We hebben dan maar het toeristische ding gedaan en de DMZ-tour gedaan.

No sir, het was niet echt de moeite. Een hele dag op pad, en we hebben gedaan: busrit naar de DMZ, souvenirwinkel 1, uitkijken naar Noord-Korea (maar foto’s verboden dus in den duik één foto over het hek genomen):

Kijk dit is de lijn van de DMZ zelf, dat blauw:

Dan naar een tunnel die de Noord-Koreanen hadden gegraven, maar eerst een indoctrinatiesessie van 8 minuten onder meer over hoe levensgevaarlijk die tunnels waren, 4 al gevonden en WIE WEET HOEVEEL MEER ZIJN ER NOG. Tunnels van een paar honderd meter, op vele tientallen kilometers van gelijk wat belangrijk in Zuid-Korea. Beetje overdreven.

Ook in de tunnel zelf verboden foto’s te nemen — God verhoede dat iemand zou weten hoe die tunnels er vanbinnen uitzien! Nat, laag, nauw, en bij stapels re vinden op het internet, zo blijkt:

Op deze foto staat een zeer kleine mens — ik moest meestal diep voorovergebogen lopen. Het einde is een deur met een gat erin dat de varens toont die aan de Noord-Koreaanse kant groeien tussen die deur en de drie barricades die Zuid-Korea daar heeft gebouwd. Uh huh.

En dan was het tijd voor de trek terug, met onder meer gelijk bijna een halve kilometer Zuid-Koreaanse tunnel zeer stijl naar boven, een toeristische foto opportunity naast twee mannequins, en hop!

Onze gids hierboven trouwens.m: sympathieke mens, redelijk gehinderd door minder goed Engels, maar hij deed zijn best.

Dan zijn we gaan eten en het deed mij vooral denken aan die reizen van vroeger waarbij ze met een bus oude mensen kwamen halen in Vlaamse dorpen om dan in een feestzaal naar Eddy Wally te gaan luisteren, een presentatie te krijgen van één of ander product, en met een kwart beenhesp naar huis te komen.

Dat van atmosfeer, maar wél degelijk eten. En gratis sikhye à volonté, olé!

Dan op naar souvenirwinkel 3, in Noordkoreaanse sfeer, en een ontmoeting met iemand die uut Noord-Korea gevlucht was tien jaar geleden. Ook verboden foto’s te nemen. Alleen de ruimte mocht, niet de mensen. (Beetje in poor taste, vond ik, die wachttoren. Maar wie ben ik?)

En dan was het al tijd voor de laatste activiteit: een berg op wandelen, een hangbrug en een waterval. Schoon, daar niet van. Maar misschien niet echt om een hele namiddag aan te spenderen.

En dan zijn we terug naar Seoul gereden, en hebben we straatvoedsel gegeten en zijn we moe naar huis gegaan.