Het moet zijn dat ik

Het moet zijn dat ik Knokke meegemaakt heb op het nadir van de vervuiling. De zee is tegenwoordig proper, er zitten weer overal krabben (duzende!) en zeesterren, de golfbreker (waar ik nu zit) stinkt niet meer naar mest maar gewoon naar zeewier, en er zitten weer kokkels op. Kinderen zijn rechts van mij naar krabben aan het vissen met opengeslagen mossels.

En nu moet ik Sandra’s fototoestel gaan redden.

Living on the edge! Met

Living on the edge! Met de portable op het strand!

Ik kende nog heel de weg van Gent naar Knokke van buiten, behalve als we ergens voorbij Maldegem op een nieuw stuk weg terechtkwamen. En bij het binnenrijden in Knokke bleek dat ze in de Parmentierlaan zo’n soort ovaal rond punt hebben gemaakt met twee enorm grote Sportweekend-achtige oranje figuren in.

Het zich op het einde van de Parmentierlaan, het grote gat met daarachter niets dan blauwe lucht, was nog altijd hetzelfde. De immobilliën-agence met zwart blinkende graniet en lichtblauwpaarse neonletters is er ook nog altijd. Het café-restaurant ies verder aan de rechterkant is weg, en het appartementsgebouw waar Frank uit Antwerpen in zat (Frènk, bij wie we onze eerste Stimorol hebben gegeten). En de antiekwinkel rechtover was ook weg, vervangen door een ander immobiliënkantoor.

Op het einde van de Parmentierlaan vond ik niet direkt het appartement terug. Tiens, dachtik, Maquette is veranderd… Bij nader inzien: Maquette is weg! Of beter: de hele Résidence Morillon is weg!!! “Hier komen luxe-appartementen 1, 2 of 3 slaapkamers”, en voor de rest een gat in de grond!

Takkoord, You Can Never Go Back en zo, maar dat het hele gebouw in lucht ozu opgaan, had ik nooit verwacht. Tchhh.

Wil Wheaton krijgt nog maar

Wil Wheaton krijgt nog maar eens een klop van de hamer. Hij blijft er positief bij. Good for him. Maar het was duidelijk niet altijd zo:

I think back to something I wrote in April while in a pit of despair: “I wonder if The Lesson is that, in order to succeed, I need to rely upon myself, trust myself, love myself, and not put my happiness and sadness into the hands of others.”

Ik ben eigenlijk blij voor hem dat hij tegenwoordig bijna niets meer post. Hij heeft het ongetwijfeld te druk met leven om zich met zijn website bezig te houden.

Unlike some people I could mention.