Ik heb mezelf voorgenomen om te antwoorden op alle oproepen om mee te doen met onderzoeker. Een tijd geleden was het met katten, waar ik drie maand lang onze twee rekels moest filmen in allemaal verschillende situaties, vandaag was het met luisteren en alles.

Men zocht mensen die (a) oud zijn [check] en (b) tinnitus hebben [check!] en ook (c) eigenlijk nogt wel goed horen. Dat laatste dácht ik wel dat het in orde was, maar helemaal zeker zijt ge daar natuurlijk niet van als het niet wetenschappelijk onderzocht is.

…na meer dan twee onderzoek: jawel, ik hoor nog goed. Meer nog! Ik hoor eigenlijk zeer goed, zeker voor mijn leeftijd, maar eigenlijk in ’t algemeen ook. En als het op conversatie horen aankomt temidden van ruis en dergelijke, scoor ik eigenlijk als iemand die gelijk veertig jaar jonger is, en als het opruis van lage frequenties gaat, abnormaal goed. (Mogelijk heeft mijn zeer hoogfrequente tinnitus daar iets mee te maken.

Binnen twee weken nog eens een een uur of twee, met voornamelijk passief onderzoek. Het luisteren naar mensne die spreken tegen een achtergrond van ruis (en ook zonder), alsmaar stiller en alsmaar minder duidelijk, was bijzonder confronterend. Ik wist wel op voorhand dat het moeilijk zou zijn — ik was gewaarschuwd dat het streefdoel min of meer is dat 1 op 2 dingen begrepen worden en dat het alleen maar moeilijker werd als ik meer begreep, maar toch. Akelig, zo ervaren wat mensen ervaren die niet goed horen.

Ik vind dat het misschien wel eens verplicht zou mogen worden om mensen — kinderen misschien? scholieren? — een tijd in andermans voetstappen te laten lopen. Niet dat ik ze een slechte rug aan zou willen doen die u doet creperen van de pijn na pakweg een uur of twee rondlopen, maar misschien eens met een koptelefoon rondlopen die geluid deels afsluit, of met een bril die u slecht doet zien, of verplicht twee dagen in een rolstoel.

Het zou misschien de empathie wat ten goede komen.

⁂

Dit is trouwens, voor wie het zou willen weten, wat ik elk wakend moment (redelijk luid) hoor in mijn twee oren:

Word ik daar niet zot van? Baneen. Moedeloos soms wel, te beseffen dat het niet meer weg zal gaan, maar een mens wordt dat gewoon, en ge moet u niet te druk maken over dingen die ge toch niet kunt veranderen.

Ik ben uit mijn bed gekropen om 13u, of zo, denk ik.

Ik had geen goesting om iets aan mijn computer te doen en dan dacht ik, ik lees een boek in mijn trekzetel maar de katten zaten in mijn trekzetel:

En dan ben ik in de gewone zetel gaan liggen, en dan kreeg ik rugpijn en ben ik dus maar in mijn bed gekropen.

Tot juist voor het eten, en dan heb ik gegeten en hebben we naar Taskmaster gekeken en dan ben ik alsnog wat achter mijn computer gaan zitten om wat te spelen, maar dan ben ik naar mijn bed gekropen.

Een totaal verloren dag, met andere woorden. Geen boeken gelezen, geen dingen gedaan, alleen maar gevegeteerd.

Ik heb iets nieuws toegevoegd aan iets dat ik al gemaakt had, en ik moet daar nu nog de laatste loodjes van doen.

“Laatste loodjes” wil dan eigenlijk zeggen “nog een dag of anderhalve dag of zo werk”, en ik heb er eigenlijk geen goesting in. ’t Is ook omdat er geen dringende nood is, en omdat ik niet te veel online kan zetten omdat er ondertussen op het stuk dat er al staat gewerkt wordt, en dat ik dus alleen maal lokaal kan werken en dat dat niet zo goed is om te testen.

En dat ik dus eigenlijk wil wachten tot er er online kan getest worden. En dat ik ondertussen te leeg ben om het op een andere manier te doen (wat zou kunnen hé, met een staging server of iets in die zin).

Lege zaterdag, dus.

Ik ging een voormiddag in Brussel concurrentievervalsend gaan doen, en het was daar te zijn om 9u. Ik vertrek thuis om 7u10 en om 8u34 sta ik al een half uur stil in Aalst. Ik ben er uiteindelijk geraakt om 9u19.

Toch een enorm gemak dat ik niet meer moet pendelen, want wat een miserie.

