Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Categorie: Sonstiges (pagina 1 van 478)

Een fossiel

Ik dacht, ik kijk eens hoe gemakkelijk het tegenwoordig is om een API te maken.

Zeer gemakkelijk, zo blijkt. Loopback installeren en ’t is gepiept, in essentie. Voor een zeer eenvoudig ding zoals ik nodig had, was het letterlijk tien minuten “werk” om alles in orde te krijgen.

Eén stap daarin was om de gegevens in een database te steken, as opposed to enkel in het geheugen. Ik had niet veel zin om ergens een aparte database te laten draaien, dus besloot ik om het in sqlite3 te steken, da’s gewoon een file die ergens kan staan.

Dat was ook géén werk: de SQLite3-connector installeren en hop.

Eén stapje daarin is dat er een lege file moet gemaakt worden. In Linux of gelijkaardige is dat simpel: touch db.sqlite en er wordt een file van lengte 0 bytes gemaakt. Maar met Windows?

Ha. Ik moest er geen seconde over nadenken, zelfs al is het misschien wel 25 of meer jaar gelden dat ik het nooit nog heb moeten doen: copy con db.sqlite en dan ctrl-Z. Zoals in:

copycon

Copiëren van de console naar een file. Tee hee.

 

House of Cards, seizoen zes

Ik was beginnen kijken naar het laatste seizoen van House of Cards.

Het was eerst wat verwarrend, want Kevin Spacey deed nog mee — bleek dat ik bij seizoen vijf blijkbaar gestopt was op twee afleveringen van het einde, dus eigenlijk nog wel goed, want zo was ik meteen weer helemaal mee met het verhaal.

En dan kwam seizoen zes er aan, en was het helemaal anders, wegens Princess Buttercup president van de Estados Unidos en geen spoor meer van Keyser Söze.

house-of-cards-season-6-review_2wrs

Het is allemaal wat bij het haar getrokken soms, met redelijk wat gemiste kansen, vond ik, maar bon, dacht ik, we zullen wel zien hoe het allemaal rechtgetrokken wordt op het einde, nee?

Vanavond zat ik op de bus met Fijne Collega Johan die ook aan seizoen zes begonnen was. Hij had nog maar de eerste aflevering gezien, en ik zei dat ik er al een aantal gezien had, ik wist niet meer hoeveel precies.

Ik komt thuis, ik maak eten voor de kinders (cordon bleus en bloemkool in kaassaus, yum), we eten samen, de kinders gaan studeren, ik zet mijn Netflix op om verder te kijken naar de aflevering waar ik gisteren ergens in het midden mee gestopt was.

Een paar seconden oriëntatie, zo van “hang on, wat was er weer aan de hand? ah ja, juist, ze zitten in het Oval Office en ze zijn dáár over aan het discussiëren”.

Ik was rond minuut 48 gestopt, ergens in het midden van een redelijk intense scène. En dan was het plots minuut 52, en was de aflevering gedaan!

Nog weirder: in plaats van het einde van ergens een aflevering in het midden van de laatste reeks, was het het einde van aflevering 8, de 73ste en allerlaatste aflevering van House of Cards!

Wtf. Ik was op letterlijk vier minuten van het einde gestopt, en ik had geen flauw idee dat ik ook maar in de buurt van het einde zat.

Het verkeer werkte niet mee vandaag

Het was een ahem minder dan ideale verkeersdag vandaag.

Mijn normale timing is:

  • 6u30 opstaan
  • met de fiets tegen 7u aan Sint-Pietersstation
  • met de trein tegen 8u aan Brussel-Centraal
  • met de shuttlebus tegen 9u op het werk

De timing vandaag was:

  • 6u30 opstaan
  • met de fiets tegen 7u aan Sint-Pietersstation
  • met de trein tegen 8u aan Brussel-Centraal
  • met de shuttlebus om 11u45 op het werk

Uren stilgestaan in het verkeer. En ja, ik had kunnen uitstappen en die tien kilometer te voet gedaan hebben, maar daar had ik geen zin in.

In het naar huis komen was het minder erg, maar toch nog prijs: drie kwartier later dan anders thuis, waardoor ik het oudercontact van Anna gemist heb.

Kak.

