Vorig weekend gaan kijken naar de tuincenters, deze week gaan shoppen naar de tuincenters:

En dan beginnen putteren in den hof. Voorlopig resultaat:

Er is nog werk aan. Er komen nog dingen bij. Wat er staat moet nog op zijn definitieve hoogte komen. Maar ik kijk ernaar uit om eens écht bezig te zijn met den hof. De lavendels zijn gesnoeid, ik ga eens kijken hoe ik de tijm in vorm houd, de salie is er ongelooflijk fantastisch goed doorgekomen dit jaar (vorig jaar was hij zo ongeveer dood en helemaal vies van uitzicht en uitgekopen en al), ik ga eens werk maken van de bieslook en ik heb look gekocht om te planten. En tulpen, om de één of andere reden.

Ik ben ook hard aan het nadenken om dingen tegen de muur te hangen. Aan de ene kant die volle zon krijgt het grootste deel van de dag het grootste deel van het jaar: rozemarijn, salie, oregano, aardbeien, basilicum, misschien een paar kleine chili’s, dat soort dingen. Aan de andere kant die zelden of nooit zon krijgt: heuchera, varens, munt, kervel, bosaarbeien of zo.

Ik zal nog eens moeten zoeken, maar hoe meer ik erover nadenk, hoe meer ik het eigenlijk wil — vooral als ik deze kleine pepers zie:

Het ding is ook: eens die nieuwe zetel er zal staan (ervan uitgaand dat hij wel degelijk gemakkelijk zit), zal de ene hoek van den hof die nu eigenlijk nog vol brol ligt, noodgedwongen opgekuist zijn. En dan verdwijnt de barbecue onverbiddellijk naar ergens anders, en moeten de vuilbakken ook een andere plaats krijgen, en dan gaat de impromptu composthoop die in de andere hoek van den hof ligt ook weg, en breek ik het muurtje af dat eigenlijk bedoeld was om een kattenbak achter te zetten, en dan zijn we vertrokken voor volgend jaar.

We zijn vorige week naar de winkel gaan kijken of er een zeer welbepaalde zitbank was. Deze:

Reden:

• een rugleuning waar mensen met hun rug tegen kunnen zitten
• niet te groot of in een hoek want daar hebben we geen plaats voor
• de mogelijkheid om het einde (of in dit geval de twee einden) naar boven te doen waardoor het een ligzetel wordt ook
• niet te duur

Het voorlaatste (ligzetel) gaf de doorslag, al kunt ge u niet voorstellen hoe duur tuinmeubels kunnen zijn en wil ik niet weten in welke wereld mensen leven die tienduizenden euro’s kunnen geven aan een zetel voor in den hof.

Het ding was niet binnen bij de verdeler, en we hebben moeten vragen dat ze het toch eens binnenbrengen want ik dénk er niet aan om iets om in te zitten te kopen voor ik er ook echt in heb gezeten. Dat ging donderdag gebeuren, maar dan was het ineens donderdag heel druk voor ons en zou het niet gelukt zijn, en dan kreeg ik woensdag een telefoon dat het niet gelukt was en dat het ding er maar vrijdag zou zijn, en nu gaan we dus zondag kijken en wat een geluk bij een ongeluk.

Ik ben vandaag een kostuum gaan halen. Het zit zo: al sinds jaar en dag ga ik één keer per jaar naar een kleermaker om kleren te laten maken.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dat tot het recente verleden ook was omdat ik gewoon niet gemakkelijk kleren vond in de winkel — maar nu dat niet meer het geval is en ik gewoon naar de C&A kan gaan om een stapel witte hemdes een twee nieuwe broeken, ga ik eigenlijk met méér plezier naar een echte kleermaker.

Vorig jaar ben ik nog naar Villa Verdi gegaan, waar ik al ettelijke jaren wel content van ben. Maar — en het ligt aan mij, haast ik mij te benadrukken — de laatste keer heb ik daar een farce meegemaakt. Het was al denk ik vier of vijf jaar dat ik elke keer precies dezelfde maten en precies dezelfde modellen bestelde, in variaties van een paar tinten, dat ik stof en kleur koos zonder maten op te nemen, en dan een tijd later zonder passen weer naar huis ging met mijn kleren.

Twee jaar geleden heb ik twee of drie broeken mee naar huis genomen die een centimeter of vier te kort waren, en dus had ik instructies gelaten om de lading van vorig jaar langer te maken zoals ze vroeger waren. En vorig jaar heb ik denk ik drie of vier broeken gekkregen die weliswaar langer waren, maar ook een soort worteleffect hadden: in plaats van relatiev recht naar beneden te gaan, waren ze onderaan zó nauw dat ik er (met enige overdrijving) nauwelijks mijn voeten doorkreeg.

Niet alleen zaten ze ongemakkelijk, maar ik vond ze ook gewoon lelijk. De stof en de kleur en alles in orde, maar totaal een verkeerd model dat ik niet besteld had. En (nog eens, voor de zekerheid): het is totaal mijn schuld dat ik (a) de vroeken niet gepast heb in de winkel en (b) niet teruggegaan ben het moment dat ik de broeken wel gepast had.

