Ge wilt niet weten wat voor stress dat is, een erfenis. Mijn grootouders zijn overleden, mijn vader is overleden, mijn broer is overleden, maar ik ben daar van erfenisaangifte of papierwinkel eigenlijk niet mee in aanraking gekomen.

Nu is mijn moeder overleden, was ik de enige erfgenaam, en dus moest ik het mij wel aantrekken.

Ik ben helemaal mee met het principe van herverdeling en al wat ge wilt, maar het is niet verboden een beetje te optimaliseren. Mijn ouders hebben begin de jaren 1970 een klein prefabhuisje gezet op een stuk grond in een verkaveling naast de spoorweg, daar dan in de jaren 2000 denk ik een veredelde koterij bijgezet, en voor ge het weet is dat een villa die veel geld waard is.

Een snelle simulatie van hoeveel erfenisrechten er in totaal zouden moeten betaald worden als ik zou erven versus als ik aan de erfenis zou verzaken, voor verschillende totale bedragen, geeft dit:

Een huis, een levensverzekering, een paar kasbons of zo op de bank, en eigenlijk niet meer genoeg baar geld om de kost van begrafenis + eten + openstaande rekeningen te betalen: in totaal kwamen we vóór die knik in de “4 kinders”-grafiek uit. Als ik kan kiezen tussen 6 à 7% te betalen of 16 à 21%, is de keuze rap gemaakt: ik heb verzaakt aan de erfenis en alles naar de kinderen laten gaan. Waardoor zij nu elke voor een kwart eigenaar zijn van een huis.

Erfenis verwerpen bij de notaris was het gemakkelijkste. Daar besloten –op zijn aangeven, omdat het een zeer eenvoudig geval was: een huis, iets op de bank, en alleen rechtstreekse erfgenamen– om de aangifte zelf te doen in plaats van er de notaris voor te betalen.

Maar wat een stress. Het attest van erfopvolging opvragen was al ingewikkeld, en om de aangifte te kunnen doen, moesten we weten hoeveel op de bankrekening stond. Moesten we dus weten waar die bankrekening was, wat ook al niet evident was, moesten ze daar een attest van overlijden hebben en een attest van erfopvolging, en wegens samenloop van omstandigheden heeft dat allemaal maanden geduurd. Terwijl de termijn voor zo’n aangifte maar vier maand is.

Dan wisten we hoeveel er op de rekeningen stond, en moesten we weten hoeveel het huis waard is. We hadden een officiële schatting kunnen aanvragen, maar dat ging allemaal nog lang geduurd hebben, denk ik — en dan hangt ge daar ook aan vast, zelfs al zijt ge het er niet mee eens. We hadden een zeer recente verzekering, dus daar hebben we ons dan maar op gebaseerd, en voor de inboedel hebben we er een slag moeten in slaan.

Aangifte opgestuurd, en eigenlijk relatief rap een mail teruggekregen: dat er nog een levensverzekering was die er niet in stond (no problemo, voeg maar toe), maar vooral dat ze niet weten waar het geld van de verkoop van het huis van mijn grootouders naartoe is, en dat ze zonder tergenbericht er van uitgaan dat dat geld ook in de erfenis zit (wat ons een eind naar rechts zou opgeschoven hebben op de grafiek hierboven).

Ik heb het ongelooflijke geluk dat ik een mail heb teruggevonden van de notaris die bij die verkoop betrokken was, waarmee ik om te beginnen kon aantonen dat het bedrag veel lager was dan ze zeiden (de bruto som was correct, maar er moesten nog een hele stapel kosten en commissies van afgetrokken worden). En dan kon ik ook aantonen dat wat er overbleef proper geschonken was, met betalingsbewijzen dat ik er ervoor betaald heb.

Waardoor het alleen nog maar spannend was om te zien of onze schatting van hoeveel het huis en de inboedel waar zijn, zou aanvaard worden.

Eind vorige week kreeg mijn dochter de verlossende mail: onze interpretatie aanvaard, een finaal bedrag dat is wat we gehoopt hadden, dat sinds vandaag ook effektief betaald is aan de staat, en we! zijn! er! van! af!!!

De kinderen zitten nu dus met een huis, waar Jan in woont, en dat nog vol staat met onverkoopbare dingen. Tienduizenden gelezen Franstalige science fiction, fantasy, horror en andere pockets, bijvoorbeeld. Of een paar bruine kasten die al in de jaren 1970 lelijk waren. Of een resem tapijten in verschillende toestand van versletenheid. Of een paar serviezen in verschillende toestand van bijna totaal tot grotendeels onvolledig. Of niet-waterdichte koperen ketels die al 200 jaar in de familie zitten.

Ugh.

Maar vooral: oef!