Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Categorie: Sonstiges (pagina 1 van 442)

Spijtig eigenlijk, van dat referendum in Gent

Ik geef toe: ik heb gegrinnikt.

In de Morgen:

De marge van 4.000 handtekeningen leek groot genoeg maar er bleken heel wat dubbele exemplaren bij te zijn. Sommigen zetten zelfs tot vijf keer hun krabbel. Die dubbele handtekeningen zijn niet de enige reden waarom het vereiste aantal meer dan waarschijnlijk niet gehaald wordt. Zo tekenden er een pak mensen die niet in Gent gedomicilieerd zijn, of naar een andere gemeente verhuisden sinds ze hun handtekening zetten. Er zitten ook handtekeningen bij van mensen jonger dan 16, mensen die tekenden met een fictieve naam of met de naam van hun winkel.

In het Nieuwsblad:

“Valère De Scherp bijvoorbeeld (een oude schuilnaam van Siegfried Bracke, nvdr) heeft toch meerdere malen de petitie ondertekend, met meerdere adressen”, zei schepen van Burgerzaken Sofie Bracke (Open Vld) vrijdag op een persconferentie. “Er waren handtekeningen van te jonge Gentenaars, zelfs van een kind van 3 jaar oud. Er zijn mensen die acht of zelfs negen keer getekend hebben. Er waren onleesbare handtekeningen…”

Het ging een fluit van een cent zijn, de mensen tekenden gelijk vliegen, op een weekend gingen al die handtekeningen binnen zijn, bla die bla.

Triestige zeveraars, ja. Mensen bang maken, met valse voorwendsels doen tekenen (“zijt gij tegen de parkeermeters madammeke? ja? tekent gij dan hier en wij zorgen ervoor dat die weg zijn en dat uw kleinzoon hier niet meer moet betalen”), in plaats van iets constructiefs te doen afbreken en verzuren. Ja, ik zeg het: verzuren. Azijnpissers. Nem.

Kwam daar nog eens bij dat de vraag van het referendum totaal nietszeggend was: “worden Gent en de Gentenaars er beter van ja of nee?” Alternatieven? Niet nodig meneer.

En toch: spijtig dat het er niet gekomen is. Ik zou ze zó graag bij het referendum zelf nog eens zwaar op hun bek hebben zien gaan.

Het is nog te vroeg om te echt te evalueren, en als er moet aangepast worden, kan er aangepast worden. Serieus, de neuters.

plan

Esdoornsiroop-salie ontbijtworst

Klassieke ontbijtworst, zoet en hartig tegelijk.

INGREDIËNTEN
  • 700 gram vers buikspek
  • 12 gram zout
  • 2 geraspte tenen look
  • 2 soeplepels maple syrup
  • 1 koffielepel piment d’Espelette
  • anderhalve soeplepel verse salie
  • 1/2 koffielepel marjolein
  • 1 koffielepel zwarte peper

Het recept is gebaseerd op de Maple-Sage Breakfast Sausage in J. Kenji López-Alt’s onvolprezen The Food Lab: Better Home Cooking Through Science.

WERKWIJZE

Buikspek in grote dobbelstenen snijden.

20170114_165341

Alle ingrediënten bijdoen, mengen, 12-24u in een afgesloten kom in de koelkast zetten.

Baharat klaar om te maken

Door een koude machine draaien in een darm.

Maple-sage breakfast sausage

EVALUATIE

Goed van smaak, en onverwacht maar niet onaangenaam veel look. Ik had er de eerste keer wel teveel zout bij gedaan. Maximum 15 gram zout per kilo vlees is de regel, ik denk dat ik zoveel voor 700 gram had.

Esdoornsiroop-salie ontbijtworst

Ook: Alt-Lopez zegt

Great as patties in a breakfast sandwich, as links to dip into your eggs, or crumbled into white gravy to slather over your biscuits. Breakfast sausage should be stuffed into lamb casings or formed by hand.

en ik kan mij daarin vinden: de casings die ik had (dezelfde waarin de slager bloedworst steekt) zijn te stevig voor de delicate textuur van deze worst.

’t Is te zeggen, ze waren te stevig als ik de sossiessen klaarmaakte zoals een normaal mens dat doet: gewoon in de pan tot gereed.

