Dát is het leven: in de zetel in en hof gelegen heel de namiddag, met de katten op en rond en onder mij.

Het enige spijtige aan de zetel is dat hij geleverd werd met twee gaten in de bovenkant van het kussen aan één kant, maar hey, de winkel gaat een nieuw kussen opsturen, dus ook dat is in orde.

Zo, de planten zijn allemaal geplant. Het laatste waren de tulpen. Drie soorten witte tulpen, en wel deze:

Die komen bij een reeks lookplanten:

In het groen wat er deze maand bijgekomen is:

	Naam	in ’t Latijns	#
a	klim­roos	Rosa “guirlande d’amour’	1
b	waterwilg	Salix caprea	1
c	abelia	Abelia x grandiflora ‘Francis Mason’	1
d	manne­tjes­varen	Dryopteris felix-mas	2
e	wilg	Salix sp.?	1
f	japanse zegge	Carex morrowii ‘goldband’	2
g	vlinderstruik	Buddleja davidii	2
h	pracht­riet	Miscanthus sinensis ‘Ferner oster‘	3
i	esdoorn	Acer pseudoplatanus	1
j	lavendel	Lavendula angustifilia ‘Alba’	2
k	salie	Salvia	2
l	roze­marijn	Rosemarinus	3
m	tijm	Thymus	2
n	oregano	Oregano vulgare	2
o	kruiptijm	Thymus praecox	6
p	schoen­lap­pers­plant	Bergenia cordifolia	5
q	bloed­ooievaars­bek	Geranium sanguineum	15
r	Japanse esdoorn	Acer palmatum dissectum	1
s	stekel­nootje	Acaena buchananii	30
t	witte regen	Wisteria floribunda ‘Alba’	1
u	vuurdoorn	Pyracantha coccinea ‘Orange glow’	1
v	klokjes­bloem	campanula latifolia ‘Alba’	3
w	geiten­baard	Aruncus dioicus	3
x	clematis	Clematis armandii ‘Apple blossom’	3
y	prachtkaars	Gaura lindheimeri ‘Whirling Butterflies’	2
z	zonnehoed	Echinacea purpurea ‘Fatal Attraction’	2
&	vlam­bloem	Phlox subulata ‘Purple Beauty’	5
ç	tulp	Tulipa ‘White Triumphator’	7
%	tulp	Tulipa ‘Lemon Beauty’	7
!	tulp	Tulipa ‘White Liberstar’	5
@	bies­look	Allium schoenoprasum	3
#	mirt	Myrtus communis	1
*	marjolein	Origanum majorana	1
+	muur­leeuwen­bek	Cymbalaria muralis	??
þ	munt	Mentha sp.	4
$	sneeuwbalspirea	Physocarpus opulifolius ‘spicy Devil’	2
£	schout bij Nacht	Rodgersia podophylla ‘Rotlaub’	2
§	look	Allium ‘Mount Everest’	1
*	look	Allium karataviense	5
=	look	Allium ‘Red Mohican’	5
1	citroentijm	Thymus citriodorus	2
2	blauwe grondkruiper	Isotoma fluviatilis	4
3	mazus	Mazus reptans	6
4	vetmuur	Sagina subulata	4
5	pepermunt	Mentha × piperita f. citrata ‘Chocolate’	2
6	dragon	Artemisia dracunculus	2
7	pepermunt	Mentha × piperita	2
8	Marokkaanse munt	Mentha spicata ‘Moroccan’	2

De hoeken van den hof aan de kant van het huis zijn al sinds jaar en dag een vergaarbak van brol. In de ene hoek groenafval, in de andere hoek een plastieken zwembad en dan een bache en potten en een deksel van een kattenbak en aargh.

Vandemiddag terwijl ik aan het vergaderen was, is de zitbank toegekomen. Na de werkdag ben ik dan maar begonnen met iets dat ik al letterlijk zeer veel jaren utistel: de hoek opkuisen. Ik denk dat er zich daar over de jaren een emmer of vier aarde heeft verzameld uit het niets, die ik u opgevaagd heb en in de andere hoek gedumpt heb, tussen de wisteria in de hoek en de miscanthussen die ervoor staan.