Cacio e pepe

Voilà zie: een nieuw basisrecept aan het vaste repertorium toegevoegd.

Het kan moeilijk nog eenvoudiger dan dit (excuus voor de foto):

20181106_193318

Ingrediënten:

  • pasta
  • zwarte peper
  • kaas (normaliter pecorino, maar ik had alleen Comté)

En dat is het. Ja, nog water om de paste in te koken en wat zout in het water, maar dat is echt alles. Geen room, geen olie, geen boter, geen niets.

Werkwijze:

  • zwarte peper wat roosteren in een pan en dan vermoezelen in een vijzel
  • kaas raspen
  • pasta net onder water zetten en bijna al dente koken.
  • paste uit het water halen
  • voor het gemak van het mengen: een beetje kookwater bij de geraspte kaas doen en een papje maken
  • het water nog wat laten inkoken
  • peper in het water
  • pasta in het water
  • kaas in het water
  • roeren tot alles smeuïg wordt
  • klaar!

Maar serieus: zo goed.

Met dank aan Alex op de Youtubes voor de inspiratie — al heb ik zijn ‘verbeterd en foolproof’ recept niet gevolgd, ’t zag er te lastig uit en het lukte zo ook wel. 🙂

Geschiedenis

Al was het maar om te pauzeren om de paar tiental jaar en namen op te zoeken op het internet: ik zou hier uren naar kunnen kijken.

When you’re having fun

Het was al even geleden dat het mij overkomen was: om twee uur of zo beginnen werken aan iets, en gewoon uren aan een stuk doorgedaan, tot ik mijn trein had gemist.

Als ik tegen het einde uiteindelijk niet op iets uit was gekomen waar het niet zo straightforward designen was als bij de vorige elf schermen die ik op die drie uur getekend had, zat ik er nog. 

In de zone, als het ware.

Maar het twaalfde scherm was iets anders, met meer en andere informatie dan de vorige, en vooral: een lastiger concept van in elkaar draaiende gegevens. En dus was het even overleggen onder collega’s, en toen keek ik op mijn horloge, en lap, trein gemist.

Het probleem, trouwens: als een heel concept opgebouwd is op search > overview > detail, en ge probeert het allemaal zo helder mogelijk te houden, is het lastig als er binnen dat detail plots nog een overview > overview > detail is. Want een monstrositeit als search > overview > detail > overview > overview > detail op één scherm, daar passen wij voor. En dus gaan we eens met de gebruikers moeten overleggen over wat het daar allemaal écht betekent, en ook met de product owners, en met de ontwikkelaars, 
en dan met elkaar, en wellicht nog eens een tweede ronde langs iedereen. 

Dertien objecten. Zes in de steigers. Nog zeven te gaan. Spannend.

Oyo zo meta, maat

Fire Walk With Me

Ik vond het ook een fantastische film, way back in the jaren 1990.

Seizoen één van Twin Peaks, Fire Walk With Me, en dan Seizoen drie. Allemaal uitstekend.

Het advies van Mark Kermode: bekijk de film als een film op zich, en niet in het kader van de hele Twin Peaks-saga.

Ik zou de film graag nog eens zien, en dan heel seizoen drie.

Work in progress

Ik zag nog wat blaadjes opduiken, en dus ik de tuin weer in om wortels uit te trekken.

Het is ongelooflijk hoeveel wormen er in de grond zitten, kijk:

20181102_144542

Ik vermoed dat als we ze nog een paar eeuw geven, het allemaal min of meer gezonde grond word, zeker?

 

Een retourtje Berlijn

Zelie gaat na het eerste semester een paar dagen naar Berlijn.

Met de auto zou het dit zijn, zegt Google mij:

berlijn auto

Maar Zelie heeft geen auto, dus zou het met de trein kunnen. Dit is wat Google daarvan zegt:

berlijn trein

Ongeveer acht uur. En de kostprijs? Heen en terug, met de goedkoopste prijs die ik kon vinden:

berlijn trein prijs

Hm.

Wat zou het geven als we met het Vliegtuig zouden gaan, zoals de écht rijke mensen?

berlijn vliegtuig

Een uur en 20 minuten, en 133 euro voor de heenreis alleen. Ahem ja.