De tweede keer heb ik ze klaargemaakt zoals ik het tegenwoordig altijd doe: in een pan water laten pocheren tot gaar vanbinnen, en dan afbakken, en dat was helemaal in orde.

Esdoornsiroop-salie ontbijtworst

Voor herhaling vatbaar.

Vrouwen-pokémon-tamagochi

Het was zaterdag babyborrel bij fijne collega Sander, en zowat de helft van het werk was er ook.

Eén van de collega’s is recentelijk Een Man Alleen geworden, en een paar andere zijn gewoon venten zonder lief. En die hebben dus allemaal Tinder staan.

Natuurlijk dat ik weet wat Tinder is, en hoe het werkt, en wat en hoe. Maar ik had het nog nooit zelf op een telefoon gezet.

Na de babyborrel wel, wegens gehoord dat het niet alleen voor van bil te gaan is maar dat er ook vriendschap kan gezocht worden. Ik ben niet zo iemand voor de vriendschap, maar hey, wat niet is, kan nog komen.

Het. Is. Dus. Onnoemelijk. Verslavend.

Ik weet dat het niet proper is, naar mensen kijken zonder ook maar één moment de bedoeling te hebben er iets mee te doen, maar: zó verslavend.

 

Ik ben door de band al iemand die op een terras heelder verhalen verzint over onbekende mensen die voorbijkomen, dus ge kunt u inbeelden wat er allemaal door mijn hoofd spookt als ik zo’n Ingrid van op 1 km afstand zie, 46 jaar oud en op zoek naar een nieuwe uitdaging, met 5 gemeenschappelijke Facebookvrienden  uit één welbepaalde kennisenkring. Of een Katrien van 43 op 3 km afstand, met achttien gemeenschappelijke vrienden, die blijkbaar ook gaat eten waar ik ga eten, die in de liefde vleugels om te vliegen en wortels om te groeien zoekt.

Mensen van 37 die er 57 uitzien, mensen van 55 die er 35 uitzien. Mensen met hun kinderen als profielfoto. Stapels mensen die als naam “De” of “Van” hebben. De foto’s waar twee vrouwen op staan, en dat het dan vaak niet degene is die je denkt, als je naar een tweede foto gaat kijken. De snapchat-foto’s.

Het komt allemaal zeer dichtbij, eigenlijk. Ik heb het zaterdag geïnstalleerd omdat ik het wel grappig vond, maar nu begin ik het zelf griezelig te vinden, hoe gefascineerd ik er door ben. Niet gezond, denk ik.

Ik ga nooit vanzeleven rechts swipen, zoveel is al meteen duidelijk. Ik ga dus ook nooit in conversaties met wilvreemden raken.

Tinder_e3b584_5645623

Maar ik ben er teveel aan verslaafd om de app te verwijderen. Dus heb ik met mezelf de volgende afspraak gemaakt: van zodra ik iemand voorgeschoteld krijg die ik écht ken — en dus niet van “ah ja, gho, ’t is waar, dat is dié”, of iemand met alleen maar gemeenschappelijke Facebooksels — dan verwijder ik Tinder.

Dan zou het echt wel té dichtbij komen.

Sounds like a deal.

Dutch cross serial dependencies in Head-driven Phrase Structure Grammar

Ik kwam een artikel tegen op het internet waar een blijkbaar uniek fenomeen van de Nederlandse taal omschreven wordt.

Gegeven deze situatie:

  • Anna was Nephtyhys aan het eten geven
  • Jan was Anna aan het helpen
  • Louis liet dat gebeuren
  • Zelie en ik zien Louis dat doen

Dan kan ik in het Nederlands zeggen

Ik stel vast dat Anna Nephthys eten geeft.

Ik stel vast dat Jan Anna Nephthys helpt eten geven.

Ik stel vast dat Louis Jan Anna Nephthys laat helpen eten geven.

Ik stel vast dat Zelie Louis Jan Anna Nephthys ziet laten helpen eten geven.

Ik stel vast dat ik Zelie zie Louis Jan Anna Nephthys  zien laten helpen eten geven.

