Het is leutig om wat afstand te nemen en na een heel aantal maanden gewoon eens met erse ogen over een aantal zaken na te denken.

Ik kan mij inbeelden dat het niet evident is om te doen: het is in zekere zin een potentieel extreme vorm van kill your darlings, en dat is vaak pijnlijk.

Maar ook wel wijs, natuurlijk. En ook wel dankbaar, op een manier.