Het komt alsmaar dichterbij, alsmaar dichterbij. Eén dezer gaan we voor écht binnendeuren hebben hier en daar!

Read ‘em and weep, in ’t zwart waar de nieuwe deuren komen, in ’t rood deuren die nog moeten komen, in ’t groen de ene deur die we niet gaan vervangen of nieuw plaatsen.

Er was een beetje verwarring, in de zin dat de opmeters dachten dat deur 2 de deur tussen de inkom en de keuken was in plaats van de deur tussen de inkom en de wc, maar ’t is in orde gekomen.

In essentie is het grootste dat er nog moet gebeuren in ons huis die binnendeuren en dan de voordeur. Dan mag het wat mij betreft eigenlijk wel gedaan zijn.

<dieeeeeeeeeeeepe zucht>

Ik gebruik Outlook op een computer die vijf jaar oud is. Waar die Outlook dus al vijf jaar op staat, en waar ik eerst een andere account op had staan dan nu.

Ik kan ineens niet meer aan de kalender van mijn werk tegenwoordig. Wel aan die van mijn vorig werk, en ook aan die van willekeurige collega’s op mijn werk nu, maar niet aan mijn eigen kalender.

Wat een miserie. Ik heb geen goesting om het allemaal te ontinstalleren en te herinstalleren, maar ’t zal daar onvermijdelijk wel op uitdraaien zeker?

Ik ga eerst eens gewoon een ander profiel maken, waar ik alleen mijn huidig werk in steek. Zien wat dat geeft.

…eeeeennnn ’t is in order.

Zo typisch: ik ben dat al wéken aan het uitstellen, en het eerste dat ik probeer, doet wat het moet doen. Pff. Vermoeiend leven.

Is het een beetje voor middernacht op een zondag en ben ik aan het werken voor het werk en ben ik van plan dat nog wel even te blijven doen deze nacht?

Ge moogt er zeker van zijn!

Is dat omdat ik dingen heb uitgesteld en geprocrastineerd en ga ik nu op een avond en een nacht het werk doen dat ik eigenlijk ergens in de loop van vorige week (of de week ervoor, of de week dáárvoor) had moeten doen?

HAHA NEE NATUURLIJK NIET!

Nee serieus, echt niet: het is gewoon werk dat ik donderdag van plan was vrijdag te doen maar toen moest ik vrijdag op reis naar Antwerpen voor het werk en tegen dat ik thuis goed en wel aan mijn bureau geïnstalleerd was, was het weekend. Maar het is zodanig geestig werk dat ik écht goesting had om het in her weekend te doen in plaats van te wachten tot maandag.

En dan waren er de Roottrees gisteren, en dan ben ik vandaag tot gelijk halfdrie in mijn bed blijven vegeteren en dan moest ik gelijk vijftien liter spaghettisaus maken en dan moest ik in den hof werken en dan moest ik een biefstuk van bij de twee kilo bakken en vóór ge het weet, is het 21u en moet ik er nog aan beginnen en hoe gaat dat dan meneer mevrouw?

Precies.

Morgen weer eens een week met een slaapdebet beginnen zie.

Wat een rare dag vandaag.

Nog eens leutig om jobinterviews te doen, en ook wel eens leutig om eindelijk wat dingen in gang te zetten die al een tijd in gang hadden kunnen gezet geweest zijn, maar ook: zeer hard tegen de grens van hoe is het in des Godennaam mógelijk gezeten.

Soms (vaak) moet een mens compromissen sluiten, maar het kán echt wel eens dat dat eigenlijk echt niet moet. Het compromis tussen pakweg “we maken een houten deur met een metalen klink” en “nee, we bouwen deuren van tandenstokers en muesli” is niét “okay dan, deuren van yoghurt met een houten klink”.

Maar goed. Ik ga morgen naar Antwerpen voor het werk, en ik zie mij nú al tot zaterdagochtend vroeg werken voor het werk aan iets dat ik al máánden wou doen.

Ik dacht, ik ga rap eens een aanzet doen voor iets van het werk.

Zoef!

Ineens wat het uren later en had ik het gevoel dat ik gelijk nog een uur of tien aan een stuk zou kunnen doorwerken. Niet goed, natuurlijk, want als ik dat doe ben ik morgen een half uur te laat op het werk. 🙂

Maar ik heb vanavond/vannacht:

• Analyse gedaan
• UX gedaan
• jobinterviews voorbereid
• hard nagedacht over het soort dingen waar ik al eens graag over nadenk

Soms wou ik dat ik méér kon werken.

SOMS HÉ.

Om de zoveel tijd vergeet ik dat ik eigenlijk zwaar ziek ben.

Dit weekend had ik zó ongelooflijk veel rugpijn dat ik dacht, ik ga in een bad liggen. Ik kan al jaren niet meer zonder miserie in en uit een badkuip en het is misschien al meer dan vijftien jaar geleden dat ik nog eens in een bad lag, maar ik kon niet meer van de pijn en gelijk een uur of twee of meer in een warm bubbelbad liggen: het hielp voor de rug.

En dan waar ik de fout maakte: warm bad. Bubbelbad. Láng in een warm bubbelbad.

Eén van de meest vervelende dingen van chronische nierziekte is wat ze uremische pruritus noemen: gruwelijke, niet-aflatende ondraaglijke, dag en nacht voortdurende, om zót van te worden jeuk.