Ik stel vast dat Zelie mij ziet Louis Jan Anna Nephthys  zien laten helpen eten geven.

En blijkbaar slaan vertaalcomputers daar tilt op. How cool is that?

De kat krabt de stukken van de kat

Ziet, dit is onze kat:

20170422_183920

Onze kat heeft geen vlooien, maar toch krabt en likt ze zich voor dood. En dan zitten er van die natte plekken in haar nek waar er gelijk minder haar is:

20170422_183930

Maar da’s niet het ergste. Ze blijft maar likken en krabben, en op den duur is het dan bloed. Geen flauw idee waarom, en ’t ziet echt zeer vies uit. Er komt dan een korst op en een tijdje later valt die er af en groeit er weer haar op, maar het duurt geen maand voor ze weer bebloed is van het krabben:

Na het weekend gaan we toch eens naar een veearts, denk ik, want het kan niet meer zijn.

Iemand een tip voor een goeie kattendokter?

Professionele kapotmakerder eerste klas

learningHet was proper, vanmorgen.

Ik was toegekomen op het werk, er stond nog iets open waar ik de dag ervoor thuis aan had gewerkt, ik doe zonder veel nadenken een synchronisatie van de code die open staat met Github, en, euh, kak.

Alles kapot.

Blijkt dat het allemaal wel redelijk samenwerkt, Git en Onedrive, maar dat het ook wel soms eens onverwachte dingen doet.

Ik werk soms op mijn werkcomputer thuis, maar soms ook op mijn thuiscomputer, en dan staan er soms volgens Microsoft twee files die niet te reconciliëren zijn wegens allebei dezelfde naam maar allebei nieuwer dan de versie die op de server staat, en beslist hij om alle mogelijke versies te dumpen op alle mogelijke computers.

In combinatie met Git geeft dat rare dingen. Zoals gelijk allemal branches die bijgemaakt worden omdat Onedrive de files waarin Git zijn gerief bijhoudt, ontdubbelt.

En combineer dat met iemand die eigenlijk alleen maar om de paar bewerkingen een git commit -m "crap nog een probleem" doet en om de paar commits een een git push op de werkcomputer een git pull op de deployment server maar eigenlijk niet zeer hard meer weet hoe dat eigenlijk allemaal in elkaar zit wegens het is al zo lang geleden, en ge ziet van hier dat het een recept voor miserie is.

Fijne collega Jan heeft mij uit de nood geholpen, maar ’t was kunst- en vliegwerk omdat ik het ondertussen zo hard opgefuckt had dat het niet meer compleet triviaal was.

*
*       *

Zelfde historie met iets anders dat ik al heel lang niet meer gedaan had: Django. Ik weet nog min of meer hoe het allemaal in mekaar zit, models en views en template-gewijs, maar getver hoe zat het ook alweer met Passenger? En met die virtualenv? En met die collectstatic, welke directory was nu ook weer wat?

Dan moet ik gaan putten uit andere Djangoprojecten van (ondertussen, help!) jaren geleden, en duurt het wel een paar nachten doorwerken voor ik er weer in ben.

En maak ik alles eerst op tientallen manieren onherroepelijk kapot. Tot het allemaal weer terugkomt (wat dus ondertussen nu is, ik ben weer helemaal mee), en het gelijk een lierken begint te gaan.

Maar wel wijs, Django, daar niet van. Als ik dat had gehad vijftien jaar geleden, ik zou nooit gestopt zijn met websitebedrijfje spelen.

Vrijwilligerswerk 

Vrijwillig werken voor vrijwilligerswerk dat vrijwilligers werk geeft: meer vrijwillig dan dat wordt het niet, denk ik. 

Als ik geen geld zou nodig hebben om dingen te doen, ik zou dat hele dagen doen: werk voor mensen die het nodig hebben en er zouden willen voor betalen maar het niet kunnen. 
Dat verandert eens van werk voor mensen die het niet nodig hebben en er niet voor willen betalen zelfs al kunnen ze dubbel en dik.

Wii U diagnostiek 

De spelmachine was kapot sinds de electricien belleketrek had gespeeld met de général. (Net zoals nog altijd de afwasmachine trouwens, maar dit geheel terzijde.)

