Ik heb dus écht geen leven, ‘k geef het maar even mee.

Gisteren had ik deze nonsens gemaakt — nee, wacht, ’t is te zeggen: in de nacht van eer-eergisteren op eergisteren heb ik in een sessie van zo ongeveer 36 uur na elkaar die nonsens mogelijk gemaakt.

En dan heb ik er nog eens een nacht ingestoken. Vandaag, tussen de bedrijven door overdag en vooral vanavond en vannacht heb ik dit mogelijk gemaakt:

En dan ga ik morgen op mijn verlofdag eens analyse doen zie. En tegelijkertijd verfijnen.

Sa de deré ú peún let blem. Na kerîm chish pîl tü de setó pé chó sa tré júm larjó tech tü. Rîn snüge tlof sa dó deré kraf veúr ten mü kîr ten blif shî blif tech ú tlül klel Zogvî — de tereúk ú kló veúr rîn kraf Zog, chó tü de teré júm tléf so ú tlat veúr.

Swî sa dré ú tlat veúr tü tré hirshü pé snüge chebî tlof nar zzhizar de tereúk tü dré braló neúl shî de sepal tapf tü veúr ten snüge kló tlit dergó vük ú premrü rîn ma húrjó kúf bleút rîn tü júm húrjó snüge che. Ma veúr tré drót zhéné kló, gú, shî sa krîm nava sa slúk snaw…

Chó kragi sa treúk fol nî tünü.

Sa krîm, sa krîm. Drüf plük vet he plük ster vet.

De kereúl treúk ú fol ten ma veúr dü sepal ten. Ba béshrü. Bleút ma dereúfrü.

Tü tré sem nava tü tré. 🙂

Geen horror zoals in een slasherfilm, maar vignetten van het leven waar alles verkeerd is, dat is wat ik tegenwoordig om de paar maand eens heb als nachtmerrie waar ik dan niet meer can kan slapen.

Vannacht was het dat ik weer leefde bij mijn ouders — een oudere mens zoals ik heeft op den duur alsmaar meer overleden familie, dus het was met mijn overleden vader, moeder en broer. Normaal gezien heb ik slechte dromen van dat genre maar met één van de drie, maar nu dus alledrie.

De situatie was dat ik het gras ging afrijden naast het huis, dat ik de tweetakt grasmachine in gang wou steken en dat dat niet ging, gelijk. En op de een of andere reden was er ook een vos die daar leefde, en die deed al even weinig als de grasmachine. De grasmachine, waar de brandstof ondertussen op straat aan het gutsen was.

En dan besefte ik dat de vos aan het doodgaan was — juist zoals ik dat besefte van onze kat, een paar maand geleden.

Ik ga dat zeggen aan de rest van het gezin, en zie dat mijn moeder in den duik een sigaret aan het roken is in bed, onder het deken.

Ik ga weer naar buiten, naar de vos die een geliefd beest was dat we al jaren kenden, en ik zie dat hij nu helemaal dood is, zonder vacht. Of nee, niét helemaal dood: als ik het lichaam beweeg, zie ik dat zijn achterpoten, waar ondertussen de onderpoten van afgevallen zijn, nog wat bewegen.

En dan besef ik dat ik, bij het in gang trekken van de machine, wellicht de nafte in brand heb gestoken en dat de vos in onzichtbare vlammen is terechtgekomen en dat hij nu nog aan het doodbranden is — vandaar dat hij geen vacht neer heeft. Hij blijft sterven.

⁂

Het is 3u19. Ik denk dat ik maar eens een boek lees in bed, nu.

We zijn gaan eten bij Dapper. Ik zou pakweg een kaasschotel kunnen omschrijven een compacte, weloverwogen vlucht door melk en rijping. Geen overdadige garnituren: goed brood, perfecte temperatuur, de korst gerespecteerd, ik zou ook kunnen zeggen dat het heel lekker was en dat de bijna vijf uur die we over drie amuses-gueules en zes gangen gedaan hebben voorbijgevlogen zijn.

(Al kan dat ook aan het gezelschap gelegen hebben.)

Read ‘em and weep!

Ik ben géén fan van icebreakers in workshops en opleidingen, maar vanmorgen was het wel wijs: een hele tafel vol legopeetjes en legoblokken en iedereen mocht van zichzelf een avatar maken in lego (okay, LEGO®) en dan zichzelf kort voorstellen.

Interessanter dan “ik ben X en ik werk in team Y”, in alle geval.

Ik had een VPS met 2 CPU’s en 4 GB geheugen en 20 GB harde schijf en dat kostte mij ongeveer tien euro per twee maan. Ik heb vanmiddag tussen soep en patatten een upgrade gedaan naar een VPS met 4 CPU’s en 8 GB geheugen en 40 GB harde schijf. Dat zal mij ongeveer twee keer zoveel kosten. Ik vind dat nog altijd géén geld.