Verder was het leutig om nog eens mensen te zien die ik al lang niet meer gezien had. En was het ook leutig om ongehinderd door consequenties gewoon kritiek te kunnen geven op iets.

En ook wel grappig om te zien hoe ik eigenlijk niet ben stil blijven staan van dingen leren en ervaring opdoen. Ik sta daar niet zeer veel bij stil, maar ik heb echt wel al relatief veel meegemaakt in het leven, met zo oud geworden te zijn.

Iemand die ik ken, kreeg onlangs een Diagnose van de zielenknijper. Geen verrassende diagnose, toch niet voor wie die mens een beetje kende, maar toch: een diagnose. Nee, een Diagnose. Hoofletter.

Kwatongen zouden wel eens durven beweren dat ik — ik, die de illustratie leverde voor het lemma ‘neurotypisch’ in het woordenboek — ook wel eens zou kunnen Gediagnosticeerd worden. Het is ook niet alsof ik er nood aan heb of zo, maar ik ben eigenlijk wel benieuwd.

En wie weet zijn er wel pillen of andere manieren om nóg meer normaal te worden dan ik nu al ben.

Niet dat ik er nood aan heb hé, niet dat ik er nood aan heb.

Maar ’t zou wel eens interessant zijn. Être une heure, une heure seulement, une heure quelquefois, rien qu’une heure durant, normal et con à la fois.

De telefoon ging af en er was een onbestemde man aan de lijn, uit het verre buitenland, die mij een duurder abonnement wou verkopen dan het abonnement dat ik nu heb voor iets.

Ik betaal 300 euro per jaar en als ik slechts 390 euro zou betalen, zou ik enorm veel dingen bij krijgen en dus eigenlijk minder betalen.

Niet geïnteresseerd, zei ik, want van de letterlijk vijf dingen die ik bij zou krijgen, zijn er twee die ik al heb, één die ik niet wil, één die ik niet nodig heb, en één die niet van toepassing is voor mij.

Ha OK zei de verkoper aan de andere kant van de lijn, OK, maar, máár, hear me out, wat als ik u zou zeggen dat in plaat van 300 euro ge 230 euro zoudt betalen en dat ge toch de extra dingen zoudt krijgen?

Pfwoaja, zei ik, maar ik ken dat, dan moet ik volgend jaar in de plaats van 300 of 390 euro ineens 450 euro betalen of zo.

NEENEE zei de man, zéker niet. Wacht, geef mij eens uw kredietkaartnummer!

Enfin lang verhaal kort, ik heb hem gezegd dat hij mij maar een mail moest sturen en dat ik dan zelf wel op knoppen zou duwen en al dan niet zou betalen. Two-factor authentication is two factor voor een reden en al.

⁂

…en dus heb ik nu een abonnement van 220 euro inclusief BTW (die 230 euro bleek exclusief en taksen te zijn) dat niét jaarlijks vernieuwd wordt. Heb ik die ene dienst die ik niet nodig had ervantussen gehaald, wat mij een hondertal euro per jaar uitspaart.

De man aan de telefoon was niet content, maar hey, mijn zaak niet.

Zo, de dag is achter de rug. Wat is er nog gepland deze week?

Gaatjes vullen met een nieuw parafictieproject, dat is er nog gepland deze week. Ik heb altijd al nonsens geschreven op plaatsen waar niemand het leest, maar nu doe ik hetzelfde maar nóg wat meer wegens AI ter hulp.

Jaja, ik weet het, het doet dolfijnen dood.

Het is al maandagavond en ik weet niet wat ik gedaan heb vandaag, maar ’t is morgen weer werkdag en hoho, wat meetings maat!

• 9u15-10u30 analysedingen (project A)
• 10u30-11u05 HR-achtige dinges
• 11u15-11u50 nog HR-achtige dinges
• 12u-12u20 rap naar het werk rijden
• 12u30-13u30 designworkshop (project B)
• 13u30-15u kennismakingsmeeting en communicatiedingen (ook project A maar andere mensen dan ’s morgens)
• 15u-16u follow-up van een demo van vorige week (project C)
• 16u-17u framework overdracht kickoff (project B)

Ik heb geen probleem met meetings, ik, maar ’t wordt wel interessant, zo allemaal na mekaar.

Ik heb er een nodig want het zou wel eens kunnen zijn dat we een paar dagen naar Engeland op vakantie gaan, en wegens geen EU meer haja.

