Archief voor de categorie 'Sonstiges'


Weeelllll.. if you put it that way…

vrijdag 30 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Stephen Fry zegt het overtuigend:

En ja ja, theodicee, ik weet het. Maar toch.

Gedichtendag 2015

donderdag 29 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Clive James gaat dood. Iedereen gaat dood, natuurlijk, maar Clive James gaat echt één dezer dood zijn.

Vorig jaar had men hem gezegd dat hij zeer misschien de herfst nog zou halen, maar dat dat absoluut niet zeker was. En toen schreef hij dit gedicht, over een Japanse esdoorn, en hoe hij hem graag één keer zou zien rood worden in de herfst — ik kan het niet echt lezen zonder tranen in de ogen.

Japanese Maple

Your death, near now, is of an easy sort.
So slow a fading out brings no real pain.
Breath growing short
Is just uncomfortable. You feel the drain
Of energy, but thought and sight remain:

Enhanced, in fact. When did you ever see
So much sweet beauty as when fine rain falls
On that small tree
And saturates your brick back garden walls,
So many Amber Rooms and mirror halls?

Ever more lavish as the dusk descends
This glistening illuminates the air.
It never ends.
Whenever the rain comes it will be there,
Beyond my time, but now I take my share.

My daughter’s choice, the maple tree is new.
Come autumn and its leaves will turn to flame.
What I must do
Is live to see that. That will end the game
For me, though life continues all the same:

Filling the double doors to bathe my eyes,
A final flood of colors will live on
As my mind dies,
Burned by my vision of a world that shone
So brightly at the last, and then was gone.

Mail van Louis CK

dinsdag 27 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Deze mail zat in mijn inbox:

Hello, friend.

Well, I made another standup special.  It’s called “Louis CK Live at the Comedy Store”.  You can buy it right now on my website,, for 5 dollars, all over the world.  Here’s the link.  I hope this is well timed for some of you who are stranded by the storm in the North East of America.

That’s the basic news of this email so go ahead and go watch the show.   Youre getting another email from me now which is crazily long. So I sent it separate.  If you don’t enjoy long winded, unedited coffee-addled, had to shit the whole time while my kids yelled at me to take them sledding-written material, then skip the next email.  thanks.

Louis CK

Om de paar maand krijg ik een mail van die mens, omdat ik ooit een special van hem online gekocht heb. Ik had aan deze mail eigenlijk al genoeg om ook zijn nieuwe special te kopen, maar toen kwam de volgende mail (met subject “Very long email from Louis CK”), en ik was helemaal verkocht.

Serieus, ze zullen misschien zeggen dat het allemaal een zeer uitgekiende mediastrategie is, maar ik denk het niet. Ik denk dat Louis CK gewoon een fijne mens is.

Hello.  So below are my messy thoughts about my new special “Louis CK live at the Comedy Store” available here for 5 dollars, all over the world…

So this is my sixth hour-long standup special.  The truth is, I really love making these.  I skipped doing one last year and I missed it. This one is different from the recent others.  For one thing, it was shot in a nightclub instead of a theater.  I love doing the theater shows.  When I was a kid, my favorite thing in the world was Richard Pryor’s concert films.  The idea of being a comedian and doing a “concert” was a real goal for me.  Performing in a theater expands your material and opens you up as a performer.  The pressure of playing to thousands of people, I found, always makes you better.  And every concert hall I’ve played has made me feel like I’m getting a whiff of that city or town’s history.  The whole thing can be very exhilarating.

But Nightclubs, comedy clubs, is where comedy is born and where comedy, standup comedy, truly lives.  Going back to Abraham Lincoln, who was probably America’s first comedian, Americans have enjoyed gathering at night in small packed (and once smokey) rooms, drinking themselves a bit numb and listening to each other say wicked, crazy, silly, wrongful, delightful, upside-down, careless, offensive, disgusting, whimsical things.   Sometimes in long-winded, red faced hyperbole, sometimes in carefully crafted circular, intentionally false and misleading argument.  Sometimes in well-chiseled perfectly timed trickery of verbiage.  Pun-poetry.  One line, one off, half thoughts.  Half truths.  Non-truths.  Broad and hilariously wrongful generalizations, exaggerated prejudices and criticism of nothing and everything while a couple over here shares a pitcher of sangria, this table of guys order round after round of beers. These women over here are having vodka and cranberry.  This guy drinks club soda and sits alone. He actually came for the comedy.  It’s a club.  It’s a bar.  It’s late at night.  No one here is being responsible. These are the things we do when we are DONE working and being citizens. We go to a comedy club and pay a bit of money to laugh harder than we ever do anywhere else.

