Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Categorie: Sonstiges (pagina 1 van 435)

Duif is dood

Zo. Voor de zekerheid heb ik het toch maar eens op voorhand geprobeerd, wat we voor Kerstavond gaan doen: de truuk met de duif!

246099

Doif is dood, maar doif is ook zeer lekker. Een combinatie van sous vide en geconfijte duif, en er zullen geen klachten zijn, zoveel is al zeker.

Ik dacht wel dat het in orde zou zijn, maar ’t is toch goed dat ik het al eens gedaan heb, al was het om de timing een beetje te bekijken. Terugwerkend van het moment dat het op het bord moet, wat er met de dode duif moet gebeuren als er een stuk of twaalf moeten klaargemaakt worden:

  • T: bord dresseren met twee stukken borst en een bil per persoon
  • T – 45 s: billen uit het ganzevet halen
  • T – 90 s: borstfilets in twee snijden
  • T – 3 minuten: borstfilets krokant bakken
  • T – 5 minuten: pan met olijfolie opzetten
  • T – 7 minuten: karkassen fileren en twee borstfilets over houden
  • T – 27 minuten: plastiekzakken met karkassen aan 64° C in een waterbad steken
  • T – 30 minuten: billen in ganzevet aan 90° duwen
  • T – 32 minuten: billen afspoelen, droogdeppen
  • T – 35 minuten: ganzevet op het vuur zetten en smelten
  • T – 40 minuten: karkassen kruiden en in plastiekzak steken met bakpapier of aluminiumfolie
  • T – 50 minuten: ribbenkast uit karkassen snijden
  • T – 55 minuten: billen pekelen met peper en zout
  • T – 60 minuten: billen van karkassen halen, pareren
  • op voorhand: 1/3 zwarte peper en 2/3 fleur de sel fijnstampen voor pekel

Het ziet er moeilijker uit dan het is. En het is al geproefd en goedgekeurd. 🙂

Ploegsteert

Verdiend nummer één.

Ik kan mij in heel de top tien vinden, trouwens.

Het leven komt niet met een handleiding

Het leven heeft geen handleiding, en dus moeten wij het maar regelmatig zeggen, wat er al dan niet mag.

Het is zaterdag 8u, en vandaag is er al mogen uitgelegd worden aan Z:

  • dat het geen goed idee is om in het midden van de nacht op te staan tijdens het weekend
  • dat het geen goed idee is om als iedereen nog slaapt — uw broer incluis — iedereen wakker te maken — uw broer incluis
  • dat dat eigenlijk is zoals om het even welke dag, van dat midden in de nacht opstaan en iedereen wakker maken
  • dat het geen goed idee is om alle lichten aan te laten
  • dat het geen goed idee is om uw knuffels in het toilet te smijten en dan het toilet onder te defelen en overal bollen nat toiletpapier achter te laten
  • dat het geen goed idee is om, als ge dan bij iemand anders in bed ligt, dié persoon wakker te maken
  • dat het geen goed idee is om een heel verhaal op te hangen van hoe uw broer knuffels in het toilet blééf smijten en ondanks uw herhaaldelijk smeken van “niet doen niet doen” en dat ge aan zijn gezicht ziét dat hij aan het liegen is en dat hij niet flink is
  • om dan “…dat ik aan het liegen ben…” te moeten antwoorden op de vraag “en Z, wat denk je dat ik nu aan jouw gezicht zie?”
  • dat het geen goed idee is om een boterham met choco in stukken te trekken, alleen de binnenkant op te eten en met de rest uw gezicht te schilderen
  • dat het geen goed idee is om vuile chocohanden op de witte muur te duwen
  • dat het geen goed idee is om zeer luid te beginnen krijsen op een meter van Louis als die nog aan het slapen is
  • dat het écht geen goed idee is om zeer luid te beginnen krijsen op een meter van Louis als die nog aan het slapen is
  • dat het, ook drie minuten laten, nog altijd geen goed idee is om zeer luid te beginnen krijsen op een meter van Louis als die nog aan het slapen is
  • dat, ook vijf minuten later, de muren nog altijd niet gemaakt zijn om chocohanden op te hebben
  • dat ja, de kortsjes nog altijd opgegeten moeten worden
  • dat neen, ik de korstjes niet apart in de toaster kan steken, zeker niet als ze onder de choco hangen

Pas op, het kan natuurlijk ook dat wij zéér veeleisende ouders zijn hé.

Theo doet een trumpken

Toen de dieren nog spraken, er nog nachtradio was en testbeeld op tv, heb ik een paar jaar rechten gestudeerd.

Daar is eigenlijk al met al verbazend veel van blijven hangen. Meer, denk ik, dan er op het moment zelf bij de examens was blijven hangen.

Eén van die dingen is de uitleg over de scheiding der machten. Niet dat dat wereldschokkend is, wegens toch wel fundament van veel zaken, maar kom. Een mens zou zich kunnen vergissen over het belang van dat principe als men op de Twitters keek gisteren:

hijsteunttheo

Ik moest een paar keer slikken. Dat is de voorzitter van de grootste partij van Vlaanderen, die federaal en regionaal in de regering zit, die niet alleen steunt dat Francken rechterlijke beslissingen naast zich neerlegt, maar die ook nog eens de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht in vraag gaat stellen.

Whatever the fuck is next? Een Volksgericht voor mensen die het niet eens zijn met de Gouwleider van Midden-Brabant?

Bundesarchiv_Bild_151-39-23,_Volksgerichtshof,_Reinecke,_Freisler,_Lautz.jpg

OEIOEIOEI, dat mag niet, zeker? Een vergelijking maken met de nazi’s? Dat is te ver gaan, zeker? Dat is teveel dramaqueen, zeker? Het zal allemaal wel zo geen vaart lopen, zeker?

Ik weet het nog zo niet.

In uw en mijn kringen wordt er soms nog wel eens gereageerd op zo’n #iksteuntheo nonsens. Zo van “dit kan eigenlijk helemaal niet”. Maar ik maak me geen enkele illusie dat de over-over-over-over-grote meerderheid van de mensen Theo Francken en kornuiten helemaal gelijk geven.

Rechters en politiekers, één pot nat. Wie gelooft die mensen nog!

Ik heb geen goesting om de kranten te lezen, en nog minder om de commentaren erop te zien op het internet, maar ik doe het toch.

the1

En wat hierboven staat, zijn niet eens de reacties op HLN of zo, daar is het meteen al in het “bruine apen”-register. Dit zijn reacties op een kwaliteitsmedium. Gewoon de eerste paar genomen, niet aan mekaar geknip-en-plakt. Ik schat 95% onvoorwaardelijke steun voor Theo, 5% niet.

De gouwleider had er vanmiddag ook iets over te zeggen:

gouwleider

Tot zover de rechtsstaat, dus.

Niet dat ik weet wat ik ermee moet doen.

Ik word wat moedeloos van de zaken.

Xander De Rycke houdt het voor bekeken

U i t s t e k e n d .

Nee echt: zeer, zeer goed. Ik heb maar een paar keer luidop gelachen, maar ik denk ook niet dat het de bedoeling was om te schaterlachen.

Ik las een recensie die zei dat het niet grappig is als iemand zijn gram wil halen op een podium. De recensent had het dan specifiek over het stuk waarbij De Rycke durfde! te beweren dat Bevergem niét de alleenverdienste zou zijn van Bart Vanneste, maar eerder van de scenarioschrijvers en de regisseur en de acteurs die wél acteerden. En over het stuk waar De Rycke de schrijvers van Tegen De Sterren Op verwijt dat ze moosen met het talent, dat ze drijven op de gemakkelijkste humor gebracht door uitstekende acteurs.

Hij heeft meer dan gelijk. Dedju. Net zoals hij over zeer veel andere dingen in Houdt Het Voor Bekeken gelijk heeft.

Ik houd — no homo — van Xander De Rycke.

En bekijk ondertussen ook nog eens Oscar:

En koop ticketten voor als hij nog eens in een zaal in uw buurt komt.

Twaalf minuten Clickspring

Magisch.

Ik heb het zien gebeuren van het prille begin. Elke nieuwe video was meer dan de moeite waard. Dit is het in twaalf minuten van begin tot einde, maar het hele proces is fantastisch.

Doktersafspraak

Ik had een afspraak bij het hospitaal: binnen om 17u dinsdag 6 december.

Die afspraak stond al lang in mijn kalender.

Ik dus maandagmiddag naar het hospitaal voor bloedafname en al, en dan dinsdag vanalles geregeld met de kinderen zodat ik met pak en zak om 17 u bij de dokter kon staan.

Die, zo bleek, er vandaag niet was.

En dat mijn afspraak niet op 6 december in de kalender stond maar wel op 20 december.

Diepe zucht.

Hoera Daler Mehndi!

Hier in huis weten ze dat ik een grote fan ben van Daler Mehndi, wegens alsdat ik om de paar maand nog eens Tunak Tunak Tun boven haal en mensen verplicht er naar te luisteren.

Maar kijkt nu!

Als ik een vrouw was, mijn eierstokken waren gesmolten.

Above and beyond

Ik krijg elke dag bezoek van de thuisverpleging. Dat hoort bij terminale ziekten en wondzorg en dingen, en uiteindelijk is het ook wel grappig: mensen leren kennen in schijfjes van vijf minuten hier, tien minuten daar, en dan anderhalve week later opnieuw.

Ik ben denk ik geen moeilijke patiënt, maar het kan toch echt niet gemakkelijk zijn, wat ze moeten doen hele dagen.

Omdat het niet zo enorm veel werk is en ik het ondertussen eigenlijk ook wel kan, hebben we het voorlopig op “om de twee dagen” gezet, en als dat lukt, dan houden we het zo.

Heel soms moet ik eens afbellen, omdat er iets te doen is en ik dus niet thuis kan zijn tussen halfacht en tien uur, wanneer ze normaal gezien komen.

Zo ook zaterdag, wegens verjaardagsfeest.

Ik bel dus, dat ik iemand verwacht maar dat het niet voor vanavond zou moeten zijn wegens niet thuis. De mevrouw van de dienst weet mij te zeggen dat ze verbaasd is, wegens dat ik helemaal niet opgeschreven stond om vanavond verzorgd te worden.

Mhu?

’t Scheen dat ik geen voorschift meer had. Oh, zei ik, geen probleem, ik moet dinsdag toch naar het hospitaal op Grote Controle, ik zal een nieuw voorschrift vragen. Dus stuur gerust maar weer iemand maandag, en tegen de volgende keer op woensdag heb ik weer een voorschrift en zijn we weer in orde.

Zo gezegd, zo afgesproken.

Daarnet ging de deurbel. En stond er iemand van de thuisverpleging aan de deur — één van de echt wel meer dan buitengewoon goede. Dat ze gezien had dat ik er niet meer op stond, en dat ze nagekeken had en gezien had dat ik geen voorschrift meer had, en dat ze mij dan maar een voorschriftje geschreven had, en dat ik het alleen maar moest laten ondertekenen door een dokter en dat het weer in orde was.

20161204_215117

Ik was er van aangedaan, zo met de mensen inzitten.

Leve de examens

Examens in aantocht: niets zo gezellig als dat bij ons thuis.

De kinderen studeren, en als ze pauze nemen, dan komen ze in de living dansen. Zo hebben we om de zoveel tijd entertainment.

Leve Just Dance!

Krabben waar het jeukt

Ah, Open Source.

Every good work of software starts by scratching a developer’s personal itch. Iets staat iemand niet aan, iemand zou iets willen hebben, en dan maakt die dat.

Dat was zo toen Eric Raymond The Cathedral and the Bazaar schreef, en dat is nog altijd zo.

Het begint met krabben waar het jeukt, maar als elke ontwikkelaar alleen maar zijn eigen jeuk krabt, komen we niet veel verder. En al helemaal niet als het om grotere projecten gaat.

Gramps is zo’n iets groter project. Het is niet massief groot, er werken misschien een stuk of zes zeven mensen redelijk constant aan, maar het is wel groot genoeg om de nadelen van niet-commerciële software te voelen.

De ontwikkelaars hebben hun eigen agenda en ideeën, en die lijkt niet bijzonder hard afgestemd op de gebruikers. De gebruikers, namelijk, willen vooral een gemakkelijker bruikbaar pakket, zonder aan kracht in te boeten. En dat is bij uitstek iets dat enorm moeilijk is als men enkel naar zijn eigen jeuk kijkt. Sommige zaken zijn nu eenmaal groter dan één feature, of één aanpassing ergens, maar zouden eigenlijk globaal moeten bekeken worden. Of nog zoiets: dingen zijn enorm moeilijk te gebruiken, en developers beseffen dat niet. Kom daarbij dat de documentatie niet up to date is — reactie van developers? “Ah maar iedereen die wil, kan in de wiki aanpassingen doen”.

Neen, zo werkt dat dus niet. En zo komt het dat een pakket dat op dit moment denk ik het beste genealogieprogramma ter wereld is, dreigt in een soort ghetto voor Linuxgeeks terecht te komen.

 

Ik wou dus een steentje bijdragen, door al eens naar wat documentatie te kijken. En ik heb de forms-module genomen, omdat die er op het eerste zich interessant uitziet, maar dat ik die zelf niet gebruik wegens totaal ondoorzichtig.

De eerste inderuk is alvast niet zeer positief, vrees ik. Ik stelde een eenvoudige vraag aan de developer achter de module: “Nu doet het A. Is het de bedoeling dat het op termijn ook B zal doen?” Het antwoord was, inderdaad: “Nu doet het A. Punt uit.”  Een andere persoon stelde een vraag in de zin van “Het is voor gebruikers moeilijk om X te doen, zouden daar andere opties voor zijn?” Met als antwoord “De manier om het te doen is X. Punt uit.”

Ahem ja. Developers, developers, developers, developers. 🙂

Des goûts et des couleuvres

Ik zag op de reddits een post voorbijflitsen over Time Loop movies that don’t suck, en omdat ik niets beters te doen heb, heb ik meteen de eerst ervan bekeken.

The Jacket, uit 2005, met Adrien Brody , Keira Knightley, Kris Kristofferson, Jennifer Jason Leigh en Daniel Craig.

72mssod

Meer dan wat er op imgur bijstond (“A Gulf war veteran is wrongly sent to a mental institution for insane criminals, where he becomes the object of a Doctor’s experiments, and his life is completely affected by them.”) wist ik niet, en wou ik ook niet weten.

Achteraf ben ik gaan kijken op de reviewwwebsites om te zien wat andere mensen er van vinden. Op IMDB krijgt hij iets meer dan 7/10, maar bij zowel Metacritic als Rotten Tomatoes geven de critici hem nauwelijks 44%.

Met vicieuze commentaren, genre

Here, Maybury is just arty for art’s sake, filming entire scenes in close-ups so big that viewers leave the theater knowing way more than they ever wanted to about the lead actors’ bridgework.

of

Pic begins as a potentially intriguing study of the depersonalizing effects of warfare, only to end up a pastiche of time-travel and psycho-ward movie cliches.

of

It is the work of conspicuously smart people operating under the assumption that the mass audience whose money they want is pretty dumb, and hence concoct a pretty dumb movie that they believe said audience will mistake for being smart.

Het publiek geeft dan weer overweldigend positieve commentaren, zowel bij Metacritic (88%) als bij Rotten Tomatoes (73%).

Ik volg het klootjesvolk: ik vond het een zeer schone weekendfilm, met uitstekende acteerprestaties, en een absoluut niet moeilijk te volgen verhaal dat toegegeven mierenzoet was, tot en met het liedje bij de eindgeneriek.

Ik had geen moment het gevoel dat het pretentieus was.

Awoert filmcritici.

De Gutmensch in mij

Ik doe veel te veel gratis, zeggen sommige mensen mij. Dat is concurrentievervalsend voor kleine zelfstandigen en alles, zeggen ze dan.

Vroeger was dat misschien zo, maar tegenwoordig heb ik dat allemaal afgebouwd: geen verenigingen meer, geen vrijwilligersdingen meer, geen gratis folders of boekjes of beeldbewerkingen of -restauraties. Allemaal mee gestopt, en ik voel mij daar niet slecht bij.

Het knaagt wel, soms. Een organisatie die ik wel fijn vind en die een soort online systeem wil en daar offertes voor vraagt, en dat ik bedenk dat ik dat eigenlijk ook allemaal zelf gratis zou kunnen maken in plaats van bedrijven te contacteren.

Of pakweg Gramps, open source-software die ik gebruik en waar hulp bij gevraagd wordt, omdt de developers het te druk hebben met programmeren om ook nog eens degelijke documentatie te maken (tiens, waar heb ik dat nog gehoord?).