⁂

Ik ben dan ook niet kwaad op Regis, en ik ga er zeker nog naartoe gaan. Maar ik was ook al een tijd zeer jaloers aan het kijken naar vriend Jean-Christophe en zijn kostuums, en na een schroomvolle vraag of hij het zag zitten hem bij zijn kleermaker te introduceren, zijn we samen langsgeweest, heb ik een stof en een model gekozen, dingen gepast, en vandaag ben ik het resultaat gaan halen.

Bruin in één licht, wijnkleurig donkerrood in een ander. Ik ben er Zeer, maar dan ook zéér content van.

En zoals het wel meer gaat in dergelijke situaties ben ik al helemaal in mijn hoofd aan het plannen wat ik nog zou willen laten maken. 🙂

⁂

update Ik wou het nog niet jinxen want het was nog niet helemaal zeker, maar we waren aan het babbelen en ik vroeg of ze soms jassen maakten en lang verhaal kort — ik ga binnen een dikke week of zo de trotse eigenaar zijn van een mantel exact gelijk de mantel die mijn grootvader in mijn hoofd aan heeft.

En de manier waarop dat een mogelijkheid werd, was al geleden van letterlijk meer dan twintig jaar geleden: ik heb een maat die gewoon in een winkel te vinden is. Zot, eigenlijk.

Ik had een meeting om 8u30 in een vergaderzaalk op het werk, en dan kreeg ik een boodschap dat de vergaderzaal weggehaald werd van de meeting en ik was al aan het overwegen of ik eigenlijk niet nog wat langer in mijn nest zou blijven liggen nu het toch niet meer live was.

Het zou mij niet veel opgebrach hebben, want na die ene meeting van een uur had ik nog allemaal meetings die wél op het werk weren, dus de keuze was rap gemaakt.

Ik kwam juist op tijd toe, zetten mij in het lokaal waar ik dan alleen was, en deed Teams open.

Niemand. Stilte.

Tot mijn vergaderpersoon ineens aan de deur stond: ze had blijkbaar het lokaal veranderd, niet verwijderd. Mijn Outlook had nochtans alleen de Teamslink nog staan en geen nieuw lokaal:

Weird.

Enfin bon. De raadselen van Microsoft, zeker?

We hadden vandaag een meeting met iemand die erbijkomt in een project waar we al een tijdje mee bezig zijn.

Het is eigenlijk wel fascinerend hoe iets tegelijkertijd heel ingewikkeld kan lijken maar het toch niet zijn, en ook tegelijkertijd veel ingewikkelder is dan het lijkt te zijn.

Het is ook boeiend hoe verschillende mensen omgaan met complexiteit. Ik vind het ongemeen leutig om in the deep end gesmeten te worden en dan te ontdekken hoe de dingen in mekaar zitten — van één grote chaos vertrekken en daar gaandeweg alsmaar meer losse eindjes zien die met elkaar verbonden kunnen worden; in een groeiende zak informatie alsmaar meer structuur zien die niet noodzakelijk op dezelfde manier als ze in mijn hoofd groeit al ergens neergeschreven is; de bomen plots het bos zien worden of gestaltgewijs de voorgrond de achtergrond of omgekeerd; het aha!-moment dat informatie plots een patroon wordt.

(Ik heb dat ook met boeken, en wellicht daarom dat ik althist en gelijkaardige zo wijs vind: reconstrueren wat er echt aan de hand is op basis van soms de meest minuscule details.)

Andere mensen hebben graag de structuur eerst uitgelegd, of tenminste de grote lijnen of de context. Il faut de tout pour faire un monde.

Mijn VPS was kapot, of ’t is te zeggen, het was gelijk kapot: enorm traag en allemaal fouten op al mijn websites.

Ik op mijn dashboard gaan kijken en ha — dit is de grafiek van de afgelopen week:

Stapels CPU en stapels diskgedoe, en jawel, top wees meteen de schuldige aan:

PID  USER  PR  NI  VIRT  RES  SHR  S  %CPU  %MEM  TIME+  COMMAND 
51   root  20   0     0    0    0  R  91.8   0.0   8,48  kswapd0

’t Is begot de kernel swap daemon die aan het thrashen was voor vermoord, wegens — een mens doet het zichzelf aan — Grampsweb dat met een hele reeks workers tegelijkertijd dingen aan het doen was.

Yup, deze dingen aan het herberekenen: ik had het eerst in mijn eigen database proberen tot op die diepte na te laten trekken voor ik wegens timeout naar Familysearch was gegaan. En dan bleek dat er dus op den duur acht workers bezig waren met zoeken en doen, en dat had te weinig geheugen, en dat moest dan iets op de disk doen, en dat bleef dan maar over en weer gaan en gedoe.