Machine naar het werk,  checken of het misschien gewoon de voeding was. Biem! Het wás de voeding!

Nieuwe gekocht op de interwebs, voeding toegekomen, aangeschakeld… nope.

Damned. Zou de Wii in het verhuizen naar en van werk kapot gegaan zijn? Of…

Wii U van het werk geleend, thuis ingestoken: nada. 

Vandaag mijn Wii weer mee naar het werk, ingestoken: biem! Werkt +

De voeding ook meegenomen, die uitgeprobeerd: no dice.

Serieus dus: een voeding gekocht om een kapotte te vervangen, maar ze was zelf kapot.

Kch.

Drukke dag

Veel volk over de vloer, veel eten gemaakt voor buffet ’s middags, stapels lasagne gegeten ’s avonds, fijn relax bezoek nog later ’s avonds: gevulde dag.

Ik ben imméns content dat de vakantie gedaan is.

 

Gevulde dag/avond

Vanmorgen meeting elders. Dag blijkbaar verkeerd genoteerd, maar alsnog een andere meeting gedaan. En dan alsnog alsnog de voorziene meeting wegens de andere persoon blijkbaar niet afgekomen.

Daarna meeting thuis. Daarna meeting op het werk via de telefoon (fijn, een persoon die door een slecht werkende flanger gedraaid lijkt, waardoor 3 woorden op 4 niet te begrijpen zijn). En dan nog een meeting op het werk om in te halen wat er moest ingehaald worden na een paar dagen net-niet-overlappende dagen verlof van de ene en de andere.

Dan gaan eten in de Holy Food Market. (Verdict: lekker, maar veel te duur. Maar wel in orde. En dat er daar een paar zitten die mogen werken aan de vlotheid van bediening. En een paar andere waar het helemaal snor mee zit. Maar wel zeer duur. En wel uitstekend concept.)

Dan even thuis om uit te rusten (Sandra). En straks met ons allen naar de film — Beauty & the Beast yay! We gaan ons moeten inhouden om niet allemaal mee te zingen, vrees ik.

eu_batb_flex-hero_header_r_430eac8d

Nog eventjes

Nog niet zo lang meer en Louis mag bier drinken!

Dan hebben we twee kinderen die zich wettelijk mogen bezatten!

En nog eventjes en de vakantie is gedaan. Oef. ’t Begon tijd te worden.

Echte mensen

Ja, ik ben op een motherlode van informatie gestoten en het gaat langzaam maar gestaag vooruit.

Blijkt dat wij een hele nest voorouders hebben waar redelijk wat over te vinden is, de families Blomme en De Roo uit Ursel / Knesselare / Zomergem.

De gemakkelijkste bron eerst natuurlijk: parochieregisters. Daar staat wel informatie in, maar ’t blijft toch allemaal redelijk droog:

georgia

Decima decembris bapt. Georgiam filiam Petri Blomme et Anna Verwilst, jaja.

Georgia dochter van Petrus Blomme en Anna Verwilst, die later trouwt met Joannes De Roo en kinderen Petrus, Joannes en Jacobus heeft.

Maar een kijk op de (gelukkig bewerkte wegens anders niet online te vinden) Staten van Goed van Ursel leert mij hoe ze elkaar waarschijnlijk in het echt noemden:

Jacobus De Roo fs Jan bij Joosyntjen Blomme fia Pieter et Tanneken Verwilst fia Pieters.

Josientje Blomme is de dochter van Pieter Blomme en Tanneken Verwilst, en ze is getrouwd met Jan De Roo. Hoe schattig is dat niet?

 

Paleografie

Ik heb veel spijt dat ik nooit een cursus paleografie gevolgd heb ergens.

Het komt wel, beetje bij beetje, maar het zou een stuk gemakkelijker gaan als ik het ergens gestructureerd zou gezien hebben, denk ik.

Deze bijvoorbeeld, was wel wat puzzelwerk:

Doop Joanna Sierens (1629)

Baptizavi Joannam Sierens filiam Ægidii & Petronillae de Baerdemaeker natam 14 martii vesperi hora 7a patrini Joannes Lieven filius Martini & Livina Berts filia Joannes

Da’s dus de doop van Joanna Sierens, dochter van Egidius (Gilles) en Petronilla (Pierijne) de Baerdemaecker — en meteen ook het vroegste bewijs voor het bestaan van de oudste Sierens in mijn gegevens, die ergens rond 1589 moet geboren zijn.

