou moeten doen in plaats van de dingen die ik aan het doen ben.
Oh no! ’t Is van dat! Ik ben begonnen aan iets dat ik eigenlijk zou moeten doen (opkuisen) en ik heb direkt twintig ideeën om dingen te doen die ik helemaal niet moet doen.
Dit bijvoorbeeld:
En ook dit:
En ook dit:
Maar hey, ik heb toch al een reeks DVD’s die nog in de kasten in de living zaten uit de kasten gehaald:
En één schap gevuld met wat boeken die op mijn bureau lagen. Volgende stap: deze kasten leegmaken en klasseren wat erin zit. Ik begin alvast aan een stapeltje “electrische dingen die ik niet meer moet hebben en die ik wellicht aan de straatstenen niet kwijtraak gelijk oude boxen die ik al vijfentwintig jaar niet meer gebruikt heb”.
Hey check it out — ik heb het aanmaken van linkposts weer helemaal geautomatiseerd, met header images en alles erop en eraan.
De links post ik op links.yusupov.cloud (work in progress) met een zelfgemaakte Chrome-extensie die met een API spreekt:
Het linkdinges zelf is een bog standard Django-toepassing met wat javascript aan de voorkant om de dingen aangenamer te maken voor ingelogde gebruikers, met propere tags en dingen om links te checken en een linkchecker die 50 links per keer neemt die ofwel nooit gecheckt zijn ofwel niet recent gecheckt zijn, en ze dan klasseert als werkend of nietw-erkend (met redenen waarom); het onthoudt ook hoeveel keer een link na elkaar niet werkt, en het herbekijkt recente fouten sneller dan stabiel werkende/niet-werkende links, en het houdt ook een geschiedenis bij.
Ik heb een dashboard waar ik kan zien wat er werkt (groen), niet werkt (rood) en wat een alternatief gekregen heeft (nieuwe versie of link op archive.org — blauw):
En dan draait er ook om de 12 uur een script dat kijkt of er ondertussen meer dan 10 nieuwe links bijgekomen zijn, en als dat zo is doet die
een API-call naar openAI om een header aan te maken op basis van die laatste links
een wordpress-post aanmaken met de laatste links, en de afbeelding die openAI maakte
De prompt voor OpenAI is dit:
Wide cinematic blog header (2:1). Cohesive realistic painterly collage (high detail, soft haze, subtle film grain), balanced warm highlights + cool shadows (no heavy yellow cast).
Composition: one continuous scene where a glowing “thread of curiosity” / river of light / constellation path weaves through ~10 motifs inspired by the links below. Motifs must have unequal scale: 2–3 dominant anchor motifs, several medium motifs, and the rest as small background details/easter eggs. Overlapping, dissolving edges, elements blending into each other, not separated into boxes. Asymmetrical, dynamic flow; avoid symmetry. Leave clean negative space top-center for title overlay.
Hard constraints: no framed panels, no bubbles, no “10 windows”, no ring layout, no infographic look, no UI screenshots, no readable text, no brand logos, no watermarks.
Motifs to include (interpret symbolically, not literally):
- {title 1} — {eerste 30 woorden van description 1}. Tags: {tags 1}
…
- {title 10} — {eerste 30 woorden van description 10}. Tags: {tags 10}
Ik wil een min of meer op elkaar lijkende stijl zonder te veel cookie cutter te zijn, en dat lijkt helemaal te lukken — vergelijk twee mogelijke headers voor de vorige post:
…met een header die ik hermaakte voor een nog vroegere linkpost:
Zelfde stijl, andere inhoud. Beter dan wat ik er nu staan had, ook:
Misschien dat ik nog wat verfijning doe, maar we zien dan wel. 🙂
We are pleased to share an important milestone for our field. Beginning January 2026, all ACM publications and related artifacts in the ACM Digital Library will be made open access. This change reflects the long-standing and growing call across the global computing community for research to be more accessible, more discoverable, and more reusable.
Iran is looking to relocate the nation’s capital because of severe water shortages that make Tehran unsustainable. Experts say the crisis was caused by years of ill-conceived dam projects and overpumping that destroyed a centuries-old system for tapping underground reserves.
New research from Finland’s basic income experiment proves that simply trusting people with money—not just the money itself—significantly improves mental health
The Inca civilization is often depicted as being shrouded in mystery, where how they achieved their incredible stonework is treated like an impenetrable enigma. But the Inca Empire, or Tahuantinsuyu, was still dominant throughout South American at the time of the European conquest. It stretched from Colombia down into Chile and Argentina, with a peak population of over ten million people before the arrival of European pathogens. Much of their culture was witnessed and documented by various early Spanish chroniclers in the 1500s.
Over the last decade, I’ve combed through many of these early colonial-period writings. Not only do they detail the Inca’s history and way of life, but to my surprise, they also included many references to their stonemasons’ ingenious building methods. This collection of early Spanish references presents a detailed picture of how their impressive stonework was accomplished.
