Hey check it out — ik heb het aanmaken van linkposts weer helemaal geautomatiseerd, met header images en alles erop en eraan.

De links post ik op links.yusupov.cloud (work in progress) met een zelfgemaakte Chrome-extensie die met een API spreekt:

Het linkdinges zelf is een bog standard Django-toepassing met wat javascript aan de voorkant om de dingen aangenamer te maken voor ingelogde gebruikers, met propere tags en dingen om links te checken en een linkchecker die 50 links per keer neemt die ofwel nooit gecheckt zijn ofwel niet recent gecheckt zijn, en ze dan klasseert als werkend of nietw-erkend (met redenen waarom); het onthoudt ook hoeveel keer een link na elkaar niet werkt, en het herbekijkt recente fouten sneller dan stabiel werkende/niet-werkende links, en het houdt ook een geschiedenis bij.

Ik heb een dashboard waar ik kan zien wat er werkt (groen), niet werkt (rood) en wat een alternatief gekregen heeft (nieuwe versie of link op archive.org — blauw):

En dan draait er ook om de 12 uur een script dat kijkt of er ondertussen meer dan 10 nieuwe links bijgekomen zijn, en als dat zo is doet die

1. een API-call naar openAI om een header aan te maken op basis van die laatste links
2. een wordpress-post aanmaken met de laatste links, en de afbeelding die openAI maakte

De prompt voor OpenAI is dit:

Wide cinematic blog header (2:1). Cohesive realistic painterly collage (high detail, soft haze, subtle film grain), balanced warm highlights + cool shadows (no heavy yellow cast).
Composition: one continuous scene where a glowing “thread of curiosity” / river of light / constellation path weaves through ~10 motifs inspired by the links below. Motifs must have unequal scale: 2–3 dominant anchor motifs, several medium motifs, and the rest as small background details/easter eggs. Overlapping, dissolving edges, elements blending into each other, not separated into boxes. Asymmetrical, dynamic flow; avoid symmetry. Leave clean negative space top-center for title overlay.
Hard constraints: no framed panels, no bubbles, no “10 windows”, no ring layout, no infographic look, no UI screenshots, no readable text, no brand logos, no watermarks.
Motifs to include (interpret symbolically, not literally):
- {title 1} — {eerste 30 woorden van description 1}. Tags: {tags 1}  
…
- {title 10} — {eerste 30 woorden van description 10}. Tags: {tags 10}  

Ik wil een min of meer op elkaar lijkende stijl zonder te veel cookie cutter te zijn, en dat lijkt helemaal te lukken — vergelijk twee mogelijke headers voor de vorige post:

…met een header die ik hermaakte voor een nog vroegere linkpost:

Zelfde stijl, andere inhoud. Beter dan wat ik er nu staan had, ook:

Misschien dat ik nog wat verfijning doe, maar we zien dan wel. 🙂

Ik ging vandaag al eens voorzichtig beginnen kijken naar planning van opkuising, maar ik werd wakker om 9u en ik dacht fuck dit het is vakantie ik moét langer slapen en dan was het ineens 13u45 en dan dacht ik fuck it het is vakantie ik kan in mijn bed blijven liggen tot wanneer ik wil en dan was het 16u30 en de dag was min of meer voorbij en tja, zo gaat het soms in de vakantie.

Maar morgen! ga ik eraan beginnen. Ik lijst even op wat ik denk dat een mogelijke volgorde zou zijn om mee te beginnen.

1. Ruimte vrijmaken waar er gemakkelijk ruimte vrij te maken is: de kasten in de living boven de televisie. Die staan nu vol met DVD’s. Ik ga die niet wegsmijten, maar ze kunnen gerust allemaal op een stapel gelegd worden, en dan later in de binnenkort lege kinderkamers in een bibliotheeksysteem gezet worden. De ruimte die vrijkomt, wordt de voorlopige ruimte voor officiële en te houden documenten.
2. Het vliegdekschip in de keuken leegmaken: alles wat daar ligt en weg mag, wegsmijten. Alles wat daar ligt en te houden is, een plaats proberen geven — al was het voorlopig.
3. De rest van de keuken kritisch bekijken en dingen die weg mogen, weg doen (de manuele appelsienpers die er al meer dan vijfiten jaar staat en in de die vijftien jaar geen twee keer gebruikt is, bijvoorbeeld, of de drankdinges van vijf liter die er al vier jaar staat en in die vier jaar niet één keer gebruikt is).
4. De metalen Mewafkast proberen verhuizen naar het huis van de dochters, en ook het schoolbord proberen naar daar te krijgen.
5. Al proberen wat planten van de dochters naar hun huis verhuizen. Kijken wat ik kan doen met de orchideeën en andere planten die moeten gehouden worden: misschien een rek?
6. De inhoud van de kasten in de keuken kritishc bekijken, en zien wat er gehouden moet worden en wat niet.

Het doel zou moeten zijn, denk ik, om de keuken tegen nieuwjaaravond opgekuist te hebben. Moet lukken.

