Ik heb er een nodig want het zou wel eens kunnen zijn dat we een paar dagen naar Engeland op vakantie gaan, en wegens geen EU meer haja.
Ik weet precies waar mijn paspoort is: in de achterzak van mijn rugzak, zo’n speciale zak tussen de schouderdingen. Daar zit mijn paspoort al zeer veel jaar. Het enige probleem is dat ik niet weet waar die rugzak is. “Op de vuilnisbelt” is een optie, hij was namelijk al een jaar of tien oud en rotversleten.
Ik dus zoeken wat ik nu moet doen, krijg de raad naar de politie te gaan voor aangifte, blijkt dat als ik daar was, ze dachten dacmt ik met “paspoort” eigenlijk “identiteitskaart” bedoelde, en dat het voor een paspoort helemaal niet nodig is om aangifte te doen.
Dus maar afspraak gemaakte de Stad op een nieuw te bestellen, en binnen iets meer dan twee weken komt het in orde, yay.
(In het politiekantoor wél een ongelooflijk mooie mevrouw gezien, met blonde dreadlocks en een grote blauwe gezichtstattoo. Zo was mijn reis toch niet voor niets.)
Pak een kleine dag om iets te maken waar ik eigenlijk wel content over ben, dat alleen voor mezelf is (al zou het misschien wel nuttig kunnen zijn voor andere mensen maar bon ja hey):
En jawel, ’t is met halve dagen gelijk ik in mijn hoofd had, ’t is te zeggen met een switch om van volledige dagen aan en af togglen naar halve dagen aan en af toggle gaat:
En met officiële vakantiedagen die gedeeld worden door alle teamleden, en al, en al.
We hadden een meeting gisteren en ik zat in mijn hoofd met een idee dat niets met de meeting te maken had. Dit idee:
Als ik vakantieperiodes of afwezigheden wil noteren van mensen, die mogelijks maar halftijds werken, dan wordt dat rap lastig leesbaar als mensen bijvoorbeeld veel namiddag vrijaf nemen (of godbeters halftijds werken alleen in de voormiddag!):
Ik dacht, als we de halve dagen in plaats van horizontaal naast elkaar te zetten nu eens onder elkaar zouden zetten, zou dat dan niet meer leesbaar worden?
De situatie hierboven schematisch hertekend met minder ruis (geen enkele reden om die dikke lijnen te zeggen, denk ik, en die eerste lijn zou dan misschien aan en uit te togglen zijn als dat echt nodig zou zijn), geeft dit:
Grijs is weekend, wit is werk, rood is niet werk. Ik vind dat niet overzichtelijk. Maar als ik de halve dagen draai, dan vind ik het wel overzichtelijk worden:
Namiddagen en woensdagen geen werk, andere dagen van de week voormiddag werk.
Ik denk er dan meteen ook microinteractie bij als ik er een toepassing zou van moeten maken: één keer klikken op een dag is toggle van werk naar vakantie en terug? Of klik om van werk -> vakantie -> namiddag vakantie -> voormiddag vakantie -> werk te gaan? Hoe geef ik een hele week namiddag of voormiddag vrij in? Hover over een dagdeel geeft een dagdeelsleepcursor? Hover over het midden van de dag geeft een volledigedagsleepcursor? Periode slepen en dan een modal die vraagt of ik een weekpatroon wil aanmaken?
Oh, en ik had tijdens de meeting nog allemaal ideeën voor als ik er iets van zou maken:
Cognitieve dissonantie, metacognitie, detached involvement — een mens kan er stapels labels op plakken. Op mijn vorig werk had Kristel paradox cards (die in de Systemic Design Toolkit zaten). Rothenberg sprak in 1971 van Janusian Thinking.
Tegelijkertijd ongelooflijk hard wakkerliggen van dingen waarvan ik denk dat ze fout lopen, maar ook zó hard los kunnen laten dat ge het niet zoudt geloven, maar tegelijkertijd eigenlijk ook niét los laten, maar tegelijkertijd toch wel.
Vechten totterdood voor iets, of toch tot duidelijk wordt dat het niets zal uithalen, en dan berusten (maar ook niet, maar toch wel, maar toch niet, maar toch wel).
