Ik had vandaag mijn tweede sessie onderzoeken van mijn oren en mijn hersens in het kader van een tinnitus-en-dingen-onderzoek.
Het was een vreemde ervaring: eerst een korte maar bijna onmogelijke test om het onderscheid tussen klanken te proberen vinden, dan een half uur uur in een zetel liggen met een luidspreker/microfoon in mijn rechteroor om te kijken of één soort haartjes in mijn oor nog goed werken, en dan bijna een uur in diezelfde zetel, boomstil, met electroden aan mijn hoofd om te zien of mijn hersens het geluid wel goed verwerken.
Niét evident, een uur stil liggen zonder telefoon of leesboek.
Maar wel gelukt, dus. En ik heb er twee boekenbons voor in ruil gekregen die ik aan een goed doel heb geschonken.
Wat kunnen we daarvan maken? Ik zou er allemaal analysedingen kunnen op loslaten, maar gewoon wat gezond verstand eerst. Ik weet dat de bron een inscriptie in symbolen is, die convetioneel omgezet werd naar codes. Er is het vermoeden dat de symbolen voor letters of lettergrepen of zo zouden kunnen staan, maar ik weet niet hoe ze uitgesproken worden. Ik weet wel dat spatie mogelijks woorden scheidt, en dat “P01” mogelijks een leesteken of een scheidingsteken is.
Er is geen afspraak over hoe pakweg A01 uitgesproken wordt, dus wat geeft dat als ik gewoon door de codes ga en één voor één de codes vervang door de volgende beschikbare letter (en P01 door “.”?
Iets beter. Niet veel, maar toch iets. Ik weet niet of dit een code is die uitgesproken kan worden, maar toch eens kijken wat het zou geven als ik in plaats van gewoon abcde etc. aan de codes te geven zoals ik ze tegenkom, eerst zou kijken wat de frequentie is van codes en die dan te vertalen in volgorde van de frequentie van letters in, waarom niet, het Nederlands — e n a t i r o d s l g v h k m u b p w j z c f x y q.
Meh. Dat geeft iets dat gelijk nog minder leesbaar is:
eatg kja eatu kj. kra eatg osa. zaryi. eiot. lnmuj. bndcs. vawfd. ead. vgr. urpt. zai. vnsxw. vudnr. pmb. eadq. zaryi kr eiot lahe eiot. eiot kr eiot lahe lnmuj. lnmuj kr eiot lahe bndcs. bndcs kr eiot lahe vawfd. vawfd kr eiot lahe ead. ead kr eiot lahe vgr. vgr kr eiot lahe urpt. urpt kr eiot lahe zai. zai kr eiot lahe vnsxw. vnsxw kr eiot lahe vudnr. vudnr kr eiot lahe pmb. pmb kr zaryi lahe pmb. pmb kr eiot lahe eiotensg. vudnr kr lnmuj lahe eiotensg. vnsxw kr bndcs lahe eiotensg. ead kr urpt lahe eiotensg. eiotensg kr eiot lahe eiotensg eiot. eiotensg kr eiotensg lahe lnmujensg. lnmujensg kr eiotensg lahe bndcsensg. bndcsensg kr eiotensg lahe vawfdensg. pmbensg pmb kr eiot lahe vadnd. vadnd kr eiotensg lahe vadnd eiotensg. vadnd kr vadnd lahe lnmujensg vadnd. vadnd eiotensg kr eiotensg lahe vadnd lnmujensg. vgr kr vgr lahe eiotensg. qdzr kr eiot lahe qdzr eiot. eiotensg vnw eiot lahe pmb. lnmujensg vnw eiot lahe eiotensg pmb. vadnd vnw eiot lahe pmbensg pmb. vadnd eiotensg vnw eiotensg lahe vadnd.
Ik schrijf dus een een pythonscriptje om combinaties te genereren en het blijkt onmogelijk om een permutatie van 26 letters te maken die deze tekst leesbaar maakt: er zijn altijd woorden met alleen maar medeklinkers of alleen maar klinkers.
Dan maar op een andere manier. Als we ervan uitgaan dat lange reeksen medeklinkers en klinkers moeilijk uit te spreken zijn, kan ik eerst op zoek gaan naar een mapping van codes naar klinker/medeklinker, en mogelijks méér dan vijf klinkers te gebruiken. Precieze uitspraak maakt mij niet uit — ik zou pakweg a e i o u â ê î ô û kunnen proberen, dat geeft mij tien klinkers in de plaats van vijf. (Of het moet natuurlijk zijn dat sommige combinaties van tekens één klank zijn, klinker of medeklinker — wie weet is bijvoorbeeld “la” eigenlijk “ñ” of “ui”. Gah!)