Dat eerste weet ik nog niet zo goed, dat tweede ga ik toch maar eens een stamp aan geven. Er zijn blijkbaar een aantal features die bestaan maar niet, of niet duidelijk genoeg, gedocumenteerd zijn. Eén van die features is de forms gramplet, die voor zover ik begrijp het zou mogelijk moeten maken om zelf formulieren te maken waarmee er allerlei dingen automatisch kunnen aangemaakt worden in plaats van tientallen vensters open en toe te moeten doen.

Om het probleem te illustreren: als ik een huwelijksakte heb en ik wil daar alles van in Gramps steken, dan geeft dat worst case ongeveer dit (in het Engels):

Add groom, Enter first name, Enter last name, Choose gender, Add birth event, Enter date, Add place, Enter name, Add source for place, Add source for birth event, Add occupation event, Enter date, Add place, Enter name, Add source for place, Enter description of occupation, Add source for occupation, Add residence event, Enter date, Add place, Enter name, Add source for place, Enter description of residence, Add source for residence, Add partner, Add bride, Enter first name, Enter last name, Add birth event, Enter date, Add place, Enter name, Add source, Add source, Add occupation event, Enter date, Add place, Enter name, Add source, Enter description, Add source, Add residence event, Enter date, Add place, Enter name, Add source, Enter description, Add source, Choose relationship type, Add marriage event, Enter date, Add place, Enter name, Add source, Add source, Add father of groom, Enter first name, Enter last name, Add birth event, etc., etc., etc.

Eén bron, een huwelijk met twee mensen en hun ouders, en een aantal getuigen. Ik telde meer dan 150 vensters in het toegegeven slechtste geval.

Terwijl ik ideaal gewoon een formulier zou verwachten, iets in deze zin:

—–CIVIL MARRIAGE BELGIUM——–
[Source]
[Date]
Registrar [First name] [Last name] [Description]
Place [Place name]
Groom
[First name] [Last name]
[Age]
[Birth date] [Birth place]
[Occupation]
[Notes]
Father of groom
[First name] [Last name]
[Age]
[Birth date] [Birth place]
[Death date] [Death place]
[Occupation]
[Notes]
Mother of groom
(see father of groom)
Bride
(see groom)
Father of bride
(see father of groom)
Mother of bride
(see father of groom)
Witness 1 – 4
(see groom)
—————————————————-

Die formulieraanpak bestaat al een hele tijd, maar omdat de documentatie zo ondoorzichtig is en het oorspronkelijk enkel voor volkstellingen gemaakt was (het heette vroeger ook gewoon census gramplet), ben ik er nooit aan begonnen.

Wie weet hoeveel moeite ik me had kunnen besparen, als die forms-dinges echt zou werken? En als het echt werkt, en het is proper gedocumenteerd waardoor het een soort verkoopspunt kan worden, dan trekt het misschien mensen naar Gramps, en misschien worden er een aantal van die mensen ook ontwikkelaar of documenteerder, en dan is het allemaal win-win-win.

Een USB-stick van twee terabyte!

Ik heb, zuiver voor de leute, eens zo’n USB-stick van 2 TB gekocht. Het heeft mij 6 euro gekost, met gratis verzending, ergens ik weet niet waar in de wereld.

Natuurlijk staat er geen 2 terabyte op zo’n USB-stick — het zou me al verbazen als er 2 gigabyte op staat. Maar sinsdien zie ik overal op de interwebs varianten op dit:

retargeting

Maar echt serieus. Hoe flagrant slechter kan retargeting zijn?

Bij Zalando is het al erg, maar dit slaat echt alles.

Auw

Ik ben altijd content als ik nog eens ergens pijn heb.

Niet omdat ik graag pijn heb, maar omdat ik dan weer weet hoe enorm veel geluk ik heb als ik minder pijn heb.

Geen pijn zit er niet zo hard meer in, maar minder pijn wel. Ik heb van die chronische rugpijn, maar in vergelijking met vandaag — acute stijve nek, stijve rug, stijve onderrug — valt dat allemaal nog wel mee.

Nu gewoon hopen dat het zo rap mogelijk over gaat.

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