Ik hoor wel eens John Lennon’s “Everything will be okay in the end. If it’s not okay, it’s not the end”, en ik vraag mij daar dan altijd bij af: wil het zeggen dat als het niet OK is, het einde nog niet bereikt is? Of wil het zeggen dat als het niet OK, het niet het einde van de wereld is?
In een teleologische lezing is het volgens sommigen bijna fatalistisch optimistisch: het is onvermijdelijk dat het goed komt, als het nu nog niet zo is, moeten we gewoon nog wat doorgaan. In een existentiële lezing is het een uitnodiging op hoop: als het nu niet goed is, wil dat nog niet zeggen dat het het einde is, het kán nog goed komen.
Ik lees er eerder in: als het niet OK is, dan is het maar zo. “It’s not the end of the world” — zonder de hoop dat het ooit nog goed komt. Het kan ook gewoon niét goedkomen, en dan is het maar zo. Het is wat het is. So it goes.
Joechei, een ding bij in het takenpakket: een NIS2-baseline documenteren.
Ik ben altijd blij als ik nieuwe dingen kan bijleren, en het zal dus ergens in de volgende weken een paar uur links en rechts dat zijn. Om te beginnen niet enorm veel tijdsinvestering behalve documenten lezen, wegens alleen nog maar “dit is hoe het is” — maar later wordt het dan wel interessanter, met “en nu gaan we het verbeteren”.
NIS2 zegt eigenlijk niet veel meer, denk ik, dan dat sommige organisaties (zoals onder meer de Universiteit Gent) hun digitale systemen degelijk genoeg moeten beveiligen en documenteren, en dat ook kunnen aantonen.
En ik ben helemaal pro maturiteitsmodellen en alles want dat ik ook yay! Grafiekjes!
Van de vele dingen die écht niet goed zijn in IT en in het leven in het algemeen: het not invented here-syndroom.
Situaties waarbij een partij zegt: “kijk, hier, iets dat doet wat wij nodig hebben, goed hé?” en waarbij een andere partij dan zegt “neenee, wij gaan dat zelf maken” en de eerste partij dan zegt “jamaar het is echt precies wat we nodig hebben en we krijgen het zelfs gratis!” en de andere partij dan iets heeft van ge kunt den boom in, we gaan dat gewoon zelf maken.
En ja natuurlijk zijn er situaties waar het geen énkel probleem is om iets zelf te maken, waar dat zelfs de allerbeste optie is: geen enkele reden bijvoorbeeld om een complex CMS te gebruiken
als het maar een paar dingen zijn die moeten kunnen aangepast worden
als er echt diepe integratie nodig is met eigen systemen en de toegevoegde waarde van het al bestaande ding weegt niet op tegen de totaal verschillende manier van denken die het interne systeem heeft
als het niet goed is dat er dependencies zijn op welke externe technologie ook, of als de veiligheid of compliance-eisen zo streng of zo specifiek zijn dat externe software ze onmogelijk kan waarmaken
Etcetera, etcetera.
Maar er is wel iets te zeggen voor buy / adapt / make. Extern halen zo as is mogelijk als het commoditised dingen zijn in een volwassen markt met een resem degelijke alternatieven; bestaande dingen aanpassen of configureren als dat haalbaar is; en zelf maken als iets gelijk hierboven isn, of als het over een zó hard differentiërend kernproces van de eigen organisatie gaat, dat het de moeite is om iets te maken dat uniek in de wereld is omdat standaardoplossingen bijvoorbeeld uw eigen manier van denken willen veranderen.
Voor die laatste gaat de typische grap over SAP dat ge in uw organisatie geen SAP implementeert om uw processen er in te steken, maar dat SAP u uw processen doet veranderen tot ze in SAP passen. (Ik zeg niet dat dat noodzakelijk een probleem is hé, er is waarde in allemaal hetzelfde te doen.)
Maar hey, ’t was de eerste dag van de werkweek en al bij al is het allemaal wel meegevallen. 🙂
Ik zou dat wel gewoon kunnen worden, elke maandag vakantie.
