Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Categorie: Sonstiges (pagina 1 van 423)

Ik had het mij nochtans voorgenomen

“Géén nieuwe dingen”, zei ik. “Gewoon vegeteren in de zetel, niets meer bijleren en laat allemaal mijn hoofd met grust.”

Mislukt, natuurlijk. Nieuwe websites, da’s één, maar nu heb ik ontdekt dat Blender serieus veel verbeterd is sinds, oh, tien jaar geleden of zo, en heb ik weer dozen vol ideeën.

Crap.

Spotmini

Met het jaar worden die dingen meer en meer creepy.

Nieuwe websites

Wahey! Ik heb allemaal nieuwe websites gemaakt deze week!

Zeer spannend klinkt dat misschien niet, maar ik kom uit een wereld waar “een website maken” iets was dat alleen door vakmensen gedaan kon worden, en waar het stukken van mensen kon kosten.

En tegenwoordig is dat op een ik en een gij gedaan: domeinnaam registreren (minder dan 5 euro), laten verwijzen naar hosting die ergens al stond, WordPress installeren, theme zoeken, beetje (of veel, naar goesting) aanpassen, en hopla klaar.

Voor wie daar zin in zou hebben: Waterwijk.be is de website van onze wijk, met onder meer geschiedenis en met alle huizen van de hele wijk, ook dat van ons.

En er is ook nog een andere site, maar daar is nog wat werk aan. De site is er al, de facebookpagina, de instagramaccount, de twitter, de press kit, maar ’t is nog een beetje wachten op bijkomende inhoud van de medestichters. Jonge en dynamische mensen, ge gaat dat altijd zien: veel ideeën maar drukdrukdruk.

De wijk

Het was al eens heel, heel lang geleden, maar ik heb — onder licht aanporren van Dirk, de voorzitter van de buurtgroep — nog eens een stamp gegeven aan de website van onze wijk.

En met er helemaal door te gaan: wat een fantastische wijk!

Kijk eens hoe mooi onze straat ’s nachts als het net geregend heeft:

En zeggen dat het er een paar jaar geleden zo uitzag:

preview_SCMS_FO_5645.tif

Dat hebben we dus ook al gehad

De twee kindjes zijn vanavond langsgeweest, pizza maken en eten.

Ze hebben het hele huis van boven tot onder verkend, ze hebben de kat gezien, ik heb voor het eerst in jaren nog eens “ik heb pipi en kaka gedaan” gehoord uit het toilet, en alles is goed verlopen.

En terwijl ze hier waren is de beste vriendin van Zelie langsgekomen, en dan ben ik met de twee een beetje de wijk gaan verkennen en dan is er gekrijt op de straat en dan zijn we teruggekeerd naar waar ze verblijven.

Voilà. De kop is er af. Of beter, nog een ander soort kop dan wat er vroeger al af was.

En daarna is er nog een vriendin uit Finland langsgekomen.

Een punt en een herbegin

Zozie. Ik heb vandaag een punt gezet achter een engagement van een paar jaar.

Als ge ergens niet meer in gelooft, en het werk zelf is eigenlijk nog wel min of meer wijs, en de mensen zijn grotendeels ook wel wijs, maar ge kunt u niet meer vinden in de achterliggende zaak, dan is het denk ik best om er mee te kappen.

Het is een beetje om beu om jaar na jaar na jaar hetzelfde dovemansgesprek te voeren over hoe de dingen niet zo goed aangepakt worden, en kijk, dat ik graag vrijwilligerwijs mee wil helpen oplossen, maar jaar na jaar na jaar niets te zien veranderen. A force de pousser bobonne dans les orties, bobonne, à la longue, elle en a marre.

Het werk kan ik in andere omstandigheden en voor andere mensen ook nog doen, en de mensen kunnen ook buiten die context nog gezien worden, dus hey. Schluß damit, en ander en beter.

…en op dezelfde dat dat dat hoofdstuk afgesloten is, komt er iemand aan mijn deur kloppen (nu ja, bellen dus), om te vragen om een website waar ik de laatste wijziging aan doorgevoerd had in juni 2003 weer op te pakken. Toendertijd was dat met een eigen CMS gemaakt, tegenwoordig zal het allemaal gewoon bog standard WordPress zijn. Maar ’t is de inhoud die telt, en met wat geluk komt dat helemaal in orde.

Ik heb nog een week om het af te krijgen, het werk van veertien jaar omzetten naar een nieuw platform. Spannend!

Bijna 500

Een nieuwe computer met een degelijke grafische kaart, dat wil ook zeggen: oude spelletjes nog eens boven halen, alle settings op maximum zetten, tienduizend mods inladen, en nog eens loos gaan.