En het ging ongelooflijk rap en verschrikkelijke gemakkelijk: een propere shutdown naar de machine gestuurd, clickety click upgrade naar deze formule, en minder dan een minuut later waren al mijn sites weer op en draaiende (en inderdaad: merkbaar sneller).

We leven in de toekomst.

Er zijn verbouwingen bezig in het huis van de kinders, maar het blijft al een tijd akelig stil. Er is abusievelijk een verkeerde vloer gelegd in de keuken, ik vermoed dat er een nieuwe moest besteld worden. Er moet ook nog een trap gezet worden in het achterhuis, ik vermoed dat die gebouwd wordt. Er moet ook nog buitenisolatie komen aan het achterhuis, en twee badkamer(tje)s en een keukenblad en duuzd afwerkingen.

Het begint hier thuis wat benepen te worden, met extra kinderen fulltime in huis. En ik denk dat ze er ook wel naar uitkijken om weer apart te kunnen wonen.

Ik heb geld voor een paspoort gelegd en ik heb nog extra geld betaald om een Electronic Travel Authorisation te kopen dat mij toestemming geeft om naar het Verenigd Koninkrijk te gaan. Wat een vreemd concept, dat ik daar geld voor moet betalen. ’t Is gelijk in een andere, oudere wereld te leven, betalen om in een land binnen te mogen komen.

En dan kijk ik op de sociale mediats en zie ik dat gepensioneerde mensen in een rolstoel gearresteerd worden omdat ze een handgeschreven stukje karton met een beverige “I CONDEMN GENOCIDE” erop hebben. Of in een nog méér sinister geval, omdat dat de politieagenten dachten dat de oude mevrouw dat ging schrijven.

En dan denk ik; ik heb een resem keffiyehs, en ik doe die al sinds 1987 aan als ik het te koud heb aan mijn nek om zonder sjaal buiten te gaan. Ik ben daar onder meer verschillende keren mee naar het Verenigd Koninkrijk geweest, en naar de Verenigde Staten, en naar Duitsland (daar heb ik er in 1989 op schoolreis zelfs één gekocht omdat ik mijn andere thuis had laten liggen).

Ik vind het een griezelige gedachte dat ik er eigenlijk van uitga dat ik mijn vertrouwde arafatsjaal best niet meeneem of aandoe als ik nu naar die landen ga. Terwijl ik er het grootste deel van mijn leven eigenlijk niet bij stilgestaan heb waarom ik een keffiyeh zou aandoen — behalve omdat ik het altijd al deed — en dat ik het nu eigenlijk bewust doe.

Maar stel dat ik al betaald heb voor mijn hotel en mijn vliegtuig en ze laten mij niet binnen in het land? Of stel ik heb hem mee in mijn valies en ik doe hem aan omdat het koud is en ze zetten mij uit het land?

Ik denk niet dat dat ondenkbeeldig is, en wat een walgelijke wereld leven wij in? Wie weet word ik wel het land de toegang geweigerd of uitgezet omdat ik meer dan veel mijn kwaadheid over de situatie met de Palestijnen op het internet zet?

Om die foto’s van hierboven? Om wat ik Tiktok deel of op Instagram of Facebook zet?

Die Gedanken sein zeer misschien nog wel frei, maar ze ook uiten is een ander paar kledingstukken, zoveel is wel duidelijk.

Ik heb mezelf voorgenomen om te antwoorden op alle oproepen om mee te doen met onderzoeker. Een tijd geleden was het met katten, waar ik drie maand lang onze twee rekels moest filmen in allemaal verschillende situaties, vandaag was het met luisteren en alles.

Men zocht mensen die (a) oud zijn [check] en (b) tinnitus hebben [check!] en ook (c) eigenlijk nogt wel goed horen. Dat laatste dácht ik wel dat het in orde was, maar helemaal zeker zijt ge daar natuurlijk niet van als het niet wetenschappelijk onderzocht is.

…na meer dan twee onderzoek: jawel, ik hoor nog goed. Meer nog! Ik hoor eigenlijk zeer goed, zeker voor mijn leeftijd, maar eigenlijk in ’t algemeen ook. En als het op conversatie horen aankomt temidden van ruis en dergelijke, scoor ik eigenlijk als iemand die gelijk veertig jaar jonger is, en als het opruis van lage frequenties gaat, abnormaal goed. (Mogelijk heeft mijn zeer hoogfrequente tinnitus daar iets mee te maken.