Het was vandaag wel een beetje half werkendag, want mijn tooltje dat ik rap voor mezelf gemaakt had, gingen we mogelijk gebruiken voor het werk, en dan moesten er nog wat losse eiden voor vastgeknoopt worden, en voor ge het weet, zijt ge daar dan toch een tijdje mee bezig.
Maar wel leutige resultaten. Kijk, dit is een dendrogram op basis van een aantal mensen die de landen van de EU vrij in groepen klasseren:
Ik kan in de interface die Cut-lijn naar links verschuiven als ik minder groepen wil, en naar rechts als ik er meer wil:
En ik kan ook, los van het dendrogram, kijken naar groepen met een hoge consensus (en de labels die mensen daar dan aan gegeven hebben):
Ja, wel content van. Zelfs als (of eigenlijk ook wel: omdat) ik redelijk wat tijd gestoken heb in de micro-interacties van het sorteermechanisme zelf.
Ik had een tooltje gemaakt en ik zocht een URL om het ding op te zetten en dan kwam ik op een URL en nu heb ik een nieuwe domeinnaam (nog één!) en ik heb ook meteen een logo en een afbeelding voor op de homepage en ik ben er eigenlijk wel content van.
Ik heb vrijdag vakantie genomen, en maandag ook, en nu heb ik een onbestemd gevoel van “ik wil eens iets doen”, maar ik weet niet goed wat. Ik was in de GB voor het eerst in kweetniethoeveel maand, en ik ben erin geslaagd om alleen maar kaas en suikervrije drank te kopen. We zijn te voet naar de kookpannenwinkel gegaan en dan terug naar een andere kookpannenwinkel. Ik heb een klak gekocht. Ik heb een jeansbroek gekocht. Ik heb een muts gekocht omdat ik mijn muts kwijt was, maar ik heb mijn muts teruggevonden en nu heeft Sandra een muts. Mijn bril was kapot en ik heb een nieuwe uit de United States laten overvliegen maar toen ik voor de tweede keer op tien of twaalf jaar een bril moest openvijzen om de glazen over te hevelen naar een nieuwe bril bleek dat ik geen schroevendraaier meer vond die klein genoeg was en dus heb ik nog eens 4 euro 99 extra betaald voor een set kleine schroevendraaiers.
En nu zijn de orchideeën die in de keuken staan aan het soppen in het water zoals ze elke week een paar uur doen, en bedenk ik dat ik niet meer weet waar mijn orchideeënportgrond is en dat ik zeker twee van die dingen moet verpotten en dat ik er misschien een zak extra zal moeten kopen, maar wellicht niet want ik zal hem wel terugvinden denk ik.
En dan bedenk ik dat ik zeker niet mag vergeten zaad van pepers te kopen omdat niets mij eigenlijk tegenhoudt om die pepers binnen te kweken in plaats van in den hof, maar dat ik daar dan wél potgrond zal voor moeten kopen.
Een onbestemd gevoel van ik zou op pensioen kunnen zijn en ik zou elke dag heel de dag exact weten wat gedaan.
Bon, ik denk dat ik er weer voor een tijdje tegen kan: vandaag de opdracht gegeven om vier broeken te laten maken (’t was drie plus één gratis), en ook nog een mantel — ik ben instant verliefd geworden op een stof en ik had toch een mantel nodig die iets minder zwaar en warm was dan de loden waar ik ook verliefd op ben.
Het zal dus dit worden, maar dan iets langer en een iets ander model.
En dan ben ik van de weerbots nog een jeansbroek gaan kopen want één van de twee die ik had gekocht was dan toch een paar centimeter te kort.
En dan was ik op zoek naar een muts maar ik vond er geen en ik heb dan maar een klak gekocht, maar ik ga ook nog een muts moeten hebben want die klak bedekt mijn oren niet.
Ik heb in heel mijn leven nog nooit zoveel kleren gekocht.
Om de zoveel tijd komt er eens een link voorbij om mee te doen aan een onderzoek. Ik deed onlangs mee aan eentje rond het gedrag van twee katten in een huishouden, met allemaal filmpjes te maken van verschillende gedraginen en al.