Enfin lang verhaal kort, ik heb een paar gigabyte als specifieke swapdinges ingesteld en dan Gramps maar maximum 2 workers gegeven (wat een beetje problemen geeft met foto’s scalen blijkbaar, ik zal naar 3 gaan denk ik). En mogelijk ga ik gewoon naar een VPS met dubbel zoveel geheugen, maar dat zien we dan wel.

Het is soms godgeklaagd hoe slecht geni.com werkt. Dit is na even nadenken de relatie tussen Cornelius Waegenaer en mezelf:

Ge vraagt u af waaróm en ook wel hoé. Dit is wat Familysearch mij zegt:

Deze boom, dus.

We hebben nodig:

• een zetel om in den hof te kunnen zitten want de zetel die we hadden is kapot
• nieuwe planten om in den hof te planten want dat moet om de zoveel tijd.

En dus zijn we naar de andere kant van Gent gereden met de velo op zoek naar een zetel — verschrikkelijk veel enorm dure dingen gezien, één niet enorm dure zetel die op het internet stond niet gezien, en een afspraak gemaakt om die ene zetel dan in de loop van volgende week eens te komen bekijken.

En zijn we ook naar de plantenwinkel gegaan alwaar ik foto’s gepakt heb van dingen die ik graag zou willen, en dat ik dan eens ga kijken en passen in de loop van de week en er volgende donderdagavond om gaan voor ’t echt.

Er stond één vergadering op de agenda — ik ben er speciaal voor over en weer naar het werk gereden — en verder niets. Het is dus huisvlijt geworden aan iets dat weliswaar voor het werk is maar niet echt gevraagd, en dan is het gaan eten geweest, en dan is het op café zitten geweest, en dán pas nadenken over de workshop die morgennamiddag is.

Want ik besefte ineens dat ik morgen naar Dokter Arts in het Hospitaal moet gaan voor het Periodiek Onderhoud der Loodgieterij, en dat ik dus niet last last last minute kan voorbereiden.

Afijn, lang verhaal kort: het zal wel lukken, de workshop. Het zal geen échte workshop zijn (omdat we daar geen tijd voor hebben) maar eerder een vergadering met veel vragen en hopelijk veel antwoorden maar zeker veel nadenkwerk voor de toekomst.

En nu naar bed, dus.

Ik kan mij kwaadmaken op dingen en mij opwinden in situaties, maar als het leven mij één ding geleerd heeft, is het wel om op tijd zeer hard fuck it te zeggen. Als er verbouwingen zouden moeten en de aannemer laat maar niets van zich horen, of als de planten in den hof niet doen wat ze zouden moeten doen: het is wat het is. En dat is het dan.

En ja, ge kunt dan in een situatie zijn dat ineens uw hart verzakt en de bodem uit uw maag valt, dat er iets tussen machteloze woede en bittere frustratie een roos waas voor uw ogen spint. Maar kwaad blijven om dingen waar ge zelf toch geen controle over hebt: niet zeer zinnig. Dat blijft maar aan u vreten.

Ervioor zorgen dus dat de bodembedekkers volgend seizoen beter hun werk doen. Kijken of er ooit nog eens geld is om die binnendeuren en die voordeur te kopen. Tegen beter weten in op inzichten hopen.

We zien wel.

Soms loopt het zoals ge denkt dat het zal lopen, soms loopt het gelijk ge hoopt dat het gaat lopen, en soms loopt het gelijk ge vreest dat het gaat lopen.

Het liep ergens tussen zoals ik had gehoopt en gevreesd. Ik hoop dat het volgende week loopt gelijk ik hoop dat het ging lopen.

Er zit genoeg marge in om een en ander op te kunnen vangen, maar het zou echt wel heel goed zijn als het zou lopen zoals ik hoopte dat ik zou gelopen zijn.

Er was vandaag een meeting op het werk die eigenlijk wel redelijk belangrijk was voor een eigenlijk wel redelijk groot project.

En hoezee, de meeting is goed verlopen en er komt een vervolg dat wellicht nog belangrijker zal zijn, en zo gaan we van meeting naar meeting en van ding naar ding en voor ge het weet zit het spel helemaal op de wagen.

Ik heb mijzelf wat aangedaan met mijn website die niet-bestaande boeken maakt. De boeken werden eerste mét een AI-gemaakte cover gegenereerd maar ik vond die allemaal lelijk en dan dus worden ze nu gegenereerd met een korte inhoud en reviews en een auteur en alles, maar zonder cover. En dan maak ik er ’s avonds of in de middagpauze met de hand een cover voor.

Wat dus wil zeggen dat ik altijd wat huiswerk heb.

Niet dat ik een grafisch ontwerper ben, maar hey.

Het was familiefeest en ik ben erin geslaagd om eerst een beetje sociaal te doen en mij dan een paar uur met een stoel weg te steken achter een grote plant om een boek te lezen (The Devils van Joe Abercrombie, valt bijzonder goed mee tot nog toe) en dan alsnog een paar uur sociaal te doen met mensen aan tafel.

Een succes, denk ik dan.

(Ik heb het dus écht alsmaar moeilijker met zomaar tussen veel mensen te zijn als er geen echt aantoonbare reden en kader is.)