Ik heb een tijdje geleden een Chrome-extensie geschreven om bookmarks bij te houden. Ik gebruik dat wel eens, maar eigenlijk te weinig, omdat ik op veel meer dan één computer zit, en wegens beperkingen kon het ding alleen maar lokaal opslaan en niet in mijn user account.

Vandaagt was ik op het werk en kwam ik iets tegen waarvan ik dacht, dit moet ik noteren. Uit armoe heb ik het dan maar in mijn Google Keep gestoken — maar het was wel de aanleiding om de dingen eens ten gronde te bekijken.

…en zo komt er dan toch maar eens nog een uiteindelijk nutteloos projectje bij: een boolmarkbijhoudtool. Ik had ooit lang geleden zoiets gemaakt, in het gezegende jaar 1997 of zo, een kloon van Yahoo! toen, en hoe moeilijk kan het zijn om dat nog eens te doen? Niet zeer moeilijk, dus.

Een half uur later had ik een website, maar dan begint het natuurlijk. De extensie omturnen dat ze de website gebruikt in plaats van local storage: géén werk. De website behalve gewone bookmarks in een lange lijst met tags ook een categoriesysteem geven? Hmmm. Zijn tags categorieën? Neen, daar zijn ze te vrije vorm voor. Maak ik tags categorieën? Nee, ik wil ze vrije vorm houden. Okay, dan zitten sites in een categorie, nee, in mogelijk meer dan één categorie, en zitten categorieën in andere categorieën. Oh, en mogelijk in meer dan één categorie, want ik wil dat dit mogelijk is:

• categorie Computers (15)
• subcategorieën:
  • AI (3)
  • Geschiedenis@
  • Microsoft (2)
  • Programmeren (5)
• 5 links rechtstreeks onder Computers

In het voorbeeld hierboven zijn er 15 links die onder “computers” of onderliggende categorieën hangen, en is die “Geschiedenis@” een doorverwijzing naar “Geschiedenis > Computers”.

Okay, da’s ook een kwartier werk en het werkt.

En nu data. Waar vind ik data? Aha, ik heb bookmarks die overal verspreid staan, niet in het minst op dit weblog. Export van alle posts in de categorie “‘Links” (er min of meer van uitgaand dat dat posts zullen zijn met links erin, en dat ik er hopelijk niet immens veel een verkeerde of ontbrekende categorie gegeven heb), scriptje om verschillende gevallen te parsen (oude del.icio.us-links, oude pinboard-links, nieuwe links uit mijn extensie, links zomaar in lijsten of paragrafen, …). Een uur of zo later heb ik een kleine tienduizend links met een kleine 2500 tags.

En nu? Categorieën. Hoe? Algoritmisch? Op basis van tags? Manueel? Maar hoe dan?

Welcome to the rabbit hole.

Zó groeien nutteloze projecten dus. Want mijn conclusie was dat het alleen goed zou werken naar mijn goesting als ik het grotendeels manueel zou doen. En dus was het gemakkelijkste een voorlopig tooltje maken om categorieën en tags te beheren en te mergen en te verplaatsen en hier en daar ook nog eens de links aan te kunnen passen en enfin een een uur later was het dit:

…en dan is het nu zaak van die dingen allemaal te klasseren. Ruwweg.

En dan kijken welke van die links nog bestaan, en welke niet meer , en of er van die die niet meer bestaan een link naar archive.org kan gevonden worden. En dan een link checker om periodiek te checken of dingen nog bestaan. En dan zet ik het op mijn VPS en kan ik er van overal ter wereld aan.

Is dat allemaal nuttig? Bah nee! Is dat allemaal nodig? Nog minder! Beantwoordt dat mijn knagende gevoelens van “er is iets verkeerd op het internet” en “ik heb data die NIET GOED GEKLASSEERD IS”?

Ayup.

Er zat een kat te bevriezen op straat, en de kinders hebben ze binnengebracht. Ze was tam en vriendelijk en schattig en alles, maar ’t is natuurlijk niet ideaal, een nieuwe kat bij onze twee zetten — om er nog niet van te spreken dat het bijna zeker een kat van iemand anders zou kunnen zijn.

Na twee nachten hier te zijn zonder eigenlijk noemenswaardige problemen met onze katten, en na navragen in de buurt (ze liep hier al een tijd rond en nee, ze is niet van iemand in de omgeving) uiteindelijk toch besloten om ze naar het dierenasiel te brengen.