That is the standup comedy that I’ve been doing for almost thirty years.  I have been working theater (and now arena) stages for the last nine of those thirty years but the amount of hours I’ve spent on a club stage outnumber the theater stage hours by more than I can figure.

I’ve been on comedy club stages probably more than I’ve stood on any other kind of spot in my entire life.  I started in the Boston comedy scene, on ground that had been laid by great comedians like Steve Sweeney, Steven Wright, Barry Crimmins, Ron Lynch, Kevin Meany, Don Gavin, back in 1985 when I was 18 years old.  I skipped college (still regret it), worked shitty jobs (will never regret that)  and spent every single night at any comedy club in Boston I could finagle my way into. I would watch every single comedian and I would BEG to get on stage.

In 1989 I moved to New York.  I discovered a bursting comedy club scene, where you could literally do 8 shows on a saturday night. (I remember Ray Romano held the record at 9 shows).

It was a glorious time for standup comedy clubs.  Great comics everywhere. Colin Quinn. Mike Sweeney. Joy Behar. John Stewart. Charlie Barnett. Ray Romano. Dave Chapelle. Chris Rock. Brett Butler. Brian Regan.

All working out every night in clubs all over the city.  There was the Improv on 44th street.  On 1st Avenue, Catch a Rising Star and around the corner on 2nd ave, the Comic Strip (still there).  Carolines was on the Seaport then.  And in the Village we had the Comedy Cellar (still there), the Boston Comedy Club and the Village Gate.

I spent my early twenties bouncing from one stage to the other, from 8pm till about 4am, when Dave Attell, Kevin Brennan, Nick DiPaolo and I would head to a diner and eat breakfast.

The money was terrible.  About ten dollars per show on the weeknights, fifty a show on the weekends.  So every other week you had to leave town and work in another city. You’d go live in Atlanta, Columbus, Phoenix,  Tampa, for a week.  Most clubs would put you up in a condo behind the club and you’d work the whole week.  Tuesday thru Sunday, two shows Friday, three shows Saturday.  You could make about 700 a week as an opening act.  A good headliner might make 2500 or 3,000 but that was rare.  I worked in comedy clubs all over the country and I think I actually remember every single club.  My favorite clubs were the smelly little beer soaked places with dim lighting and low ceilings.  Go Bananas in Cincinnati. The Brokerage in Long Island (still there)  Penguins in Cedar Rapids.   The Comedy Underground in Seattle.

Then there were chain comedy clubs that were always too antiseptic and suburban.  Some of them were literally inside of a mall next to a sunglass hut.  The Improvs, the Funny Bones.

There were some comedy clubs around the country that were legendary.  That lasted out the death of comedy in the 90s.  The independent and truly great rooms where you can still smell the cigarette smoke exhaled by Bill Hicks.  The Acme in Minneapolis. The Punchline in Atlanta.  The Punchline (not related) in San Francisco.  Cobbs in San Fran.  The Laff Stop in Houston.  Zanies in Chicago.  Charlie Goodnights in Raleigh.  The Comedy Works in Denver.  These were the Meccas. When you could get a week at Acme, you know you could continue having the will to do this shit for another few months.  A week at the Punchline in San Fran could get you through the next week at Harvey’s in Portland.
There were club owners that were part of Comedy History.  Who knew how to shape comedy.  Mark Babbit, Lewis Lee, Manny Dworman, Lucien Hold, Silver Friedman, Bud Friedman, Ron Osborne, others.

I spent all of my mid to late 20s and thirties working out in places like these.