Ik weet precies waar mijn paspoort is: in de achterzak van mijn rugzak, zo’n speciale zak tussen de schouderdingen. Daar zit mijn paspoort al zeer veel jaar. Het enige probleem is dat ik niet weet waar die rugzak is. “Op de vuilnisbelt” is een optie, hij was namelijk al een jaar of tien oud en rotversleten.

Ik dus zoeken wat ik nu moet doen, krijg de raad naar de politie te gaan voor aangifte, blijkt dat als ik daar was, ze dachten dacmt ik met “paspoort” eigenlijk “identiteitskaart” bedoelde, en dat het voor een paspoort helemaal niet nodig is om aangifte te doen.

Dus maar afspraak gemaakte de Stad op een nieuw te bestellen, en binnen iets meer dan twee weken komt het in orde, yay.

(In het politiekantoor wél een ongelooflijk mooie mevrouw gezien, met blonde dreadlocks en een grote blauwe gezichtstattoo. Zo was mijn reis toch niet voor niets.)

Pak een kleine dag om iets te maken waar ik eigenlijk wel content over ben, dat alleen voor mezelf is (al zou het misschien wel nuttig kunnen zijn voor andere mensen maar bon ja hey):

En jawel, ’t is met halve dagen gelijk ik in mijn hoofd had, ’t is te zeggen met een switch om van volledige dagen aan en af togglen naar halve dagen aan en af toggle gaat:

En met officiële vakantiedagen die gedeeld worden door alle teamleden, en al, en al.

We hadden een meeting gisteren en ik zat in mijn hoofd met een idee dat niets met de meeting te maken had. Dit idee:

Als ik vakantieperiodes of afwezigheden wil noteren van mensen, die mogelijks maar halftijds werken, dan wordt dat rap lastig leesbaar als mensen bijvoorbeeld veel namiddag vrijaf nemen (of godbeters halftijds werken alleen in de voormiddag!):

Ik dacht, als we de halve dagen in plaats van horizontaal naast elkaar te zetten nu eens onder elkaar zouden zetten, zou dat dan niet meer leesbaar worden?

De situatie hierboven schematisch hertekend met minder ruis (geen enkele reden om die dikke lijnen te zeggen, denk ik, en die eerste lijn zou dan misschien aan en uit te togglen zijn als dat echt nodig zou zijn), geeft dit:

Grijs is weekend, wit is werk, rood is niet werk. Ik vind dat niet overzichtelijk. Maar als ik de halve dagen draai, dan vind ik het wel overzichtelijk worden:

Namiddagen en woensdagen geen werk, andere dagen van de week voormiddag werk.

Ik denk er dan meteen ook microinteractie bij als ik er een toepassing zou van moeten maken: één keer klikken op een dag is toggle van werk naar vakantie en terug? Of klik om van werk -> vakantie -> namiddag vakantie -> voormiddag vakantie -> werk te gaan? Hoe geef ik een hele week namiddag of voormiddag vrij in? Hover over een dagdeel geeft een dagdeelsleepcursor? Hover over het midden van de dag geeft een volledigedagsleepcursor? Periode slepen en dan een modal die vraagt of ik een weekpatroon wil aanmaken?

Oh, en ik had tijdens de meeting nog allemaal ideeën voor als ik er iets van zou maken:

Duuzd dingen te doen jonk. Duuzd dingen.

Cognitieve dissonantie, metacognitie, detached involvement — een mens kan er stapels labels op plakken. Op mijn vorig werk had Kristel paradox cards (die in de Systemic Design Toolkit zaten). Rothenberg sprak in 1971 van Janusian Thinking.

Tegelijkertijd ongelooflijk hard wakkerliggen van dingen waarvan ik denk dat ze fout lopen, maar ook zó hard los kunnen laten dat ge het niet zoudt geloven, maar tegelijkertijd eigenlijk ook niét los laten, maar tegelijkertijd toch wel.

Vechten totterdood voor iets, of toch tot duidelijk wordt dat het niets zal uithalen, en dan berusten (maar ook niet, maar toch wel, maar toch niet, maar toch wel).

Ik hoor wel eens John Lennon’s “Everything will be okay in the end. If it’s not okay, it’s not the end”, en ik vraag mij daar dan altijd bij af: wil het zeggen dat als het niet OK is, het einde nog niet bereikt is? Of wil het zeggen dat als het niet OK, het niet het einde van de wereld is?