Daar gaat ze nu twee weken in quarantaine zitten, en dan een chip krijgen en gevaccineerd worden, en als ze na een maand nog niet opgehaald is, is ze van de dochters voor in hun nieuwe huis.

Spannend!

Ik hoorde ergens dat het vannacht zou vriezen. Het heeft vandaag al gesneeuwd, ook.

Dat wil zeggen dat na vandaag er dingen in den hof dood zullen zijn die tot nog toe nog altijd leven. Er is één pot die binnen moest als het ooit zou zo koud worden, en die staat ondertussen al een paar weken binnen.

Het is wel een soort omslagmoment, vind ik. Ik ga dan toch eens ernstig beginnen nadenken over wat er allemaal gaat veranderen in den hof volgend jaar. In alle geval zal het helemaal vol met alliums en tulpen staan (als ze niet doodgaan, en als ze uitkomen). De twee sneeuwbalspirea’s die ik geplant heb in september zijn trouwens vrees ik nu al dood — met een heel veel geluk komen ze alsnog boven water in de lente, maar ik denk het niet.

Die hangdingen tegen de muur gaan er moeten komen, en ik ga de pepers waar ik het over had op tijd moeten zaaien en beginnen opkweken. De lente gaat er rapper zijn dan verwacht, weet ik nu al.

Ha, de zus van een collega was op zoek naar iemand die ietsd wou zeggen over zijn/haar werk in IT-achtige zaken. Ik doe werk in IT-achtige zaken, en ik heb maar een half excuus nodig om erover te spreken met mensen, dus ha! Ik ga dan eens een lesuur spenderen met mensen van 17 jaar of zo.

’t Is op een uur van mijn huis met de velo, maar ik heb gelijk wel goesting om er fysiek naartoe te gaan. Al was het om nog eens in een school te zijn.

Ik ben gelijk al een maand of twee aan een boek aan het schrijven dat nooit zal uitkomen. Maar het is wel wijs. Een boek dat ik zelf graag zou lezen, namelijk.

Het lastige (en/of het grappige) ervan is dat ik nul discipline heb, en mij voortdurend in side quests verlies. ’t Is niet alsof er een deadline is, en ’t is niet alsof ik het voor iemand anders dan mezelf aan het doen ben.

Soms vraag ik mij af wat er nog zal overblijven van al de nonsens die ik wekelijks produceer in allerlei uithoeken van het internet: het moment dat ik stop met betalen voor de domeinnamen, het moment dat ik ik geen updates meer doe van infrastructuur en versies en allerlei, stuikt alles in duigen.

Misschien daarom dat ik aan het schrijven ben. Aan zo’n boek dat ik dat ooit eens, binnen ikweetniethoeveel jaar, op drie exemplaren on demand ga afdrukken, en op mijn eigen submitten bij het internetarchief. Dat er binnen wieweethoeveeltijd ooit eens iemand op valt en zich dan hard afvraagt wié in ’s hemelsnaam manifest zó enorm veel tijd moet hebben verdaan met zó een nonsens. 🙂

De codes beginnen zo:

A03-T01-C02-A02-L02-B01-T01 C03-L02-A02-L01-M03 M01-S03-B01 C02-M02-H02 A03-T01 A02-L01 C05-C04-L01-C07-S03 C06-S01 B03-H03 C03-L02-C05-L02-M01-L02-C01-P01 C01-S03-C03-T03 B02-M02-H03-C02 B03-H03 C03-L02-C05-L02-M01-L02-M03 A02-T01-M03 B03-H01-B01-P01 C02-M02-H01-M01-T01 B02-M02-H03-C02 B03-H03 C03-L02-C03-L02-M03-L02-B03...

En dit is hoe het er uitziet met een modern font:

En dit hoe het bijvoorbeeld in een stuk been gekerfd zou kunnen zijn:

En dit met de hand gekopieerd:

En dit is geschreven in een cuneïform alfabet:

En dit is dezelfde tekst getranscribeerd door een Sumeriër:

Of met unicode, en woordspatiëring om sympathiek te zijn:

𒅆𒋼𒊺𒉿𒑰𒁲𒅆𒊑𒑰𒉡𒉿𒑰𒋼𒇷𒑰𒅆𒑰𒅆𒑰𒋛𒄭𒍪𒑰𒄖𒑰𒈬𒑰𒁲𒋛𒉈𒆠

𒆪𒁕𒑰𒁁𒇻𒋼𒑰𒈬𒑰𒁲𒋛𒉈𒊑𒑰𒅆𒊑𒑰𒈪𒉿

𒋼𒇷𒉌𒑰𒁁𒇻𒋼𒑰𒈬𒑰𒁲𒁲𒊑𒈨𒑰𒋼𒇷𒉿𒑰𒁲𒇻𒇷

𒉿𒇷𒊺𒑰𒁁𒇻𒋼𒑰𒆠𒆷𒄭𒑰𒁲𒁁𒊏𒋛

𒋛𒊒𒄀𒑰𒁁𒇻𒋼𒑰𒈬𒑰𒁲𒊑𒑰𒁁𒇻𒄭𒑰𒅆𒑰𒉈𒉿

𒁁𒇻𒄭𒑰𒁲𒁍𒑰𒁍𒑰𒋗𒂊𒑰𒅆𒑰𒋗𒂊

𒉈𒉿𒑰𒁲𒋛𒊏𒑰𒅆𒑰𒁲𒋼𒊒𒆠𒑰𒁲𒊑𒑰𒊑𒉈𒑰𒁲𒇻

𒈬𒑰𒁲𒋛𒆪𒑰𒁁𒇻𒉿𒑰𒋫𒉿𒉿𒑰𒅆𒑰𒁲𒁲𒊑𒑰𒍝𒋼𒑰𒅆𒇷

𒈬𒑰𒁲𒁉𒈨𒑰𒋛𒌅𒇷𒑰𒅆𒑰𒁲𒁲𒇻𒇷𒑰𒁲𒇻𒇷𒑰𒆠𒊏𒄀𒑰𒅆𒊑𒑰𒋛𒉡𒑰𒊑𒉈𒑰𒈨𒊺𒑰𒁲𒊑

𒆠𒊏𒄀𒑰𒅆𒊑𒑰𒋛𒉡𒑰𒊑𒉈𒑰𒋼𒇷𒈨𒑰𒆠𒇷𒈨

𒆠𒊏𒄀𒑰𒅆𒊑𒑰𒋛𒉡𒑰𒊑𒉈𒑰𒄿𒄿𒉿𒑰𒋼𒇷𒋛

𒆠𒊏𒑰𒅆𒊑𒑰𒋛𒉡𒑰𒊑𒉈𒑰𒄩𒊺𒑰𒉿𒇷

𒈬𒑰𒁲𒁲𒇻𒇷𒑰𒁁𒉿𒑰𒁲𒇻𒇷

𒅆𒑰𒁲𒇻𒑰𒋛𒉡𒑰𒈠𒆠𒑰𒅆𒑰𒋼𒇷𒋛𒑰𒋛𒉡𒑰𒉿𒉿𒑰𒁲𒊑𒈨𒊺

Kijk! ’t Is spijkerschrift!

En dit ook!

Morgen doe ik er nog wat meer randomheid bij, en daarna doe ik ook nog eens een conversie naar lettergrepen en maak ik er echt spijkerschrift van, alsof er ergens in Mesopotamië een tweetalige inscriptie was.

Kijk hé, op vakantie gaan is wijs, maar een mens verliest zó enorm veel tijd die hij anders voor nonsens als dit zou kunnen gebruikt hebben!

Ik was in Newcastle zonder computer. Ik ben ook vastberaden om helemaal tegen mijn gewoonte in niet naar mijn werkmail of andere boodschappen te kijken. Dat wil niet zeggen dat ik niet denk aan werk, integendeel: ik moet mijzelf hárd tegenhouden. Maar ik ga het volhouden, gedomme. Maandagochtend, geen half uur vroeger!

Zonder computer in een vreemd land zitten was wel ineens heel lastig toen bleek dat geen enkele van mijn ondertussen hele stapel websites op mijn VPS werkte. Allemaal vieze, vieze SSL-certificaatfouten, maar ik was meer dan honderd procent zeker dat er geen probleem was met mijn certificaten zelf.

Het bleek, gedomme, iets te zijn met Hetzner die had besloten om DNS ineens op een andere manier te doen dan het tot nog toe gedaan werd, ’t is te zeggen dat het moest beheerd worden in het centrale? dashboard in de plaats van in het DNS-dashboard.

Ik kon er gelukkig wel naartoe gaan, en daar was het voor een aantal domeinen gewoon een “migrate”-knop indrukken en zeggen dat ja, ik ben er zeker van, en het was een paar minuten later in orde.