Later when I moved to Los Angeles, I discovered a scene out there that was creative and fun and also steeped in show business history. You could see Norm Macdonald. Charles Fleicher. Robert Schimmel.

In LA they have coffee houses and very cool rooms like Largo, where you can bring your notebook on stage and try just about anything.

People like Andy Kindler, Kathy Griffin, Patton Oswalt, Blaine Capatch, Craig Anton, Laura Kightlinger did outrageous stuff in those rooms.

I would sometimes go on stage at places like Mbar or Largo and come out with twenty minutes of new material, cheered on by the young, open and adaptive crowds of the “alternative” scene.  But I never believed those jokes until I took them to the Improv, where the more average and basic character of the audience would cut the new material down to about three jokes.

And then there was the Comedy Store.  I would take the last three remaining jokes to the store on Sunset.  Maybe ONE of those would get a chuckle.  And that joke, I knew, was the true treasure of the night.

I have always found the Comedy Store to be the most intimidating club of my life.  It is what I thought comedy clubs to be when I listened to Lenny Bruce records as a kid.  The black vinyl couches and chairs, the red formica stage.  Andrew Dice Clay on stage playing to fifteen people in open defiance of their hatred and funny as hell.   The Comedy Store is really show biz.  As in Milton Berle with his bow tie undone around his neck show business.   Mop your brow and say “tough crowd” show business.  A guy being beaten up in the parking lot show business.  The Comedy Store is where Pryor cut his teeth.  Letterman fought to get spots there.  George Carlin.  Eddie Murphy.   Marc Maron told me stories about living in the apartment behind the Store and how Sam Kinison pissed on his bed one night. This is the Comedy Store. The wonderful dark side of comedy.

The Comedy Store is the only club in the country that NEVER passed me when I auditioned.  I auditioned at many clubs where I didn’t pass but I always went back and finally did pass. The Comedy Store NEVER passed me.  I just wasn’t right for them.  I didn’t start working there until I became well known enough to circumvent the audition process. Until I became one of those guys who can just walk into a nightclub and go on stage.

So why did I shoot my new special in this place?  I don’t know.  Maybe because, after thirty years of doing comedy, the most exciting feeling for me is going on stage, not entirely sure it’s going to go well.  To this day, when I work at the Store, I feel there’s a one in three chance I might bomb.  Like bomb hard.  To a guy my age who has been doing it this long, that is exciting.   So over the last tour I did this year, I started doing shows at the Comedy Store “Main room” to feel it out. The staff of the club is excellent and they really know how to run a traditional room.  I loved working with them. Pauly Shore and his family were very gracious when we approached them about shooting my special there.

I really feel truly privileged to have shot this special on that stage.

Okay I didn’t mean to write such a long thing about comedy clubs.  The point is I prepared the material for this special on club stages.  I went to the Cellar here in New York, and their new club, The Village Underground, about ten times a week with the occasional trip uptown to Gotham Comedy Club and “The Stand” on third avenue.  I went out to LA to put that spin on it, working Largo, the Improv and finally the Comedy Store, hammering this stuff together in front of late night comedy club audiences.  So it only seemed right to shoot it that way.

That’s all.  I hope you enjoy the special.  Please see the movie “Boyhood”.  It’s a great piece of filmmmaking and even literature. And take your kids to see “Into The Woods”  It teaches the greatest lesson you could teach a kid: If you are paying attention, life is very confusing.


Louis CK

ps.  I guess I didn’t have to cancel the show at MSG tonight.  I don’t blame the mayor.  That storm was a monster.  We got lucky.  When you consider the action taken by the government of entire north east, they got it right.  To expect accuracy from each individual mayor is just too much.
For us in New York and us in my house and us at MSG it was overblown.  But if you expand that “us” to everyone in the path is the storm, they were spot on.  My family in Boston is part of us for me.  So that’s how I look at it.

Zo wijs.

Ik denk dat ik niet meer mee doe

zondag 25 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Lang lang geleden was ik jaren aan een stuk algemeen directeur van een bedrijf. Ik heb daar enorm veel van geleerd, en nog wel het meest dat dat op dat moment een afgrijselijk slechte beslissing was, die ik nooit had moeten nemen.