Binnen twee weken nog eens een een uur of twee, met voornamelijk passief onderzoek. Het luisteren naar mensne die spreken tegen een achtergrond van ruis (en ook zonder), alsmaar stiller en alsmaar minder duidelijk, was bijzonder confronterend. Ik wist wel op voorhand dat het moeilijk zou zijn — ik was gewaarschuwd dat het streefdoel min of meer is dat 1 op 2 dingen begrepen worden en dat het alleen maar moeilijker werd als ik meer begreep, maar toch. Akelig, zo ervaren wat mensen ervaren die niet goed horen.

Ik vind dat het misschien wel eens verplicht zou mogen worden om mensen — kinderen misschien? scholieren? — een tijd in andermans voetstappen te laten lopen. Niet dat ik ze een slechte rug aan zou willen doen die u doet creperen van de pijn na pakweg een uur of twee rondlopen, maar misschien eens met een koptelefoon rondlopen die geluid deels afsluit, of met een bril die u slecht doet zien, of verplicht twee dagen in een rolstoel.

Het zou misschien de empathie wat ten goede komen.

⁂

Dit is trouwens, voor wie het zou willen weten, wat ik elk wakend moment (redelijk luid) hoor in mijn twee oren:

Word ik daar niet zot van? Baneen. Moedeloos soms wel, te beseffen dat het niet meer weg zal gaan, maar een mens wordt dat gewoon, en ge moet u niet te druk maken over dingen die ge toch niet kunt veranderen.

Ik ben uit mijn bed gekropen om 13u, of zo, denk ik.

Ik had geen goesting om iets aan mijn computer te doen en dan dacht ik, ik lees een boek in mijn trekzetel maar de katten zaten in mijn trekzetel:

En dan ben ik in de gewone zetel gaan liggen, en dan kreeg ik rugpijn en ben ik dus maar in mijn bed gekropen.

Tot juist voor het eten, en dan heb ik gegeten en hebben we naar Taskmaster gekeken en dan ben ik alsnog wat achter mijn computer gaan zitten om wat te spelen, maar dan ben ik naar mijn bed gekropen.

Een totaal verloren dag, met andere woorden. Geen boeken gelezen, geen dingen gedaan, alleen maar gevegeteerd.

Ik heb iets nieuws toegevoegd aan iets dat ik al gemaakt had, en ik moet daar nu nog de laatste loodjes van doen.

“Laatste loodjes” wil dan eigenlijk zeggen “nog een dag of anderhalve dag of zo werk”, en ik heb er eigenlijk geen goesting in. ’t Is ook omdat er geen dringende nood is, en omdat ik niet te veel online kan zetten omdat er ondertussen op het stuk dat er al staat gewerkt wordt, en dat ik dus alleen maal lokaal kan werken en dat dat niet zo goed is om te testen.

En dat ik dus eigenlijk wil wachten tot er er online kan getest worden. En dat ik ondertussen te leeg ben om het op een andere manier te doen (wat zou kunnen hé, met een staging server of iets in die zin).

Lege zaterdag, dus.

Ik ging een voormiddag in Brussel concurrentievervalsend gaan doen, en het was daar te zijn om 9u. Ik vertrek thuis om 7u10 en om 8u34 sta ik al een half uur stil in Aalst. Ik ben er uiteindelijk geraakt om 9u19.

Toch een enorm gemak dat ik niet meer moet pendelen, want wat een miserie.

Verder was het leutig om nog eens mensen te zien die ik al lang niet meer gezien had. En was het ook leutig om ongehinderd door consequenties gewoon kritiek te kunnen geven op iets.

En ook wel grappig om te zien hoe ik eigenlijk niet ben stil blijven staan van dingen leren en ervaring opdoen. Ik sta daar niet zeer veel bij stil, maar ik heb echt wel al relatief veel meegemaakt in het leven, met zo oud geworden te zijn.

Iemand die ik ken, kreeg onlangs een Diagnose van de zielenknijper. Geen verrassende diagnose, toch niet voor wie die mens een beetje kende, maar toch: een diagnose. Nee, een Diagnose. Hoofletter.

Kwatongen zouden wel eens durven beweren dat ik — ik, die de illustratie leverde voor het lemma ‘neurotypisch’ in het woordenboek — ook wel eens zou kunnen Gediagnosticeerd worden. Het is ook niet alsof ik er nood aan heb of zo, maar ik ben eigenlijk wel benieuwd.

En wie weet zijn er wel pillen of andere manieren om nóg meer normaal te worden dan ik nu al ben.

Niet dat ik er nood aan heb hé, niet dat ik er nood aan heb.

Maar ’t zou wel eens interessant zijn. Être une heure, une heure seulement, une heure quelquefois, rien qu’une heure durant, normal et con à la fois.