Ik heb nog een week vakantie en ik weet nu al dat die zal voorbijvliegen? Ik heb een hele reeks dingen in mijn hoofd die ik eigenlijk wel zou willen doen, maar ik weet nu al dat ik er niet toe zal raken en dat het vooral vegeteren voor een scherm zal worden.
Ik had gisteren een afspraak, trouwens, om eens bij te babbelen en een glas te drinken, maar de mens is nog maar eens niet afgekomen, en ik vrees dat ik dat eigenlijk ook wel op voorhand wist.
Maar kijk nu! ’t Is een Best of the Worst met Bear McCreary! Zoals altijd (meestal) van begin tot einde de moeite waard, maar hier is het einde helemaal fantastisch: Jay neem een paar scènes van een echt zeer slecht gemaakte film en hermonteert ze, Mike doet ADR en Bear zet er muziek op en het is een ongelooflijke wereld van verschil.
Voorlaatste dag, en bijna onwezenlijk dat het tegelijkertijd zo rap is gegaan en dat ik mij moeilijk kan inbeelden hoe het leven vóór de Gentse Feesten was.
Nog één dag en ik ga voor de voorzienbare toekomst dit soort conversaties niet meer hebben:
(zeer verwarde blik, wanhopig rondkijkend) Euh is dat hier voor bonnekes?
Neen, ge kunt gewoon betalen met uw bankkaart aan de bar. En dan kunt ge uw leeggoed naar hier brengen.
Ah en wat doet gulder hier dan?
[keuze van antwoorden, met inspiratie van het moment]
Wij zijn eigenlijk gewoon decor.
Dat is hier een sociaal project.
Wij zijn van de beschutte werkplaats.
Ge kunt hier altijd terecht voor een goed gesprek (of: boekentips, goeie series, opinies over dinosaurussen, ideeën voor recepten, investeringstips, …)
Hier kunt ge uw bekers brengen als ze leeg zijn, en geef ik u daar geld voor.
Of
(zeer verwarde blik, wanhopig rondkijkend) Euh hoe werkt dat hier eigenlijk?
Vooral op vrijwilligers / Redelijk goed, bedankt, en bij u?
Jamaar wat is hier de bedoeling eigenlijk?
[terug naar antwoorden hierboven]
Of de Hollanders, waar ik weiger ook maar een woord of lettergreep toe te geven aan hun taalimperialistische neigingen: blijven spreken over leeggoed en over een bankkaart in de plaats van –horribile dictu– pinpas, nee maar serieus.
Of de Fransozen die ik dan wel in het Frans aanspreek want we zijn tenslotte in Gent, en de mensen uit allemaal andere landen die echt helemaal verward zijn over wat dit allemaal is.
Of de zatte en alsmaar zatter wordende mensen waar geen zinnig gesprek mee mogelijk is toch vriendelijk maar kordaat op weg zetten en deëscaleren voor zot.
Of die paar idioten die écht ambetant doen zo rap mogelijk weg krijgen door gewoon toe te geven — sorry, ik kan alleen via de bankkaart, niet in cash — nee mevrouw, ik heb géén twee euro van uw bankrekening gehaald, kijk, hier staat het: ik heb u drie euro gegeven, maar het kan zeker zijn dat het er niet direkt op staat, dat kan een paar dagen duren soms — oh, het spijt mij dat dit de slechtste ervaring van uw leven was en dat het uw eerste en laatste keer is — ja mevrouw — mevrouw, hier is vijf euro cash, is dat OK? — u zal een boze brief schrijven? — sorry dat het hier niet zo leutig was, maar ik denk niet dat ik u méér kan helpen dan dit — ik weet het mevrouw, maar er staat een man of vijftien achter u die ik ook graag zou helpen — het spijt me echt, en toch hopelijk nog ne goeien avond mevrouw.
Maar zo’n mensen waren in totaal letterlijk op de vingers van één zelfs redelijk verminkte hand te tellen, op negen dagen tijd en ik wil niet weten hoeveel duizenden mensen in totaal.
Het publiek is over het algemeen zeer — verbazend zeer — postief en happy. Misschien zelfs iets té happy, maar dat is dan misschien mijn slecht karakter dat in mijn achterhoofd de hele tijd blijft zeggen dat als ons thema “buiten is het miserie maar bij ons zijt ge veilig” is, er misschien wat meer zou mogen getoond worden van die miserie, en dat het misschien een béétje minder comfortabel zou mogen zijn.
De cognitieve dissonantie bijvoorbeeld van enerzijds het kinderhospitaal waar naar jaarlijkse heerlijke traditie kinderen wonden worden aangebracht en vingers afgekapt, en anderzijds dingen als dit is mij bij momenten té schrijnend:
Een lange lange dag vandaag: opgestaan twee uur nadat ik in mijn bed gekropen was om naar de kleermaker te gaan voor nieuwe kleren.
Vóór dag en dauw naar Schaap getogen en er gesproken over stoffen en vorm en afwerking. Het is een full canvas wollen kostuum geworden, in een roodachtig bruine stof van Dugdale Bros, met een extra donkergrijze flanellen broek en een katoenen hemd erbij.
