Ben ik eigenlijk op lang weekend en zou ik eigenlijk dus niet mogen aan het werk denken? Zeer zeker! Maar ben ik tegelijkertijd ook belachelijke dingen aan het doen die misschien wel voor het werk zouden kunnen gebruikt kunnen worden? Zeer zeker ook!

Maar het telt niet als ge het in uw vrije tijd hoedanook zoudt gedaan hebben, vind ik.

Bij de dingen die ik mij altijd ontzie: workshops en opleidingen doen. Pas op, ik denk niet dat ik dat slecht doe, daar niet van, maar ik kijk er altijd tegen op. In publiek gewoon spreken: geen groot probleem, maar mensen interactief meekrijgen: mweh.

Dat is dan altijd zo’n ding in mijn agenda dat als een soort alsmaar dichter komende achtervolger in mijn achteruitkijkspiegel nadert en nadert (okay, omgekeerd natuurlijk wegens op mij afkomen maar er is niet zoiets als een vooruitkijkspiegel en misschien moet ik een andere metafoor zoeken maar ik bén nu al zo ver en sunk cost fallacy is ook maar een term zoals een andere), en dan doet ik veel uitstellen tot het écht niet meer kan tot het uiteindelijk wel in orde komt maar de stress doet wel van stress.

Twee dingen gedaan vandaag: “de slechtste website” gemaakt, en dan een ouderwetse card sorting met echte artisanaal zelfs gesneden kaartjes, drie keer een set van 80 of 240 in totaal.

⁂

Bij nog dingen die ik mij altijd ontzie: na afloop van een jobinterviewprocedure de mensen die het niét gehaald hebben laten weten dat ze het niet gehaald hebben.

Richtlijnen in mijn eigen hoofd voor zo’n mededelingen:

• Iets zeggen — niets zo hatelijk als ergens voor solliciteren en er niets meer van te horen
• Snel iets zeggen — geen enkele reden om het een week te laten liggen als de beslissing eigenlijk al meteen na het laaste gesprek met de laatste kandidaat kan vallen
• Snel iets betekenisvol zeggen — “we hebben besloten de opdracht toe te kennen aan een andere kandidaat” zonder meer, daar is niemand iets mee. Ik zeg altijd graag iéts meer over het waarom: dat we op zoek waren naar iemand met meer relevante ervaring in bepaalde technologie of methodes of dergelijke, of dat we meer beschikbaarheid verlangen dan de persoon had, etc.

Ik probeer het kort en to the point te houden, geen valse verwachtingen te scheppen, zo eerlijk mogelijk te blijven, en mensen in hun waardigheid te houden. Ain’t nobody got time for bad karma en do unto others en al dat.

Oh, en ik heb er ook geen enkel probleem mee om verduidelijkingen te geven als die gevraagd worden

⁂

Bij nog dingen die ik mij altijd ontzie: kleren gaan kopen. Ik ben vandaag naar zowel Refind als Lost in Pablos gegaan, die begot bleken dezelfde mensen te zijn, elk aan een kant van de Vrijdagmarkt.

Bij Lost in Pablos heb ik zowaar een modernachtig hemd-pull-vest-ding gekocht dat iets tussen een hemd en een vest en een pull is, waar ik in principe een hemd en das of een t-shirt of een col roulé zou kunnen onder aandoen.

Bij Refind was het eerste dat ik zag een rek met allemaal tweedehandse plastrons. Ik heb maar half om te lachen gevraagd of ik ze ook in bulk kon aankopen, maar omdat er bij doorbladeren toch een redelijk aantal dubbels waren (die ik dus al had, soms zelf ook in meervoud) heb ik het gehouden op een stuk of vier.

En dan heb ik een vest geprobeerd en ik vond die wel wijs. En dan nog een vest. En nog een vest. En nog een vest.

En dan heb ik gezegd dat ik ze allemaal zou kopen en dan ik morgen terug zou komen want ik had geen geld bij.

