Er is iets gemaakt dat er niet helemaal uitziet zoals het er beter zou uitzien. Daar is CSS mee gemoeid.
Ik kan mij heel hard inbeelden dat CSS enorme vuiligheid is voor wie het niet stukje bij beetje heeft zien groeien. Ik ben er zelf ook maar van ver mee bezig hier en daar eens, maar ik slaag er wel nog in om met vieze ingrepen dingen gedaan te krijgen.
En ja, het zou eigenlijk proper moeten, maar als het aanpassingen zijn van iets dat gegenereerd wordt en dan bepoteld werd en nu nog wat meer moet bepoteld worden, dan is het vies en met !important overal.
Naar analogie met drôle de guerre: in principe is er geen vakantie en is het nu werkentijd, maar in de realiteit is er nog zeer weinig volk en is het niet echt doenbaar om gewoon door te werken aan veel dingen.
en een nieuwe internetoplossing voor het huis omdat twee van de drie draadloze-internet-bakjes dood waren
Ik had van die Orange mesh-dingen, maar gisteren was het ineens gedaan met het netwerk in huis. Wat diagnose met een laptop en andere netwerkkabels en netwerk-over-stroom later was het duidelijk: het bakje dat beneden in de glasvezeldoos zit, werkte nog, maar het bakje boven waar mijn desktop met een kabel in zit en dat netwerk moet geven aan het eerste verdiep, was dood. Vervangen door het bakje dat op het tweede netwerk geeft aan de kinders was geen optie wegens dat het ook schielijk was komen te gaan.
De kogel is dan maar doorgebeten en nu hebben we vier van die TP-Link Deco-dingen. Eentje aan de glasvezel beneden, eentje in het midden van de living op het eerste waar ook mijn desktop in zit met een kabel, eentje bovenaan voor de kinders, en eentje in de keuken waar wegens allemaal metaal en microgolven en watnog al anderhalf decennium bijna geen internet was.
Ik heb sinds jaar en dag een bloeddrukmeter die werkt zoals een bloeddrukmeter zou moeten werken — zonder gedoe en met één druk op een knop de gegevens in verschillende clouds duwen.
Maar ineens na een update van de Withingsapp weigert het ding te werken. Of beter: het werkt wel nog, maar de app crasht als ik begin te meten.
Het internet vertelt mij dat ik niet moet verwachten dat een bluetoothding van tien of meer jaar geleden nog ondersteund wordt. Ik vind dat maar zever: als het werkt, zou het moeten blijven werken.
Ah well, ’t zal voorlopig de manuele polsbloedrukmeter worden dus:
Het was een teleurstellende dag vandaag. Iemand waar ik van gehoopt had dat we mooie dingen zouden kunnen gedaan hebben de komende tijd, kreeg een offer they couldn’t refuse en zal dus niet bij ons mooie dingen maken.
De meeting vanmorgen bleek niet te zijn wat ik dacht maar hey we muddled through; daarna hebben we een korte meeting gehad om de meeting in de namiddag te vervangen; daarna was er een extra meeting die ik niet had verwacht; dan kwam er nog een meeting bij die ik niet had verwacht; daarna ben ik rap met de velo naar het werk gereden voor een begrotingsmeeting die eigenlijk helemaal meeviel; en daarna was er nog een onverwachte meeting en tegen dat de verslagen geschreven waren en de mails verstuurd waren was het al drie kwartier na sluitingstijd en hopla de dag zit er weer op, en op naar de volgende dag!
Een groot gemak, dagen die zichzelf vullen.
(De eerste meeting van de dag was niet veel meer dan door de functionaliteiten van een SaaS-ding te lopen, maar ik loop er wel wat lastig van: dingen die schijnbaar at random de eerste keer A doen en de tweede keer B, schermen die leeg blijven terwijl er eigenlijk informatie op moet staan, accounts die eigenlijk zouden moeten bestaan maar het blijkbaar niet doen — nee, niet leutig. En ja, ik wéét wat het is om een ingewikkelde toepassing te maken en nooit echt de tijd gehad hebben de afgelopen tien jaar om het allemaal grondig onder handen te nemen en van nul te kunnen starten en dus een erfenis van generaties zooi te moeten meesleuren, maar dat zijn mijn zaken niet en de dingen zouden gewoon hun werk moeten doen gedomme.)
Ik heb vandaag twee meetings gehad, maar ’t was wel een fijne werkdag. Morgen nog drie meetings, en dan overmorgen een hele projectdag, donderdag niets gepland, vrijdag een paar one-on-one-check-ins en een status call, en dan is het weer weekend en zo snel kan het gaan!
’t Is wel spannend: meeting morgenochtend en geen idee wat er van mij verwacht wordt, en meeting morgennamiddag en het gaat over teambegroting en dat lijkt mij wel spannend.
Verder is het nog altijd wat hinken op één been omdat de vakantie op het werk echt wel vakantie is: bijna niemand op het werk, bijna stilstand in redelijk wat projecten, en vooral adem inhouden voor september.
Maar hey, dat geeft wat ruimte om na te denken, en nadenken is niet altijd verkeerd.
Ik heb nu een eigen VPS en ik denk dat ik eens ga beginnen sites centraliseren en overzetten. Het is op dit moment een beetje schaamtelijk op hoeveel plaatsen ik domeinen en websites heb staan op het hele internet.
En dan er nog eens een proper systeem in krijgen, met een deploydink en alles.
Ondertussen draaien er al een stuk of vier djangowebsites op, één django/vue-applicatie, en een Gramps Web in een docker. Misschien dat ik eens kijk om er een aantal van mijn minder gebruikte WordPressen op te zetten. En dan nog eens kijken om er een paar van mijn Hugosites op te smijten.
Voor het geld moet ik het niet doen: 99% van die dingen worden nooit door iemand anders dan mezelf bekeken, en mijn factuur van vorige maand kwam niet eens aan 5 euro.
(ik lieg, de foto boven is al na een dag opkuisen, maar daar schaam ik me te erg voor)
De toestand na:
Of van het standpunt van waar ik zit:
Het is uiteindelijk niet geworden wat ik dacht, maar wel een versie waarbij ik de computer zelf scheef heb gezet waardoor de monitor rechts er evenwijdig mee kon staan, ik de USB-gaten aan de voorkant nog gemakkelijker kon bereiken, en er ruim voldoende plaats was links om mijn groot glas veilig op een onderlegger te zetten:
Ge wilt niet weten hoeveel stof er onder en achter de computers en de kabels zat.
Helaas is er wel een slachtoffer gevallen: mijn ene monitor is nu kapot. Ik heb hem al een tijd laten aan staan, ik heb al een andere kabel gebruikt en in een andere computer gestoken, maar het probleem blijft. Moeilijk op foto te vatten, maar: de onderkant is veel te helder, en de bovenkant is veel te donker.
Het klinkt een klein detail, maar het maakt het scherm quasi onbruikbaar. Bah.
Ik doe één van mijn gazetten open en ik zie dit. Dag na dag na dag.
Ik weet niet wat ik meer kan doen dan erover te posten op stomme social media. Een druppel op een hete plaat, in de hoop dat er genoeg mensen druppels posten in de hoop dat het ooit percoleert naar boven tot bij mensen die er écht iets aan kunnen doen.
Het is om misselijk van te worden. Mijn grootmoeder was Joods. Haar familie —mijn familie— is met bossen vermoord in de Tweede Wereldoorlog. En ja, er is ander onrecht in de wereld. Maar dat de nazaten van mensen die ghetto’s en pogroms en genocide meegemaakt hebben nu zó beestachtig tekeer gaan, dat er zelfs in België nog mensen zijn die excuses zoeken of zwijgen of alleen maar iets zeggen als een betoging of een actie tegen hen iéts te ver gaat: neen.
Ik weiger het te begrijpen.
Fuck Bouchez en gelijkaardigen — denk trouwens geen momént dat onder het laagje islamofobie van hun extreemrechtse aanhang géén diepgeworteld antisemitisme zit.
En fuck zionisme. Afspraak in Den Haag, klootzakken.
Ik heb het leeggoed en wat in de vuilbak en de papierbak moest van mijn bureau gehaald, en nu is het alleen nog verhuis. Waar ik dus niet naar uitkijk.
Een lijstje, dan maar:
Lavalampen opruimen. Ik vind ze ongelooflijk mooi, maar de realiteit is dat ik ze niet genoeg aanzet om al die plaats om mijn bureau in te pakken. Ik zal ze voorlopig in de kast zetten, pending een plaats waar ze tot hun recht komen.
Fototoestel een plaats geven. Ik heb het graag bij de hand als er ergens een beest zit dat ik moet fotograferen, maar ook daar: dat gebeurt niet vaak genoeg om een permanente plaats op mijn bureau te verrechtvaardigen.
Bloeddrukmeter een plaats geven. Staat al een eeuw op mijn bureau, ik gebruik hem ook bijna-dagelijks, maar zou beter in de bibliotheek staan in plaats van op het bureau.
Printer loskoppelen en op de vloer zetten om later te verhuizen.
Computer uit zetten, alle kabels losmaken (inclusief harde schijven, monitors, luidsprekers, microfoon, camera’s, schrijftablet, scanner etc.) en alles aan de kant zetten om later terug te plaatsen.
Rest van de zooi die nog op mijn bureau ligt opkuisen.
En dan terugplaatsen wat ik nodig heb op de plaats dat ik het wil:
Computer in de hoek
Printer op de computer
Harde schijven proper naast mekaar
Scanner rechtzetten tegen de muur, ik denk vóór de harde schijven
Luidsprekers arrangeren
Monitors naast elkaar — kijken of ik de rechtermonitor op een verhoog moet zetten of niet.
Microfoon, keyboard, muis voor mij, camera op de monitor
Ik ga, heel heel traag, mijn bureau eens opkuisen. Dat is al veel te lang geleden, en het is al heel lang echt wel nodig.
Om te beginnen ligt het vuil, maar vooral: het ligt helemaal vol. En misschien dat ik wel eens wat herschikking doe. Dit is de toestand nu:
Ik ga denk ik eens experimenteren met een andere layout. Wat als ik de printer op de computer zou zetten?
Akkoord, ik verlies plaats links, maar dat is toch maar een vergaarbak van dingen die daar eigenlijk niet moeten liggen. En akkoord, ik maak een nieuwe horizontale oppervlakte waar zich weer dingen kunnen opstapelen, maar het kan ook een soort tweede bureau worden waar ik bijvoorbeeld kan tekenen en alles.
Het wordt wel een meerdagenplan, want mijn rug is nog altijd niet gerecupereerd van de Gentse Feesten.
Ik blijf trouwens ook maar twijfelen over wat een ideale setup zou zijn. Ik ben zeer content van mijn centrale monitor, maar de monitor rechts is mij te klein. Ik heb lang hard overwogen om zo’n heel brede monitor te kopen, maar ik denk dat die niet genoeg pixels in de hoogte heeft, en ik ben bang van de aspect ratio.
Eén ding is wél aan vernieuwing toe, en dat is opslag. Ik denk dat ik maar eens een NAS koop waar ik dan harde schijven van 30TB of zo kan in vijzen, in plaats van om de zoveel tijd een externe USB-dink bij te kopen waar ik mijmet de jaren meer en meer onzeker over voel.
Sandra is naar Porto om er onze oudste dochter te gaan ophalen. Onze jongste zoon woont al een tijd alleen. Onze oudste zoon zie ik soms eens als hij van zijn kamer naar zijn werk gaan of omgekeerd. ’t Is eigenlijk alleen Anna die ik meer dan occasioneel eens zie.
Ge kunt mij daar dus niet mee straffen, met eenzaamheid. Ik zou gerust jaren aan een stuk zonder mensen kunnen doorbrengen — niet dat ik niet graag bij mensen ben, maar wel dat ik er eigenlijk niet echt veel nood aan heb.
Ik heb ondertussen zoals ik dacht inderdaad helemaal niets gedaan. Met een half hart een beetje begonnen aan iets dat ik dacht dat wijs zou zijn, maar dan bleek het eigenlijk vooral veel werk en heb ik het maar zo gelaten.
Of beter: het was meer werk dan nodig omdat ik het op een verkeerde manier aan het doen was, en de shortcuts begonnen mij alsmaar meer in te halen, en dan bedacht ik dat het gewoon beter zou zijn om het dan eens goed te doen, als allerlei zaken uitgeklaard zijn. Maar dat is werk van het Werk, en nu is het Vakantie en dus doe ik geen werk.
