Bij de dingen die ik mij altijd ontzie: workshops en opleidingen doen. Pas op, ik denk niet dat ik dat slecht doe, daar niet van, maar ik kijk er altijd tegen op. In publiek gewoon spreken: geen groot probleem, maar mensen interactief meekrijgen: mweh.

Dat is dan altijd zo’n ding in mijn agenda dat als een soort alsmaar dichter komende achtervolger in mijn achteruitkijkspiegel nadert en nadert (okay, omgekeerd natuurlijk wegens op mij afkomen maar er is niet zoiets als een vooruitkijkspiegel en misschien moet ik een andere metafoor zoeken maar ik bén nu al zo ver en sunk cost fallacy is ook maar een term zoals een andere), en dan doet ik veel uitstellen tot het écht niet meer kan tot het uiteindelijk wel in orde komt maar de stress doet wel van stress.

Twee dingen gedaan vandaag: “de slechtste website” gemaakt, en dan een ouderwetse card sorting met echte artisanaal zelfs gesneden kaartjes, drie keer een set van 80 of 240 in totaal.

⁂

Bij nog dingen die ik mij altijd ontzie: na afloop van een jobinterviewprocedure de mensen die het niét gehaald hebben laten weten dat ze het niet gehaald hebben.

Richtlijnen in mijn eigen hoofd voor zo’n mededelingen:

• Iets zeggen — niets zo hatelijk als ergens voor solliciteren en er niets meer van te horen
• Snel iets zeggen — geen enkele reden om het een week te laten liggen als de beslissing eigenlijk al meteen na het laaste gesprek met de laatste kandidaat kan vallen
• Snel iets betekenisvol zeggen — “we hebben besloten de opdracht toe te kennen aan een andere kandidaat” zonder meer, daar is niemand iets mee. Ik zeg altijd graag iéts meer over het waarom: dat we op zoek waren naar iemand met meer relevante ervaring in bepaalde technologie of methodes of dergelijke, of dat we meer beschikbaarheid verlangen dan de persoon had, etc.

Ik probeer het kort en to the point te houden, geen valse verwachtingen te scheppen, zo eerlijk mogelijk te blijven, en mensen in hun waardigheid te houden. Ain’t nobody got time for bad karma en do unto others en al dat.

Oh, en ik heb er ook geen enkel probleem mee om verduidelijkingen te geven als die gevraagd worden

⁂

Bij nog dingen die ik mij altijd ontzie: kleren gaan kopen. Ik ben vandaag naar zowel Refind als Lost in Pablos gegaan, die begot bleken dezelfde mensen te zijn, elk aan een kant van de Vrijdagmarkt.

Bij Lost in Pablos heb ik zowaar een modernachtig hemd-pull-vest-ding gekocht dat iets tussen een hemd en een vest en een pull is, waar ik in principe een hemd en das of een t-shirt of een col roulé zou kunnen onder aandoen.

Bij Refind was het eerste dat ik zag een rek met allemaal tweedehandse plastrons. Ik heb maar half om te lachen gevraagd of ik ze ook in bulk kon aankopen, maar omdat er bij doorbladeren toch een redelijk aantal dubbels waren (die ik dus al had, soms zelf ook in meervoud) heb ik het gehouden op een stuk of vier.

En dan heb ik een vest geprobeerd en ik vond die wel wijs. En dan nog een vest. En nog een vest. En nog een vest.

En dan heb ik gezegd dat ik ze allemaal zou kopen en dan ik morgen terug zou komen want ik had geen geld bij.

En nu heb ik dus een resem nieuwe vesten. Eén van die vier tweedehandsvesten is blinkend kleurveranderend groen en bleek in de binnenzak dit etiket te hebben:

Dat wil zeggen dat een kleermaker dit op maat gemaakt heeft voor meneer Alex Morse, en dat het kostuum klaar was op 27 mei 1970. Het is met andere woorden dag op dag drie maand ouder dan mezelf. Hoe fantastisch is dat niet maat!

Oh, ik heb dan ook maar een afspraak gemaakt bij Lost in Pablos om eens te spreken over maatwerk. 🙂