Er was vandaag een meeting op het werk die eigenlijk wel redelijk belangrijk was voor een eigenlijk wel redelijk groot project.

En hoezee, de meeting is goed verlopen en er komt een vervolg dat wellicht nog belangrijker zal zijn, en zo gaan we van meeting naar meeting en van ding naar ding en voor ge het weet zit het spel helemaal op de wagen.

Ik heb mijzelf wat aangedaan met mijn website die niet-bestaande boeken maakt. De boeken werden eerste mét een AI-gemaakte cover gegenereerd maar ik vond die allemaal lelijk en dan dus worden ze nu gegenereerd met een korte inhoud en reviews en een auteur en alles, maar zonder cover. En dan maak ik er ’s avonds of in de middagpauze met de hand een cover voor.

Wat dus wil zeggen dat ik altijd wat huiswerk heb.

Niet dat ik een grafisch ontwerper ben, maar hey.

Het was familiefeest en ik ben erin geslaagd om eerst een beetje sociaal te doen en mij dan een paar uur met een stoel weg te steken achter een grote plant om een boek te lezen (The Devils van Joe Abercrombie, valt bijzonder goed mee tot nog toe) en dan alsnog een paar uur sociaal te doen met mensen aan tafel.

Een succes, denk ik dan.

(Ik heb het dus écht alsmaar moeilijker met zomaar tussen veel mensen te zijn als er geen echt aantoonbare reden en kader is.)

Ik had gisteren pijn aan mijn voet. Gisterenavond en vannacht was het zeer veel pijn aan mijn voet.

Vanavond is het relatief veel pijn. Ik hoop van ganser harte dat het geen volledig doorgebroken jichtaanval wordt wegens dat is echt niet leutig.

Lastig ook, dat het om de zoveel tijd eens opnieuw de kop opsteekt.

Ik heb een paar externe harde schijven waar ik regelmatig wat moet mee schuiven omdat ze vol geraken en dat ik dan copieer naar een andere schijf en sorteer en watnog.

Het was weer van dat: schijf waar ik allerlei analysedingen mee doe, stond vol. Ik dacht, ik duw wat zooi naar ergens anders — maar dan kreeg ik ineens de boodschap dat er Corruptie was en dan kon ik geen enkele folder meer open doen en aargh.

Géén boodschap die ik wou zien, gisterenavond toen ik aan het prutsen was met Grafana en grote hopen data.

Vanavond dan maar nog eens geprobeerd, met een andere folder, en ’t was weer van dat. Schijven allemaal afgekoppeld en weer aangekoppeld: toegang was nog in orde (ik zet er uiteraard niets meer bij, ik probeer alleen te lezen — maar als ik probeer te kopiëren blokkeert weer alles.

En dan, geniale ingeving: zou het niet zijn omdat ik van één usb-dink naar een ander usb-dink copieer? Wat als ik eerst naar van het ene usb-spel naar een niet-usb-schijf kopieer en dan naar het andere usb-spel?

En jawel, dat werkt.

Oef.

Maar ik ga toch eens moeten kijken naar een structurele oplossing. Allemaal plastieken usb-dozen waar data op staat, daar voel ik mij toch niet echt gerust bij.

Ik heb mijn uurwerk — of beter, het uurwerk van mijn grootvader — eind juni bij de uurwerkreparateur binnengestoken.

Het was een heel verhaal, dat het naar Zwitserland zou moeten opgestuurd worden omdat Omega van zijn oude horloges de onderdelen allemaal heeft opgekocht wereldwijd om geratnie te kunnen garanderen en kwaliteitscontrole en watnog.

We zijn ondertussen bijna twee maand later en ik had er nog niets van gehoord, dus ik ben eens langsgegaan bij de horlogemaker.

Wat blijkt?

Omega heeft er geen onderdelen meer van. Het is zó oud, of zo weinig vindbaar, dat ze er geen voorraad van materiaal voor hebben.

En dus is David van de winkel zelf op zoek aan het gaan naar onderdelen. Niet evident: dat is mensen opbellen en contacteren en langsgaan om te kijken of ze dit of dat raderwerk of vijs of ikweetnietwat allemaal nog liggen hebben. Mensen die vaak al stokoud zijn en op pensioen, die misschien nog kasten met dozen met antieke Omega-onderdelen liggen hebben.

Ik vind het eigenlijk wel spannend.

Het allerspijtigste van de zaak is wel dat het uurwerk zoals ik het gevonden heb in een papieren zakje zat met een rekening erbij van “reparaties” die een appel en ei gekost hebben, maar die er wellicht veel meer kwaad dan goed aan gedaan hebben. Als het meteen naar een serieuze reparateur was gebracht, zou het ongetwijfeld minder een probleem geweest zijn.

Maar bon. Ik leef in hoop.

Dat was eigenlijk wel grappig om te maken: een website die naarde The New York Times gaat, random twee artikels van de homepagina plukt, en er zich door laat inspireren om een recept te maken met ingrediënten die nu in seizoen zijn en gemakkelijk te vinden in België.

Recepten zijn door de band realistisch en haalbaar, ingrediënten zijn schaalbaar (standaard voor vier personen, maar aanpasbaar), en de afbeeldingen zijn niet onrealistisch.

AI for teh win.

