Duizend jaar Bijna twintig jaar geleden maakte grapefrukt een –vond ik toen ook al– veel te moeilijk spelletje, Fungus. Doel was om zoveel mogelijk dingen te laten groeien, door geconnecteerde bollen te verplaatsen en al dan niet met elkaar te verbinden. De regels leken een beetje op die van Life: te weinig of te veel buren = dood, een bepaald aantal buren = blijven leven, een ander aantal buren = groeien en kleintjes maken.
Ge kunt zelf eten plaatsen door ergens te klikken, en als ge dat niet doet, wordt er automatisch om de zoveel tijd eten geplaatst. Er zijn drie soorten beesten die alledrie een eigen gedrag hebben, maar die ook in colonies (tot op zekere hoogte) samen kunnen leven.
Er zijn wat regels om ervoor te zorgen dat niet één soort alle overheerst, of dat er teveel op het scherm komt. Ik zou er wat meer tijd in kunnen steken om het ofwel meer meditatief te maken, ofwel een andere atmosfeer — ik dacht aan iets in de ruimte, met een soort langzaam bewegende nebulositeiten — maar dan was de dag om en moesten er nog duizend andere dingen gedaan worden!
Ik ben een fundamenteel luie mens. Maar gelijk, écht een luie mens. Ik speel wel eens graag een spelletje, maar ik vind ook: spelletjes die zichzelf spelen zijn ook wel wijs.
Dat zou, zeker met AI, maar ook zonder, natuurlijk op een half uur maximum klaar zijn, en dan komt mijn andere kant naar boven. Naast fundamenteel lui kan ik ook tot in het absurde perfectionistisch zijn.
En dus dacht ik: ik maak eens een Snake-spelletje na zoals dat op een oude oude Nokia eruitzag. Tot op de pixel.
Cue opzoekwerk: hoeveel pixels op zo’n scherm? (84 x 48 pixels) Hoe zien die pixels eruit? Vierkant? (Nee, een verhouding van 7×9.) Hoe zag die slang er eigenlijk uit? (Gewoon een lijn in de eerste versie, dat vond ik niet goed genoeg — maar een gestreepte slang in latere versies, en dat vond ik dan weer te druk.) Hoe werd die slang getekend? (Met bouwstenen van 4×4 blokken, als ik screenshots aandachtig bekijk.)
Screenshots en afbeeldingen in Figma gedumpt, en klikety klik dingen tekenen:
Dat bracht mij uiteindelijk op de 19 sprites die ik nodig heb om alle slangen te tekenen die ik wil tekenen — eigenlijk zijn het er meer, maar ik wou dus die gestreepte slang niet, en bij nader inzien wou ik ook niet de bulge die aangeeft waar een slang eten heeft opgegeten. (Met die dingen erbij zou het 23 sprites geweest zijn.)
Met de bovenstaande elementen is elke slang te maken, in welke richting ze zich ook aan het bewegen is:
En dat dan op een veld zetten dat kleuren van een LCD-scherm heeft, en dat wat geblurd is, en het verschil tussen de achtergrond en niet-actieve LCD, een score erbij en hopla:
Ah, en die twee icoontje?
Het concept van deze snake is dat de snake zichzelf speelt, en dat de speler het eten kan plaatsen. De slang proberen zichzelf dood te doen is een optie (ik heb het expres niet optimaal gemaakt, het is mogelijk het beest in de val te lokken maar het is niet gemakkelijk).
Het rechtericoontje laat ook dat werk vallen, en dumpt zelf eten op random plaatsen op het speelveld.
En het linkericoontje is nuttig op een telefoon. Daarop klikken verandert het van een standaard-Nokia 3310-resolutie naar een meer moderne resolutie (in de hoogte):
Ik heb er ook een beetje geluid bijgestoken, voor de leutigheid. Er is dan toch wat meer tijd in gekropen dan strikt gezien nodig was, ja.
Het is binnenkort weer Advent of Code, maar met AI is dat allemaal bijna geen challenge meer natuurlijk.
Dus geef ik mezelf challenges. Ik had al een uurwerk gemaakt, ik heb nu ook een simulatie van bosbranden gemaakt. (Voor “gemaakt”, lees natuurlijk “gemaakt in een conversatie en in smaenwerking met de dichtsbijzijnde AI wegens we zijn 2025 en dom werk is voor de machines dedju!”)
