Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Categorie: Sonstiges (pagina 1 van 446)

Datakamp: de kat is uit de zak

Hoezee! Het mag gezegd worden! We gaan het internet een klein beetje ontwrichten.

banner

Het gemak aankaarten waarmee we vandaag ingaan op online aanbiedingen of onze privacy te grabbel gooien, dat is de bedoeling van Cirq. Het hele gebeuren zal vol knipogen en verwijzingen zitten naar wat we online zoal doen. Zo zal elke deelnemer net zoals bij Spotify bijvoorbeeld kunnen kiezen of hij free, basic of premium speler wordt. Voor de laatste zal de investering hoger zijn, maar wie ervoor kiest, zal ‘keihard gesoigneerd’ worden. De free’s daarentegen zullen het met heel wat beperkingen – ‘uw basisvolume is opgebruikt’ – en een hoop reclame moeten stellen. Bedoeling is dat het spel na tien dagen één grote winnaar oplevert, die het meeste punten heeft verzameld en die beloond zal worden met ‘een fantastische prijs.’

Cirq wil ook weer straffe dingen doen en hoopt op de medewerking van de bezoekers om ‘het internet te ontwrichten’ en ‘dingen uit te steken.’ Details daarover worden nog niet gegeven, maar pakweg grote modewebsites mogen zich aan iets verwachten. “We willen de kracht van de massa gebruiken om dingen te beïnvloeden.” Iets illegaals? “Neen, maar we zoeken wel weer het randje op”, zegt Cloet.

Mwahaha.

Ik ben enorm vereerd dat ik mag meehelpen met cirQ. En er is nog enorm veel te doen, maar er zijn plannen A, B en C voor vanalles, dus, euh, we zien wel. 🙂

Niét “even dimmen”

Bart Eeckhout pleegde een stukje over de mislukte aanslag in Brussel.

Even dimmen. Kan het?“, met als centrale boodschap:

Alsjeblieft, even dimmen. Nu en enkel hierover, kan het? […] Zo moeilijk kan het toch niet te zijn? Kan ‘links’ even toegeven dat de militairen rond de stations in dit geval hun mogelijk levensreddende nut bewezen hebben? Kan ‘rechts’ even wachten vooraleer het zijn veiligheidsagenda probeert te koppelen aan een incident waarvan de contouren nog onbekend zijn?

Wel: neen.

Het stukje gaat er (eens te meer) (ten onrechte) van uit dat er aan elk verhaal een enerzijds-anderzijds is, en dat die allebei evenwaardig zijn.

Enerzijds zaagt links dat militairen geen aanslag verijdeld hebben, anderzijds kraait rechts dat militairen die er ondanks links gekomen zijn, mensenlevens gered hebben.

En als de twee kanten (er zijn trouwens blijkbaar maar twee kanten mogelijk, ook dat is raar) gewoon even niets zeggen, dan zou het beter zijn voor iedereen.

Wel, opnieuw: neen.

Die militairen hebben inderdaad geen aanslag verijdeld: ze hebben na afloop van een mislukte aanslag de dader doodgeschoten. En die militairen hebben geen mensenlevens gered: ze hebben er zeker één gekost.

Als A liegt en B niet, en het verhaal van A is wat nu al overal rondgebazuind wordt, dan is de oplossing niet dat B maar moet zwijgen om de lieve vrede te bewaren.

Het is allemaal de schuld van iemand anders

Ik heb altijd mijn Kindle bij mij. Altijd.

Gisteren had ik préparé gemaakt, en mijn boek lag naast mij toen we aan tafel gingen — buiten, op het plankier.

Dan hebben we wat met de buren gekletst, en mijn boek zat in de zak van mijn peignoir.

Dan heb ik nog wat gelezen op het plankier.

En dan heb ik dingen naar binnen gebracht en heb ik nog een beetje gedefeld op de computer, en dan ben ik in mijn bed gekropen ergens in het midden van de nacht.

Ik was redelijk moe, en ik herinner mij (denk ik) dat ik mijn boek voor één keer niet mee naar bed had genomen.

En jawel: vanmorgen vind ik het niet meer. Ik heb geen flauw idee waar het ligt. ’t Is niet alsof het op tien plaatsen kan liggen: ergens in de gang, ergens in de keuken, ergens in de living, ergens in de slaapkamer. Nergens anders geweest.

En toch kwijt.

Ik steek het op iemand anders, die het verlegd heeft achter mijn rug.

Update nog geen tien minuten later: het komt allemaal uit! Iémand, en ik ga geen namen noemen, heeft mijn boek tussen dinsdag 3u en dinsdag 7u10 onder mijn bed gelegd. En niet aan de zijkant of in het midden of tussen de twee matrassen, maar aan de poot aan het hoofdeinde.

Schuldigen zullen aangesproken en gepast behandeld worden. 

Prutserdepruts

No matter hoé veel ik zeg dat ik X nooit meer zal doen, waarbij X allerlei variaties zijn op “iets dat ik eigenlijk helemaal niet kan, maar wel een beetje aan elkaar kan bricoleren”, ik blijf het toch doen.

Want ja, het is allemaal veel viezer dat het zou kunnen zijn, en ja, het kan duizend keer beter, en nee, het is nauwelijks jaren-2010 te noemen.

Maar daar staat tegenover: ik kan het tot op de laatste letter en de allerlaatste pixel naar mijn goesting krijgen, zonder er iemand anders voor te moeten lastig vallen.

En zo heb ik nu dus iets dat op een telefoon draait en dat een api leest en dingen toont en alles. Dat niet werkt op het wereldwijde internet wegens CORS-histories, maar dat dan wel een propere foutboodschap toont. En dat in principe eigenlijk met denk ik een avond of zo doorwerken alles zou moeten kunnen doen dat ik wil dat het doet.

Screenshot_20170620-215410

Leve informatieve foutboodschappen. 😀

(No worries, in het echt komt er wel degelijk informatie waar een mens iets mee aankan.)

 

Onbegonnen werk

Het is onbegonnen werk. Het internet staat té vol wijze dingen, en er is te weinig tijd.

Deze mens die Hot Wheels restaureert op Youtube, bijvoorbeeld:

Het Gilette-principe

Ik heb een tijd geleden — een jaar? — een printer gekocht.

De inkt is bijna op.

Blijkt dat de de inkt mij 480 euro zou kosten als ik hem bij de fabrikant zou kopen.

Kut.

Voorlopig de goedkoopste die ik vond, was totaalinkt.nl, voor 199.95 euro.

Maar serieus. Wat voor zever.

Vandaag

Wakker geworden en in bed blijven liggen een boek lezen.

Ontbijt gegeten.

Beetje geprutst op de computer.

Onverhoopt, na vier maanden of zo, mijn linkerslets teruggevonden.

Op het plankier gaan zitten met een boek. En mijn twee sletsen aan.

Een vogeljong gevonden dat uit zijn nest was geraakt maar nog juist niet kon vliegen.

Kinderen zien spelen.

Vogeltje bij de buren met een vogelkooi binnengebracht.

Vogeltje dan maar in een schoendoos in de keuken gezet wegens dat de andere vogels in de vogelkooi agressief waren.

Gewacht op Sandra die weg was een fiets gaan halen.

Vogeltje aan Sandra gegeven om naar het vogelasiel te brengen.

Vriend afgekomen en gebabbeld bij het repareren van een fietsband.

En dan gegeten en gebabbeld.

En dan een bol ijs met aardbeiendink gegeten.

En dan naar binnen. En het seizoen van House of Cards uitkijken, denk ik.

Ik zal wel de enige ouder niet zijn die meer stress heeft tijdens de examens dan zijn kinderen, zeker?

’t Is prijs: fake news

Vanmorgen op de Twitters, Johan Van Overtveldt:

Wat Le Soir zei was niet “Van Overtveldt wil de accijnzen verlagen”.

Er stond

Le ministre des Finances Johan Van Overtveldt remet la baisse des accises sur la table. Bronca de la ministre de la Santé et des tabacologues.

En, dus ja, ’t is mogelijk dat hij inderdaad niet letterlijk gezegd heeft “ik wil de accijnzen op tabak verlagen”.

Maar zou hij ontkennen dat hij gezegd heeft dat accijnsaanpassingen op tabak en alcohol bespreekbaar moeten zijn bij de begrotingsonderhandelingen?

En zou hij ontkennen dat hij daarbij opmerkte dat in Israël de accijns op alcohol is verlaagd en dat er een beduidende toename van de inkomsten was?

Dit is wat er bij Belga stond:

“Accijnsaanpassing op alcohol moet bespreekbaar blijven”
ID: 87526723
Author: Kevin Wouters
TEL AVIV 13/06/2017 11:33 (BELGA)
Minister van Financiën Johan Van Overtveldt (N-VA) vindt dat accijnsaanpassingen op tabak en alcohol bespreekbaar moeten zijn bij de begrotingsonderhandelingen. “In Israël is vorig jaar de accijns op alcohol verlaagd en er was een beduidende toename van de inkomsten”, zegt hij na een overleg met zijn Israëlische ambtgenoot Moshe Kahlon.

Begin dit jaar bleek dat de inkomsten uit accijnzen op alcohol en tabak in België tegenvallen. Het gaat om minderinkomsten die in de honderden miljoenen euro lopen. Johan Van Overtveldt stelde toen al dat de accijnsverhogingen een negatief effect op de inkomsten hebben en suggereerde dat lagere tarieven geen taboe mogen zijn. De minister botste op verontwaardigde reacties bij CD&V en Open Vld. “De daling van de inkomsten bewijst met dat het ontradingsbeleid succes heeft”, zei minister van Volksgezondheid Maggie De Block (Open Vld). “In Israël hebben ze vorig jaar de accijnzen op alcohol verlaagd en daarna is een groot stuk van de illegale handel verdwenen”, zegt Van Overtveldt na zijn gesprek met Moshe Kahlon. “Als hogere accijnzen ervoor zorgen dat het excessief gebruik daalt, ben ik de eerste om dat toe tejuichen. Maar als je merkt dat het gebruik daalt, maar niet Volgens werwachting, en dat de inkomsten veel meer dalen, moetje daar toch over durven praten.” Van OvertWeldt overlegt komende Week met zijn Luxemburgse collega over de accijnspolitiek (BIN, POL KWO (DRM), nl)

Tja.