In een teleologische lezing is het volgens sommigen bijna fatalistisch optimistisch: het is onvermijdelijk dat het goed komt, als het nu nog niet zo is, moeten we gewoon nog wat doorgaan. In een existentiële lezing is het een uitnodiging op hoop: als het nu niet goed is, wil dat nog niet zeggen dat het het einde is, het kán nog goed komen.

Ik lees er eerder in: als het niet OK is, dan is het maar zo. “It’s not the end of the world” — zonder de hoop dat het ooit nog goed komt. Het kan ook gewoon niét goedkomen, en dan is het maar zo. Het is wat het is. So it goes.

Joechei, een ding bij in het takenpakket: een NIS2-baseline documenteren.

Ik ben altijd blij als ik nieuwe dingen kan bijleren, en het zal dus ergens in de volgende weken een paar uur links en rechts dat zijn. Om te beginnen niet enorm veel tijdsinvestering behalve documenten lezen, wegens alleen nog maar “dit is hoe het is” — maar later wordt het dan wel interessanter, met “en nu gaan we het verbeteren”.

NIS2 zegt eigenlijk niet veel meer, denk ik, dan dat sommige organisaties (zoals onder meer de Universiteit Gent) hun digitale systemen degelijk genoeg moeten beveiligen en documenteren, en dat ook kunnen aantonen.

En ik ben helemaal pro maturiteitsmodellen en alles want dat ik ook yay! Grafiekjes!

Van de vele dingen die écht niet goed zijn in IT en in het leven in het algemeen: het not invented here-syndroom.

Situaties waarbij een partij zegt: “kijk, hier, iets dat doet wat wij nodig hebben, goed hé?” en waarbij een andere partij dan zegt “neenee, wij gaan dat zelf maken” en de eerste partij dan zegt “jamaar het is echt precies wat we nodig hebben en we krijgen het zelfs gratis!” en de andere partij dan iets heeft van ge kunt den boom in, we gaan dat gewoon zelf maken.

En ja natuurlijk zijn er situaties waar het geen énkel probleem is om iets zelf te maken, waar dat zelfs de allerbeste optie is: geen enkele reden bijvoorbeeld om een complex CMS te gebruiken

• als het maar een paar dingen zijn die moeten kunnen aangepast worden
• als er echt diepe integratie nodig is met eigen systemen en de toegevoegde waarde van het al bestaande ding weegt niet op tegen de totaal verschillende manier van denken die het interne systeem heeft
• als het niet goed is dat er dependencies zijn op welke externe technologie ook, of als de veiligheid of compliance-eisen zo streng of zo specifiek zijn dat externe software ze onmogelijk kan waarmaken

Etcetera, etcetera.

Maar er is wel iets te zeggen voor buy / adapt / make. Extern halen zo as is mogelijk als het commoditised dingen zijn in een volwassen markt met een resem degelijke alternatieven; bestaande dingen aanpassen of configureren als dat haalbaar is; en zelf maken als iets gelijk hierboven isn, of als het over een zó hard differentiërend kernproces van de eigen organisatie gaat, dat het de moeite is om iets te maken dat uniek in de wereld is omdat standaardoplossingen bijvoorbeeld uw eigen manier van denken willen veranderen.

Voor die laatste gaat de typische grap over SAP dat ge in uw organisatie geen SAP implementeert om uw processen er in te steken, maar dat SAP u uw processen doet veranderen tot ze in SAP passen. (Ik zeg niet dat dat noodzakelijk een probleem is hé, er is waarde in allemaal hetzelfde te doen.)

Maar hey, ’t was de eerste dag van de werkweek en al bij al is het allemaal wel meegevallen. 🙂

Ik zou dat wel gewoon kunnen worden, elke maandag vakantie.

Het was vandaag wel een beetje half werkendag, want mijn tooltje dat ik rap voor mezelf gemaakt had, gingen we mogelijk gebruiken voor het werk, en dan moesten er nog wat losse eiden voor vastgeknoopt worden, en voor ge het weet, zijt ge daar dan toch een tijdje mee bezig.

Maar wel leutige resultaten. Kijk, dit is een dendrogram op basis van een aantal mensen die de landen van de EU vrij in groepen klasseren:

Ik kan in de interface die Cut-lijn naar links verschuiven als ik minder groepen wil, en naar rechts als ik er meer wil:

En ik kan ook, los van het dendrogram, kijken naar groepen met een hoge consensus (en de labels die mensen daar dan aan gegeven hebben):

Ja, wel content van. Zelfs als (of eigenlijk ook wel: omdat) ik redelijk wat tijd gestoken heb in de micro-interacties van het sorteermechanisme zelf.