Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Super Mario gebroerte

De reclameregie stuurde mij een New Super Mario Bros. Wii op, om te reviewen.

Ik heb het voorgeschoteld aan onze twee zoons van 5 en 8, en dat was niet zo’n immens groot succes. Ze keken er al een hele week naar uit, en ze zijn er vol goeie moed aan begonnen, maar het was redelijk snel ruzie en “het is veel te moeilijk”, en dan zijn ze overgestapt op —of all things— Super Mario Galaxy.

Dat ze al een tijdje langer kennen.

Ik dacht dat ze het opgegeven hadden, maar ik moet van mijn madam horen dat de twee jongens, achter mijn rug, gisteren alsnog veel en serieus samen gespeeld hebben met Super Mario Bros.

En dat ze samen speelden en dat ze heel ver geraakt waren.

Ik moet mijn mening dus serieus bijstellen. En ik dénk dat ik volgend weekend eens samen met hen ga spelen, in plaats van mijn kas op te vreten in de trekzetel terwijl ze keer na keer na keer doodgaan omdat ze het voor de eerste keer speelden.

En ik ga mijn best doen om het zelf ook een eerlijke kans te geven, zoals ik mijn best gedaan hem verschillende andere Mario-games over de afgelopen twintig jaar verschillende eerlijke kansen te geven.

(Disclaimer: het blijft wel, vrees ik, het soort spel dat alles, maar dan ook alles vertegenwoordigt wat ik haat in games.

Stom doodgaan bijvoorbeeld: het maakt niet uit dat men al een half uur uitstekend aan het spelen is, dan staat er plots een afgrond in de weg, of doet iemand een verkeerde beweging, of duikt er uit het niets een vijand op.

En het heeft ook allemaal heeft met tijd te maken: duw op een knop en er vallen goudstukken op de vloer, maar ze blijven er maar een kort tijdje liggen, bijvoorbeeld. En als het niet met tijd te maken heeft, heeft het met timing te maken: precies op het juiste moment springen, exact op de milliseconde vooruit lopen.

En dat zou nog niets zijn, als daar niet het voortdurende random gedoe bij komt. O ja, ik wéét wel dat ze min of meer voorspelbaar zijn, de verschillende smeerlapperijen die u dood doen gaan, maar het is toch random genoeg voor mij

Ik had gehoopt dat het met New Super Mario Bros. Wii beter zou zijn wegens coöperatief kunnen samen spelen, maar het is in eerste instantie nog een graad erger. Loopt één van de twee spelers uit het scherm bijvoorbeeld en gaat de andere daardoor dood omdt hij niet ziet wat hij doet. Of stampt één van de twee spelers tegen de andere waardoor ze alletwee in een afgrond vallen (of op een vuurbal, of op een random opgedoken monster, of watdanook).)

(Maar ik ga het dus eerlijk een kans geven. Echt serieus.)

(Want ik heb eigenlijk wel goesting om het te spelen, als ik er nu aan denk.)

8 Reacties

  1. Als het om random doodgaan gaat, speel dan eens Little Big Planet. Ik vermoed dat eender welke versie van Super Mario er niets bij is!

  2. Kijk, heb een voorbeeldje gevonden op tsjoetsjoep:

  3. Zelf heb ik het soort coordinatievermogen en reflexen waardoor het elke keer weer een wonder is dat ik heelhuids van mijn voordeur naar de bushalte geraak, dus alles waar jij je aan ergert zijn voor mij ook reden ver weg te blijven van Mario en zijn snor…

  4. Mario & Luigi, ik denk dat die twee heren persoonlijk voor mijn opvoeding instonden. Of toch voor een gedeelte ervan. Noem me een record en ik breek het op de oudste aller nintendos.

    – 3 keer achtereen uitspelen met één leven, check!
    – scorebord op 999.999, check!
    – ongelofelijk veel levens versieren, check!
    – ongelofelijk snel uitspelen, check!

    jeugdsentiment!

  5. Doet me denken aan ‘The King of Kong’. Zeer zeker het bekijken waard.

  6. Het leuke aan die multiplayer is dat je nu niet enkel boos op jezelf meer moet worden 😀

  7. Zo en wat levert dat op?
    Zo een betaalde blogpost schrijven voor media bureaus?

    Lekker kassa kassa zeker?

  8. Dat brengt mij helemaal niets op.

    Het enige dat geld opbrengt, zijn de banners die soms rechtsbovenaan mijn weblog staan.

    Maar de opbrengst daarvan wordt al sinds de eerste dag dat er reclame stond, meer dan twee jaar geleden ondertussen, rechtstreeks en integraal doorgestort naar Gentblogt — er passeert geen halve eurocent zelfs maar langs mijn bankrekening.

1 Pingback

  1. Enchanté. Cases.

Zeg uw gedacht

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