Er zal ongetwijfeld wel iets van communicatie over geweest zijn, maar ik had het voor de dooie dood niet gezien. Dat komt ervan, dat ze bij Hetznet elke keer ik op het dashboard kom een hele resem boodschappen en alerts staan hebben, waar de overgrote meerderheid totaal irrelevant is voor mij en die ik dus al een tijd zonder nadenken gewoon allemaal wegklik.

Het doet onnoemelijk veel deugd om weer thuis te zijn: kinderen en katten weer zien, goeie stoel, drie grote schermen, en vooral: koude drank zoveel ik maar wil met ijsblokken en al!!!

We zijn gisteren nog naar een Hawaii-achtig retaurant geweest, Moku. Zeer degelijk eten, zeer degelijke cocktails.

En dan was het valies inpakken — nog een geluk dat mijn rugzak niet stampvol zat, want er moest extra gerief en een extra paar schoenen terug.

Vanmorgen zijn we te vroeg opgestaan, want na het ontbijt was het maar een paar minuten naar de metro en dan een kwartier of zo naar de vlieghaven, en waren we daar gelijk drie of meer uur te vroeg. Waar ze in Charleroi een mail stuurden om te zeggen dat we zeker drie uur op voorhand moesten komen, was het tussen aankondigen van gate en inschepen in Newcastle maar gelijk een minuut of tien of zo.

En ja, we hebben dan nog bijna een uur staan wachten op de waterspuiten om het ijs van de vleugels van het vliegtuig te spuiten, en de plaats op de vlieger was écht niet genoeg en ik had helemaal kramp, maar het was het waard om weer thuis te zijn.

(Zie de GPS hierboven: we zijn door het water gereden denkt hij, wegens brug die er nog niet in zat!)

Op reis gaan zonder verplichtingen of verwachtingen is ook: de laatste volle dag ergens zijn gewoon niets doen. We zijn tot laat in onze nest blijven liggen, hebben beneden in het hotel ontbijt gedaan, zijn weer in ons bed gaan liggen lezen en doen, en dan rond een uur of half elf, elf de stad ingegaan om winkels te gaan kijken.

Ik heb mijzelf ingehouden en géén brol gekocht, ook geen vest of mantel zelfs al had ik er goesting in. (Het is beperkt gebleven tot een nieuw paar Dr. Martens gisteren en een Black Sabbath-t-shirt vandaag.) Wél duuzd paar kousen gekocht voor de kinders (en drie paar voor mij) — ik heb Sandra laten betalen met mijn rekening want ik wilde niet weten hoeveel geld dat ons gekost heeft.

En dat was het dan zowat, voor vandaag. Het oude shopping center gedaan, ’t is te zeggen de overdekte markt, en dan het nieuwe shopping center, een mastodont van een mall die gelijk kilometers lang is.

Contrast wel. Oud:

En redelijk zielloos nieuw:

(Bijna geen foto’s getrokken, want het zag er, gang na gang, eigenlijk precies hetzelfde uit als een willekeurig mall in een willekeurige andere stad: fast food die doet alsof het upmarket is, Sephora, M&S, John Smith, klerenwinkels gelijk elders, schoenenwinkels, gadget- en speelgoedwinkels. Het meest opvallende vond ik nog at het zo uitgestrekt is en dat het zo veel huizenblokken heeft opgeslorpt zonder ze volledig af te breken, dat er voortdurend rare niveauverschillen zijn. (Dat, en dat er in de Applewinkel gelijk twee keer meer bedienders waren dan klanten.)

Afijn. In de lokale Tesco’s een nieuwe voorraad roze Lucozade gekocht voor vannamiddag en vannacht, een doos Yorkshire Gold voor thuis, en voilà. Vanavond nog iets eten, morgen vroeg opstaan en de metro naar de vlieghaven, en voor we het weten zijn we weer thuis.

Een aangename stad, Newcastle. Ik voel mij thuis in steden als dit, waar de geschiedenis en het lelijke nieuwe en het ook wel mooie nieuwe naast mekaar leven. In het geval van Newcastle specifiek: naast en op en over mekaar, want er is hier zoveel niveauverschil dat er hele wijken onder enorme bruggen liggen, en dat er middeleeuwse kerken in het midden van eeuwen architectuur verscholen liggen:

En waar ge ook kijkt, het is allemaal divers en anders en niet-uniform. Heerlijk.