Het grappigste van alles, is als de handschriften met de eeuwen en de schrijver alsmaar exotischer worden, en ik uiteindelijk documenten zit te lezen die écht oud lijken. Zoals deze, proper geschreven en alles, maar toch:

Doop Joannes De Roo (1646)

Joannes, zoon van Gerard de Roo en Elisabeth Verwee; gedoopt op 23 september 1646.

En dan zijn er natuurlijk altijd de mensen met iets minder leesbare handschriften, zoals deze die ik tegenkwam op Facebook:

eigen volk eerst

Het begint normaal voor een doopacte uit 1664:

24 octo baptisatus est Jasper Vanden Velde fs Petri et Maria Vanden Houte [doopheffers] Jaspar Van Neervelt en Maria Vanden Velde

…maar dan gaat het verder

sed hic actus nulum ius dabit ad mensam nostram pauperum quia parentes extani [extranei]  ac eo proper [propter] protestamur.

— oftewel het 17de-eeuwse equivalent van “eigen volk eerst”. Het kind is geboren in Asse, maar de ouders kwamen van buiten Asse. En dus:

…maar deze doop geeft geen recht op onze armentafel, want de ouders zijn vreemden, en daarom maken we dit bekend.

 

Er eens uit

Dat het eens tijd wordt om er eens een momentje uit te zijn.

Zaterdagavond, alles op nul, naar vrienden en geen zorgen aan ons hoofd.

Dat het tijd werd, want voor de rest kon het allemaal beter zijn dan het is.

100%

Vreemde dagen

Ik weet niet wat het juist is — de Paasvakantie, dat er zoveel kinderen niet thuis waren, dat er nogal wat collega’s op vakantie waren en/of zijn, dat het weer niet weet wat gedaan, dat er een mobiliteitsplan is doorgevoerd, dat allerlei series afgelopen zijn of net herbeginnen — maar er hangt iets in de lucht.

Persoonlijke veranderingen bij mensen in de familie en daarbuiten, ook. Dat de school bijna gedaan is, en dat Anna naar een andere school gaat wegens eerste humaniora en Zelie naar het buitenland wegens gedaan met school.

Dat iedereen ouder wordt. Dat ik Z & A afzet aan het kliederkladder- en brandweerkamp, en dat ik mij weer een kinderlokker voel, met al die ouders die tien, twintig jaar jonger zijn dan mij.

Dat alles voorbij lijkt, en dat het eigenlijk nog maar moet beginnen. Dat ik het allemaal al gezien heb, maar eigenlijk nog niets gezien. Dat het tijd is dat er vanalles verandert, maar eigenlijk ook juist niet. Dat alles voorbij gaat, maar eigenlijk ook nooit.

J’ai plus de souvenirs que si j’avais mille ans.

Un gros meuble à tiroirs encombré de bilans,
De vers, de billets doux, de procès, de romances,
Avec de lourds cheveux roulés dans des quittances,
Cache moins de secrets que mon triste cerveau.
C’est une pyramide, un immense caveau,
Qui contient plus de morts que la fosse commune.
— Je suis un cimetière abhorré de la lune,

Où comme des remords se traînent de longs vers
Qui s’acharnent toujours sur mes morts les plus chers.
Je suis un vieux boudoir plein de roses fanées,
Où gît tout un fouillis de modes surannées,
Où les pastels plaintifs et les pâles Boucher
Hument le vieux parfum d’un flacon débouché.

Rien n’égale en longueur les boiteuses journées,
Quand sous les lourds flocons des neigeuses années
L’ennui, fruit de la morne incuriosité,
Prend les proportions de l’immortalité.
— Désormais tu n’es plus, ô matière vivante,
Qu’un granit entouré d’une vague épouvante,
Assoupi dans le fond d’un Saharah brumeux,
— Un vieux sphinx ignoré du monde insoucieux,
Oublié sur la carte, et dont l’humeur farouche
Ne chante qu’aux rayons du soleil qui se couche.

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