(“Bronca” trouwens, zo’n wijs woord: Ensemble bruyant des sifflets et lazzis de la foule à l’adresse du torero maladroit ou au-dessous de sa valeur habituelle. Par extension: protestation collective; tollé.)

Een tourken met de velo

We moesten een aantal uitnodigingen in brievenbussen steken vanavond, en het was 25° en prachtig weer, dus zijn we op de velo gesprongen en hebben we een tour gedaan:

wegt.jpg

Een goeie vijftien kilometer. Met een pitstop ergens in het midden, waar we ons hebben laten verleiden om binnen te komen en een glas te drinken.

Enfin ja, waar we met ankerachtige oogjes aangebeld hebben in de hoop dat we zouden uitgenodigd worden, dus. 🙂

We gaan ervoor

Maar zo wijs.

Maar écht zo wijs.

Meetings meetings meetings

Hele dagen meetings op het werk en dan nog meetings na het werk en dan thuiskomen en nog meetings!

meetingsalternative

En morgen nog meetings en dan meeting in het hospitaal en dan meeting op het werk en dan nog meeting buiten het werk!

Nog een geluk dat meetings wel leutig zijn, ’t zou anders wat zijn!

Constructieve mobiliteitsdialoog troef, op Facebook

Zonder veel commentaar. Dit gaat over Filip Watteeuw, voor de duidelijkheid.

onhandig

Normvervaging. Dit is normaal, in een facebookgroep als “Zeg NEE tegen het nieuwe mobiliteitsplan in Gent!!!”

Dagelijkse kost. En ik weet wel dat dat gebeurt, maar het is toch redelijk confronterend als ge daar ook mensen ziet in zitten (en duchtig meedoen) waarvan ge eigenlijk hadt verwacht dat ze intelligenter waren dan dat.

een

(“Ja maar, waarom maakt ge u daar dan lid van?” Wel, omdat ik regelmatig uit mijn filterbubbel wil komen. En dat ik had gehoopt minstens een béétje constructieve dingen te lezen. Neen dus.)

De jaarlijkse verbranding

Dat zit er dus ook op voor dit jaar: de jaarlijkse die-ene-keer-te-lang-in-de-zon-zitten-ervaring.

Ik doe dat, dat ik er dan van af ben. Dat is één dag ambetantigheid, en daarna moet ik mij geen zorgen meer maken over verbranden of zo.

Het is waarschijnlijk niet zeer wetenschappelijk verantwoord, maar hey.

Verzopen

Weet ge wat er geestig is? Door de plensende regen naar het station rijden. 

En dan in Brussel in de nog veel meer plensende regen naar Tour & Taxis stappen.

En halverwege merken dat uw schoenen niet waterdicht zijn. 

En dan toekomen om vijf voor tien voor een meeting om tien uur die bij nader inzien blijkt om 14u te zijn.

Waardoor ge vier uur de tijd hebt om van doorweekte voeten en zeiknat onder de knieën naar volledig vochtig van tenen tot oksels te perfuseren.

Euuurgh. 

En natuurlijk was het de rest van de dag zonnig.

O, o, o, wat érg, die Samusocial historie!

Daarnet vroeg een vriend zich op Facebook af

Als ik de verhalen over Mayeur en co lees, stel ik me de vraag: is het altijd zo geweest maar komt het nu pas naar boven of heeft de schaamteloosheid nieuwe dieptes bereikt?

Ik kan toch niet de enige zijn die geen halve seconde verbaasd is?

Ja, ’t is een beetje arrogant van het te blijven doen in de wetenschap dat het tegenwoordig allemaal wel zal uitkomen, maar hey: het is altijd zo geweest, en het zal altijd zo zijn. Daar moet ge maar een paar pagina’s geschiedenisboek van om het even welke periode voor lezen. Of een krant openslaan in een willekeurig decennium.

En doe zeker niet alsof het allemaal de PS is, of allemaal de socialisten, of allemaal de politiekers, of allemaal de advokaten, of allemaal de wieofwatdanook.

traditional-decorative-objects-and-figurines

We leven allemaal met onze eigen stukjes omertà. Ik zou u in privé verhalen kunnen vertellen over wat *ik* al allemaal meegemaakt heb die uw haren ten berge zouden doen rijzen. En ik ben ervan overtuigd dat gij hetzelfde kunt.

De winnaars, dat zijn zeer vaak de mensen die zonder scrupules schaamteloos smeerlappen kunnen zijn.

(En ja, natuurlijk is het schandalig, wat ze daar in Brussel hebben gedaan, en ja, natuurlijk zouden er mensen aan de deur moeten gezet worden. Maar laat ons vooral niet doen alsof het uitzonderlijk is, of speciaal, of dat het in uw en mijn direkte omgeving niet ook gebeurt.)

 

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