Ik moest wel even slikken van het aantal uren gespeeld:

skytim

Ahem ja.

Gemiddelde mensen zijn mooie mensen

Ik kreeg de klasfoto’s van de school doorgestuurd — een ideaal ding om eens wat software op los te laten.

Kijk, zo ziet het gemiddelde van 120 jongens en van 47 meisjes er uit:

zesde jaar 2016

Magisch!

Hoe meer mensen, hoe gemiddelder — maar van zodra er meer dan een paar mensen samengesmeten worden, worden het onvermijdelijk mooie mensen. Kijk, dit zijn de meisjes van drie van de klassen van 2016:

En dit is het gemiddelde van alle grotendeels lelijke kerels die in 1989 afstudeerden:

1989_gemiddelde

En dit is het gemiddelde van een stuk of 400 mensen van 18, op klasfoto’s tussen 1989 en 2016:

avg2

En als ik toch bezig was: een stuk of 150 familiefoto’s tussen 1880 en nu:

fam

Serieus wijs, vooral als een mens weet dat het allemaal verschillende foto’s zijn, allemaal zo uiteenlopend als iets — random sample:

Het is nog niet in orde maar het komt wel

Ik ging meer boeken lezen, had ik mezelf voorgenomen. En zie! Ik bén meer boeken aan het lezen.

Sinds 23 mei heb ik zowaar vier boeken gelezen. Of beter: drie boeken, een half en dan nog een half.

Early days, maar het komt wel in orde, denk ik. Ik heb ondertussen alweer een enorme stapel dingen die ik wil lezen ook, en ik ben serieus gas aan het terugnemen wat Youtube betreft.

UX Matters, écht waar?

Ziet nu, UX Matters heeft een nieuw design. Dat was al geleden van, euh, ik weet niet hoe lang geleden.

uxmatters

Het is bij mij ondertussen ook al meer dan vijf jaar geleden dat ik officieel UX-consultant was, en dus is er ongetwijfeld enorm veel veranderd.

Zoals bijvoorbeeld de notie dat het een goed idee is om iets op de achtergrond te zetten dat eigenlijk inhoud is maar niet echt.

Handen omhoog al wie meteen dacht dat de naam van deze site “The Many Facets of User Experience” was, met drie hoofdonderdelen, “Research”, “Accessibilty” en “Design”? Ik steek alvast mijn hand in de lucht. Meer nog: ik heb een paar keer moeten klikken op “Research” en dan “Accessibility” om door te hebben dat het geen links zijn, maar een net iets meer zichtbaar deel van de achtergrond van de pagina.

Kijk: daar rechtsboven staat een knopje “View Infographic”, en da’s dus een knopje dat niet meer of minder doet dan gewoon de artikels op de homepagina verbergen en dat groot achtergrondbeeld helemaal zichtbaar maken.

Ik weet niet hoe het met u zit, maar mij zijn ze op dat ogenblik al kwijt, toonaangevend of niet.

De asmogendheden herrijzen

Een mens vraag zich soms af waar wij den Oorlog om gewonnen hebben.

Apocalyptische beelden, zeker vanaf 1 minuut 18.

En ziet, ze wanen zich ook al de veroveraars van Amerika!

(Die omschrijving though:

Was wie die Einleitung eines richtig guten Westerns klingt, ist in Wahrheit ein richtiger Urknall in der deutschen Unterhaltungsmusik! Ach was reden wir, in der weltweiten Unterhaltungsmusik! Denn noch nie in der Geschichte erhoben zwei Jodler-Rivalen ihre Zungen zum Jodlerschlag-Duell. Nicht hierzulande, nicht in den berüchtigten Steppen der Jodler-Paradiese von Österreich und der Schweiz und auch nicht jenseits des Atlantiks. Auf der einen Seite des Zauns, der bekannteste und ungewöhnlichste Jodler der Welt, der japanische Meisterjodler Takeo Ischi, berüchtigt als der „JODLERKAISER AUS TOKIO” — auf der anderen, ein junger, ebenfalls von Kindesbeinen an dem Jodeln ergebener Mann, der sich zwischenzeitlich bereits das Pseudonym „JODLERKÖNIG AUS BAYERN” verdiente.

(En all kidding aside: de mens kan goed joedelen. Al is ‘goed kunnen jodelen’ natuurlijk zo ongeveer iets als ‘goed teennagels kunnen opeten’: in se eigenlijk niets om trots op te zijn.

(En dan geraak ik in het Youtube Distortion Field verstrikt, en kom ik terecht op ongelooflijke dingen.

Ik denk dat ik even stop met links volgen op Youtube, voor vandaag.

Oei vergeten foto’s te maken

We gingen koken voor mensen vanavond, en het was lam en er was een hele achterpoot van zo’n beest.