Eh heh heh. Het is ook een woordspeling, op verteren en op een compilatie van dingen.

Ik heb alvast een logo gemaakt, en wat gevochten met Chrome dat geen goesting had om mijn ertificaat te aanvaarden. En ik die geen goesting had om al mijn Chromegegevens te wissen, grr.

Verder vandaag herbegonnen aan projecten op het werk, en gesproken met een psycholoog wegens redenen en ik voeld mij geviseerd want aan haar vragen te horen denk ik dat ze mijn de één of andere rare diagnose zou geven. Terwijl ik begot het model van een neurotypisch persoon ben.

Maar dat was nog eens wijs! Met de maten van het vorige vorige werk gegeten en gebabbeld en al. ’t Was denk ik vijf of meer jaar geleden dat we elkaar nog eens in ’t echt hadden gezien en het was gelijk dat het gisteren was.

En hoe enorm veel is er niet gebeurd ondertussen zeg, met kinderen die groot worden en werk en Het Leven en alles.

Ah ha ha, ’t is een beetje een woordspeling. “Wat dan ook”, maar er zit ook de lib van library in. Ik had een website die spooky verhaaltjes en afbeeldingen maakt en nu heb ik ook een website die boeken en auteurs en reviews hallucineert.

Waarom? Euh daarom. Iemand moet die dolfijnen doodkrijgen.

Het is niet allemaal AI: ik maak zelf een groot deel van de covers, omdat ik dat gewoon geestig vind en wat zou ik anders doen op een weekendag achter mijn computer?

Ik had goesting om een kleine nieuwe website te maken vandaag en zo gezegd zo gedaan.

En dan was ik een paar uur verder (met veel tussenpozen en ondertussen kijkend naar The Åre Murders op de Netflixen, en het stoorde mij ineens mateloos dat ik dingen wou wijzigen aan de layout en dat het prutsen en doen was.

En dus deed ik dan maar deze. Niet helemaal zelf, geef ik grif toe — leve de dolfijnvermoordmachine die Copilot heet!

Ik weet nog wat ik dacht over Bootstrap toen het vijftien of zo jaar geleden uitkwam: maar allez wa ne zever maat. Maar kijk, ik ben dus de laatste tijd helemaal gewonnen voor hget gemak. En jazeker, het is ook helemaal mogelijk om er afgriebelijk lelijke dingen mee te maken, en tuurlijk dat het niet alleszaligmakend is, en ja, ik moet ook soms vloeken op de defaults die ze gekozen hebben en hoe diep die zitten — maar ondanks dat: toch wel door de band zeer content van.

We zijn een paar huizen verder met verbouwingen bezig.

Zo zag de garage eruit toen we ze gekocht hebben, en zo ziet ze er nu uit:

Twee deurgaten extra, en nog altijd een deur die nergens naartoegaat. Bij de aankoop was het onmogelijk om van de living naar de koer te gaan zonder op straat te gaan en dan via de garagepoort naar binnen te komen. Ahem.

De ruimte die op de koer uitgeeft, was een soort wasplaats. Dat wordt een studeer- en werkplek, met een groot schuifvenster op de koer alwaar een palmboom staat te staan.

Dan is er een achterhuis, dat er bij aankoop zo uitzag — een keuken en een troilet beneden, een slaapkamer met een douche achter een gordijn in de hoek, en een toegegeven mogelijk klein lek in de hoek van het plat dak waar eens naar zou moeten gekeken worden.

Helaas, helaas: een paar dagen na de eerste regenbui nadat we het gekocht hadden, bleek dat de muur achteraan en het plafond heeltegans vol schimmel zat. Ah well.

De muur en het plafond zijn ondertussen weggehaald, het dak vervangen, en we gaan kijken of de zijmuren daar eigenlijk wel iets staan te doen, want voor zover we kunnen zien, staan die gewoon 40 à 50cm van de breedte in te pakken om niet veel te doen. Wat isolatie zou wellicht beter zijn dan dat. En er komt ook gevelisolatie aan de buitenkant, kwestie van binnen geen plaats te verliezen.

Benedenverdiep wordt chillruimte, en boven komt er een heel klein slaapkamertje met een wc en een douche.

In het hoofdhuis is de living min of meer OK, behalve dat het plafond moet afgewerkt worden.

De keuken doet ook dienst als badkamer, en daar is dan wel weer werk aan. Om de één of anderen reden stond de hele ruimte op een verhoog, wat nergens voor nodig leek. De douche was lek en de vloer rot, en door het verhogen van de keuken was er een heel stuk ruimte aan het raam die niet bruikbaar was wegens geen wekblad of pompsteen te plaatsen.

Afijn, vloer eruit, nieuwe ruimte voor douche en wc, en dat komt dan wel in orde.

En dan zijn er boven nog twee heel vreemde kamers, waar een dressing en een slaapkamer zal komen, en waar niet zo hard veel aan gaat veranderen in deze verbouwingen (behalve afwerking natuurlijk).

Euh ja, nog redelijk wat werk.

Ik vergeet dus altijd als er ergens een verplichte vakantiedag is in het midden van de week.

Deze week is vrijdag vakantie, en ik zweer dat ik dat vier dagen van de week kan vergeten, en telkens weer aangenaam verrast zijn.

Vive Marie vrijdag. Allez dan.