Ik heb daarnet een lange (lánge) vragenlijst ingevuld voor een onderzoek naar tinnitus.
Het is al zo lang als ik het mij kan herinneren, dat ik een piepende, suizende, ruisende hoge toon in mijn hoofd heb. Die veel ergen wordt als ik mijn onderkaak naar voor beweeg, maar die nooit weggaat: ik sta ermee op, ik loop ermee rond, en ik ga er mee slapen.
Maar: ik heb er eigenlijk niet hard last van. Ik kan mij gewoon niet inbeelden hoe het was zonder.
Benieuwd wat ze daarvan gaan maken, in een vragenlijst die naar mijn aanvoelen voor 90% draaide rond varianten van “ik hoor niet goed” en “ik word slecht van bepaalde geluiden” en “ik voel mij hier heel slecht door”.
Dingen maken is leutig, AI dingen proberen te laten aanpassen tot ze helemaal naar mijn goesting zijn en dan zelf maar ingrijpen, is eigenlijk ook wel leutig.
En nu nog een naam vinden om dat ergens een domein op het internet te geven.
Het was vandaag teambuilding in het team op het werk.
Uiteindelijk waren we er met 30% van het volledige effektief en zijn we aan deel één van het programma begonnen — het GUM. Fijn museum, ik was er nog niet geweest. Slecht opgezetten beesten, dooie mensen, veel negentiende-eeuwse dingen en veel geslachtsdelen, meer heeft een mens niet nodig.
Dan zijn we iets gaan eten in Hal16, en dan gingen we naar het ding waar we een workshop gingen doen.
Waar er ook al andere mensen waren — raar, ik dacht dat het alleen voor ons ging zijn, maar bon. We krijgen een uitleg, en dan gaan we naar een andere plaats, waar de andere mensen zich aan tafels zetten, met nog één plaats over.
Niet genoeg voor ons, dus.
⁂
Een kort gesprek met de verantwoordelijke persoon later: we waren dubbel ingeboekt.
Ge wilt niet weten wat voor stress dat is, een erfenis. Mijn grootouders zijn overleden, mijn vader is overleden, mijn broer is overleden, maar ik ben daar van erfenisaangifte of papierwinkel eigenlijk niet mee in aanraking gekomen.
Nu is mijn moeder overleden, was ik de enige erfgenaam, en dus moest ik het mij wel aantrekken.
Ik ben helemaal mee met het principe van herverdeling en al wat ge wilt, maar het is niet verboden een beetje te optimaliseren. Mijn ouders hebben begin de jaren 1970 een klein prefabhuisje gezet op een stuk grond in een verkaveling naast de spoorweg, daar dan in de jaren 2000 denk ik een veredelde koterij bijgezet, en voor ge het weet is dat een villa die veel geld waard is.
Een snelle simulatie van hoeveel erfenisrechten er in totaal zouden moeten betaald worden als ik zou erven versus als ik aan de erfenis zou verzaken, voor verschillende totale bedragen, geeft dit:
Een huis, een levensverzekering, een paar kasbons of zo op de bank, en eigenlijk niet meer genoeg baar geld om de kost van begrafenis + eten + openstaande rekeningen te betalen: in totaal kwamen we vóór die knik in de “4 kinders”-grafiek uit. Als ik kan kiezen tussen 6 à 7% te betalen of 16 à 21%, is de keuze rap gemaakt: ik heb verzaakt aan de erfenis en alles naar de kinderen laten gaan. Waardoor zij nu elke voor een kwart eigenaar zijn van een huis.
Erfenis verwerpen bij de notaris was het gemakkelijkste. Daar besloten –op zijn aangeven, omdat het een zeer eenvoudig geval was: een huis, iets op de bank, en alleen rechtstreekse erfgenamen– om de aangifte zelf te doen in plaats van er de notaris voor te betalen.
Maar wat een stress. Het attest van erfopvolging opvragen was al ingewikkeld, en om de aangifte te kunnen doen, moesten we weten hoeveel op de bankrekening stond. Moesten we dus weten waar die bankrekening was, wat ook al niet evident was, moesten ze daar een attest van overlijden hebben en een attest van erfopvolging, en wegens samenloop van omstandigheden heeft dat allemaal maanden geduurd. Terwijl de termijn voor zo’n aangifte maar vier maand is.