De les is, maar dat wisten we natuurlijk al: blus niet té rap bosbranden, want als ge dat doet, staan er op een ik en een gij veel te veel bomen, zodat als er dan een echte brosbrand is, het direkt dramatisch erg is.
En oh ja: het werkt op mijn computer en het werkt op mijn telefoon, en verder heb ik het allemaal niet getest, ’t is niet alsof ik geen andere ideeën te maken heb. Het draait ook allemaal client-side, met een view source kutn ge in principe alles zelf downloaden en verder aanpassen.
<p>Imagine reliving your entire life in the space of seconds. Like a flash of lightning, you are outside of your body, watching memorable moments you lived through. This process, known as “life recall,” can be similar to what it is like to have a near-death experience.</p>
<p>What happens inside your brain during these experiences and after death are questions that have puzzled neuroscientists for centuries.</p>
<p>However, a new study from Dr. Ajmal Zemmar of the University of Louisville and colleagues throughout the world, “Enhanced Interplay of Neuronal Coherence and Coupling in the Dying Human Brain,” published in Frontiers in Aging Neuroscience, suggests that your brain may remain active and coordinated during and even after the transition to death, and be programmed to orchestrate the whole ordeal.</p>
<p>Today, we’re preserving a cornerstone of gaming history that is near and dear to our hearts. Together, Microsoft’s Open Source Programs Office (OSPO), Team Xbox, and Activision are making Zork I, Zork II, and Zork III available under the MIT License. Our goal is simple: to place historically important code in the hands of students, teachers, and developers so they can study it, learn from it, and, perhaps most importantly, play it.</p>
<p>This is a follow-up to my previous article, Terminal Emulators Battle Royale – Unicode Edition! from 2023, in which I documented Unicode support across terminal emulators. Since then, the ucs-detect tool and its supporting blessed library have been extended to automatically detect support of DEC Private Modes, sixel graphics, pixel size, and software version.</p>
<p>In the foreword to her book A Distant Mirror: The Calamitous 14th Century, the historian Barbara W. Tuchman offered a warning to people with simplistic ideas about what life was like in the medieval world, and what that might say about humanity as a whole: You think you know, but you have no idea.</p>
A Daily Blog of Events that Never Occurred Today. Imagine what would be, if history had occurred a bit differently? Who says it didn\'t, somewhere. These fictional news items explore that possibility.
Join me as I try to transform a 2D concept art into 3D model using Blender! In this video, I show how I turned a 2D Halloween pumpkin concept into fully detailed 3D model.
From sculpting the base mesh to hand painting textures with the Ucupaint addon, every step of the 3D creation process is covered.
Het is grappig hoe sommige dingen al een tijd aan het sluimeren zijn, en dan ineens plets! ontploffen. AI en genealogie, bijvoorbeeld. We komen op een moment dat handschrift meer en meer leesbaar wordt voor AI (hou mij tegen of ik laat alle 2000+ akten die ik in mijn database zitten heb allemaal omzetten naar tekst!), en ik zie de laatste tijd de ene na de andere infografiek van genealogiedata in combinatie met opzoekwerk en verrijking door ChatGPT door NotebookLM gegenereerd.
Het moet gezegd worden dat het inderdaad indrukwekkend is — één voor één genomen en niet allemaal samen bekeken, want allemaal samen bekeken is het nog altijd wat van hetzelfde teveel.
Maar ook dat komt wel in orde. Kijk, dit maakte NotebookLM zonder verdere input van mijn vorige post:
Of als het in een filmpje moet, kan het ook in een filmpje. Ik vond de audioversie zonder beelden al indrukwekkend, dit is nog een stapje in de richting van uitstekend:
Als ik hem gewoon een lijst van events in het leven van een paar voorouders van mijn grootvader geef en een infografiek vraag, geeft hij mij dit — met redelijk wat typfouten, teveel dubbels, twijfelachtige layoutkeuzes, en zonder ook maar één van de foto’s te gebruiken die ik heb (daar kan hij nog niet mee om), maar toch:
Het filmpje dat hij hiervan maakt is melig, heeft een wel zeer vreemde insteek en is pijnlijk slecht met de uitspraak van namen, maar het geeft toch ook al een idee van waar we mogelijk naartoe gaan. (In eerste instantie naar allemaal op mekaar gelijkende melige fimpjes met een zeer vreemde insteek, vrees ik.)
Ik was met collega’s op een bijzonder fijne pensioenviering van een andere collega waar ik kort maar wel zeer aangenaam mee samengewerkt heb.
Het gesprek kwam op vragen die aan potentiële partners van kinderen gesteld werden, één van die vragen was “wat is de naam van de hond van Picasso”. Ik zei grapjurkend –zo ben ik dan wel weer– dat mijn vraag in die zin zou zijn wat de naam van de kat van H.P. Lovecraft was.
(‘Nigger-Man’, trouwens, maar dit geheel terzijde.)
Schets mijn verstomming als niet één van de vijf of zes collega’s rond de receptietafel zelfs maar wisten wie Lovecraft was!!!!!
En even later kwam de zeer binnenkort gepensioneerde er ook bij staan, en die wist het ook niet!!!! Ik kan daar met mijn hoofd niet goed bij, dat een zó belangrijke auteur zó onbekend zou zijn, maar goed, tot daaraan toe. They were six or seven of the ten thousand, n da’s ook altijd goed.
…maar na een zeer korte uitleg (“immens invloedrijke schrijver van horror en fantasy”) vroeg de jubilaris mij totaal ernstig “en leest gij dat dan ook?”
Want, wat bleek? De man kon geen sciencefiction (“Asimov en zo”) lezen, omdat hij het zó weinig serieus neemt dat hij onvermijdelijk na vijf minuten in de lach schoot.
’t Is echt wel goed dat ik met de jaren al een beetje gesocialiseerd ben, dat ik niet in een kramp van verontwaardiging geschoten ben en dat ik gewoon kwingslagend iets zei in de zin van “jamaar, da’s gelijk zeggen dat ge niéts graag eet van de Franse keuken”.
Ik kan er met mijn hoofd niet bij, dat iemand echt serieus in 2025 zoiets nog kan zeggen. Ik vraag het mij dan ook altijd af waar de grens getrokken wordt — is een voor de rest gewoon verhaal waar een (nog) niet bestaande technologie aan bod komt ineens sciencefiction die niet serieus genomen moet worden? Is pakweg Klara and the Sun van de Nobelrpiswinaar Kazuo Ishiguro te belachelijk om te lezen omdat het hoofdpersonage een robot is?
Ik was dus bezig met een ding om bookmarks bij te houden, en ik was aan het stuk “dingen die niet meer werken opzoeken op internet archive” bezig, en toen kwam ik een website tegen die niet meer bestond maar waar een flashanimatie van een klok op stond die ik me herinner echt wel wijs te vinden, euh, zeventien jaar geleden?
Flash is geen going concern meer, maar tegenwoordig kan er bijzonder veel in gewoon javascript, dus ik dacht, ik ga dat eens namaken met p5 want hoe moeilijk kan dat zijn?
Ik heb een tijdje geleden een Chrome-extensie geschreven om bookmarks bij te houden. Ik gebruik dat wel eens, maar eigenlijk te weinig, omdat ik op veel meer dan één computer zit, en wegens beperkingen kon het ding alleen maar lokaal opslaan en niet in mijn user account.
Vandaagt was ik op het werk en kwam ik iets tegen waarvan ik dacht, dit moet ik noteren. Uit armoe heb ik het dan maar in mijn Google Keep gestoken — maar het was wel de aanleiding om de dingen eens ten gronde te bekijken.
…en zo komt er dan toch maar eens nog een uiteindelijk nutteloos projectje bij: een boolmarkbijhoudtool. Ik had ooit lang geleden zoiets gemaakt, in het gezegende jaar 1997 of zo, een kloon van Yahoo! toen, en hoe moeilijk kan het zijn om dat nog eens te doen? Niet zeer moeilijk, dus.
