Peeters

We hebben een ergerhalfuurtje tegenwoordig, in de auto, collega Johan en mezelf: in het van Brussel Noord naar het werk rijden, staat de radio op Annemie Peeters.

Ik had nog nooit de kans om haar op de radio aan het werk te horen. Het is ongetwijfeld een sympathieke dame, proper op haar persoon, lief voor kinderen en honden, met veel vrienden en kennissen die haar naar waarde schatten.

Maar. De keren dat ik ‘s morgen tegen de radio zit te roepen, ge hebt daar geen gedacht van.

Vanmorgen bijvoorbeeld: Annemie sprak met een prof die stalen Zuidpoolijs in zijn labo had.

Ze vroeg hem of dat ijs,  nu de poolkappen smelten, meer geld waard was. Ik verdacht haar geen seconde van ironie of zelfs maar van poging tot humor, en het kan zijn dat ik me vergis, maar ik denk dat deprof verbouwereerd was van zoveel stupiditeit.

Iets later vroeg ze hem of ze in dat ijs veel vissen vonden, om op te eten, en dan iets van de eskimo’s ‘t één of ‘t ander.

Ik zeg “’t één of ‘t ander” want ik heb de rest van de vraag niet gehoord, ik had het te druk met naar de radio te roepen van GIJ DOMME KOE ESKIMO’S WONEN NIET OP DE ZUIDPOOL en ook wel minder voor publicatie vatbare uitspraken in verband met de aanwezigheid van vissen in die ijskernen, cilinders ijs van soms duizenden meters diep onder het oppervlak.

Geen momént klonk het alsof ze het niet hartsgrondig meende, wat ze aan het zeggen was. Behalve dat ze die mens eigenlijk alleen maar belde omdat ze een ijsblok nodig had voor de één of ander non-stunt voor Kopenhagen, en van zodra ze die prof een stuk ijs had doen beloven, smeet ze de telefoon zowat dicht.

En gedomme wat kan ik me aan haar stopwoordjes ergeren! Haar “è?” achter zowat elke zin bijvoorbeeld, ik krijg er iets van.

En oooooh wat kan ik mij ergeren aan haar stem! Dat bijna ranzig lijzige, slepend trage, akelig poging-tot-slaapkamerstemachtige—zo’n zwakke poging tot Lutgard Simoens die eigenlijk weinig anders dan een “het interesseert mij eigenlijk allemaal niet” projecteert.

Het slaat in mijn buik als ik er nog maar aan denk.

Het positieve: na zo’n begin van de dag wordt zelfs een dag spitsmuizen castreren aangenaam werk.

21 Comments

Zeg uw gedacht

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.