Maar hey kijk nu, dat geeft redelijk leesbare resultaten (al ziet het er wel, euh, weird uit):
fmâp gûm fmâc gû. gim fmâp wem. dmisê. fêwâ. ahocû. bhôze. umxnô. fmô. upi. citâ. dmê. uherx. ucôhi. tob. fmôy. dmisê gi fêwâ amîf fêwâ. fêwâ gi fêwâ amîf ahocû. ahocû gi fêwâ amîf bhôze. bhôze gi fêwâ amîf umxnô. umxnô gi fêwâ amîf fmô. fmô gi fêwâ amîf upi. upi gi fêwâ amîf citâ. citâ gi fêwâ amîf dmê. dmê gi fêwâ amîf uherx. uherx gi fêwâ amîf ucôhi. ucôhi gi fêwâ amîf tob. tob gi dmisê amîf tob. tob gi fêwâ amîf fêwâfhep. ucôhi gi ahocû amîf fêwâfhep. uherx gi bhôze amîf fêwâfhep. fmô gi citâ amîf fêwâfhep. fêwâfhep gi fêwâ amîf fêwâfhep fêwâ. fêwâfhep gi fêwâfhep amîf ahocûfhep. ahocûfhep gi fêwâfhep amîf bhôzefhep. bhôzefhep gi fêwâfhep amîf umxnôfhep. tobfhep tob gi fêwâ amîf umôhô. umôhô gi fêwâfhep amîf umôhô fêwâfhep. umôhô gi umôhô amîf ahocûfhep umôhô. umôhô fêwâfhep gi fêwâfhep amîf umôhô ahocûfhep. upi gi upi amîf fêwâfhep. yôdi gi fêwâ amîf yôdi fêwâ. fêwâfhep uhx fêwâ amîf tob. ahocûfhep uhx fêwâ amîf fêwâfhep tob. umôhô uhx fêwâ amîf tobfhep tob. umôhô fêwâfhep uhx fêwâfhep amîf umôhô.
Wat substitutie om het leesbaarder te maken voor een Vlaamse mens en dat geeft dit:
Right. Dat geheel terzijde, want het vervolg had ook met het eerste stukje subsititie gekund.
En dan nu kijken welke patronen er mogelijks in zitten. Met het blote oog: eerst eens elk stuk met een punt op het einde op een andere lijn zetten en wat spaties in zetten:
Het lijkt een logische lijst te zijn van A wô/ong B îlêp C, en die oplijsting van termen die ook alsmaar terugkeren, maakt het logisch dat het om cijfers en bewerkingen gaat:
A wô B îlêp C, met dan op de volgende lijnen C wô B îlêp D, D wô B îlêp E, etc., dat kan niet anders willen zeggen dan A is 0, B is 1, C is 2, D is 3 etc., en wô is +, en îlêp is =. Vervangen in de tekst vertalt heel dit stuk meteen (ik sla het begin over, da’s twee lijnen en dan NUL, EEN, TWEE tot ELF en dan “VIJFs”):
NUL + EEN = EEN.
EEN + EEN = TWEE.
TWEE + EEN = DRIE.
DRIE + EEN = VIER.
VIER + EEN = VIJF.
VIJF + EEN = ZES.
ZES + EEN = ZEVEN.
ZEVEN + EEN = ACHT.
ACHT + EEN = NEGEN.
NEGEN + EEN = TIEN.
TIEN + EEN = ELF.
ELF + NUL = ELF.
Daarop volgt dit — ’t is dus gewoon duodecimaal in de plaats van decimaal…
ELF + EEN = EENpnih.
TIEN + TWEE = EENpnih.
NEGEN + DRIE = EENpnih.
VIJF + ZEVEN = EENpnih.
…en pnih is een dozijn:
ELF + EEN = EEN-DOZIJN.
TIEN + TWEE = EEN-DOZIJN.
NEGEN + DRIE = EEN-DOZIJN.
VIJF + ZEVEN = EEN-DOZIJN.
En dan regels om grotere cijfers samen te stellen, opnieuw redelijk logisch met pnih als DOZIJN en een x-DOZIJN y om samen te stellen:
De logica van de dingen is dat salô een dozijn gros is, of 12 maal 144, maar er staat maar één som dus zeker zijn we niet. En dan eindigt de tekst met
EEN-DOZIJN ong EEN = ELF.
TWEE-DOZIJN ong EEN = EEN-DOZIJN ELF.
GROS ong EEN = ELF-DOZIJN ELF.
GROS EEN-DOZIJN ong EEN-DOZIJN = GROS.