Behalve, natuurlijk, dat er ook nog De Goedkope Vluchten Op Het Internet zijn:

berlijn vliegtuig prijs

Inderdaad. Twintig euro, voor een vlucht heen en terug naar Berlijn. En dan denkt ge, op het laatste moment komen daar wel nog allemaal taksen en dergelijke bij — wel, Zelie heeft uiteindelijk haar vlucht voor negentien euro gekocht.

Negentien euro plus een beetje schuldgevoel, misschien. Maar géén vijftien uur en 160 euro schuldgevoel.

Verbouwingen: den hof: supplies!!

supplies.gif

DUS.

De stand van zaken: ik had allemaal planten afgeslacht in den hof, alles op stapels gelegd en in zakken gestoken.

Gisteren is Sandra met Jan met de zakken naar het containe rpark gegaan.

Vandaag dacht ik, ik ga nog eens den hof in en ik probeer zoveel mogelijk wortels en andere dingen die zouden kunnen terug opschieten, weg te halen.

Rommel zoals deze zuring-achtige, die na een week kleine kleine blaadjes begint te schieten, waaraan ik kan zien dat er een wortel onder zit:

zuting

Dus ik steek er een schop naast, probeer die door de stenen te wrikken, en duw dan de grond wat naar boven, zodat ik de wortel uit de grond kan trekken. De grootste wortelstokken had ik vorige week al uitgegraven, nu bleven er nog een paar kleintjes over hier en daar.

Spade erin:

20181101_120848

En hop:

20181101_120821

Op het einde van de tuin, tegen het achterhuis, stond er een plantje dat gelijk helemaal omringd was door steen.

20181101_120621

Ik kreeg er de schop niet tussen of onder, en net toen ik  het opgeven had en een mes ging halen om het vantussen de stenen te snijden, hoorde ik achter mij een zachte plons, en was dit gebeurd:

20181101_120644

Ayep.

20181101_120636

Een put van iets meer dan een meter diep.

Altijd leutig, verrassingen als ge verbouwt. Zelfs in zoiets stoms als een koer/tuin.

Zooooommmm

Zo ziet ons huis er nu ongeveer uit. (Filmpje gemaakt om te kunnen vergelijken met hoe het zal zijn als den hof in orde zal zijn.)

Opleiding

We volgen met een paar collega’s een opleiding van circulaire economie en systemic design. Da’s wel wijs, eigenlijk: elke week wat voorbereiding en zelfstudie, dan een uur of twee workshop, en dan iets produceren om in te dienen.

Vandaag moest er een life cycle assessment gedaan worden en dan daarin wat opportunities for circular design in vinden.

’t Is grappig hoe zo’n schema een soort eigen leven begint te leiden als ge er op begint te tekenen:

schema

Architecten

Op het werk komen er verbouwingen aan. Er zijn een aantal architectenfirma’s gecontacteerd, en die krijgen geld om een voorstel te maken. (Gratis werk, daar doen we niet aan mee.)

Ik weet de exacte details niet, maar het komt er denk ik op neer dat ze een bepaald budget krijgen om ons een idee te geven dat concreet genoeg is om al dan niet met hen in zee te gaan.

We hebben al mensen gehad die vroegen om een dag op het werk te mogen rondlopen; gisteren was er een korte workshop met twee architecten die een hele vragenlijst hadden opgesteld. Zo van “hoeveel gebruikt ge deze ruimte? hoe voelt ge u? wat ontbreekt er?”

’t Was wel grappig om eens het onderwerp van zo’n workshop te zijn in plaats van hem te geven.

(Ik ben trouwens over het algemeen content van mijn werkplek. In het ideaal wat meer whiteboards in mijn eigen bureau, betere afkoeling/opwarming in de winter/zomer, een printer in de buurt in plaats van een half huis verder, wat betere stroomvoorziening in de designstudio, en een grotere binnentuin — maar ik klaag niet echt hard.)

Den hof

’t Is niet in orde geraakt, met den hof.

Maar het is wel genoeg in orde geraakt om volgend weekend dingen in grote zakken te steken en naar het containerpark te brengen.

Én het is genoeg opgekuist om het allemaal nauwkeurig op te meten, zodat er een plan van gemaakt kan worden.

Hoezee!

Oudere berichten

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