Warm water, en zeker bubbelbadgedoe, is daar enórm slecht voor.

Ik was het vergeten.

Ik zal het niet rap meer vergeten.

Algemene verdoving is wat ik nu zeer graag zou krijgen.

In de jaren toen, als het allemaal nog zeer onschuldig gefröbel met “wat als?” en Atlantis en goden als astronauten was, heb ik denk ik alles van de man gelezen. En van een stapel andere, even onschuldige, pseudowetenschappers.

Tegenwoordig is het niet meer om te lachen, die hele pseudoarcheologie. Spijtig. Von Däniken e tutti quanti waren denk ik voor veel mensen een toegangspoort tot écht wetenschappelijk denken.

In een wereld waar maanlandingen en de niet-platheid van de Aarde ernstig in vraag gesteld worden, tot de hoogste echelons van de maatschappij, is het allemaal niet meer zo grappig.

Ik wist tenandere niet dat de man tot gisteren nog in leven was.

De vraag was niet ingewikkeld: kijk eens in hoeverre we de data uit een resem websites gemaakt met platform X zouden kunnen halen, om die dan later als één nieuwe website in platform Y te stampen.

Data bepotelen: ge moet het mij geen twee keer vragen. (De eerlijkheid gebiedt mij toe te geven dat ik het zelf had voorgesteld, dat ik “eens een PoC zou doen”.)

Toegang tot de databases had nog wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk had ik die. Ik weet redelijk goed hoe platform X in mekaar zit, ik had al eens een analyse gedaan van wat voor data er hoe in zit, en dan is het natuurlijk gewoon een zaak van een AI in uw buurt de pap in de mond te geven.

Ik vertrouw die dingen niet voor productiecode zonde degelijke controle, maar als het voor domme dataconversie is, waar het gewoon instructies volgen is: à la bonne heure! Een uur of zo later was de data geconverteerd naar 11 jsonbestanden van tussen negenduizend en 627.000 lijnen en in totaal bijna drie miljoen lijnen.

Ik heb ook een degelijk idee hoe platform Y werkt — wat modellen gedefinieerd, wat uitleg gegeven over het hoe en wat, en hoplaplets, wat tijd later één database met een rudimentair werkende site in zwartwitte Times New Roman.

Html en css en al is ook niet direkt iets dat mij vreemd is, dus kijk: een nacht later was er een werkende website in een layout.

Zeker niet gevraagd, maar zelfs indien niet gevraagd toch wel nuttig, peisk. Al was het om de layout eens te zien met echte data.

’t Is al een tijd dat ik gelijk niet van mijn stijve rechterarm afgeraak, maar vandaag was het écht pijnlijk. Ik ben och here om 17u in mijn bed gekropen van de pijn. En dan natuurlijk om 22u wakker geworden, dat gaat ge altijd zien.

Ik kan ook niet direkt gaan slapen want ik ben wakker geworden na zo’n droom waar allerlei mogelijke overleden familieleden in voorkwamen. Ik haat dat soort dromen, het is geen nachtmerrie op het moment zelf van het dromen maar het is het wel op het moment van het wakker worden.

Dispossession by attrition, een mens ontsnapt er niet aan. En alsmaar meer “had ik maar” en “kon ik nog maar”.

Morgen ga ik trouwens nog eens naar een soort specialist waar ik tot nog toe nog niet op eigen initiatief naartoe gegaan was. Ik weet niet wat ik moet verwachten.

Ik heb een zeer raar gevoel, al een tijd: dat er op onbestemde manier vanalles hard mis aan het lopen is. Tegelijkertijd ook een béétje het gevoel dat er dingen goed aan het aflopen zijn, vreemd genoeg, maar dat eerste overweegt toch wel.

Afijn. Maandag komen er mensen deurgaten opmeten voor binnendeuren. Wie weet kan ik binnenkort een bad nemen in een badkamer die afgesloten kan worden.

Ik mag nog eens een expert review doen, allez hop. Een tijdsbudget van vier uur om te kijken naar iets en er mijn gedacht over te geven op mijn eigen, en dan later nog eens vier uur om met een paar mensen rond een tafel die ook al op hun eigen hetzelfde gedaan hadden te overleggen.

Ik denk bij die dingen altijd dat iedereen wel dezelfde inzichten zal hebben als ik, maar dat blijkt vaak ook wel mee te vallen, en dan is de discussie zelf ook weer verhelderend.

Het was deze keer niet anders: ik had eigenlijk redelijk rap een idee van wat er anders en beter kon, en toch ook wel hoé het anders en beter kon. Benieuwd wat de anderen zullen denken.

Soms zou het handig zijn dat het overal zo eenvoudig zou zijn: even goed napeizen, eens samenzitten met andere mensen die dat ook gedaan hebben, en dan hop vooruit met de geit.

Helaas, tussen droom en daad staan geplogenheden in de weg en praktische bezwaren. (En ook weemoedigheid, die niemand kan verklaren, en die des avonds komt, wanneer men slapen gaat, al is dat hier munde van toepassing.)

Maar serieus, hoe fantastisch zou het kunnen zijn om altijd gewoon te kunnen gáán, als ge weet wat er moet gebeuren? Rekening houden met andere ideeën is nul probleem, maar wat als ge weet dat die andere ideeën gewoon verkeerd zijn?