Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Category: Sonstiges (page 1 of 415)

Growing the 8 bit Generation

Ik heb net de hoop ik eerste versie van de documentaire Growing the 8 bit Generation gezien.

Het onderwerp kan mij bijna niet nader aan het hart liggen: het verhaal van de eerste home computers, van TRS-80 en Apple II en VIC-20 en Commodore 64 en ZX 80 en 81 en Spectrum, van TI 99/4A, van Atari 400 en 800, en hoe computers plots écht personal waren.

De mensen die geïnterviewd werden: o-n-g-e-l-o-o-f-l-i-j-k. Echt waar serieus, ongelooflijk dat al die helden uit de jaren lang geleden met die ene documentairemaker hebben gesproken.

Ik besef helemaal dat het de overgrote meerderheid van de wereldbevolking niets zal zeggen, maar onder meer aanwezig in de film, uit het blote hoofd: Jack Tramiel, Nigel SearleChuck PeddleSteve Wozniak, Jeff MinterAl CharpentierMichael Tomczyk, Lord British, Nolan Bushnell en aaargh!

Voor wie het van dicht meegemaakt heeft, was het een fantastische periode, en meer dan stof genoeg voor een immens boeiende documentaire. Laat staan als begot zowat alle hoofdrolspelers mee doen.

Het zag er lang naar uit dat de film niet zou uitkomen wegens financiële problemen, en met veel duwen en trekken (door onder meer Jason Scott, de mens van Get Lamp en BBS en Internet Archive en alles), werd er uiteindelijk een Kickstarter opgezet. Waar ik met veel plezier wat geld aan gegeven heb.

En dus heb ik vandaag de link doorgekregen van de eerste versie.

Die ik net helemaal bekeken heb, een uur en negendertig minuten aan een stuk.

Enorm boeiend verhaal, fantastische mensen geïnterviewd, helaas: verschrikkelijk slecht geschreven, onsamenhangend, slecht gemonteerd, muziek trekt op niets.

Diepe, diepe, diepe zucht. Ik hoop alleen maar dat de man zijn bronmateriaal ergens zet, dat iemand anders er de uitstekende documentaire kan uithalen die er ongetwijfeld in zit.

Triumph

Political correctness is great…

…for me to poop on.

Maar nee serieus: zo enorm goed!

Terug onder de levenden!

Bimbam de klokken!

Gisteren werd ik wakker en ik het was meteen duidelijk: minder pijn! Hoera! Joechei!

Ik kon nog altijd niet stappen of zo, maar het lukte toch al met een kruk. De dagen daarvoor lukte het niet zonder letterlijk luid roepen van de pijn (en als het echt niet ging, dan was het op mijn achterwerk slieren op de vloer of één traptrede per keer). Not very dignified, nee.

Afijn. Mijn moeder heeft me naar de huisarts gevoerd, en hoera jicht. Kristallen in uw gewrichten, dat voelt dus gelijk naalden aan omdat het ook gewoon naalden zijn.

Er zijn middelen tegen, maar met mijn nier-ahem-problematiek zijn die middelen niet aan de orde, en dus hopen we dan maar dat het een eenmalige dinges zal zijn.

Vanmorgen dacht ik zeer optimistisch mijn schoenen aan te trekken, maar mijn voet past voorlopig niet in mijn schoon (en het deed ook eigenlijk veel te veel pijn om te proberen foceren), dus heb ik mijn grootste, oudste en meest versleten slets aangetrokken, er een plastiekzak rondgebonden en met elastieken vastgezet. En dan ben ik op mijn fiets geklauterd en zeer traag en voorzichtig naar mijn werk gefietst.

20160210_121507

’t Is geen zicht, maar hey. Content dat ik eens uit mijn zetel ben.

Shit hits fan

Ai, ai, ai.

Zeer pijnlijke zaak. Meer uitleg alhier.

Niets

Leven met de knop op pauze. Wakker worden,  naar toilet strompelen,  boterham, fles water, naar zetel strompelen. Middag: toilet, boterham,  fles water, zetel. Namiddag: zetel. Avond: eten,  zetel, toilet,  bed.

Film kijken of zelfs boek lezen: vergeet het. Dus maar wat op YouTube rondhangen en proberen dommelen. Telenet dat nu al twee dagen na elkaar op zijn gat valt,  en dan in de leegte zitten kijken.

Lather, rinse, repeat. Ik ben het hier echt enorm beu ondertussen.  Ik voel mij helemaal eindereeks.

Eens zeer benieuwd wat dokter arts morgen zal zeggen.

Kakvoet

Ik overweeg een voetamputatie.

Serieus,  een volle week aan een stuk is dat nu al, van gewricht naar gewricht. Mijn voet is bloedheet en opgezwollen en als hij niet veel pijn doet, doet hij verschrikkelijk veel pijn. Slapen lukt één dag op twee, ik kom elke dag die keer uit zetel gestrompeld om naar het toilet te gaan en dat is het zowat qua activiteit.

Ik kan zelfs nauwelijks mijn gedachten bij elkaar houden voor een boek te lezen of een film te kijken wegens pijn.

Beu, beu, beu. Morgen nog eens dokter.

Kinderen op bezoek

Ben ik daar nu helemaal abnormaal in, dat ik het fantastisch vind als er kinderen in huis zijn? Ik bedoel: behalve onze kinderen, nóg kinderen.

Vandaag is een min of meer normale vakantiedag: één vriendin die blijft logeren, een andere die even langskomt, daarna nog twee… ’t is dat ik niet uit mijn zetel raak, maar ik word daar helemaal content van, veel kinderen in huis.

Ontstekingen zijn niet wijs

Kijk, hier ergens was er een ontsteking maandag:

voet1

Allemaal geen groot probleem, denkt een mens dan: gewoon wat rusten, en een paar handen vol pijnstillers en hopla, alles in orde?

Ah, buiten de waard van de nieren gerekend: kijk maar eens naar de bijsluiter van uw favoriete pijndoder — dat mag allemaal niet genomen worden als ge geen nieren meer hebt. En neen, ontstoken gewrichten zonder pijnstillers, dat doet géén deugd. Van het genre ‘krullen van de pijn zelfs al zit ik boomstil’, bah.

Enfin bon. Van maandag op dinsdag niet geslapen van de pijn, maar dinsdag ging het gelijk wat over, een heel klein beetje. Dacht ik. Want dinsdagnamiddag was het dit:

voet2

Het gewricht aan mijn grote teen dedju. Dinsdag is het gelukt om een paar uur te slapen, maar woesdagnacht en donderdagochtend was het weer onhoudbaar van de veel pijn.

En nu zijn we donderdagavond en is het véél beter met mijn groteteengewricht. Maar o hai wat voel ik daar?

voet3

Het wordt dus niet zo fijn vrijdagnamiddag en zaterdag, als ik het goed aanvoel. Damned.

Voor de verandering eens goed nieuws

Niet dat het altijd kommer en kwel is, verre van, maar ‘t doet toch deugd:

  • vanaf woensdag werkt Sandra opnieuw (tot zeker deze zomer) als jurist
  • er wordt zeer hard geschilderd in ons huis, en dat is op het moment zelf misschien wat lastig, maar het betekent ook dat er dingen af gaan raken
  • dat er geschilderd wordt, betekent dat er al eens dingen aan de kant moeten gezet worden, en dus dat het huis wat op zijn positieven komt
  • we hebben deze week een logee! niets zo geestig als extra kinderen in huis
  • we hebben bijzettafeltjes in de living, en ik kan mij het leven zonder eigenlijk niet meer inbeelden
  • Quill is terug van reis naar Europa en er komt dus nieuw materiaal op zijn kanaal
  • De Mol is terug, en The Sky is the Limit, en Temptation Island! hoera!
  • idemdito Agent Carter, X-Files, Blacklist, en binnenkort Gotham en Better Call Saul
  • er zijn pannenkoeken vanavond!
  • ik ben zeer content van mijn collectie Withings-meettoestellen: ik weet nu exact hoeveel ik weeg, wat ik stap, hoe ik slaap, en wat mijn hartslag en bloeddruk zijn

Fuck off, Mia Doornaert

Ik ken het mens van haar noch van pluimen, maar ik ben het meestal oneens met wat ze schrijft.