Ik wou eigenlijk nog maar één ding echt doen, maar wegens geen auto en geen goesting om een auto te huren zal het er niet meer van komen, Vindolanda bezoeken. En/of één van de talloze andere Romeinse overblijfselen in de buurt, en/of Lindisfarne.

Het is vandaag dan maar de kathedraal (klein maar wel wijs, wegens in gebruik als buurtcentrum en daklozenopvang en ook café naast de kerkfunctie) en het kasteel (enkel buitenkant wegens vandaag gesloten) geworden.

Rond de kathedraal was er een leutig kunstwerk: een soort band met allemaal woorden en om de zoveel tijd een cirkel met een nadenkmomentje.

En ook, zoals overal in het Verenigd Koninkrijk, stapels plakkaatjes van X heeft hier gewoond, Y is hier ooit langsgekomen, in 1905 zijn de Koning en de Koningin hier over de drempel gestapt. Of, en waarom ook niet, hier is een vampierkonijn en niemand weet wat het eigenlijk is.

Daarna zijn we de Tyne overgestapt en zijn we naar moderne kunst gaan kijken. Het wat zeer goed, vond ik, en dan vooral Swan Lake, de film-op-twee-schermen van Saodat Ismailova in haar expo As We Fade, met haar ervaring als “kind van de perestroika” centraal.

Swan Lake is een collage van films uit Centraal-Azië, van tienjaar voor tot tien jaar na de val van de Sovjetunie. Het probeert de geest te vangen van de perestroika: het teloorgaan van de idee van het communisme en de Sovjetunie, de extreme golf van hoop die er toen was, het idee van bevrijding, maar tegelijk ook verdriet, en woede, en vreugde, en uiteindelijk diepe, diepe teleurstelling en miserie.

Wij zagn Gorbatsjov en dat was het zo’n beetje, maar binnen de Sovjetunie zelf waarden vreemde en iconische figuren in de popcultuur – de hypnotiseur Kashpirovsky, de legendarische rockgroep Kino en het ballet Het Zwanenmeer, dat bijna 24 uur lang onafgebroken werd uitgezonden op de officiële tv-zender op het momént van het ineenstuiken dat achter de schermen gebeurde.

Ik vond het immens boeiend en ook wel ontroerend, Swan Lake. Geen film gepakt van de film. So it goes.

Verder ook nog een fijne groepstentoonstelling over de zee, een heel interactieve tentoonstelling over de toekomst, en een grappige tentoonstelling over monsters. Content dat ik er was.

Daar rap iets gegeten, en dan dan naar het muziekcentrum/concertgebouw wat verder aan dezelfde kan van de Tyne. Afgerond, en modern, en indrukwekkend ook wel.

…een dan terug naat hotel voor mij om er een beetje in bed te liggen recupereren terwijl Sandra op zoek ging (tevergeefs) naar een Banksycollaboratie in een park in de buurt.

Ze kwam terug met onder meer de boodschap dat een lokaal restaurant de prijs voor beste Indisch restaurant van het Verenigd Koninkrijk had gewonnen:

…en dan hebben we daar maar een tafel gereserveerd, en het was niet gelogen: uitstekend lekker.

Een zeer fijne stad, Newcastle. Veel geschiedenis. Dynamisch. Duidelijk zeer rijk geweest, door een diep dal gegaag, maar er bovenop aan het raken. Het doet me aan Gent denken, maar met veel meer aardrijkskunde. En andere bloeiperiodes.

Het plan vandaag: naar Tynemouth gaan met de metro om er een kasteel en een ruïne van een klooster te bekijken, en dan langs het strand / de dijk naar een paar metrohaltes verder wandelen, en dan naar huis terug.

Plan gelukt, behalve dat alles gesloten was wegens 11 november. :/

Wel veel strand en geologie gezien. Ik ben jaloers op de geologie van hier.

Oh, en ’s morgens zijn we ook nog op zoek gegaan naar paraplu’s wegens veel regen — we hebben er uiteindelijk een paar El Cheapo’s gevonden, maar die waren wegens ook veel wind eigenlijk minder dan nuttig.

Opvallend veel negentiende en vroege twintigste eeuw hier, trouwens.

De brolparaplu’s hebben we gevonden in een brolwinkel in een voor de rest wel wijze overdekte markt — morgen nog eens langsgaan, als alles hopelijk open is.

En ook wel schone natuur en al, met onder meer een soort vogelreservaat(je) waar zowaar zwermen vogels aan het dansen waren: