Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Category: Sonstiges (page 1 of 422)

Iemand zou dat moeten automatiseren

Neem nu bijvoorbeeld deze pagina. Dat zijn allemaal akten waar Emérence De Vilder in voorkomt. Als moeder bij een geboorte, moeder bij een huwelijk, moeder bij een overlijden, bruid in haar eigen huwelijk, vermeld als overleden in een huwelijk en een overlijden.

De inhoud is proper overgeschreven — zo wordt dit document:

Huwel. Theophile Turkelboom & Irma Maria Ghislena Roelandt (1893)

Proper deze inhoud:

Plaats Aalst
Bron Huwelijksregister Aalst 1893
Periode 1893
Soort registratie huwelijksakte
Aktenummer 72
Bijzonderheden Tijdstip huwelijk 8:00, aantal handtekeningen: 7
Datum huwelijk 25-05-1893
Bruidegom Théophile Turkelboom
Beroep kleermaker
Diversen Militieattest
Geboorteplaats Selzaete
Woonplaats Selzaete
Geboortedatum 02-09-1869
Vader bruidegom Petrus Turkelboom
Diversen Overleden
Plaats overlijden Selzaete
Datum overlijden 30-06-1890
Moeder bruidegom Rosalia Pieters
Leeftijd 65
Beroep zonder beroep
Woonplaats Selzaete
Bruid Irma Maria Ghislena Roelandt
Beroep zonder beroep
Geboorteplaats Aelst
Woonplaats Aelst
Geboortedatum 04-12-1868
Vader bruid Joannes Franciscus Roelandt
Diversen overleden
Plaats overlijden Aelst
Datum overlijden 14-06-1892
Moeder bruid Emerentia Jacoba De Vilder
Diversen overleden
Plaats overlijden Aelst
Datum overlijden 23-07-1872
Getuige 1 Desiré Roelandt
Leeftijd 52
Relatietype oom der bruid
Beroep schoenmaker
Woonplaats Aelst
Getuige 2 Frans De Caluwé
Leeftijd 35
Relatietype schoonbroeder des bruidegoms
Beroep ajusteur
Woonplaats Selzaete
Getuige 3 Georges Roelandt
Leeftijd 63
Relatietype oom der bruid
Beroep schoenmaker
Woonplaats Aelst
Getuige 4 August Turkelboom
Leeftijd 30
Relatietype broeder des bruidegoms
Beroep kleermaker
Woonplaats Selzaete
Ambtenaar Victor Van Wambeke

Alles staat erin, maar het overnemen naar een eigen database is lastig manueel werk.

Neem die laatst vermelde persoon, August Turkelboom. Die had ik nog niet staan. Dat wil zeggen:

  • bron aanmaken als die nog niet zou bestaan (Burgerlijke Stand Aalst, BS/H 1893 nr. 72 Theophile Turkelboom & Irma Maria Ghislena Roelandt)
  • screenshot nemen van de akte en toevoegen aan de bron
  • persoon aanmaken (voornaam, achternaam, geslacht invullen), bron aan persoon koppelen
  • zoeken wie het is (broer van Theophile Turkelboom)
  • persoon in familie van Theophile Turkelboom steken
  • geboorte-event aanmaken (geboren ca. 1863), bron aan event koppelen
  • beroep-event aanmaken (kleermaker), bron aan event koppelen
  • residentie-event aanmaken (Zelzate), bron aan event koppelen
  • huwelijksevent van met Theophile Turkelboom & Irma Maria Ghislena Roelandt toevoegen aan August Turkelboom, met August als getuige

In een rapportje geeft dat dan iets als dit:

august

Dat ziet er nog haalbaar uit, maar vermenigvuldig dat met enorm veel mensen, en het zorgt voor redelijk wat handwerk. Neem de vader van de bruid in de akte hierboven: dat wordt na een tijdje pluizen in die archieven van Aalst dit:

Joannes Franciscus Roelandt

Naam:

Geslacht:

Vader:

Moeder:

Joannes Franciscus Roelandt1a

Mannelijk

Josephus Marinus Roelandt

Isabella Streelens

Levensgebeurtenissen

Geboorte

1834-11-22 in Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 2a, 1b, 1c

Overlijden

1892-06-14 in Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 3a, 1d, 1c, 1e

Beroep

Beroep

schoenmaker, 1864. 1b

Beroep

schoenmaker, 1865. 1f

Beroep

schoenmaker, 1867. 1g

Beroep

schoenmaker, 1870. 1h

Beroep

schoenmaker, 1872. 1i

Beroep

schoenmaker, 1873. 1j

Beroep

schoenmaker, 1877. 1k

Beroep

koopman in leer, 1892. 1c

Residentie

Residentie

1865 in Nieuwstraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1f

Residentie

1867 in Nieuwstraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1g

Residentie

1868 in Esplanadestraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1l

Residentie

1870 in Esplanadestraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1h

Residentie

1873 in Molenstraat, Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1j

Huwelijken/kinderen

Emerentia Jacoba De Vilder

Huwelijk

1864-11-23 in Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1b

Kinderen

Ghislena Rosalia Josephina Roelandt

Maria Josephina Roelandt

Irma Maria Ghislena Roelandt

Gerardus Judocus Roelandt

Nathalia De Bruycker

Huwelijk

1872-11-13 in Aalst, Oost-Vlaanderen, België. 1i
toestemming ouders bij akte verleden voor notaris Sabot te Selzaete op 5 november 1872, geregistreerd te Assenede de volgende dag.

Kinderen

Arthur Roelandt

Alicia Maria Roelandt

Rosalie Roelandt

Eindopmerkingen

  1. Burgerlijke Stand Aalst, (BS Aalst)
    1. BS/G 1768016
    2. BS/H 1864 nr. 127 Joannes Franciscus Roelandt & Emerentia Jacobus De Vilder – 1864-11-23
    3. BS/O 1892 nr. 355 Joannes Franciscus Roelandt – 1892-06-14
    4. BS/H 1899 nr. 149 Arthur Roelandt & Maria Alicia Keppens – 1899-07-27
    5. BS/H 1893 nr. 72 Theophile Turkelboom & Irma Maria Ghislena Roelandt – 1893-05-25
    6. BS/G 1865 nr. 454 Ghislena Rosalia Josephina Roelandt – 1865-09-01
    7. BS/G 1867 nr. 227 Maria-Josephina Roelandt – 1867-05-07
    8. BS/G 1870 nr. 569 – 1870-10-29
    9. BS/H 1872 nr. 129 Joannes Franciscus Roelandt & Nathalia De Bruycker – 1872-11-13
    10. BS/G 1873 nr. 463 Arthur Roelandt – 1873-08-19
    11. BS/G 1877 Alicia Marie Roelandt – 1877-11-07
    12. BS/G 1868 nr. 629 – 1868-12-05
  2. 2. Burgerlijke Stand Aalter, (BS Aalter)
    1. BS/G 1834 nr. 466, Geb. Joannes Franciscus Roelandt – 1834-11-24
  3. 3. Burgerlijke Stand Zelzate, (BS Zelzate)
    1. BS/H 1902 nr. 46, Huwel. Ludovicus Josephus Waegenaer & Alicia Maria Roelandt

…en het punt is, het punt is: zo ongeveer al die data zou door een middelmatig stom computerprogramma ook kunnen verwerkt worden. Of toch in een eerste tijd, voor de dingen die weinig controversieel zijn — een Joannes Franciscus Roelandt die schoenmaker is en die in Aalst geboren is in 1834 en die als “vader van X” vermeld wordt in één akte terwijl er een andere akte is waar X in 1874 vermeld wordt als kind van een zekere veertig jaar oude Joannes Franciscus Roelandt, schoenmaker te Aalst, daarvan kan redelijkerwijs worden aangenomen dat ze verwant zijn.

En ja, dat gaat problemen geven als er in één gezin een Joannes Franciscus en een Joannes Baptista zijn, in opeenvolgende jaren geboren, die de gewoonte hebben om soms eens met gewoon “Joannes” te ondertekenen. Maar er zou enorm vreselijk veel werk kunnen opgelost worden als tenminste de eerste stap geautomatiseerd zou zijn.

Want zoeken in onleesbare akten van eeuwen geleden, da’s zeer geestig — tientallen akten die enorm leesbaar zijn gewoon transcriberen, dat is eigenlijk een beetje stom.

(Alles helemaal terzijde: Theophile Turkelboom, wat voor wijze naam is dat, maat?)

Beste dagboek

Gisteren zijn we naar een huwelijksfeest geweest alwaar meer mensen dan waar ik mij op mijn gemak bij voel mij hebben gezegd dat ze mijn zever op deze website lezen.

Behalve dat was het wijs, en ook behalve dat ik echt niet goed ben in socializen met mensen die ik niet goed genoeg ken.

Het werd er allemaal niet gemakkelijk op omdat Sandra er uren aan een stuk niet was, wegens alsdat een juffrouw vluchtmisdrijfgewijs op onze auto was in gereden. Nee, niets ergs, wat krassen en deuken aan de zij-en achterkant, maar het zal natuurlijk wel gerepareerd moeten worden. Op kosten van de juffrouw die tegen de auto reed, en die er wellicht niet zo goed van zal zijn.

Serieus, waar zat dat mens met haar christelijke gedachten? Wij stonden geparkeerd net voor de ingang van de feestzaal, waar mensen van de catering dingen aan het in- en uitladen waren. De juffrouw kwam volgens een aantal verschillende getuigen de straat ingereden, en besloot dan achteruit te rijden. Waarop ze met een enorm klap in onze achterdeur zat. En waarop ze dan maar besloot rap weg te rijden.

De mensen van de catering hebben het zien gebeuren, maar wat nog veel meer pech was voor de juffrouw: van op het eerste verdiep was er een meneer juist naar buiten aan het kijken, en die heeft de nummerplaat genoteerd. Oh ja, en die meneer was een politieagent die op dat moment niet in dienst was.

Pijnlijke zaak, vrees ik.

En vandaar dus dat Sandra naar het politiekantoor moest, om verklaring a te fleggen en dingen. Ze heeft er gezeten van denk ik een uur of tien tot iets na twaalf, en dan zijn we nog een paar uur gebleven, enfin, we zaten rond een uur of kwart na vier in ons bed.

“Hoe, zo vroeg naar huis?” hoor ik u zich afvragen. Hawelja: Sandra moest om kwart na zes uit haar bed wegens voetbaltoernooi in Kortrijk. Mhuhu.

Voor de rest is er niet veel te melden. Ik heb wat onderzoekingen in archieven online gedaan. En de kat heeft bijna heel de dag geslapen.

Toneeltje

Ik kon mij niet echt iets inbeelden bij ‘Woord’, waar Anna elke vrijdag naar gaat, maar kijk: het was toneeltje van Woord vandaag.

Het begin staat er niet op, en da’s omdat ik niet direkt wist dat het met Anna was. Zij speelde namelijk iemand die te laat kwam. Uit het leven gegrepen, peins ik.

Low low res wireframes

Het was sprintmeeting vanmorgen op het werk: waar we naar de backlog van vele honderden dingen en zaken en dergelijke kijken, en beslissen wat we de volgende twee weken zullen aanpakken.

Deze namiddag kwam collega Sander af. Hij ging aan iets beginnen, maar hij vroeg zich af of we het ding  niet wat zouden kunnen uitbreiden. Méér doen dan gevraagd? Meteen!

De zaak is natuurlijk dat er maar zóveel uren in de dag en dagen in de week en ontwikkelaars op het werk zijn, en dat het gewoon onmogelijk is om voor elk mogelijk idee of probleem de optimale oplossing te doen. Soms is het nodig om helemaal tot op de bodem te gaan, maar soms kan een quick fix ook al veel doen, en soms is een tussenoplossing noodgedwongen de beste optie.

Zo was het ook met dat ene ding: ik had een tussenoplossing voorgesteld. Niet ten gronde opgelost (want dat zou serieus veel werk zijn), ook geen quick & dirty hack, maar ergens ertussen. Parer au plus pressé, minimum viable solution, dat soort zaken.

Maar toen kwam Sander dus en bleek dat hij ruimte had voor wat meer, en was het ad hoc nadenken over méér werk geven. Eerst wat getekend op papier, en het was voor mij alvast duidelijk. En dan ‘getekend’ in een text editor, waar ik tegenwoordig gelijk meer en meer wireframes in maak, voor mezelf. Tekenen met tekst is wijs, en ik word er altijd helemaal nostalgisch naar TheDraw van — úren schermen voor mijn BBS mee getekend.

…en dan download ik TheDraw nog eens, en moet ik vaststellen dat ik het mij allemaal veel beter herinner dan het was:

Capture

Ja, ontwapenend eenvoudig en zo, maar ook: zo weinig resolutie! 25 lijnen van 80 karakters, dat is dus echt niets. En mijn Notepad++ werkt tien keer handiger – OK, niet in kleur, maar (block) copypaste is zó een gemak.

Afijn dus: low low res ascii was goed om Sander op weg te zetten. Morgen eens low res wireframes in Illustrator doen, peins ik. En eens ten gronde nadenken over een aantal zaken in dat stuk interface.

Dat was spannend

We zijn weer een stap dichter naar twee kindjes bij in huis. Het programma, voor zover we begrepen hadden, nadat Pleegzorg en rechtbank gezegd hadden dat het in orde was:

  • kennis maken met ouders
  • kennis maken met kinderen (Sandra en ik)
  • kennis maken met kinderen (wij allemaal, of misschien eerst eens met onze twee jongste)
  • eens een dag op stap gaan met de kinderen
  • kinderen eens komen slapen
  • kinderen eens een paar dagen komen
  • kinderen definitief komen

We zijn deze namiddag begonnen met dat eerste stapje. Meeting in het CKG waar de kinderen nu wonen, met ook de mensen van Pleegzorg, de mensen van het CKG, onze begeleider, de begeleider van de kinderen en de begeleider van de ouders. Euh ja, ’t is allemaal niet zo simpel, want er komt ook nog een GON-begeleider bij, en dan een dokter, en aargh.

Maar!

We! Hebben! Gisteren! Ook! Foto’s! Gezien! Van! De! Kindjes!

En zo wijze kinderen dat het er uit zien!

Volgende week doen we nog eens ontmoeting en de week daarna de kinderen. En ondertussen maak ik een plan van het huis, en stuur ik foto’s door, en aargh zo spannend allemaal.

Kinderen pesten met Michel

Ons nichtje Nora van drie en een half jaar oud kwam aangelopen met een boekje en een blauwe stylo.

(Enfin ja, ik zeg ‘nichtje’, ik bedoel eigenlijk de achterkleindochter van de broer van mijn grootmoeder, dat zal iets zijn als nicht in de derde graad of zo, maar familie is familie en ver of dicht heeft niets met theorie te maken, van home is where the heart is en zo.)

In alle geval, ze had iets getekend en de vraag was wat. Ze had volgens haarzelf een glas getekend. Een wórm, vroeg ik ongerust? Neenee, een keukenglas , zei ze. Wat, vroeg ik ongerust, zijn er wórmen in jouw keuken? Maar nee, ’t is een keukenglas, om van te drinken. Welnee, zei ik, het is een keukenblauw om van te drinken. Heb je thuis ook een keukenrood en een keukengroen?

Het klinkt beter in het Frans:

  • N: J’ai dessiné un verre!
  • M: Un ver de terre?
  • N: Mais non, un verre de cuisine!
  • M: Tu as des vers de terre dansla cuisine??
  • N: Nooon c’est un verre de cuisine pour boire!
  • M: Hmm. Je crois plutôt que c’est un bleu de cuisine. Est-ce tu as aussi des rouges de cuisine? Et des verts de cuisine?

tumblr_m1b3z1Q12R1qmvbmuo6_400

En dan moest ik iets tekenen en heb ik een vleermuis getekend. Eerst de grote oren (uitgelegd wat echolocatie is) en dan een boos gezicht (want het was een vleermuis die graag appeltaart eet en die een bord vol vieze insekten had gekregen in plaats van appeltaart), en dan een klein harig lijfje en grote vleugels.

I’m a natural met kleine kinderen, gasten.

Anna’s meest recente videoclip!

I kid, I kid. Anna’s vriendin Io speelt een hoofdrol in de clip, en Anna zelf komt heel even dansend en springend voor op het einde (in een geeld kleedje met een groene sjaal).

Wreed schoon.

Discussie over het jaar na het laatste jaar

Het was gisteren familiefeest (yay) en we zagen de familie uit Brussel nog eens (hoera) en we hebben fijne discussies gehad (ook yay).

De bedoeling was om het eerst over de BDS-dinges te hebben, maar daar is het uiteindelijk niet van gekomen (rain check!). Waar het wél onder meer over hadden: wat gedaan na de humaniora.

Zelie’s plan is dat ze na haar zesde jaar humaniora naar het buitenland zou gaan om daar nog eens een laatste jaar te doen, en dan naar de universiteit te gaan. En wat precies ze daaar zal doen, daar is ze nog niet zeker van.

Nee! zei nicht Joëlle (die jaren in het buitenland zat en gelijk tien talen spreekt en wiskunde heeft gestudeerd en veel ervaring heeft), dat is zó hard tijdverlies! Zij zei: begin aan een studie, en als het u aanstaat, doe dan verder. En staat het u niet aan, neem iets anders. En doe Erasmus en zo, en als de studie gedaan is, ga dan een tijd naar het buitenland.

Hm.

’t Is een ander perspectief, maar ik ben het eigenlijk niet eens: na de humaniora is een periode van uw leven afgesloten. Universiteit is een nieuwe periode, met grotendeels nieuwe vrienden, nieuwe omgeving, nieuwe alles. Daar een jaar tussen schuiven is denk ik redelijk pijnloos. En een zesde jaar in een andere taal opnieuw doen is geen tijdverlies: ja, het niveau zal ongetwijfeld lager liggen, maar daar staat tegenover dat ze een vreemde taal zal spreken in een enorme reeks aan verschillende registers: thuis, vrije tijd, maar ook literatuur, wiskunde, wetenschap, aardrijkskunde, geschiedenis.

En, klein detail misschien: op de school van Zelie met pakweg 75% of 80% buitenkomen, dat is in sommige gevallen het equivalent van op een andere school of in een ander land met 95% afstuderen. Ik weet het niet zeker, maar ik kan mij inbeelden dat dat (naast naschoolse activiteiten en motivatie en watnogallemaal) niet zo’n klein detail is, je afstudeerpunten, als je ook echt aan de universiteit wil gaan studeren in sommige buitenlanden.

En die Eramsus uiteraard hoedanook, en na de studies buitenland kan ook nog, maar het lijkt me meer voor de hand liggend dat je dan al in een soort slipstream zit, waar het moeilijker is om er een jaar tussenuit te knijpen.

I dunno. Ik denk dat ik gelijk heb. Maar ik ben er niet zeker van.

Spannend

Morgen is het feest, en morgen komt er ook iemand thuisverplegen. Maar het feest is niet in Gent, en het zal nog bezig zijn op het uur dat de thuisverpleging voorzien is.

In principe zou er iemand vroeger moeten kunnen komen, maar ik heb dat niet bevestigd gekregen. En het is echt nodig, dat er iemand komt.

Dus ofwel bevestiging en alles in orde, ofwel veel te vroeg weg van feest. Gah.

Een retourtje Holland

Familie in Holland hebben, dat betekent niet alleen landsverraders in de familie hebben die naar een ander land verhuisd zijn, maar ook: anderhalf uur heen rijden voor familiefeesten, en dan weer anderhalf uur terug.

Altijd een gevecht voor de muziek in de auto: Zelie wil dan absoluut allemaal haar muziek, en ik wil dat niet. ’t Wordt meestal een compromis, en ook zo vandaag: begonnen met wat Five Seconds of Summer, en dan over naar de mixtape-usb-stick die ik altijd op zak heb.

Die dan ook wel meestal in koor meegekweeld wordt:

Geen zicht, maar wél wijs. Ha!

Dat is dan ook al in orde

Twee kleuters in huis, dat betekent ook: twee plaatsen in een kleuterklas in een kleuterschool vinden. We zijn vanmorgen met een bijzonder klein hartje naar de school van de kinderen gegaan om te zien of, eventueel, misschien wie weet…?

Het kan zijn dat het scheelt dat we vier kinderen hebben die daar van eerste kleuterklas tot zesde leerjaar zaten of nog zitten, maar hoedanook: het komt in orde! Het was nipt en een paar dagen later zou het misschien al niet meer gegaan zijn, maar: twee plaatsen gereserveerd, voor tweede en derde kleuterklas volgend jaar.

’t Is wel wat confronterend, zo’n inschrijvingsprocedure: hoe enorm weinig we weten. Namen, leeftijd bij benadering, en adres, dat is het zowat.

Ja, spannend. En dat het alsmaar dichter komt.

Wiskunde begot

Zelie zit in een richting met weinig wiskunde. Niet dat ze het niet goed kan, enorm hard integendeel zelfs, maar omdat talen haar gewoon nog meer interesseren dan wiskunde. Okay, ze heeft dit jaar dan wel de pech dat het (voor de leraars, niet voor haar) niet bij alle talen even goed lukt (understatement), maar bon, er is hoop op volgend jaar. En ondertussen haalt ze voor haar richting schandalig hoge punten wiskunde.

Gisteren was ze oefeningen aan het maken voor een toets vandaag — afgeleiden en raakpunten en buigpunten en richtingscoëfficiënten en dingen.  Alles lukte, op een paar oefeningen na, die van dezelfde vorm waren: waar is C evenwijdig met L? Pakweg gegeven dit:

C=x^3-x \hspace{2em} L=2x

of, met een iets lastiger C en een L die ik ondertussen vergeten ben:

C=\frac{x^2+x}{x-4}

Ze hebben er met twee op zitten kijken, Zelie en haar vriendin die op een andere school de richting met acht uur wiskunde volgt, en ze vonden het niet. Maar achteraf hebben Zelie en ik het wél gevonden. Ik ging bijna zetten, “natuurlijk hebben we het gevonden”, want de oplossing is zo eenvoudig als iets, als je in plaats van gewoon formules proberen toepassen, de vraag stelt “wat zijn we hier eigenlijk aan het doen?”

graph1

Er is een curve en er is een lijn. Alle punten op die lijn hebben dezelfde richtingscoëfficiënt, en we zoeken dus gewoon een punt op de curve die dezelfde richtingscoëfficiënt heeft als de punten op de lijn. En dan zijn de formules er: ’t is gewoon een kwestie van een afgeleide trekken en de cijfers die we weten in de gaten in te vullen en de vergelijking op te lossen. Als dat lukt, in het eerste geval bijvoorbeeld, dan komen we op twee punten uit met een evenwijdige raaklijn. En als dat niet lukt, zoals in het tweede geval waar we op een breuk uitkomen die in de noemer 0 zou moeten zijn maar dan in de teller ook 0 wordt, dan zijn er zo geen punten.

De lastigheid is, denk ik, dat in zo’n richting waar er maar drie uur wiskunde te doen is, en waar leraars er (bewust of onbewust) van uitgaan dat de leerlingen (a) niet geïnteresseerd zijn in wiskunde en (b) het toch niet aan kunnen, er niet veel plaats over is voor begrip naast de formules. Spijtig.

Freekje Forever

11311279_1462942016.8757Te klasseren onder het hoofdstuk ‘Neen, het is allemaal niet eerlijk’: Freekje.

Begin de dertig, het ene moment met partner en kind en vrienden en amuzeleute, het volgende: bloeding in de hersenstam en locked-in syndroom. volledig verlamd. Niet meer kunnen praten, alleen nog de ogen kunnen bewegen en dat is het.

Euh ja, daar ergens bovenaan in het schuifje ‘ge moet het niet gedroomd hebben’.

Wij hadden het verhaal al een tijdje geleden gehoord wegens Freekje is een goeie vriendin van familie, maar deze week zit ze in Iedereen Beroemd, en wat de mens van het revalidatiecentrum zegt: op pure wilskracht en lef komt ze langzaam maar zeker terug uit dat volledig locked-in zijn.

Een mens kan natuurlijk niet heel zijn leven in een revalidatiecentrum blijven, en als Freekje naar huis gaat, moet daar allerlei aangepast worden. En dat kost geld.

Omdat een pensenkermis of een sponsorloop wel leutig is, maar we tegenwoordig het internet hebben: help Freekje op Gofundme. Alle beetjes helpen, want het principe is wel hetzelfde als een pensenkermis of een sponsorloop: vele kleintjes, één groot.

Doén!

Stellaris!

Het was geleden van Europa Universalis IV: Stellaris is gisteren uitgekomen, ik heb het geïnstalleerd op mijn computer van zodra het downloadbaar was– zo rond een uur of acht ’s avonds, denk ik — en zoef toen was het plots vijf uur later, en was ik druk bezig een beginnend imperium klaar te maken om een eerste invasie uit te voeren.

Heerlijk.

Get up to speed bij pakweg Jay’s Gaming’s Let’s Play avec la Fédération Terrienne (yup, in het Fransoos) of bij Quill’s  Let’s Play of Arumba’s Let’s Play the Malicious Mushrooms. Of bij de makers zelf, Paradox, met All hail Blorg en een 32-player multiplayer met onder meer alle mogelijke usual suspects van op tinternet en tjoetjoep, Stellaris Multiplayer Event.

Fantastisch spel. Ge moest op weg naar Steam zijn.

De thuisverpleging

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik word tegenwoordig om de twee dagen verzorgd door een thuisverpleger.

Er zit voorlopig, om even te kijken wat het geeft, een draineringstube in mijn buik (néé, geen stoma, nee). Bijzonder vreemd ding: met een dikke breinaald door de buikspieren geduwd, gevolgd door een buis, en dat is het dan. Het bloedt niet, het doet niets, er komt gewoon een plastieken buis uit.

Heel erg natuurlijk is dat niet, en wassen met een washandje en zeep is blijkbaar geen goed idee: het moet ontsmet worden en verbonden en alles. En dat kan ik niet zelf dus komt iemand het doen.

Nog een geluk dat het gewoon neerkomt op in de zetel gaan liggen, mijn hemd wat naar boven trekken, plakker afhalen, beetje ontsmetten, nieuwe plakker — twee minuten werk drie keer per week. En een goeie zaak dat er geen Toegang Tot Akelige Lichaamsdelen aan te pas komt of Toestanden Met Lichaamsopeningen.

Alhoewel. Als ik tegenwoordig één ding weet, dan is het dat een mens alles gewoon wordt.

Wél sympathieke mensen overigens, de thuisverplegers.

Older posts