In November 2025, Valve “unveiled” the Steam Machine – a living room PC designed to bring your Steam library to the TV. Gaming press covered it as news, but what was missing from the headlines was that this is actually Steam Machine 2.0. Valve already tried this a decade ago, and it flopped.
So why try again?
Canvas Roots transforms your Obsidian vault into a powerful genealogy workspace. Import GEDCOM files, manage relationships through native Canvas visualizations, and export back to standard formats—all while keeping your …
It’s here, the future of masonry layouts on the web! After the groundwork laid by Mozilla, years of effort by Apple’s WebKit team, and many rounds debate at the CSS Working Group with all the browsers, it’s now clear how it works.
Too little, too late. Allemaal goed en wel om te zeggen dat “Looking back, shutting down Drupal Gardens feels like one of the biggest business mistakes we made” en dat het verdedigbaar was dat Acquia voor “enterprise” koos — als tegenwoordig zo iemand die “enterprise” is op het werk, kreeg ik in mijn gesprekken vooral de indruk “gho ja het zal wellicht te duur zijn voor u, laat maar zitten”.
Ik ging vandaag al eens voorzichtig beginnen kijken naar planning van opkuising, maar ik werd wakker om 9u en ik dacht fuck dit het is vakantie ik moét langer slapen en dan was het ineens 13u45 en dan dacht ik fuck it het is vakantie ik kan in mijn bed blijven liggen tot wanneer ik wil en dan was het 16u30 en de dag was min of meer voorbij en tja, zo gaat het soms in de vakantie.
Maar morgen! ga ik eraan beginnen. Ik lijst even op wat ik denk dat een mogelijke volgorde zou zijn om mee te beginnen.
Ruimte vrijmaken waar er gemakkelijk ruimte vrij te maken is: de kasten in de living boven de televisie. Die staan nu vol met DVD’s. Ik ga die niet wegsmijten, maar ze kunnen gerust allemaal op een stapel gelegd worden, en dan later in de binnenkort lege kinderkamers in een bibliotheeksysteem gezet worden. De ruimte die vrijkomt, wordt de voorlopige ruimte voor officiële en te houden documenten.
Het vliegdekschip in de keuken leegmaken: alles wat daar ligt en weg mag, wegsmijten. Alles wat daar ligt en te houden is, een plaats proberen geven — al was het voorlopig.
De rest van de keuken kritisch bekijken en dingen die weg mogen, weg doen (de manuele appelsienpers die er al meer dan vijfiten jaar staat en in de die vijftien jaar geen twee keer gebruikt is, bijvoorbeeld, of de drankdinges van vijf liter die er al vier jaar staat en in die vier jaar niet één keer gebruikt is).
De metalen Mewafkast proberen verhuizen naar het huis van de dochters, en ook het schoolbord proberen naar daar te krijgen.
Al proberen wat planten van de dochters naar hun huis verhuizen. Kijken wat ik kan doen met de orchideeën en andere planten die moeten gehouden worden: misschien een rek?
De inhoud van de kasten in de keuken kritishc bekijken, en zien wat er gehouden moet worden en wat niet.
Het doel zou moeten zijn, denk ik, om de keuken tegen nieuwjaaravond opgekuist te hebben. Moet lukken.
Dit speelgoedje is helaas uit het leven gegrepen: het huis staat stampvol, en er is geen plaats meer voor wat dan ook. En dus ook geen plaats meer voor boeken, helaas.
Helaas, want ik houd van boeken. Niet alleen boeken om te lezen, ook boeken om te hebben; Om naar te kijken en vast te houden en om door te bladeren.
Maar het huis staat dus vol, en ik alhoewel ik boeken blijf kopen, beperk ik het tot zeer soms eens een boek, of toch zeker niet meer dan om de maand of twee een stapeltje. En dan alleen maar boeken die ook echt de moeite zijn om te hebben. Omdat ze groot of mooi of interessant of speciaal zijn.
Ik kreeg vandaag een boek cadeau dat zowel mooi als speciaal is (de website ook, trouwens), en net zoals ge soms niet weet waarom een specifieke gebeurtenis iets in gang zet, is dit boek nu de catalysator voor wat ik na kerstag ga doen: het huis opruimen. En plaats maken voor onder meer boeken.
Onder meer, want er zijn nog andere dingen waar plaats voor moet gemaakt worden — letterlijk: er is geen plaats voor veel dingen die eigenlijk in elk normaal huis een vaste plaats zouden moeten hebben. Rekeningen. Officiële documenten. Facturen. Contracten. Identiteitspapieren van mensen en huisdieren.
Er zijn wél kasten vol (stampvol) met dingen die gewoon op een stapel gelegd zijn en dan in een kast geduwd. En kasten (en schappen, en oppervlaktes) vol met andere dingen die eigenlijk in een bibliotheek zouden moeten staan. En andere kasten en plaatsen vol met dingen die eigenlijk weg zouden moeten.