Vanvond de zitbank dan in mekaar gestoken en geplaatst en ziet, een zithoek:

Het enige ambetante is dat de zetel geleverd is met een kussen waar twee gaten in zitten. Mail naar de winkel gestuurd, en als we op een dag of zo geen antwoord krijgen, rijden we er gewoon naartoe. Nee maar serieus.

Daar houd ik mij een beetje door recht. Want voor de rest gaat het wat minder, vrees ik.

De meeste versgeplante planten hebben geen problemen, maar de Physocarpus opulifolius ‘spicy Devil’ heeft het lastig. Bah.

Het ene positieve is dat de werken in het huis van de kinders vooruitgaan:

Het was een dag waar ik misschien wel twintig keer “het is wat het is” heb gezegd. Dat zijn geen goeie dagen, door de band.

Ik ben nu al twéé sleutels verloren doordat ze tussen de deur van de fietsenstalling hebben gezeten:

Aan de positieve kant: het was cocktails op het werk vandaag, en de cocktails waren zowel goedgevul als uitstekend.

Ik was wel nog altijd niet in den haak, dus ik ben redelijk rap naar huis gegaan. Niet mijn gewoonte, maar het is wat het is.

Ik ben vandaag over de middag naar de coiffeur geweest. Meestal doe ik dat in de loop van januari ergens, denk ik, maar nu had ik geen goesting meer om te wachten.

Het is altijd hetzelfde: ik kom buiten en ik vraag mij af waarom ik er weer zo lang mee gewacht heb, en dan zijn we een week of zo later en trekt het weer op niets, en dan zijn we een maand of twee later en valt het wel mee, en als we vier of vijf maand later zijn ben ik er het meest content van, en dan is er ergens een moment dat het schaamtelijk wordt en dat ik e coiffeur blijf uitstellen.

Elk jaar is er ook minder en minder te doen, en is het rapper en rapper gedaan. ’t Is altijd dat.

Ik heb het moeilijker en moeilijker met weekends. Dit weekend was al met al productief — veel werk in den hof, planten verzorgd, verpottingen, snoeien, dat soort zaken — maar ik was toch alweer van zaterdagmorgen aan het denken dat het bijna weer gedaan was.

En nu is het zondag en is het écht bijna weer gedaan.

Volgende week is iets minder druk dan vorige week, denk ik, maar het blijft toch ’t één en ’t ander. En het einde van het jaar blinkt in de vooruitkijkspiegel, en ik moet nog altijd een resem vakantiedagen opdoen of ik ben ze kwijt.

Vier vijfden werken de rest van het jaar? December thuis blijven?

I dunno. En ik blijf het maar voor mij uitschuiven.

Vorig weekend gaan kijken naar de tuincenters, deze week gaan shoppen naar de tuincenters:

En dan beginnen putteren in den hof. Voorlopig resultaat:

Er is nog werk aan. Er komen nog dingen bij. Wat er staat moet nog op zijn definitieve hoogte komen. Maar ik kijk ernaar uit om eens écht bezig te zijn met den hof. De lavendels zijn gesnoeid, ik ga eens kijken hoe ik de tijm in vorm houd, de salie is er ongelooflijk fantastisch goed doorgekomen dit jaar (vorig jaar was hij zo ongeveer dood en helemaal vies van uitzicht en uitgekopen en al), ik ga eens werk maken van de bieslook en ik heb look gekocht om te planten. En tulpen, om de één of andere reden.

Ik ben ook hard aan het nadenken om dingen tegen de muur te hangen. Aan de ene kant die volle zon krijgt het grootste deel van de dag het grootste deel van het jaar: rozemarijn, salie, oregano, aardbeien, basilicum, misschien een paar kleine chili’s, dat soort dingen. Aan de andere kant die zelden of nooit zon krijgt: heuchera, varens, munt, kervel, bosaarbeien of zo.

Ik zal nog eens moeten zoeken, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik het eigenlijk wil — vooral als ik deze kleine pepers zie:

Het ding is ook: eens die nieuwe zetel er zal staan (ervan uitgaand dat hij wel degelijk gemakkelijk zit), zal de ene hoek van den hof die nu eigenlijk nog vol brol ligt, noodgedwongen opgekuist zijn. En dan verdwijnt de barbecue onverbiddellijk naar ergens anders, en moeten de vuilbakken ook een andere plaats krijgen, en dan gaat de impromptu composthoop die in de andere hoek van den hof ligt ook weg, en breek ik het muurtje af dat eigenlijk bedoeld was om een kattenbak achter te zetten, en dan zijn we vertrokken voor volgend jaar.

