…heeft ons ingehaald: vanavond gaan verjaardagsfeesteten bij Lieve en Jan. Die me steevast introduceerden, de sloebers, bij de andere gasten als “dat is Michel, die was vroeger mijn baas”.

We moeten dat meer doen, eigenlijk, bij vrienden gaan eten en vrienden uitnodigen. Veel, veel meer.

Kinderen in het algemeen

• De meeste kinderen hebben, net zoals de meeste volwassenen, twee armen, één hoofd, en twee benen die helemaal tot de grond reiken, als ze rechtstaan (de kinderen dus, niet de benen op zich).
• Veel kinderen zijn kleiner dan de meeste volwassenen.
• Hoe kleiner de kinderen, hoe meer doeken ze in hun broek steken tegen het lekken.
• Kinderen hebben de neiging meer bruuske bewegingen te doen in het openbaar dan volwassenen.  
• Soms zitten er kinderen in het zwembad.
• Kinderen kunnen over het algemeen minder bakken bier tegelijk dragen dan volwassenen.
• Als kinderen echt nog klein zijn, kunnen ze niet spreken.
• Op schooldagen concentreren kinderen zich in en rond scholen.

Uw eigen kinderen (your mileage may vary)

• Uw eigen kinderen komen in een groep van vier, met verschillende kledij aan.
• Als kleine mensjes op straat u “mama” of “papa” aanspreken, is er veel kans dat het uw kinderen zijn. Of dwergen die u willen verwarren.
• Eigen kinderen worden geboren ruwweg tussen 1999 en 2007.
• De kinderen die zich vaak in de loop van de avond in uw eigen huis bevinden, zijn meestal uw eigen kinderen.

Ook tips om kinderen te herkennen? Deel ze met de wereld!

‘t Was toch wel wreed schoon, nee?

Zeg! Omdat het toch wel nog eens gezegd mag worden: uwged8 op Gentblogt, daar staan toch wel behoorlijk bijzonder goeie nummers in.

Ik volg het niet op Studio Brussel en zo, maar ik heb de indruk dat wij toch een mooi ding hebben. Met fijne muziek.

Deze week drie nieuwe nummers, trouwens, waaronder: jeanettenmuziek, hoera!

Luister maar:

Stemmen voor volgende week kan nog altijd. Hint, hint.

Ik ben net thuis, ik zet mijn NBC aan, en ‘t is eigenlijk wel weird.

Panegyrisch! Orgiastisch!

Ik zal het in alle geval kunnen zeggen, waar ik was toen Obama ingezworen werd: ik kwam terug van een begrafenis, stond voor een gesloten deur zonder sleutels of GSM, ben naar mijn ouders gesjeesd met het openbaar vervoer, een uur onderweg geweest, en toen heeft mijn broer me naar huis gevoerd.

En ha, kijk nu: ik werd er zelf wat emotioneel van.

Trouwens — Yo-Yo Ma, Itzhak Perlman, Anthony McGill en Gabriela Montero in een arrangement van John Williams: net kitsch genoeg voor de occasie, en wat een statement.

Ooooh… aaannndd… he flubbed it!

The occasion got to them, vermoed ik. Dan toch.

Kottke heeft zijn site veranderd van uitzicht. Ik zou het nooit geweten hebben want ik lees hem enkel via RSS: hij was in de tijd één van de eerste mensen emt een weblog die professioneel gingen, en hij moet dat toen gevierd hebben door zijn commentaren af te sluiten.

Wat het meteen compleet nutteloos maakte om ooit nog zijn site zelf te bezoeken.

Maar oh boy, wat een ramp is het geworden, die laatste update:

De lelijke blauwe rand (een “hommage” aan een veel beter gelukt vorig design) zullen mogelijke lezers wel gewoon worden, dat is het probleem niet.

Wat dan wel?

Dat Kottke ervoor gekozen heeft om zijn site in Myriad Pro te zetten.

Dat is, euh, wacht, ik zoek naar een geschikt woord… achterlijk. Op ‘s mans Macintosh mag het er misschien in orde uitzien, maar tot nader order is Myriad Pro géén font dat gemaakt is om op het scherm te lezen. En al helemaal niet op Windows:

Anemisch en te druk tegelijk, de kerning trekt op geen oude slets, letterspatiëring te groot en woordspatiëring te klein, in één woord: onleesbaar.

Het verschil met een lettertype dat wél voor het scherm gemaakt is:

Er is een reden waarom bedrijven als Microsoft veel tijd en moeite steken in lettertypes die op het scherm gaan gebruikt moeten worden.

Zo, beste kijkbuiskindertjes:

Ik had een lange lange lange tekst met de titel “ik ben een zwart gat”, maar uiteindelijk bedacht ik dat het eigenlijk allemaal niet zo interessant was wat ik geschreven had.

Uitprinten en inkleuren!

Ik had het wat uitgesteld, maar uiteindelijk gisterenavond laat toch naar de eerste aflevering van het tweede deel van het vierde seizoen van Battlestart Galactica gekeken.

Oh boy.

Wat een on-ge-loof-lijk goeie aflevering. Hoe goed gescheven, hoe goed geacteerd, hoe goed gefilmd.

En wat een ontknopingen, en wat voor schokkende gebeurtenissen, en wat voor antwoorden, en wat voor nieuwe vragen.

Als er oscars voor televisie zijn, dan mag Sometimes a great notion er meteen een paar krijgen.

Ilse is verontwaardigd, Bruno doet onderzoek.

Het is nochtans niet zo moeilijk.