Dan wisten we hoeveel er op de rekeningen stond, en moesten we weten hoeveel het huis waard is. We hadden een officiële schatting kunnen aanvragen, maar dat ging allemaal nog lang geduurd hebben, denk ik — en dan hangt ge daar ook aan vast, zelfs al zijt ge het er niet mee eens. We hadden een zeer recente verzekering, dus daar hebben we ons dan maar op gebaseerd, en voor de inboedel hebben we er een slag moeten in slaan.
Aangifte opgestuurd, en eigenlijk relatief rap een mail teruggekregen: dat er nog een levensverzekering was die er niet in stond (no problemo, voeg maar toe), maar vooral dat ze niet weten waar het geld van de verkoop van het huis van mijn grootouders naartoe is, en dat ze zonder tergenbericht er van uitgaan dat dat geld ook in de erfenis zit (wat ons een eind naar rechts zou opgeschoven hebben op de grafiek hierboven).
Ik heb het ongelooflijke geluk dat ik een mail heb teruggevonden van de notaris die bij die verkoop betrokken was, waarmee ik om te beginnen kon aantonen dat het bedrag veel lager was dan ze zeiden (de bruto som was correct, maar er moesten nog een hele stapel kosten en commissies van afgetrokken worden). En dan kon ik ook aantonen dat wat er overbleef proper geschonken was, met betalingsbewijzen dat ik er ervoor betaald heb.
Waardoor het alleen nog maar spannend was om te zien of onze schatting van hoeveel het huis en de inboedel waar zijn, zou aanvaard worden.
Eind vorige week kreeg mijn dochter de verlossende mail: onze interpretatie aanvaard, een finaal bedrag dat is wat we gehoopt hadden, dat sinds vandaag ook effektief betaald is aan de staat, en we! zijn! er! van! af!!!
De kinderen zitten nu dus met een huis, waar Jan in woont, en dat nog vol staat met onverkoopbare dingen. Tienduizenden gelezen Franstalige science fiction, fantasy, horror en andere pockets, bijvoorbeeld. Of een paar bruine kasten die al in de jaren 1970 lelijk waren. Of een resem tapijten in verschillende toestand van versletenheid. Of een paar serviezen in verschillende toestand van bijna totaal tot grotendeels onvolledig. Of niet-waterdichte koperen ketels die al 200 jaar in de familie zitten.
Ik ben dan gisteren naar twee winkels gegaan (Refind en Lost in Pablos) alwaar ik heb betaald voor de dingen die ik eergisteren gevraagd had opzij te leggen. En dan ben ik naar de C&A gegaan om een paar hemdes te kopen. En dan heb ik mijn kast uitgekuist en dingen die te groot of kapot zijn uit de kast gehaald.
Resultaat:
Inventaris!
10 vesten
3 geklede broeken
2 jeans
173 plastrons
2 koksvesten
5 zwarte hemden
1 bordeaux hemd
7 witte hemden
1 blauw hemd
1 dertig jaar oud hemd uit Singapore
7 bruine peignoirs
3 pyjamas
en een schof vol onderbroeken en kousen.
Ik ga nog een oplossing moeten vinden voor plastrons: er hangen er 67 aan gespecialiseerde plastronkaptsokken, maar dan liggen er nog 106 gewoon in een schof, en de twee opbergmogelijkheden zijn redelijk weinig overzichtelijk.
Ik zal dan eens moeten zoeken naar betere opbergmanier. En misschien dat ik ze ooit eens op kleur hang ook. Ah, dingen te doen.
⁂
Ik heb nog een paar broeken nodig, denk ik. Die “3 geklede broeken ” hierboven is eigenlijk niet echt juist: ik heb twee broeken op maat waarvan één onderdeel van een kostuum en één donkergrijs, en dan heb ik nog een beige broek die eigenlijk te groot is maar met een degelijke riem wel nog presentabel-achtig.
Dus ga ik vrijdag nog eens kijken of ik broeken kan vinden die mij aanstaan.