Nog naast de halveliterflessen Maalox die ik aan de lopende band dronk, was het mijn absolute viscerale afkeer van alles wat met bedrijven of economie te maken had, dat mij dat duidelijk maakte: op den duur werd ik lichamelijk ongemakkelijk als ik voorbij Kanaal Z zapte, als ik zelfs maar het logo van Trends zag, of als ik een half woord van Paul D’Hoore hoorde.

*     *

Ik ben al sinds altijd geïnteresseerd in het nieuws. Het moet denk ik begonnen zijn bij mijn grootouders thuis: daar moest iedereen religieus stil zijn als het radionieuws was. Jaren en jaren aan een stuk keek ik elke dag trouw naar het journaal, en was geen zondag compleet zonder Zevende dag.

Nu niet meer. Het sluimerde al een hele tijd, maar het nekschot is finaal gegeven met de inzet van het leger in Antwerpen en Brussel, “in het kader van de terreuraanslagen”. Ik zou er Adama kunnen bijhalen, uit de tweede aflevering van Battlestar Galactica, nu ook alweer tien jaar geleden:

…maar zo ver moet het niet eens gezocht worden. Het hoofdkwartier van Charlie Hebdo werd zwaar bewaakt, de hoofdredacteur had een eigen escorte, en nog zijn ze erin geslaagd om er een slachting aan te richten. En dan, even later, als ondertussen heel Parijs een belegde stad was, hermetisch afgesloten door ikweetniethoeveel ordediensten, zijn een paar onverlaten er nog in geslaagd om doodleutig een Joodse winkel binnen te stappen en een gijzeling te doen.

Natúúrlijk helpt het geen moer, het leger in Antwerpen deployen. Een gemotiveerde terrorist geraakt overal binnen. Een gemotiveerde terrorist bindt zijn dochter van vier een bomgordel aan, brengt ze naar de crèche, en gsm’t zestig kleuters dood. Een gemotiveerde terrorist dumpt een plastiekzak vol gif in een kinderzwembad. Een gemotiveerde terrorist rijdt met een terreinwagen in op een drukke winkelstraat.

Niets helpt daartegen — om nog te zwijgen van de gemotiveerde terrorist die een Qassam-achtige raket in elkaar knutselt en vanachter een struik in het park op de hoek een spijkerbom dropt op een speelplaats, of in het midden van een muziekoptreden. Of die een witte bestelwagen vol kunstmest doet ontploffen, om maar iets te zeggen.

En niemand stelt zich daar blijkbaar vragen bij, in de media. Niemand heeft de ballen om dat allemaal in twijfel te trekken. Schaduwgevechten over Kris Peeters die Stimorol gaat kopen in Antwerpen om te tonen dat het toch veilig is en de Gouwleider van Midden-Brabant die dag na dag herhaalt en insisteert dat néé, het is niét veilig, we zitten in een Alarmfase die in de hoofdstad Midden-Brabant trouwens altijd op zéker-terroristische-aanval-vandaag-en-anders-morgen staat.

Oh, en dan hebben we het nog niet over het shoot first, ask questions later-beleid, over het there is no alternative-verhaal, over basis-geklooi met onze rechten en onze democratie waar enkel hier en daar een Walter Zinzen voorzichtige kanttekeningen bij durft te plaatsen.

Neen, ik doe niet meer mee.

De laatste nieuwsuitzending die ik zag, had mensen die “ter plaatse” stonden. Niet omdat dat een meerwaarde gaf, niet omdat ze meer te weten kwamen, maar blijkbaar omdat ze dan toch konden gezegd hebben dat ze “ter plaatse” hadden gestaan.

Een beetje zoals een oorlogsjournalist die met zo’n beige vissersvest en een wijsvinger in zijn linkeroor op het balkon van een hotel in Tunis verslag staat te doen over de gebeurtenissen in het binnenland van Libië: totaal nutteloos.

Ik kijk niet meer naar het nieuws. Ik weiger me te laten opfokken in een opbod van angstcultuur en debilisering.


donderdag 22 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Om de zoveel tijd bekijk ik dit filmpje eens.