Dit speelgoedje is helaas uit het leven gegrepen: het huis staat stampvol, en er is geen plaats meer voor wat dan ook. En dus ook geen plaats meer voor boeken, helaas.

Helaas, want ik houd van boeken. Niet alleen boeken om te lezen, ook boeken om te hebben; Om naar te kijken en vast te houden en om door te bladeren.

Maar het huis staat dus vol, en ik alhoewel ik boeken blijf kopen, beperk ik het tot zeer soms eens een boek, of toch zeker niet meer dan om de maand of twee een stapeltje. En dan alleen maar boeken die ook echt de moeite zijn om te hebben. Omdat ze groot of mooi of interessant of speciaal zijn.

Ik kreeg vandaag een boek cadeau dat zowel mooi als speciaal is (de website ook, trouwens), en net zoals ge soms niet weet waarom een specifieke gebeurtenis iets in gang zet, is dit boek nu de catalysator voor wat ik na kerstag ga doen: het huis opruimen. En plaats maken voor onder meer boeken.

Onder meer, want er zijn nog andere dingen waar plaats voor moet gemaakt worden — letterlijk: er is geen plaats voor veel dingen die eigenlijk in elk normaal huis een vaste plaats zouden moeten hebben. Rekeningen. Officiële documenten. Facturen. Contracten. Identiteitspapieren van mensen en huisdieren.

Er zijn wél kasten vol (stampvol) met dingen die gewoon op een stapel gelegd zijn en dan in een kast geduwd. En kasten (en schappen, en oppervlaktes) vol met andere dingen die eigenlijk in een bibliotheek zouden moeten staan. En andere kasten en plaatsen vol met dingen die eigenlijk weg zouden moeten.

Ik schat dat er zeker anderhalve maand werk is. Maar het moet érgens beginnen.

Het scheelt dat ik enorm graag klasseer. Het lastige is dat ik enorm moeilijk weg kan smijten. We shall see.

Het lichaam iets minder. Ik zaag al weken aan een stuk dat ik wil gaan schilderen in het huis van de kinders maar dat iemand anders het afplakwerk moet doen wegens mijn rug doet niet mee aan bukken en zo.

Vandaag is het ervan gekomen: geprimerd in de keuken en de badkamer op het eerste, en dan het plafond in de living, en dan beginnen schilderen in een slaapkamer boven, en dan is het licht uitgegegaan.

Ik weet nu al dat ik morgen dood ga zijn. Ik was al voor geen aantoonbare reden helemaal stijf vanmorgen en mijn rechterschouder was al om zeep — nu is het helemaal foutu, vrees ik.

En het huis is nog niet helemaal geverfd, dedju.

Ik lag in mijn bed en ik kreeg een mail van bpoowst, dat er een zending van CN, wie of wat dat ook mocht zijn, in een kastje lag te wachten op mij en dat het de laatste dag was dat het daar zou zijn en dat het in de de loop van vandaag zou teruggestuurd worden als ik het niet ging afhalen.

Geen flauw idee wat het was dat ik gekocht had, maar ik ben uit voorzorg maar direkt in mijn kleren geschoten en op de velo naar de kastjes gereden. (Ook omdat ik juist een schrikkelijke nachtmerrie had gehad en geen goesting had om op dat moment in mijn bed te blijven liggen, maar passons.)

Het bleken vier t-shirts te zijn die ik een maand of zo geleden gekocht had en al half uit het oog verloren was. Ik ben er zeer content van, en ik denk dat ik mijzelf ga moeten inhouden om niet opnieuw een collectie t-shirts te beginnen aanleggen.

Deze had ik vandaag aan:

En verder heb ik deze maand deze gekocht:

Ik denk dat het ondertussen al de zevende of achtste keer is dat ik ze live zie — nog niet de vijftig of zo keer van vriend Peter, maar toch.

Ze blijven steengoed, natuurlijk, en het was heerlijk om redelijk wat dingen te horen die ze niet echt altijd spelen.

Scenografie ook in orde, trouwens. Met onder meer allemaal gelijk ontwerpen voor véél meer megalomane scenografieën geprojecteerd, ha!

Ik had gegokt op Adieu Sweet Bahnhof als laatste nummer en In the Dutch Mountains als toegift — het werd omgekeerd.

Ik ga het toegeven: ik heb weinig last van leegestsyndroom. Ik zie ons dochters doodgraag, maar ik ga denk ik even content zijn als zij als ze weer in hun eigen huis gaan wonen. Ik heb al wilde plannen om alles hier in huis op te kuisen en dan zo te houden, en ik kijk er geweetniethoehard naar uit om gewoon stilte in huis te hebben.

Gewoon geen geluid, geen muziek, geen gebabbel, geen televisie, stilte.

En ook: altijd plaats in mijn trekzetel, niet alleen als ik er op tijd bij ben en niemand anders er al in zit.

Een diepvries en een frigo met alleen onze dingen erin. Geen frigo die extra in de keuken staat te staan, geen Mewafkast die idem doet. Geen kartonnen dozen met bedden, lampen, kasten en ander gerief voor in hun huis.

