Het lichaam iets minder. Ik zaag al weken aan een stuk dat ik wil gaan schilderen in het huis van de kinders maar dat iemand anders het afplakwerk moet doen wegens mijn rug doet niet mee aan bukken en zo.

Vandaag is het ervan gekomen: geprimerd in de keuken en de badkamer op het eerste, en dan het plafond in de living, en dan beginnen schilderen in een slaapkamer boven, en dan is het licht uitgegegaan.

Ik weet nu al dat ik morgen dood ga zijn. Ik was al voor geen aantoonbare reden helemaal stijf vanmorgen en mijn rechterschouder was al om zeep — nu is het helemaal foutu, vrees ik.

En het huis is nog niet helemaal geverfd, dedju.