Van harte aangeraden, ook voor niet-fotografen. De muziek is trouwens de muziek van zijn halve trouwboek.

Ding dong, the witch is dead

dinsdag 20 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik volg het al een tijd niet meer, maar kijk nu wat ik gemaild kreeg:

ding dong

Renate Meijer, het mens dat zich als “Kleuske” op de Nederlandstalige Wikipedia vooral bezighoudt met wat zij als niet-Wikipediawaardig beschouwt weg te krijgen, is zelf weg!

Bij dat soort mensen duurt zo’n hissy fit meestal niet lang, dus ik vermoed dat ze één dezer gewoon weer terug aan de slag zal zijn, als vanouds gebruikers “lik mijn reet” zal aanwrijven en daarbij enthousiast gesteund zal worden door haar schare fanbois, maar hey, ‘t is toch iets.

De onmiddellijke aanleiding was blijkbaar dat ze — bimbam de klokken! het onmogelijk geachte werd mogelijk — toch eens geblokkeerd was geraakt. Voor och here één dagje, wegens maar niet kunnen ophouden mensen te pesten.

Ze had zich al heel erg kwaad gemaakt omdat iemand haar als “mijnheer of mevrouw Kleuske” aansprak, terwijl een minimaal onderzoek toch zou moeten duidelijke maken dat het mevrouw is. (Never mind dat andere mensen levenslang geblokkeerd werden omdat ze schreven dat een minimaal onderzoek meteen de naam van Renate Meijer boven bracht, ah ha ha.) En toen bleef ze die gebruiker consistent aanspreken met een andere naam dan zijn gebruikersnaam, zelfs nadat die gezegd had dat hij er niet mee gediend was en hop: blok.

Niet, haastte men zich te zeggen, wegens het gedrag op zich — nieuwe gebruikers en “pr-mensen” mogen nog altijd gerust uitgescholden worden — maar omdat het een ervaren gebruiker was.

Natuurlijk werd het blok een uurtje of zo later door een fan van Renate opgeheven, maar mevrouw had blijkbaar toch nood aan een dramaqueenerig gebaartje.

Ach, ach, ach.


maandag 19 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Een onverlaat had een niet-kleurgecorrigeerde versie de wereld ingestuurd, en de cinematograaf was daar het hart van in. Ik was er niet vies van, maar dit is dus de juiste versie:

The Expanse: ik had het al in de mot dat er een film of zo van zou komen, en bij deze dus.

Verbouwingen: a-f-t-e-l-l-e-n!

maandag 19 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Nu komt het wel heel erg verdacht dichtbij: vanmorgen zat er een mail in de elektronische brievenbus waar we eigenlijk al jaren op wachten. Met de woorden “coördinatieafspraken betreffende de achtergevel en fundering” erin, en met de aannemer erbij.

Ik ging eigenlijk gaan eten om het afscheid van een ex-collega bij een ex-klant te gaan vieren, maar dit konden we echt niet verzetten, en dus wordt het morgen spannende vergadering thuis in plaats van feestje in Brussel.

Als we er voor het gemak van uitgaan dat de met dure eden gezworen bloedbelofte dat het schrijnwerk klaar zou zijn op 24 februari 2015 deze keer ook écht zou nagekomen worden, dan spreken we morgen misschien af dat er pakweg in de week van 16 februari allerlei fundamenten en poutrellen en kaderconstructies gezet worden, en dat er pakweg in de week van 9 februari afbraakwerken zouden gebeuren, en dat er pakweg in de week van 2 februari voorbereidselen moeten getroffen worden om de keuken te ontruimen en allerlei plannen te finaliseren en alles en aaaaarrgh! dat is binnen een paar dagen!



zaterdag 17 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Curiosa en andere

vrijdag 16 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

Ik kwam in de loop van vandaag deze tegen op Facebook:


Anamorfose Curiosa is ongetwijfeld een bezoek waard (‘t is dat het uit mijn fietsactieradius ligt, anders had ik Xavier al lang een bezoek gebracht), maar het is zo’n soort zaak waar ik niet te lang mag over nadenken.