Weinig anders te interpreteren dan dat ong hetzelfde is als “min”.
En hopla! Een heel telstelsel. Geen idee hoe het uitgesproken wordt, maar ik kan wel tot 20735 tellen: ELF-GROS² ELF-GROS ELF-DOZIJN ELF, of rûksalo rûkolana rûkpnih rûk of A01-H01-B01-C04-T02-B02-L01 A01-H01-B01-C05-M03-T02-M02-T02 A01-H01-B01-C01-M02-H02-B04 A01-H01-B01 of
En nee, geen idee wat die aanhef betekent.
⁂
Met wat wetenschap was het ook doenbaar, maar met het blote oog dus ook.
Ik was een zoveelste applicatie(tje) aan het maken, toen ineens Python niet meer meewou.
Of nee, eigenlijk: het was eers VS Code die plat ging met geheugenproblemen, en dan was het typst dat niet wilde werken, en dan was het VS Code’s source control die maar bleef draaien zelfs al werkte git proper op de command line.
En wat ik ook deed, het kwam niet in orde — ik ben een substantieel deel van de dag aan het soort kloterij verloren waar ik niet graag mijn tijd aan verlies. Het is dan maar een kogel door de kerk geworden: een hele koterij van geïnstalleerde extensies die ik ook praktisch nooit gebruik in VS Code weggekapt.
Dan werkte die source control weer, maar ineens wilde python -m venv venv niet meer werken. En dan wilde gewoon pip install -r requirements.txt niet meer werken. En eigenlijk niets meer van Python, op den duur.
Ook daar is het met kogels en kerken geweest: alle versies van Python van mijn coputer gesmeten — ik wil nie zeggen hoeveel dat er juist waren. Ik wil ook niet zeggen hoeveel ettelijek stapels gigabytes groot sommige van die installaties waren: ik ben tot mijn scha en schande maar een relatief late bekeerling tot virtual environments, en dus stonden er duuzd versies van allerlei packages die ik ooit eens gebruikt heb en dan nooit meer.
Afijn.
Alles weg. Computer hestart. Python 3.14 geïnstalleerd want waarom ook niet.
Ik leef al jaren en jaren met loodgieterij in mijn lijf. Daar was woensdag een stuk van afgevallen, en alhoewel het geheel om de zoveel tijd vervangen wordt, was het juist wat te lang wachten op vervanging.
En behelpen met duct tape en gedoe is ook maar behelpen, dus is het een rap bezoek aan de mensen van het hospitaal geworden. Ik moest een plakker hebben om een wisselstuk te kunnen meekrijgen, en aangezien het zonder afspraak was, moest ik langs de manuele inschrijfbalie.
Ik zei tegen de vriendelijke mevrouw waar het over ging, te weten een tjoep die er zomaar af was gevallen. Ze wist direkt waar het over ging, en gaf mij groot gelijk dat ik een nieuw dink kwam halen.
Een gemak soms, zo’n beetje een bionische mens zijn.
Ik zit zó diep een rabbit hole, ge kunt het u niet voorstellen. Ik wil een verhaal vertellen maar daar moet ik een taal voor maken en ook een alfabet en ook een backstory en ook het verhaal van de ontdekking van het verhaal en dingen over en weer tussen wetenschappers en ruzie en uiteindelijk een veel groter verhaal — en dus maak ik dingen en programmeer ik zaken en verlies ik mij het ene moment in details en het andere moment in sweeping epische verhalen en aaargh.
Maar ’t is zó wijs. En vooral: weten dat het niemand interesseert, en dat ik de enige ben (op mijn gezin en naaste collega’s na wiens oren ik eraf over zaag) die weet waar het allemaal over gaat: ha!
Niemand die weet dat dit eigenlijk heel triestig is:
Niemand die weet dat dit eigenlijk zowel triestig als een begin van veel informatie is.:
En oei ik zie dat ik nog wat kerningparen vergeten ben. En zo blijven we bezig, jazeker. 🙂
Reinventing the DOM to ditch all legacy baggage could coincide with redesigning it for a more multi-threaded, multi-origin, and async web. The browser engines are already multi-process… what did they learn? A lot has happened since Netscape, with advances in structured concurrency, ownership semantics, FP effects… all could come in handy here.
* * *
Step 1 should just be a data model that doesn’t have 350+ properties per node tho.
Don’t be under the mistaken impression that this isn’t entirely fixable.
Famously, Finnic languages have been very conservative in some respects, preserving elements of borrowed Proto-Germanic words that were lost from the Germanic languages themselves.
In this tutorial we’re exploring a fully automated workflow for 3D camera tracking using only free and open-source software! This technique uses the power of photogrammetry with COLMAP to create incredibly precise 3D tracks and point clouds from any video footage.
