’t Is al een tijd dat ik gelijk niet van mijn stijve rechterarm afgeraak, maar vandaag was het écht pijnlijk. Ik ben och here om 17u in mijn bed gekropen van de pijn. En dan natuurlijk om 22u wakker geworden, dat gaat ge altijd zien.

Ik kan ook niet direkt gaan slapen want ik ben wakker geworden na zo’n droom waar allerlei mogelijke overleden familieleden in voorkwamen. Ik haat dat soort dromen, het is geen nachtmerrie op het moment zelf van het dromen maar het is het wel op het moment van het wakker worden.

Dispossession by attrition, een mens ontsnapt er niet aan. En alsmaar meer “had ik maar” en “kon ik nog maar”.

Morgen ga ik trouwens nog eens naar een soort specialist waar ik tot nog toe nog niet op eigen initiatief naartoe gegaan was. Ik weet niet wat ik moet verwachten.

Ik heb een zeer raar gevoel, al een tijd: dat er op onbestemde manier vanalles hard mis aan het lopen is. Tegelijkertijd ook een béétje het gevoel dat er dingen goed aan het aflopen zijn, vreemd genoeg, maar dat eerste overweegt toch wel.

Afijn. Maandag komen er mensen deurgaten opmeten voor binnendeuren. Wie weet kan ik binnenkort een bad nemen in een badkamer die afgesloten kan worden.