Luciferdozen, ik heb dat zelf ook nog even verzameld, namelijk. Net zoals sigarenbanden (mijn grootvader deed de boekhouding van onder meer Caron in de Veldstraat, vandaar), net zoals postzegels (jaren en jaren aan een stuk, postzegelverzamelaar van de derde generatie), net zoals boeken (zoals mijn ouders), net zoals nog te veel dingen om op te noemen.

Maar die luciferdozen, dat was iets speciaals. Ik was naar een winkel gegaan om prentjes te kopen. Het was in de tijd vóór het internet, waarschijnlijk ergens in 1980 of zo, in zo’n winkel waar er hele vellen met prentjes te kopen waren (“goudvissen”, “de Condroz”, “de Oude Belgen”, dat soort dingen), telkens twaalf per A4-blad, in prachtige vierkleurendruk en soms zelf met een beetje reliëf ook. Het soort winkels waar ook rollen toile cirée hingen voor kleiboetseerwerktafelbescherming, en waar er ook wel eens gewoon brol te koop stond.

Die ene dag zag ik een grote doorschijnende plastiekzak ter grootte van een halve vuilniszak liggen, vol kleine rechthoekjes, voor 20 frank. Twintig frank, dat was denk ik toen ongeveer mijn maandgeld (een prachtig briefje met Boudewijn en Fabiola erop, nog nét niet die lelijke koperen stukken met olijftakachtige nonsens achteraan), en na iets nader onderzoek van de zak heb ik hem meteen gekocht.

Het waren meer dan vijftienhonderd verschillende luciferdoosjes. Uit heel de wereld. Alleen de voorkant, alleen van doosjes die openschuifden waar individuele lucifers in zaten, niet van die openklappende wegwerpdingen waar lucifers in geniet of geplakt zaten.

Mijn broer en ik waren er dagen mee bezig, met sorteren, op hoopjes leggen, de dubbels vergelijken (de meeste dubbels waren niet helemaal gelijk, er zaten subtiele verschillen in, met andere kleuren of iéts andere tekst), proberen per land te leggen, en dan per kleur, en dan gokken naar de tijdsperiode…

The point being: mijn tienjarige ik had wellicht het levenswerk van godweetwie gekocht. Met de afstand der jaren kan ik mij alleen maar inbeelden hoeveel werk daar moet in gekropen zijn, honderden en honderden doosjes van overal, proper uitgeknipt, wellicht ooit ergens gedocumenteerd en geïnventariseerd.

Om dan, na “een slepende ziekte” of “een plots heengaan”, of gewoon een verhuis naar het oudemensenhuis, in een plastieken zak gedumpt te worden, en nét niet in de vuilbak beland te zijn en voor een wellicht fractie van de geldelijke waarde — en zéker een minuscule fractie van de emotionele waarde — verpatst te worden.

Ik wil eigenlijk niet weten wat mensen later met mijn gerief gaan doen. Al die boeken, op de vuilnisbelt? Die harde schijven vol schrijfsels en programmeersels en foto’s, in de container? De postzegelalbums? De sigarenkistjes met sigarenbanden?


Een zeker algemeen gevoel van *meh*

donderdag 15 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

‘t Is al een hele tijd en het betert niet: ziekskes, lastig, niet slapen, geen goesting in niets, bleh, bah, bleh, meh, en al die dingen.

Ik heb dan twee reacties: aan de ene kant gewoon toegeven (niet naar buiten gaan, geen mensen zien, een aanval inzetten op het wereldrecord niets doen), en aan de andere kant toch ergens een beetje er proberen iets aan te doen.

En dus ga ik volgende week iets eten in Brussel met ex-collega’s en –gasp!– mensen die ik nog nooit gezien heb, naar aanleiding van het verlaten van de firma van een zeer fijne werknemer bij een aangename klant van vroeger. En doe ik nog eens een kwis mee, de week daarna.

En sleep ik mij elke week naar de kookles. Waar ik dan wel foto’s neem, maar waar ik eigenlijk niet de moed voor heb om die foto’s te bekijken en op het internet te sleuren.