Een half uur later had ik een website, maar dan begint het natuurlijk. De extensie omturnen dat ze de website gebruikt in plaats van local storage: géén werk. De website behalve gewone bookmarks in een lange lijst met tags ook een categoriesysteem geven? Hmmm. Zijn tags categorieën? Neen, daar zijn ze te vrije vorm voor. Maak ik tags categorieën? Nee, ik wil ze vrije vorm houden. Okay, dan zitten sites in een categorie, nee, in mogelijk meer dan één categorie, en zitten categorieën in andere categorieën. Oh, en mogelijk in meer dan één categorie, want ik wil dat dit mogelijk is:
categorie Computers (15)
subcategorieën:
AI (3)
Geschiedenis@
Microsoft (2)
Programmeren (5)
5 links rechtstreeks onder Computers
In het voorbeeld hierboven zijn er 15 links die onder “computers” of onderliggende categorieën hangen, en is die “Geschiedenis@” een doorverwijzing naar “Geschiedenis > Computers”.
Okay, da’s ook een kwartier werk en het werkt.
En nu data. Waar vind ik data? Aha, ik heb bookmarks die overal verspreid staan, niet in het minst op dit weblog. Export van alle posts in de categorie “‘Links” (er min of meer van uitgaand dat dat posts zullen zijn met links erin, en dat ik er hopelijk niet immens veel een verkeerde of ontbrekende categorie gegeven heb), scriptje om verschillende gevallen te parsen (oude del.icio.us-links, oude pinboard-links, nieuwe links uit mijn extensie, links zomaar in lijsten of paragrafen, …). Een uur of zo later heb ik een kleine tienduizend links met een kleine 2500 tags.
En nu? Categorieën. Hoe? Algoritmisch? Op basis van tags? Manueel? Maar hoe dan?
Welcome to the rabbit hole.
Zó groeien nutteloze projecten dus. Want mijn conclusie was dat het alleen goed zou werken naar mijn goesting als ik het grotendeels manueel zou doen. En dus was het gemakkelijkste een voorlopig tooltje maken om categorieën en tags te beheren en te mergen en te verplaatsen en hier en daar ook nog eens de links aan te kunnen passen en enfin een een uur later was het dit:
…en dan is het nu zaak van die dingen allemaal te klasseren. Ruwweg.
En dan kijken welke van die links nog bestaan, en welke niet meer , en of er van die die niet meer bestaan een link naar archive.org kan gevonden worden. En dan een link checker om periodiek te checken of dingen nog bestaan. En dan zet ik het op mijn VPS en kan ik er van overal ter wereld aan.
Is dat allemaal nuttig? Bah nee! Is dat allemaal nodig? Nog minder! Beantwoordt dat mijn knagende gevoelens van “er is iets verkeerd op het internet” en “ik heb data die NIET GOED GEKLASSEERD IS”?
This is a follow-up to my previous article, Terminal Emulators Battle Royale – Unicode Edition! from 2023, in which I documented Unicode support across terminal emulators. Since then, the ucs-detect tool and its supporting blessed library have been extended to automatically detect support of DEC Private Modes, sixel graphics, pixel size, and software version.
In the foreword to her book A Distant Mirror: The Calamitous 14th Century, the historian Barbara W. Tuchman offered a warning to people with simplistic ideas about what life was like in the medieval world, and what that might say about humanity as a whole: You think you know, but you have no idea.
Imagine reliving your entire life in the space of seconds. Like a flash of lightning, you are outside of your body, watching memorable moments you lived through. This process, known as “life recall,” can be similar to what it is like to have a near-death experience.
What happens inside your brain during these experiences and after death are questions that have puzzled neuroscientists for centuries.
However, a new study from Dr. Ajmal Zemmar of the University of Louisville and colleagues throughout the world, “Enhanced Interplay of Neuronal Coherence and Coupling in the Dying Human Brain,” published in Frontiers in Aging Neuroscience, suggests that your brain may remain active and coordinated during and even after the transition to death, and be programmed to orchestrate the whole ordeal.
Today, we’re preserving a cornerstone of gaming history that is near and dear to our hearts. Together, Microsoft’s Open Source Programs Office (OSPO), Team Xbox, and Activision are making Zork I, Zork II, and Zork III available under the MIT License. Our goal is simple: to place historically important code in the hands of students, teachers, and developers so they can study it, learn from it, and, perhaps most importantly, play it.