Voor de volledigheid en om te beginnen: in mijn ene Ons Kookboek uit 1985 staat vol-au-vent in de inhoudsopgave, verwijzend naar pagina 100, “Kippepasteitjes (vol-au-vent)”. In mijn andere Ons Kookboek uit 1999 staat het er niet meer in. Kippenpastei staat er wel nog in, op pagina 325. Wat ik erger vind, is dat “koninginnehapje” er ook niet meer in staat.

Maar alla. Onwards naar de geschiedenisles.

Kijk, dit zijn twee vol-au-vents:

Het zijn twee vol-au-vents. Ik had kunnen zeggen “dit is vol-au-vent”, maar dan zou ik enkel in België en in Zwitserland zeker zijn begrepen te worden.

In België en in Zwitserland wordt “vol-au-vent” gebruikt voor wat men in Frankrijk bouchée à la reine (koninginnenhapje) noemt. En een bouchée à la reine zit in een vol-au-vent.

Maar!

Een bouchée à la reine is helemaal niet noodzakelijk wat wij een vol-au-vent noemen in België! En de oorspronkelijke bouchée à la reine zat zelfs helemaal niet in een vol-au-vent.

*
*  *

Eerst waren er “taarten” (“pies” in het Engels) gemaakt van pâte à foncer (korstdeeg, fonceerdeeg). Pâte à foncer, wegens gebruikt om een vorm mee te bekleden (pour foncer un moule). Een vorm bekleden en dan een deksel erop, zoals bij onderstaande steak and kidney pie:

(Fonceerdeeg en kruimeldeeg — pâte à foncer en pate brisée — zijn trouwens eigenlijk niet hetzelfde: fonceerdeeg bevat geen eieren, kruimeldeeg wel.) (Al zegt mijn Escoffier van niet, hmm.)

Maar goed. Het gaat hierboven om grote taarten. Een vorm, bekleed, vulling erin, deksel erop, klaarmaken, in stukken snijden om te verdelen. Een pastei, in het Schoon Nederlands. (Pastei, jawel. Pastei is in de eerste plaats gevuld baksel en pas in de tweede plaats paté, volgens Van Dale).

Er waren ook “bouchées”, kleine taartjes die “in één hap” binnen te spelen waren. Het lijkt me logisch dat men al sinds jaar en dag kleinere taartjes maakte, maar de term “bouchée à la reine” zou afkomstig zijn van Marie Leszczynska (1703–1768), de vrouw van Lodewijk XV.

Een bouchée (à la reine), dat is een klein taartje met vlees of vis in een saus. Stukjes, eigenlijk, wegens klein taartje. Een pasteitje, in het Nederlands.

Niét noodzakelijk wat wij “koninginnehapje” noemen, iets met kip, maar om het even wat.

De vol-au-vent, die is uitgevonden door Marie-Antoine Carême (1794–1833). Wat hij deed, was pasteien maken met bladerdeeg in plaats van met kruimel– of korstdeeg. Pasteien, met andere woorden, die zó licht waren dat ze met de wind zouden wegwaaien.

De vol-au-vent is dus het doosje-met-een-deksel, en dat doosje kan gevuld worden met vanalles: zo staan er in mijn Escoffier (Le guide culinaire, 1903) wel vijftien verschillende vol-au-vents, onder meer Vol-au-vent de cervelle de veau, Vol-au-vent de filets de sole présidence, Vol-au-vent à la financière, Vol-au-vent de quenelles merlan cardinal, Vol-au-vent de morue.

En het kippenpasteitje, dat wij kennen als koninginnenhappje of vol-au-vent, waar staat dít bij Escoffier?

Ha. Dat staat onder bouchée à la reine. En Escoffier steekt het niet in een vol-au-vent, maar in een bouchée.

Een vol-au-vent is voor Escoffier een bladerdeeg van 2cm dik waarop een willekeurige vorm gezet is, waarrond het deeg, lichtjes schuin naar buiten, uitgesneden wordt. 3 à 4 cm van de rand wordt met een mes een lijn getrokken om het deksel aan te duiden. In de oven, deksel eraf, uithollen, klaar.

Voor Escoffier is een bouchée daarentegen bladerdeeg van slechts 8mm dik, waarin cirkels van 7 cm diameter gestampt zijn, met daarin (maar niet tot helemaal op de bodem) cirkels van 3,5 cm voor de deksels.

En wat zit er dan in de bouchée van de bouchée à la reine? Escoffier steekt er bijna precies in wat wij er ook in steken: een salpicon van kippenborst, champignons en truffels, met een sauce allemande (velouté [roux met kalfsbouillon], kippenbouillon, kookvocht van champignons, eigeel, muskaatnoot, citroensap, peper, boter). Een kipsfricassé in zure eiersaus, dus*.

Maar hij voegt er ook aan toe dat er vroeger meestal gecremeerde en gepureerde kip in zat.

En nu zit ik met een beeld in mijn hoofd van een pastei van dertig centimeter doorsnede, gemaakt van zwaar kruimeldeeg, en gevuld met een tot puree vermalen kip.

Brrr.

* Alhoewel: een salpicon is geen fricassée. Een fricassée is specifiek van bereiding maar de grootte van de stukken maakt niet echt uit, een salpicon kan zowat vanalles zijn van bereiding maar de stukken zijn zeer specifiek kleine stukken gesneden.
Het verschil trouwens tussen een fricassée en een blanquette: bij het eerste wordt het vlees kort afgebakken zonder te bruinen en verder in de saus gekookt; bij het tweede wordt het vlees eerst gekookt, dan afgegoten en dan komt de saus erbij.

Kyoote!

Nifty!

Kijk, het spijt me, maar ik vind dat dus bijzonder fantastische muziek.

All over the internets, tegenwoordig, en zeer terecht.