Met een beetje geluk komen de mensen van de deurenwinkel in de loop van begin januari opmeten om de binnendeuren te steken — in het bureau, in de badkamer, het wc, de keuken, de slaapkamer. En dan wie weet wanneer komen ze nog eens langs om een deurgat te maken voor de metalen deur tussen de keuken en de gang, en dan is het alleen nog wachten op een nieuwe voordeur en we zijn klaar met de werken in ons huis.

Niet helemaal klaar wegens nog allerlei kleine brol, maar toch substantieel klaar. Dat het mij niet meer kan schelen, al de rest.

En dán wil ik op mijn gemak zitten voor de rest van mijn leven.

Mijn lange lijst van boeken te lezen wordt alleen maar langer. Ik had een boek op de lijst staan dat ik op de blurb afgaang eigenlijk wel interessant vond, en dan zag ik dat er twee van waren en dan dacht ik hang on, dit komt mij vaag bekend voor — en jazeker, ’t is een boek dat ik al gelezen heb, en waar ik blijkbaar echt wel positief over was.

Totaal onverwacht dat er een vervolg aan gemaakt was, maar blijkbaar dus wel. Ik herinnerde er mij juist te weinig van om direkt aan het tweede boek te beginnen, en dus ben ik maar weer aan het eerste deel begonnen.

En dat was een rare ervaring: ik herinnerde mij vaag het begin, en dan wist ik helemaal zo ongeveer wat er tussen 5% en 25% van het boek gebeurde, en dan wist ik niéts meer.

Maar gelijk serieus: geen flauw idee hoe het verder gaat, wat er gebeurt, of hoe het afloopt.

Geheugen is een raar iets. Ik kan mij flarden herinneren van dingen waar ik in geen decennia nog aan gedacht had — dat er een onweerlegbaar vermoeden van ontvangst is voor een aangetekende brief, bijvoorbeeld — en dan zijn er gaten waar dingen zitten die ik zou moeten weten. Zou ik daar ongerust over moeten zijn?

’t Is niet alsof het erger wordt, denk ik. En de zak met dingen die ik om geen verklaarbare reden wel nog weet, is nog atlijd ruim groter dan wat ik zou moeten weten en niet weet.

Enfin, dénk ik toch.

Dispossession by attrition, ’t is wat.

Ik weet niet meer welke dag van de week het is, en ik weet niet wat eerst gedaan en dus niet wat gedaan tout court.

Boeken lezen, dingen kijken, dingen maken, opkuisen: keuzestres en dus geen keuzes maar gewoon in mijn bed blijven liggen heel de dag.

Ook een optie, natuurlijk.

Het was vandaag teambuilding, hoezee!

We zijn naar het Letterkabinet gegaan en we hebben er met hun blokkendoos allemaal affiches gemaakt. Kijk, ’t is een affiche van het Moose Dept. in allemaal blokjes:

En met alleen maar blauwe en gele inkt voorhanden, zag het er zo uit:

En aangezien ik al tekst had, dacht ik, ik maak er ook een Moosepatroontje bij:

Ik heb geen foto genomen van het resultaat, maar ’t is iets in deze zin:

Het drukwerk ligt nu nog te drogen; maandag mag ik er omgaan. Ik heb in totaal denk ik vier dingen gemaakt, waaronder ook ook, ge weet nooit dat we niet te leeg zijn om er dit jaar voor het eerst in gelijk ooit aan mee te doen, een nieuwjaarskaartje.

En nu ga ik afswitchen en enorm hard proberen om niéts te doen, en mezelf ook niet op te leggen om dingen te doen. ’t Zal niet eenvoudig zijn.

Ik heb vakantie, officieel, maar ik ben vandaag toch naar het werk getogen: er was iemand in België die voor ons werkt die normaal niet eens in de buurt van onze tijdzone zit, en het zou toch wat raar zijn als ik dan niet minstens eens goeiendag kwam zeggen.

Vraag mij niet waarom, maar ik was wat ongemakkelijk in de aanloop ernaar en de afloop erna. Vorige week ook al, met het jaarlijkse Kerstfeest, dat ook tijdens een voor-mij-vakantiedag gebeurde: ongemakkelijk vóór en na.

Zo’n gevoel van mijn keel is dichtgeknepen en mijn maag in een knoop, om eigenlijk geen aantoonbare reden.

Morgen is écht de laatste dag dat ik tijdens mijn vakantie iets van werk doe: teambuilding. Met allemaal mensen die ik echt wel graag zie, maar ook daar lig ik nu al een tijd ambetant van te zijn.

Het moet zijn dat ik de vakantie écht wel nodig heb. Eens een heel jaar, zou dat iets zijn? Of eens, kweetniet, een heel pensioen of zo?

Dit is het klassieke beeld van boids in 3D:

Ik dacht: hoe moeilijk zou het zijn om dat na te (laten) maken, met wat parameters om ermee te kunnen spelen?

Niet zeer moeilijk, zo bleek.

Het is dat ik er niet veel tijd aan wil spenderen, maar er zijn zoveel dingen die daarmee zouden kunnen gedaan worden. 🙂