Er zat een kat te bevriezen op straat, en de kinders hebben ze binnengebracht. Ze was tam en vriendelijk en schattig en alles, maar ’t is natuurlijk niet ideaal, een nieuwe kat bij onze twee zetten — om er nog niet van te spreken dat het bijna zeker een kat van iemand anders zou kunnen zijn.
Na twee nachten hier te zijn zonder eigenlijk noemenswaardige problemen met onze katten, en na navragen in de buurt (ze liep hier al een tijd rond en nee, ze is niet van iemand in de omgeving) uiteindelijk toch besloten om ze naar het dierenasiel te brengen.
Daar gaat ze nu twee weken in quarantaine zitten, en dan een chip krijgen en gevaccineerd worden, en als ze na een maand nog niet opgehaald is, is ze van de dochters voor in hun nieuwe huis.
Ik hoorde ergens dat het vannacht zou vriezen. Het heeft vandaag al gesneeuwd, ook.
Dat wil zeggen dat na vandaag er dingen in den hof dood zullen zijn die tot nog toe nog altijd leven. Er is één pot die binnen moest als het ooit zou zo koud worden, en die staat ondertussen al een paar weken binnen.
Het is wel een soort omslagmoment, vind ik. Ik ga dan toch eens ernstig beginnen nadenken over wat er allemaal gaat veranderen in den hof volgend jaar. In alle geval zal het helemaal vol met alliums en tulpen staan (als ze niet doodgaan, en als ze uitkomen). De twee sneeuwbalspirea’s die ik geplant heb in september zijn trouwens vrees ik nu al dood — met een heel veel geluk komen ze alsnog boven water in de lente, maar ik denk het niet.
Die hangdingen tegen de muur gaan er moeten komen, en ik ga de pepers waar ik het over had op tijd moeten zaaien en beginnen opkweken. De lente gaat er rapper zijn dan verwacht, weet ik nu al.
Ha, de zus van een collega was op zoek naar iemand die ietsd wou zeggen over zijn/haar werk in IT-achtige zaken. Ik doe werk in IT-achtige zaken, en ik heb maar een half excuus nodig om erover te spreken met mensen, dus ha! Ik ga dan eens een lesuur spenderen met mensen van 17 jaar of zo.
’t Is op een uur van mijn huis met de velo, maar ik heb gelijk wel goesting om er fysiek naartoe te gaan. Al was het om nog eens in een school te zijn.
Is er iets wijzer om zien dan mensen met passie voor hun werk? Find someone who looks at you the way this guy looks at a 74 ton M1 Abrams tank grapjurkte iemand in de comments van dit, maar wat een fantastische inkijk in die mens zijn hoofd:
En dat het ook diezelfde mens is die al gelijk duuzd propaganda persoonlijk getekend heeft. En dat die dan naar het Westen (of in zijn geval naar het Zuiden) gevlucht is. Zot. Wat een talent. Wat een verhaal, ook:
Ik ben gelijk al een maand of twee aan een boek aan het schrijven dat nooit zal uitkomen. Maar het is wel wijs. Een boek dat ik zelf graag zou lezen, namelijk.
Het lastige (en/of het grappige) ervan is dat ik nul discipline heb, en mij voortdurend in side quests verlies. ’t Is niet alsof er een deadline is, en ’t is niet alsof ik het voor iemand anders dan mezelf aan het doen ben.
Soms vraag ik mij af wat er nog zal overblijven van al de nonsens die ik wekelijks produceer in allerlei uithoeken van het internet: het moment dat ik stop met betalen voor de domeinnamen, het moment dat ik ik geen updates meer doe van infrastructuur en versies en allerlei, stuikt alles in duigen.
Misschien daarom dat ik aan het schrijven ben. Aan zo’n boek dat ik dat ooit eens, binnen ikweetniethoeveel jaar, op drie exemplaren on demand ga afdrukken, en op mijn eigen submitten bij het internetarchief. Dat er binnen wieweethoeveeltijd ooit eens iemand op valt en zich dan hard afvraagt wié in ’s hemelsnaam manifest zó enorm veel tijd moet hebben verdaan met zó een nonsens. 🙂