This tutorial covers the entire process from downloading the necessary tools (COLMAP, FFmpeg and a custom script I’ve put together) to importing the final animated camera and scene data directly into Blender.
OpenAI’s new research explains why language models hallucinate. The findings show how improved evaluations can enhance AI reliability, honesty, and safety.
Here by dragons. And giants. And mermaids, minotaurs and pegasi. London is a living bestiary of mythological creatures. They pop up on flags, gateposts, sculptures and even our bollards.
Welcome to our cryptozoological guide to the capital, with historical notes on each monster.
The best book I know on accident analysis is the _cast_ Handbook. Available online. It explains exactly how and why people approach accident analysis incorrectly. Unfortunately, it’s also a long read. This article is a shorter version; I hope it is still somewhat useful. Most of this article draws quite directly from the cast Handbook, so if you want more details and examples from other domains, read the book!
“Typst 0.14 is out now. With accessibility by default, PDFs as images, character-level justification, and more, it has everything you need to move from draft to production” — nog maar eens iets dat ik dringend moet uitproberen. LaTEX steeks soms écht wel tegen, zeker als het op tempaltes aanpassen aankomt.
Gisteren had ik deze nonsens gemaakt — nee, wacht, ’t is te zeggen: in de nacht van eer-eergisteren op eergisteren heb ik in een sessie van zo ongeveer 36 uur na elkaar die nonsens mogelijk gemaakt.
En dan heb ik er nog eens een nacht ingestoken. Vandaag, tussen de bedrijven door overdag en vooral vanavond en vannacht heb ik dit mogelijk gemaakt:
En dan ga ik morgen op mijn verlofdag eens analyse doen zie. En tegelijkertijd verfijnen.
Sa de deré ú peún let blem. Na kerîm chish pîl tü de setó pé chó sa tré júm larjó tech tü. Rîn snüge tlof sa dó deré kraf veúr ten mü kîr ten blif shî blif tech ú tlül klel Zogvî — de tereúk ú kló veúr rîn kraf Zog, chó tü de teré júm tléf so ú tlat veúr.
Swî sa dré ú tlat veúr tü tré hirshü pé snüge chebî tlof nar zzhizar de tereúk tü dré braló neúl shî de sepal tapf tü veúr ten snüge kló tlit dergó vük ú premrü rîn ma húrjó kúf bleút rîn tü júm húrjó snüge che. Ma veúr tré drót zhéné kló, gú, shî sa krîm nava sa slúk snaw…
Chó kragi sa treúk fol nî tünü.
Sa krîm, sa krîm. Drüf plük vet he plük ster vet.
De kereúl treúk ú fol ten ma veúr dü sepal ten. Ba béshrü. Bleút ma dereúfrü.
Geen horror zoals in een slasherfilm, maar vignetten van het leven waar alles verkeerd is, dat is wat ik tegenwoordig om de paar maand eens heb als nachtmerrie waar ik dan niet meer can kan slapen.
Vannacht was het dat ik weer leefde bij mijn ouders — een oudere mens zoals ik heeft op den duur alsmaar meer overleden familie, dus het was met mijn overleden vader, moeder en broer. Normaal gezien heb ik slechte dromen van dat genre maar met één van de drie, maar nu dus alledrie.
De situatie was dat ik het gras ging afrijden naast het huis, dat ik de tweetakt grasmachine in gang wou steken en dat dat niet ging, gelijk. En op de een of andere reden was er ook een vos die daar leefde, en die deed al even weinig als de grasmachine. De grasmachine, waar de brandstof ondertussen op straat aan het gutsen was.
En dan besefte ik dat de vos aan het doodgaan was — juist zoals ik dat besefte van onze kat, een paar maand geleden.
Ik ga dat zeggen aan de rest van het gezin, en zie dat mijn moeder in den duik een sigaret aan het roken is in bed, onder het deken.
Ik ga weer naar buiten, naar de vos die een geliefd beest was dat we al jaren kenden, en ik zie dat hij nu helemaal dood is, zonder vacht. Of nee, niét helemaal dood: als ik het lichaam beweeg, zie ik dat zijn achterpoten, waar ondertussen de onderpoten van afgevallen zijn, nog wat bewegen.
En dan besef ik dat ik, bij het in gang trekken van de machine, wellicht de nafte in brand heb gestoken en dat de vos in onzichtbare vlammen is terechtgekomen en dat hij nu nog aan het doodbranden is — vandaar dat hij geen vacht neer heeft. Hij blijft sterven.
⁂
Het is 3u19. Ik denk dat ik maar eens een boek lees in bed, nu.
