Ik word er lichamelijk misselijk van, dat HOHH HOHH HOHH-gelach van de quizmaster in De Slimste Mens Ter Wereld. Het soort lach van “maar allez hoe dúrft die dat zeggen jong?” — een zestiger in het publiek van de meest belegen Geert Hoste-cloon in de geschiedenis van de mensheid.

Ik word er opstandig van. Mijn maag keert, als ik per toeval mijn koptelefoon niet op heb met zéér luid ander geluid dan de televisie, en als één van die geforceerde kutlachsalvo’s voorbijkomt. Of als ik de zoveelste eeuwen op voorhand doorgetelefoneerde “grappige uitstpraak” hoor gezegd worden, waarna het publiek applaudisseert als getrainde zeehonden, de quizmaster zijn HOHH HOHH HOHH doet, de apen die “jury” genoemd worden ook klappen als getrainde zeehonden en alle kandidaten plichtsbewust hun innerlijke zeehond bovenhalen. Wat mij nog het méést stoort, is dat de persoon die de “grappige uitspraak” poneerde ook nog eens samen met de hele studio MET ZICHZELF BEGINT TE KLAPPEN.

Ik begrijp niet hoe iemand die diezelfde dag al gegeten heeft zo’n hele aflevering kan uitkijken zonder emmer naast zich.