Een scherp mes, een beetje kennis van anatomie en uzelf niet al te veel opwinden: weinig zo geestig als karkassen ontbenen.

’t Is dat mijn rug niet altijd meewil, anders zou ik wel eens graag zo’n volledig beest willen ontbenen.

Arme sandalenman

Ik stond bij een apotheker. Niet bij mijn apotheker, maar bij een andere apotheker, die ik om redenen die u zometeen zal begrijpen, niet verder specificeer.

Vóór mij stond een man gekleed in de laatste Palestina-anno-20-na-Christus-mode: vuilwit fladderend hemd met drie open knopen en borsthaar in aanbieding, bleekbeige flodderende broek tot vijftien centimeter boven de sandalen waar zijn blote voeten in zaten. Van die zwarte dambordspelstukken in zijn oren, verwilderde lange grijsblonde baard, dunnend verwilderd lang grijsblond haar.

Vingertoppen vreemd obusvormig en oranjegeelbruin blinkend van nicotine, en voortdurend een beduimeld stukje papier open- en dichtvouwend.

Hij stond er denk ik al een tijd te wachten, toen de mevrouw van de apotheek terugkwam uit denk ik een magazijn. Ze moest hem teleurstellen: wat hij vroeg hadden ze niet in huis, en ze had al twee leveranciers gebeld maar die hadden het ook niet op voorraad, en dus zou ze moeten blijven bellen maar zou het waarschijnlijk uit het buitenland moeten komen, en of hij wou dat ze op zoek ging en dat hij moest weten dat het wel eens tien dagen zou kunnen duren.

De meneer viel totaal uit de lucht. Werd zichtbaar wanhopig. Dat hij dat ding écht wel nodig had, want “het kan niet meer zijn, madam”. “Neemt u het nu al?” moest de apothekeres weten — neen: hij was ten einde raad en hij was met niets geholpen maar dit zou hem echt wel helpen was hem gezegd.

– Is het voorgeschreven door een dokter?

– Ah ja natuurlijk.

– En wat is de naam van de dokter, anders kan ik hem eens bellen?

En toen kwam de aap uit de mouw. Voor mij, want de apothekeres wist natuurlijk al lang wat de situatie was: het was een homeopaat die geen dokter was maar specialist-homepaat, en hij was zijn laatste kans, en het was écht echt dringend.

Volgde een heel spiel waarbij de meneer de naam niet wou geven en de mevrouw wou weten of ze nu mocht bestellen of niet en de meneer wou weten hoe lang het dan wél zou duren en de mevrouw zei dat ze dat niet op voorhand wist omdat ze moest rondbellen en ze dat nu niet kon doen en aaargh.

En ik stond een beetje verweesd te kijken: het bleek een apotheek vol met pseudofarmaceutische dingen, en vol met homeopathische nonsens. Akkoord, geen van die homeopathische dingen hebben ook maar enig effect, en het doet dus niet noodzakelijk kwaad (behalve als het een echte behandeling zou vervangen), maar als ik apotheker zou zijn, ik zou daar serieus ongemakkelijk van lopen.

Sandalenman heeft trouwens gezegd dat hij nog eens elders ging proberen.

Hoera! Euh nee, toch niet

De grafische kaart die ik had besteld tijdens mijn anderhalve week gelduitgeefepisode is toegekomen!

Een schone dikke zware Geforce GTX 1080, yuich!

Ik dacht dat het een nachtmerrie zou worden om dat ding in de computer te steken, maar neen: oude brolkaart eruit, een bijkomend schiifken uitvijzen wegens dat het ding twee slots in beslag neemt, kaart voorzichtig naar beneden laten komen, induwen, en vastvijzen. Qua grootte van de kaart voelt het 1995 aan, maar er is natuurlijk niet in de verste verte een vergelijking te maken qua performantie.

Kast weer toe, kabels weer in, opstarten… ah drat.

De kaart heeft haar eigen bijkomende stroomtoevoer nodig. Ik heb verdomme een kabel moeten bestellen — nog een geluk dat ze hem morgen al kunnen leveren. Anders was ik naar een fysieke winkel moeten gaan, beeld u dat in.

Niet zo maar zo!

Omdat ik ook al eens graag een eenvoudig tekeningske maak in Illustrator:

zo

Dat vanboven is wat de dames en heren van de thuisverplegig deden, dat vanonder is wat ze eigenlijk zouden moeten gedaan hebben. Ah well.

Ik ben er tot nader order nog niet van overleden (al zou het wel kunnen, sepsis is niéts om mee te lachen), en er is alsnog iets aan te doen. Dus dat gaan we dan ook maar doen, zeker? Alle dagen verpleging thuis, hoera!

Oudere berichten

© 2016 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