‘t Is erg. Ik denk dat alles misschien wel beter zou gaan als ik een kleiner, handiger fototoestel zou kopen. Dan zou ik weer wat meer foto’s nemen en zo.

Want zeg nu zelf: twee kweetniethoeveelgangenmenu’s gemaakt voor kerstmis en nieuwjaar, en dit is letterlijk de enige foto die ik genomen heb, van een stapel gequadrilleerd lam bij ons thuis:

En het is al een eeuw geleden dat ik nog de moed heb gehad om een foto van een beest te trekken — ik ben zó gefrustreerd door de beperkingen van mijn macrolens die géén MP/E 65mm is.

Ja, ik denk echt dat fotomateriaal kopen de oplossing is. Denk ik.

Enkel vrouwen gezocht

woensdag 14 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | 13 reacties

Word jij een van de 15 nieuwe VRT-experten op radio of tv?

Ik alvast zeker niet, wegens geen vrouw. Ook wegens geen expert, geen zin, geen ambitie, en nog een resem andere redenen, maar zeker al wegens geen vrouw.

Persoonlijk maakt het mij niet uit welke kleur, vorm of maat een expert heeft, en of die uit Oost-Vlaanderen dan wel uit pakweg Limburg komt, of het een man of een vrouw is, of zijn of haar grootouders uit Vlaanderen, Madagascar of Turkije komen. Ik ben al tevreden als er (a) experten op radio en tv aan het woord komen en geen “vox pop”, waar zogezegd aan de man/vrouw in de straat gevraagd wordt wat zij denken, maar waar eigenlijk de journalist/redacteur beslist welke opinies op ons moeten losgelaten worden, en (b) als de experten die aan het woord komen, een zekere expertise hebben, en (c) als die experten ook nog eens de ruimte krijgen om hun expertise in méér dan een soundbyte uit te drukken.

Ik besef ten volle dat dat me natuurlijk zeer duidelijk in één welbepaalde hoek plaatst: die van de reactionaire mysogiene “problematische” man, een likkebaardende vrouwenverdrukker en pleitbezorger van het patriarchaat.



vrijdag 9 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | 3 reacties

‘t Is erg: hoe ouder ik word, hoe meer gemeenschappelijke ervaringen ik heb met sommige mensen. Maar ook: hoe minder dingen van lang geleden ik gemeenschappelijk heb met de mensen rond mij.

Wie herinnert zich nog dit? Mijn vader kwam er van een congres in de Verenigde Staten mee terug, ergens begin 1982:


Of deze, die bij ons jaren aan een stuk boven de radiator aan de muziekinstallatie heeft gestaan:


Of dit, waar we echt niet goed in waren, ondanks het vele proberen om er toch maar iets uit te krijgen:


Of Capsela, waar we wel vanalles uit kregen, maar dat levensgevaarlijk was in bad:


Of mijn eerste kaiju, in het Italiaans dan nog wel — MEMEGAGALOLOMAN! — 100 meter hoog en 8000 ton zwaar! (Tous en cœur! Il piu’ famoso degli eroi, Super Megaloman; sai trasformarti in gigante, con un cuore bambino, hai nel corpo rovente forse un’anima blu, blu, blu!)


Of, verdomme, Cabu op RécréA2. Ici, il n’y a pas de censure, on montrera tout.



woensdag 7 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Van computers!

maandag 5 januari 2015 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Hoe moet een mens in ‘s hemelsnaam dingen gedaan krijgen, met al die goeie reeksen op tv?

Dan denk ik dat ik er wel zo ongeveer door ben, door de series die ik wou zien, en hop! iets dat helemaal onder mijn radar gebleven was, maar waar ik na een halve aflevering al helemaal mee mee was: Halt and Catch Fire, over de pioniersdagen van de eerste pc-compatibele computers.

Niet de echte geschiedenis, maar er dicht genoeg bij dat het allemaal enorm bekend voorkomt, voor wie het allemaal meegemaakt heeft zoals ik.

Ik zit aan aflevering vijf van de tien, en het steekt nog niet tegen — spannend!


<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).

ISSN 1780-1338