En nu heb ik dus een resem nieuwe vesten. Eén van die vier tweedehandsvesten is blinkend kleurveranderend groen en bleek in de binnenzak dit etiket te hebben:

Dat wil zeggen dat een kleermaker dit op maat gemaakt heeft voor meneer Alex Morse, en dat het kostuum klaar was op 27 mei 1970. Het is met andere woorden dag op dag drie maand ouder dan mezelf. Hoe fantastisch is dat niet maat!

Oh, ik heb dan ook maar een afspraak gemaakt bij Lost in Pablos om eens te spreken over maatwerk. 🙂

Het moeilijkste bij zo’n jobinterviewsituatie, vind ik, is dat mijn indruk en opinie al gevormd is dertig seconden ver in het gesprek.

Ik weiger daar aan toe te geven en probeer in de rest van het gesprek altijd mijn eerste indruk onderuit te halen. Na 25 of meer jaar interviews te doen: het is maar heel héél zelden dat die eerste indruk bijdraait.

Vandaag twee mensen gesproken. Morgen nog een derde persoon, en dan beslissen — al zou het wel eens kunnen zijn dat ik wat extra info ga vragen aan de mensen die we al zagen.

Het mag stilaan vakantie zijn.

Alle mededogen en begrip van de wereld voor vanalles en iedereen, maar er zijn grenzen. Soms is het om moedeloos en depressief van te worden, situaties waar ge niets aan kunt doen.

Ik heb vannacht tenandere gedroomd dat ik naar een klerenwinkel ging die tweedehands design kleren verkocht en dat ik een paarsachtig Yves Saint Laurentkostuum aan het passen was en dat de vest mij wel ging en dat ik er dan een lange roze kokerrok onder aandeed en dat ik dat eigenlijk wel zag zitten.

Deze namiddag is mijn nieuwe mantel toegekomen, het had daar wellicht mee te maken.

Maar dus aftellen voor vakantie. Serieus.

Ik heb te weinig kleren. Oh no! Ik ga kleren moeten kopen.

Ik heb, even nakijken:

• een bruinrood wollen kostuum dat perfect past wegens op maat
• een donkergrijs-anthracietachtige flanellen broek die perfect past wegens idem
• een wit hemd dat ook perfect past wegens idem
• twee jeansbroeken die passen van in de C&A
• drie denk ik witte hemdes die passen van in de C&A
• een donkerbruin kostuum met een streepken uit de C&A dat min of meer OK is

Dat is, voor de duidelijkheid, niet genoeg. In mijn kast hangt er ook nog onder meer

• een donkergrijs kostuum dat eigenlijk te groot is
• een stuk of zes vesten die eigenlijk te groot zijn
• twee vesten die eigenlijk te klein zijn
• drie (DRIE!!!) vesten die kapot zijn
• twee zwarte hemdes die te groot zijn maar geen mens die daar naar kijkt
• een stuk of vijftien witte hemdes die te groot zijn
• een stuk of vier broeken die te groot zijn

In een ideale wereld zou ik naar Schaap gaan en een hele kast vol nieuwe dingen laten maken, maar zoals de volksmond wel eens durft te zeggen: da kan mijnen bruinen nie trekken.

Ik ga dan maar eens naar de winkel gaan inkopen doen. Ik heb zéker nog een stuk of vier vijf witte hemdes bij nodig en dat zal denk ik gewoon C&A of gelijkaardige worden. En daarnaast zou ik eigenlijk nog een drietal vesten en een paar geklede broeken willen in kleuren en stoffen die mij aanstaan.

Alvast een afspraak gemaakt volgende week bij Regis van villa Verdi, alwaar ik deze keer wél duidelijk ga zeggen wat ik zou willen. En voor de rest: geen idee. Zou Refind iets zijn? Lost in Pablos? Iets anders? Ik ben in alle geval niet voor moderne dingen.

EN DAAROVER GESPROKEN TROUWENS ik zal morgen een authentieke antieke lodenmantel hebben hoera hoezee!!!!

We hebben bij AVH in Lochristi een Boston lounge balkonbank gekocht. Balkonbank, denk ik, omdat de overgrote meerderheid van wat ze verkopen niet-balkonbanken zijn, ’t is te zeggen monsters van etelijk veel meters op ettelijk veel meters (en ook met een enorm veel hogere prijs, maar dit geheel terzijde).