We zijn gaan eten bij Dapper. Ik zou pakweg een kaasschotel kunnen omschrijven een compacte, weloverwogen vlucht door melk en rijping. Geen overdadige garnituren: goed brood, perfecte temperatuur, de korst gerespecteerd, ik zou ook kunnen zeggen dat het heel lekker was en dat de bijna vijf uur die we over drie amuses-gueules en zes gangen gedaan hebben voorbijgevlogen zijn.
(Al kan dat ook aan het gezelschap gelegen hebben.)
Ik ben géén fan van icebreakers in workshops en opleidingen, maar vanmorgen was het wel wijs: een hele tafel vol legopeetjes en legoblokken en iedereen mocht van zichzelf een avatar maken in lego (okay, LEGO®) en dan zichzelf kort voorstellen.
Interessanter dan “ik ben X en ik werk in team Y”, in alle geval.
Ik had een VPS met 2 CPU’s en 4 GB geheugen en 20 GB harde schijf en dat kostte mij ongeveer tien euro per twee maan. Ik heb vanmiddag tussen soep en patatten een upgrade gedaan naar een VPS met 4 CPU’s en 8 GB geheugen en 40 GB harde schijf. Dat zal mij ongeveer twee keer zoveel kosten. Ik vind dat nog altijd géén geld.
En het ging ongelooflijk rap en verschrikkelijke gemakkelijk: een propere shutdown naar de machine gestuurd, clickety click upgrade naar deze formule, en minder dan een minuut later waren al mijn sites weer op en draaiende (en inderdaad: merkbaar sneller).
Er zijn verbouwingen bezig in het huis van de kinders, maar het blijft al een tijd akelig stil. Er is abusievelijk een verkeerde vloer gelegd in de keuken, ik vermoed dat er een nieuwe moest besteld worden. Er moet ook nog een trap gezet worden in het achterhuis, ik vermoed dat die gebouwd wordt. Er moet ook nog buitenisolatie komen aan het achterhuis, en twee badkamer(tje)s en een keukenblad en duuzd afwerkingen.
Het begint hier thuis wat benepen te worden, met extra kinderen fulltime in huis. En ik denk dat ze er ook wel naar uitkijken om weer apart te kunnen wonen.
Ik heb geld voor een paspoort gelegd en ik heb nog extra geld betaald om een Electronic Travel Authorisation te kopen dat mij toestemming geeft om naar het Verenigd Koninkrijk te gaan. Wat een vreemd concept, dat ik daar geld voor moet betalen. ’t Is gelijk in een andere, oudere wereld te leven, betalen om in een land binnen te mogen komen.
En dan kijk ik op de sociale mediats en zie ik dat gepensioneerde mensen in een rolstoel gearresteerd worden omdat ze een handgeschreven stukje karton met een beverige “I CONDEMN GENOCIDE” erop hebben. Of in een nog méér sinister geval, omdat dat de politieagenten dachten dat de oude mevrouw dat ging schrijven.
En dan denk ik; ik heb een resem keffiyehs, en ik doe die al sinds 1987 aan als ik het te koud heb aan mijn nek om zonder sjaal buiten te gaan. Ik ben daar onder meer verschillende keren mee naar het Verenigd Koninkrijk geweest, en naar de Verenigde Staten, en naar Duitsland (daar heb ik er in 1989 op schoolreis zelfs één gekocht omdat ik mijn andere thuis had laten liggen).
Ik vind het een griezelige gedachte dat ik er eigenlijk van uitga dat ik mijn vertrouwde arafatsjaal best niet meeneem of aandoe als ik nu naar die landen ga. Terwijl ik er het grootste deel van mijn leven eigenlijk niet bij stilgestaan heb waarom ik een keffiyeh zou aandoen — behalve omdat ik het altijd al deed — en dat ik het nu eigenlijk bewust doe.
Maar stel dat ik al betaald heb voor mijn hotel en mijn vliegtuig en ze laten mij niet binnen in het land? Of stel ik heb hem mee in mijn valies en ik doe hem aan omdat het koud is en ze zetten mij uit het land?
Ik denk niet dat dat ondenkbeeldig is, en wat een walgelijke wereld leven wij in? Wie weet word ik wel het land de toegang geweigerd of uitgezet omdat ik meer dan veel mijn kwaadheid over de situatie met de Palestijnen op het internet zet?
Om die foto’s van hierboven? Om wat ik Tiktok deel of op Instagram of Facebook zet?
Die Gedanken sein zeer misschien nog wel frei, maar ze ook uiten is een ander paar kledingstukken, zoveel is wel duidelijk.