We zijn vorige week naar de winkel gaan kijken of er een zeer welbepaalde zitbank was. Deze:

Reden:

• een rugleuning waar mensen met hun rug tegen kunnen zitten
• niet te groot of in een hoek want daar hebben we geen plaats voor
• de mogelijkheid om het einde (of in dit geval de twee einden) naar boven te doen waardoor het een ligzetel wordt ook
• niet te duur

Het voorlaatste (ligzetel) gaf de doorslag, al kunt ge u niet voorstellen hoe duur tuinmeubels kunnen zijn en wil ik niet weten in welke wereld mensen leven die tienduizenden euro’s kunnen geven aan een zetel voor in den hof.

Het ding was niet binnen bij de verdeler, en we hebben moeten vragen dat ze het toch eens binnenbrengen want ik dénk er niet aan om iets om in te zitten te kopen voor ik er ook echt in heb gezeten. Dat ging donderdag gebeuren, maar dan was het ineens donderdag heel druk voor ons en zou het niet gelukt zijn, en dan kreeg ik woensdag een telefoon dat het niet gelukt was en dat het ding er maar vrijdag zou zijn, en nu gaan we dus zondag kijken en wat een geluk bij een ongeluk.

Ik ben vandaag een kostuum gaan halen. Het zit zo: al sinds jaar en dag ga ik één keer per jaar naar een kleermaker om kleren te laten maken.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dat tot het recente verleden ook was omdat ik gewoon niet gemakkelijk kleren vond in de winkel — maar nu dat niet meer het geval is en ik gewoon naar de C&A kan gaan om een stapel witte hemdes een twee nieuwe broeken, ga ik eigenlijk met méér plezier naar een echte kleermaker.

Vorig jaar ben ik nog naar Villa Verdi gegaan, waar ik al ettelijke jaren wel content van ben. Maar — en het ligt aan mij, haast ik mij te benadrukken — de laatste keer heb ik daar een farce meegemaakt. Het was al denk ik vier of vijf jaar dat ik elke keer precies dezelfde maten en precies dezelfde modellen bestelde, in variaties van een paar tinten, dat ik stof en kleur koos zonder maten op te nemen, en dan een tijd later zonder passen weer naar huis ging met mijn kleren.

Twee jaar geleden heb ik twee of drie broeken mee naar huis genomen die een centimeter of vier te kort waren, en dus had ik instructies gelaten om de lading van vorig jaar langer te maken zoals ze vroeger waren. En vorig jaar heb ik denk ik drie of vier broeken gekkregen die weliswaar langer waren, maar ook een soort worteleffect hadden: in plaats van relatiev recht naar beneden te gaan, waren ze onderaan zó nauw dat ik er (met enige overdrijving) nauwelijks mijn voeten doorkreeg.

Niet alleen zaten ze ongemakkelijk, maar ik vond ze ook gewoon lelijk. De stof en de kleur en alles in orde, maar totaal een verkeerd model dat ik niet besteld had. En (nog eens, voor de zekerheid): het is totaal mijn schuld dat ik (a) de vroeken niet gepast heb in de winkel en (b) niet teruggegaan ben het moment dat ik de broeken wel gepast had.

⁂

Ik ben dan ook niet kwaad op Regis, en ik ga er zeker nog naartoe gaan. Maar ik was ook al een tijd zeer jaloers aan het kijken naar vriend Jean-Christophe en zijn kostuums, en na een schroomvolle vraag of hij het zag zitten hem bij zijn kleermaker te introduceren, zijn we samen langsgeweest, heb ik een stof en een model gekozen, dingen gepast, en vandaag ben ik het resultaat gaan halen.

Bruin in één licht, wijnkleurig donkerrood in een ander. Ik ben er Zeer, maar dan ook zéér content van.

En zoals het wel meer gaat in dergelijke situaties ben ik al helemaal in mijn hoofd aan het plannen wat ik nog zou willen laten maken. 🙂

⁂

update Ik wou het nog niet jinxen want het was nog niet helemaal zeker, maar we waren aan het babbelen en ik vroeg of ze soms jassen maakten en lang verhaal kort — ik ga binnen een dikke week of zo de trotse eigenaar zijn van een mantel exact gelijk de mantel die mijn grootvader in mijn hoofd aan heeft.