Ik schat dat er zeker anderhalve maand werk is. Maar het moet érgens beginnen.
Het scheelt dat ik enorm graag klasseer. Het lastige is dat ik enorm moeilijk weg kan smijten. We shall see.
Het lichaam iets minder. Ik zaag al weken aan een stuk dat ik wil gaan schilderen in het huis van de kinders maar dat iemand anders het afplakwerk moet doen wegens mijn rug doet niet mee aan bukken en zo.
Vandaag is het ervan gekomen: geprimerd in de keuken en de badkamer op het eerste, en dan het plafond in de living, en dan beginnen schilderen in een slaapkamer boven, en dan is het licht uitgegegaan.
Ik weet nu al dat ik morgen dood ga zijn. Ik was al voor geen aantoonbare reden helemaal stijf vanmorgen en mijn rechterschouder was al om zeep — nu is het helemaal foutu, vrees ik.
Ik lag in mijn bed en ik kreeg een mail van bpoowst, dat er een zending van CN, wie of wat dat ook mocht zijn, in een kastje lag te wachten op mij en dat het de laatste dag was dat het daar zou zijn en dat het in de de loop van vandaag zou teruggestuurd worden als ik het niet ging afhalen.
Geen flauw idee wat het was dat ik gekocht had, maar ik ben uit voorzorg maar direkt in mijn kleren geschoten en op de velo naar de kastjes gereden. (Ook omdat ik juist een schrikkelijke nachtmerrie had gehad en geen goesting had om op dat moment in mijn bed te blijven liggen, maar passons.)
Het bleken vier t-shirts te zijn die ik een maand of zo geleden gekocht had en al half uit het oog verloren was. Ik ben er zeer content van, en ik denk dat ik mijzelf ga moeten inhouden om niet opnieuw een collectie t-shirts te beginnen aanleggen.
Ik ga het toegeven: ik heb weinig last van leegestsyndroom. Ik zie ons dochters doodgraag, maar ik ga denk ik even content zijn als zij als ze weer in hun eigen huis gaan wonen. Ik heb al wilde plannen om alles hier in huis op te kuisen en dan zo te houden, en ik kijk er geweetniethoehard naar uit om gewoon stilte in huis te hebben.
Gewoon geen geluid, geen muziek, geen gebabbel, geen televisie, stilte.
En ook: altijd plaats in mijn trekzetel, niet alleen als ik er op tijd bij ben en niemand anders er al in zit.
Een diepvries en een frigo met alleen onze dingen erin. Geen frigo die extra in de keuken staat te staan, geen Mewafkast die idem doet. Geen kartonnen dozen met bedden, lampen, kasten en ander gerief voor in hun huis.
Met een beetje geluk komen de mensen van de deurenwinkel in de loop van begin januari opmeten om de binnendeuren te steken — in het bureau, in de badkamer, het wc, de keuken, de slaapkamer. En dan wie weet wanneer komen ze nog eens langs om een deurgat te maken voor de metalen deur tussen de keuken en de gang, en dan is het alleen nog wachten op een nieuwe voordeur en we zijn klaar met de werken in ons huis.
Niet helemaal klaar wegens nog allerlei kleine brol, maar toch substantieel klaar. Dat het mij niet meer kan schelen, al de rest.
En dán wil ik op mijn gemak zitten voor de rest van mijn leven.
Mijn lange lijst van boeken te lezen wordt alleen maar langer. Ik had een boek op de lijst staan dat ik op de blurb afgaang eigenlijk wel interessant vond, en dan zag ik dat er twee van waren en dan dacht ik hang on, dit komt mij vaag bekend voor — en jazeker, ’t is een boek dat ik al gelezen heb, en waar ik blijkbaar echt wel positief over was.
Totaal onverwacht dat er een vervolg aan gemaakt was, maar blijkbaar dus wel. Ik herinnerde er mij juist te weinig van om direkt aan het tweede boek te beginnen, en dus ben ik maar weer aan het eerste deel begonnen.
En dat was een rare ervaring: ik herinnerde mij vaag het begin, en dan wist ik helemaal zo ongeveer wat er tussen 5% en 25% van het boek gebeurde, en dan wist ik niéts meer.
Maar gelijk serieus: geen flauw idee hoe het verder gaat, wat er gebeurt, of hoe het afloopt.
Geheugen is een raar iets. Ik kan mij flarden herinneren van dingen waar ik in geen decennia nog aan gedacht had — dat er een onweerlegbaar vermoeden van ontvangst is voor een aangetekende brief, bijvoorbeeld — en dan zijn er gaten waar dingen zitten die ik zou moeten weten. Zou ik daar ongerust over moeten zijn?
’t Is niet alsof het erger wordt, denk ik. En de zak met dingen die ik om geen verklaarbare reden wel nog weet, is nog atlijd ruim groter dan wat ik zou moeten weten en niet weet.