Niet anders deze keer, in De Standaard, met een warrig schrijfsel over taal. Hoe erg ze het vindt dat het Nederlands verloedert. Neen, niet zozeer door het vele Engels (al is dat ook erg), maar vooral door al die mensen die denken dat ze zich van hun eigen streektaaltje moeten bedienen.

Ik werd licht ongemakkelijk als ze dit argument bovenhaalde:

Het is er helemaal over als een publieke overheid zich niet meer van de officiële taal bedient. En neen, dat is niet ‘elitair’, dat is democratisch. Eén van de grote figuren van de Franse revolutie bepleitte hartstochtelijk de verspreiding van het Frans doorheen het land – toen was slechts één op de zes Fransen thuis de taal van Molière. Het had geen zin over het ‘soevereine volk’ te spreken als dat volk geen gemeenschappelijke taal van communicatie en debat had, zei l’abbé Grégoire.

Want oh ja, zó goed dat dat was, wat met alle regionale identiteiten in Frankrijk is gebeurd. Zó goed.

Kalle.

Gediagnosticeerd!

Ziet nu, ziet nu; ik heb helemaal geen flebitis, ik heb een gewrichtsontsteking!

Een verschrikkelijk pijnlijke gewrichtsontsteking, die wegens niermiserie niet echt gemakkelijk te behandelen is wegens alsdat ik bijna geen pijnstillers mag nemen. Platte rust, dus maar. En wat zalf, en een paar druppels Tramadol als het echt zéér veel pijn doet.

Had ik al eens “ah well” gezegd? Indien niet: ah well.

De regen, de drop

Als de dag kan samengevat worden met “my phlebitis is acting up”, dan is het geen goede dag.

Terwijl er toch een heleboek fijne dingen gebeurd zijn ook, maar hey.

Nu ja, het positieve van de zaak: mijn voet doet nu meer pijn dan al de rest tesamen, en zo vergeet ik het ook een beetje.

Pijn en bloed

Allebei heel veel.

En dat is het zowat, voor wat zaterdag betreft.

Fail

Hallo vanuit het hospitaal!

Het was vanmorgen operatie! Om niet één, maar twee stents te plaatsen, tussen mijn nieren en mijn blaas. Ja, ’t is lastig en het doet pijn en zo (meer details op de wikipediats), maar als het zou kunnen helpen, waarom niet?

Wel: helaas. ’t Is niet gelukt. Er zijn naar het schijnt door een heel team heroïsche gevechten geleverd in mijn urineleiders, maar het is niet gelukt om zelfs maar in één van de twee een stent te wurmen. De dutsen zijn helemaal vervormd en opgekruld en alles, en harder proberen zou alleen maar tot perforaties leiden en dan zijn we nog verder van huis.

En zodus kan ik niet naar huis vanavond, lig ik nog een nacht op observatie, en zal het alsnog wat rapper dialyse worden.

Them’s the breaks.

De apokalyps is nabij

Het is altijd leutig om de krantenkoppen te lezen alsof ze krantenkoppen in een rampenfilm zijn. Ge weet wel, van die kranten waar de binnenkort al dan niet aan een gruwelijke dood ontsnappende protagonisten volledig naast lezen, maar als ze ze gelezen hadden, dat ze toch zouden gewaarschuwd zijn, en vooral: dat wij, de kijkers, nu al weten dat het allemaal op verschrikkelijke wijze in de soep zal draaien.

Zeg nu zelf: ‘Zikavirus verspreidt zich explosief’, gecombineerd met bijvoorbeeld Zika Virus May Have Spread To Common Mosquito en Brazil Olympic venues to be checked daily to help stop spread of Zika virus, en ‘Noord-Korea bereidt raketlancering voor’ met pakweg Bed bugs develop resistance to widely used insecticides, is dat geen perfect recept voor een film?

 

Older posts