En de manier waarop dat een mogelijkheid werd, was al geleden van letterlijk meer dan twintig jaar geleden: ik heb een maat die gewoon in een winkel te vinden is. Zot, eigenlijk.

Ik had een meeting om 8u30 in een vergaderzaalk op het werk, en dan kreeg ik een boodschap dat de vergaderzaal weggehaald werd van de meeting en ik was al aan het overwegen of ik eigenlijk niet nog wat langer in mijn nest zou blijven liggen nu het toch niet meer live was.

Het zou mij niet veel opgebrach hebben, want na die ene meeting van een uur had ik nog allemaal meetings die wél op het werk weren, dus de keuze was rap gemaakt.

Ik kwam juist op tijd toe, zetten mij in het lokaal waar ik dan alleen was, en deed Teams open.

Niemand. Stilte.

Tot mijn vergaderpersoon ineens aan de deur stond: ze had blijkbaar het lokaal veranderd, niet verwijderd. Mijn Outlook had nochtans alleen de Teamslink nog staan en geen nieuw lokaal:

Weird.

Enfin bon. De raadselen van Microsoft, zeker?

We hadden vandaag een meeting met iemand die erbijkomt in een project waar we al een tijdje mee bezig zijn.

Het is eigenlijk wel fascinerend hoe iets tegelijkertijd heel ingewikkeld kan lijken maar het toch niet zijn, en ook tegelijkertijd veel ingewikkelder is dan het lijkt te zijn.

Het is ook boeiend hoe verschillende mensen omgaan met complexiteit. Ik vind het ongemeen leutig om in the deep end gesmeten te worden en dan te ontdekken hoe de dingen in mekaar zitten — van één grote chaos vertrekken en daar gaandeweg alsmaar meer losse eindjes zien die met elkaar verbonden kunnen worden; in een groeiende zak informatie alsmaar meer structuur zien die niet noodzakelijk op dezelfde manier als ze in mijn hoofd groeit al ergens neergeschreven is; de bomen plots het bos zien worden of gestaltgewijs de voorgrond de achtergrond of omgekeerd; het aha!-moment dat informatie plots een patroon wordt.

(Ik heb dat ook met boeken, en wellicht daarom dat ik althist en gelijkaardige zo wijs vind: reconstrueren wat er echt aan de hand is op basis van soms de meest minuscule details.)

Andere mensen hebben graag de structuur eerst uitgelegd, of tenminste de grote lijnen of de context. Il faut de tout pour faire un monde.

Mijn VPS was kapot, of ’t is te zeggen, het was gelijk kapot: enorm traag en allemaal fouten op al mijn websites.

Ik op mijn dashboard gaan kijken en ha — dit is de grafiek van de afgelopen week:

Stapels CPU en stapels diskgedoe, en jawel, top wees meteen de schuldige aan:

PID  USER  PR  NI  VIRT  RES  SHR  S  %CPU  %MEM  TIME+  COMMAND 
51   root  20   0     0    0    0  R  91.8   0.0   8,48  kswapd0

’t Is begot de kernel swap daemon die aan het thrashen was voor vermoord, wegens — een mens doet het zichzelf aan — Grampsweb dat met een hele reeks workers tegelijkertijd dingen aan het doen was.

Yup, deze dingen aan het herberekenen: ik had het eerst in mijn eigen database proberen tot op die diepte na te laten trekken voor ik wegens timeout naar Familysearch was gegaan. En dan bleek dat er dus op den duur acht workers bezig waren met zoeken en doen, en dat had te weinig geheugen, en dat moest dan iets op de disk doen, en dat bleef dan maar over en weer gaan en gedoe.

Enfin lang verhaal kort, ik heb een paar gigabyte als specifieke swapdinges ingesteld en dan Gramps maar maximum 2 workers gegeven (wat een beetje problemen geeft met foto’s scalen blijkbaar, ik zal naar 3 gaan denk ik). En mogelijk ga ik gewoon naar een VPS met dubbel zoveel geheugen, maar dat zien we dan wel.

Het is soms godgeklaagd hoe slecht geni.com werkt. Dit is na even nadenken de relatie tussen Cornelius Waegenaer en mezelf:

Ge vraagt u af waaróm en ook wel hoé. Dit is wat Familysearch mij zegt:

Deze boom, dus.