Ik kijk ernaar uit om te zien wat het wordt, en ik denk dat ik er ook maar eens een jaarlijke gewoonte van ga maken om een kostuum bij te kopen.
Ik ben hoegenaamd niet een sociale mens en jawel: achter de kassa zitten is een ideale job voor een niet-sociale mens: elke interactie heeft een duidelijk doel, een begin, een midden en een einde, en hop naar de volgende. Een groot gemak.
We kregen vandaag onder meer bezoek van een mens die zegswijzen op een plakband schreef die hij dan op mensen plakte, er was een kat aan een leiband, en het Instituut voor Volkswarmte had een mobiele plantenbak waar iemand in verstopt zat.
We zijn voorbij de helft en het is dat moment dat de dagen en de nachten en de uren in elkaar beginnen te vloeien. Ik zei vanmorgen (om 13u45) tegen iemand in de Okay goeienavond, en ik verwar goeiemorgen en goeienamiddag en goeienavond aan de kasse.
Ik heb vandaag totaal toevallig omdat mijn collega aan de kassa naar haar Whatsapp aan het kijken was ook naar mijn Whatsapp gekeken en daar bleek een boodschap in te zitten die van mijn zorgen van vorige week een volledig nieuw perspectief op Schone Dingen Te Doen Op Het Werk gemaakt heeft. Nu is het spannend om volledig andere redenen, hoera!
En verder: we zijn over den helft. Vandaag waren er allemaal mensen van allemaal WZC’s op bezoek, was het wat rustig in de namiddag, maar ’s avonds heb ik de indruk dat het gelijk een trein liep.
Morgen denk ik eens morrelen aan de formule op het podium, en de mensen een beetje minder op hun gemak maken.
Ik ben vanmorgen opgestaan met een hoofdpijntje. In het naar mijn werk rijden, begon ik vanalles dubbel te zien. En toegekomen op het werk begon ik ineens helemaal dubbel te zien en niet meer kunnen lopen en al.
Een vieze migraine van het soort dat al vele jaren geleden was! Awoert!
Ik ben naar huis gegaan wegens dat het niet zou lukken (en ik weet eigenlijk niet goed hoe ik zonder kleerscheuren thuis ben geraakt op de velo), maar na een uur of vijf in mijn bed liggen was ik weer in voldoende staat van werking om de fakkel weer op te nemen en heb ik alsnog de tweede shift gedaan.
Dag één is helemaal zonder kleerscheuren gelukt. Thuis om 3u20 of zoiets, en dan om 14u opnieuw beginnen. Ik heb een machtig schone vest gekregen om aan te doen. Beetje warm als het warm is, maar ook wel warm als het koud wordt. En enorm comfortabel, en ze ziet er ook fantastisch uit.
Ik lig bijna nooit wakker van het werk. ’t Is te zeggen: ik slaag er omzeggens altijd in om mijn werkzorgen naast mij neer te leggen op het einde van de werkdag, en er zeker mijn slaap niet voor te laten.
Omgekeerd: als ik écht niet in slaap geraak en ik heb geen goesting om een boek te lezen of naar de youtubes te kijken, begin ik na te denken over dingen die moeten opgelost geraken en naar oplossingen te zoeken om in slaap te vallen.
Vandaag ben ik toch ultravroeg opgestaan en niet meer in slaap geraakt, wegens een gesprek gisteren. Het resultaat van dat gesprek zou zeer goed kunnen uitdraaien, maar er is ook een kans dat het niets wordt, en dan ga ik toch een tijd met de handen in het haar zitten, qua hoe gaan we dit nu oplossen?
Maar kijk, het is min of meer uit onze handen. En zeker uit de mijne. Ik hoop van ganser harte dat het in orde komt, en dat we Schone Dingen gaan kunnen doen. Vingers gekruist.
Het was vandaag projectdag voor een groot project (we doen elke week zeker een dag, op woensdag, waar we allemaal samen in een ruimte zitten en werken — as opposed to verspreid over het hele Vlaandrenland), en ik herinnerde mij ’s morgens dat ik gezegd had om iemand te bellen, zijdelings ook wel over dat project.
Maar ik had er geen flauw idee meer van wanneer ik dat gezegd had. Ik wist wel nog dat ik gevraagd had of het ergens in de loop van een bepaalde dag paste, en dat dat moeilijk zou zijn en dat het de volgende dag vóór elf uur zou lukken — maar of die bepaalde dag gisteren of eergisteren was? Geen idee. En geen spoor meer van de conversatie te vinden (Teams werk? Teams privé? Mail werk? SMS? Whatsapp? Rooksignalen?) dus ook digitaal niet meer te achterhalen.
Het bleek maandag geweest te zijn en dat ik dus gisteren had moeten contact opnemen.
Dan maar een nieuwe afspraak gemaakt voor vandaag, en ook die was ik uit het oog verloren wegen te druk bezig met andere dingen.