Van wat ik er van heb kunnen genieten in deze regenachtige tijden: topaankoop. Enige probleem: bij het leveren was hij al kapot. ’t Is te zeggen, er zaten twee gaten in het grote kussen — duidelijk van ergens op of tegen of tussen gelegen te hebben dat pinnen had:

Vriendelijke mail gestuurd naar AVH, vriendelijke mail teruggekregen dat ze een nieuw kussen zullen opsturen.

Als het goed is, mag het ook gezegd worden.

Kijkt:

De kogel is door de kerk, jazeker jawel. Ik heb eindelijk mijn vakantiedagen op een kalender gezet en aangevraagd, kwestie dat ik geen vakantiedagen kwijtgeraak omdat ik er maar tien kan overzetten naar volgend jaar.

Ja, dat wil zeggen dat er eigenlijk geen week meer is waar ik vijf dagen werk tot het einde van het jaar. En ja, dat wil ook zeggen dat ik volgend jaar écht meer dagen hier en daar ga moeten nemen — zo’n hele zak vol vakantiedagen op het einde van het jaar is niet ideaal.

Maar wél content dat ik de knoop eindelijk heb doorgekapt.

Dát is het leven: in de zetel in en hof gelegen heel de namiddag, met de katten op en rond en onder mij.

Het enige spijtige aan de zetel is dat hij geleverd werd met twee gaten in de bovenkant van het kussen aan één kant, maar hey, de winkel gaat een nieuw kussen opsturen, dus ook dat is in orde.

Zo, de planten zijn allemaal geplant. Het laatste waren de tulpen. Drie soorten witte tulpen, en wel deze:

Die komen bij een reeks lookplanten:

In het groen wat er deze maand bijgekomen is:

	Naam	in ’t Latijns	#
a	klim­roos	Rosa “guirlande d’amour’	1
b	waterwilg	Salix caprea	1
c	abelia	Abelia x grandiflora ‘Francis Mason’	1
d	manne­tjes­varen	Dryopteris felix-mas	2
e	wilg	Salix sp.?	1
f	japanse zegge	Carex morrowii ‘goldband’	2
g	vlinderstruik	Buddleja davidii	2
h	pracht­riet	Miscanthus sinensis ‘Ferner oster‘	3
i	esdoorn	Acer pseudoplatanus	1
j	lavendel	Lavendula angustifilia ‘Alba’	2
k	salie	Salvia	2
l	roze­marijn	Rosemarinus	3
m	tijm	Thymus	2
n	oregano	Oregano vulgare	2
o	kruiptijm	Thymus praecox	6
p	schoen­lap­pers­plant	Bergenia cordifolia	5
q	bloed­ooievaars­bek	Geranium sanguineum	15
r	Japanse esdoorn	Acer palmatum dissectum	1
s	stekel­nootje	Acaena buchananii	30
t	witte regen	Wisteria floribunda ‘Alba’	1
u	vuurdoorn	Pyracantha coccinea ‘Orange glow’	1
v	klokjes­bloem	campanula latifolia ‘Alba’	3
w	geiten­baard	Aruncus dioicus	3
x	clematis	Clematis armandii ‘Apple blossom’	3
y	prachtkaars	Gaura lindheimeri ‘Whirling Butterflies’	2
z	zonnehoed	Echinacea purpurea ‘Fatal Attraction’	2
&	vlam­bloem	Phlox subulata ‘Purple Beauty’	5
ç	tulp	Tulipa ‘White Triumphator’	7
%	tulp	Tulipa ‘Lemon Beauty’	7
!	tulp	Tulipa ‘White Liberstar’	5
@	bies­look	Allium schoenoprasum	3
#	mirt	Myrtus communis	1
*	marjolein	Origanum majorana	1
+	muur­leeuwen­bek	Cymbalaria muralis	??
þ	munt	Mentha sp.	4
$	sneeuwbalspirea	Physocarpus opulifolius ‘spicy Devil’	2
£	schout bij Nacht	Rodgersia podophylla ‘Rotlaub’	2
§	look	Allium ‘Mount Everest’	1
*	look	Allium karataviense	5
=	look	Allium ‘Red Mohican’	5
1	citroentijm	Thymus citriodorus	2
2	blauwe grondkruiper	Isotoma fluviatilis	4
3	mazus	Mazus reptans	6
4	vetmuur	Sagina subulata	4
5	pepermunt	Mentha × piperita f. citrata ‘Chocolate’	2
6	dragon	Artemisia dracunculus	2
7	pepermunt	Mentha × piperita	2
8	Marokkaanse munt	Mentha spicata ‘Moroccan’	2

De hoeken van den hof aan de kant van het huis zijn al sinds jaar en dag een vergaarbak van brol. In de ene hoek groenafval, in de andere hoek een plastieken zwembad en dan een bache en potten en een deksel van een kattenbak en aargh.

Vandemiddag terwijl ik aan het vergaderen was, is de zitbank toegekomen. Na de werkdag ben ik dan maar begonnen met iets dat ik al letterlijk zeer veel jaren utistel: de hoek opkuisen. Ik denk dat er zich daar over de jaren een emmer of vier aarde heeft verzameld uit het niets, die ik u opgevaagd heb en in de andere hoek gedumpt heb, tussen de wisteria in de hoek en de miscanthussen die ervoor staan.

Vanvond de zitbank dan in mekaar gestoken en geplaatst en ziet, een zithoek:

Het enige ambetante is dat de zetel geleverd is met een kussen waar twee gaten in zitten. Mail naar de winkel gestuurd, en als we op een dag of zo geen antwoord krijgen, rijden we er gewoon naartoe. Nee maar serieus.

Daar houd ik mij een beetje door recht. Want voor de rest gaat het wat minder, vrees ik.

De meeste versgeplante planten hebben geen problemen, maar de Physocarpus opulifolius ‘spicy Devil’ heeft het lastig. Bah.

Het ene positieve is dat de werken in het huis van de kinders vooruitgaan:

Het was een dag waar ik misschien wel twintig keer “het is wat het is” heb gezegd. Dat zijn geen goeie dagen, door de band.

Ik ben nu al twéé sleutels verloren doordat ze tussen de deur van de fietsenstalling hebben gezeten:

Aan de positieve kant: het was cocktails op het werk vandaag, en de cocktails waren zowel goedgevul als uitstekend.

Ik was wel nog altijd niet in den haak, dus ik ben redelijk rap naar huis gegaan. Niet mijn gewoonte, maar het is wat het is.

Ik ben vandaag over de middag naar de coiffeur geweest. Meestal doe ik dat in de loop van januari ergens, denk ik, maar nu had ik geen goesting meer om te wachten.

Het is altijd hetzelfde: ik kom buiten en ik vraag mij af waarom ik er weer zo lang mee gewacht heb, en dan zijn we een week of zo later en trekt het weer op niets, en dan zijn we een maand of twee later en valt het wel mee, en als we vier of vijf maand later zijn ben ik er het meest content van, en dan is er ergens een moment dat het schaamtelijk wordt en dat ik e coiffeur blijf uitstellen.

Elk jaar is er ook minder en minder te doen, en is het rapper en rapper gedaan. ’t Is altijd dat.

Ik heb het moeilijker en moeilijker met weekends. Dit weekend was al met al productief — veel werk in den hof, planten verzorgd, verpottingen, snoeien, dat soort zaken — maar ik was toch alweer van zaterdagmorgen aan het denken dat het bijna weer gedaan was.

En nu is het zondag en is het écht bijna weer gedaan.

Volgende week is iets minder druk dan vorige week, denk ik, maar het blijft toch ’t één en ’t ander. En het einde van het jaar blinkt in de vooruitkijkspiegel, en ik moet nog altijd een resem vakantiedagen opdoen of ik ben ze kwijt.

Vier vijfden werken de rest van het jaar? December thuis blijven?

I dunno. En ik blijf het maar voor mij uitschuiven.