Jan gemaakt:

Vier slakken met een huisje, en drie naakte slakken.

McCain doet wat hij eigenlijk al de hele tijd had moeten doen?

Griezelig, toch: I’ve read about him… and he’s an Arab.

De reacties bij de lizardoids zijn voorspelbaar. Keerk op keer WTF, en voor de meer welbespraakte mensen:

Now McCain will share the blame for all harm that happens to this country when Obama is a President. first time he did not put Country First, but his desire to be loved by MSM.

of

McCain fought against Romney and Giuliani who would be great Presidents. At that time he did not think how “clean” was his campaign against those men. And now when he is supposed to fight against Chicago thug, he suddenly wants to be clean. I think this is a betrayal of his party, of his supporters, and what is most important, of his country.

of

This is what happens when we let the country club “compassionate” conservatives control the republican party.

of

If this SOB didn’t want the job why did he run for it? He could have just gotten the hell out of the way and let one of the other candidates who would actually fight for us run. Asshole.

En meer en meer mensen volgen Charles van LGF:

Is it too late for Sarah Palin and John McCain to switch places?

Bij de freepers vond ik niets terug over dit verhaal (behalve dan het omgekeerde), maar de commentaren dáár op het nieuws dat Palin haar macht als gouverneur van Alaska misbruikte zijn wel grappig:

And that partisan led inquiry is NOT NASTY CAMPAIGN ?! SLAM the MSM and OSSAMABAMA/Mr.HYDE who tries ,with the big stunning help of so-called journalists,to hyde his scary record and “network”

of

In fair and balanced journalism, Obama would have been sunk long ago, just with the release Michelle Obama’s racist screed against whites she calls a collage thesis.

(“collage?”)

of

This was a desperate attempt by the Dems to get people’s minds off of Obama and his radical connections and voter fraud. Sorry - not going to work.

…meteen opgevolgd met een niet weinig onsubtiele verwijzing naar strange fruit:

They are kicking and twisting like a felon hanged aloft trying to find a perch that just isn’t there. In due course they, too, will swing slowly in the breeze…

Of deze

This is the biggest witch hunt I have ever seen in politics. 

Hallo?! Aarde aan realiteit?! Iemand die zich Ken Starr nog herinnert??

Ach, ze mogen er een draai aan geven zoveel ze willen: de conclusie van het Troopergate-rapport is redelijk duidelijk.

I find that Governor Sarah Palin abused her power.

Neeneenee, geen ifs, ands of buts, geen “that depends on what you definition of ‘is’ is”: machts. misbruik. Einde verhaal.

Ik begin voor het eerst deze verkiezingscampagne te durven hopen dat Obama zou kunnen winnen.

Jammer dat ze vanavond Peggy Lettermore niet gezongen hebben:

Aan de andere kant, zou het wel hetzelfde zijn zonder Ciarán Bourke?

Onnoemelijk jammer dat ze Will You Come to the Bower niet gedaan hebben, zelfs zonder Luke Kelly (had ik al gezegd dat ik dat ooit helemaal vanbuiten kende? oh, ja, inderdaad):

En ook dat ze Dublin in the Green niet hebben gebracht:

En Luke Kelly is dood, dus Scorn Not His Simplicity (geschreven door Phil Coulter over zijn gehandicapte zoon en ik daag u uit om er naar te luisteren, écht naar te luisteren zonder tranen in de ogen) was er natuurlijk ook niet:

Stille momenten als het over overleden Dubliners ging: Luke Kelly natuurlijk, en Ciarán Bourke, maar ook Ronnie Drew, deze zomer overleden. Ze werden herdacht in gedicht door John Sheahan, en natuurlijk in muziek.

Kippenvel trouwens: ik dacht keer op keer dat ik Ronnie Drew hoorde zingen, maar het bleek “recente” Dubliner (sinds 1987) Eamonn Campbell te zijn — zijn stem lijkt er gruwelijk erg op (en wie Drew ooit hoorde zingen weet dat dát niet gemakkelijk is)).

Ik had ze nog nooit in het echt gezien, The Dubliners, maar wel op televisie en op Youtube. Ze stelden niet teleur. Alleen jammer dat ze eindigden op Whiskey in the Jar en The Irish Rover en Molly Malone. Ik had ze liever obscuurder gezien.

Een idee van hoe het er aan toe ging? Hierzo:

In de Elizabethzaal in Antwerpen, vol tot de nok met mensen die allemaal een generatie ouder waren dan 40 jaar.

En op het podium vijf nóg oudere mannen die plezier hadden in wat ze deden. Ouder, meer versleten, stram, soms wat aarzelend bij stem (al is dat in het geval van Barney al vijfenveertig jaar het geval) maar geroutineerd en muziekmakend als waren ze minder half zo oud.

Ik heb The Dubliners in het echt gezien, en niemand kan mij dat afpakken. The Dubliners hebben mijn hele leven lang—binnenkort veertig jaar—in mijn hoofd gezeten, en nu heb ik ze in het echt gezien.

Met mijn vader, die ze mij heeft leren kennen. En ook dat kunnen ze mij niet afpakken.

Oef.

Van de laatste vier artikels die ik op Wikipedia bijgemaakt heb (de Engelstalige), zijn er drie genomineerd voor verwijdering wegens non-notability.

Recent is de derde nominatie voor verwijdering weggestemd, en zo heb ik (ha!) nog geen enkel artikel van mijn hand zien gedeletet worden.

Ik ben er (een beetje) trots op, zo ingaan tegen het deletionisme op Wikipedia.

Ze zijn van 1939, 1939, 1940, 1944 en 1946, Barney McKenna, John Sheahan, Sean Cannon, Eamonn Campbell en Patsy Watchorn.

Paddy Reilly (°1939) en Jim McCann (°1944) hebben ze verlaten. Ciaran Bourke (1935–1988), Ronnie Drew (1934–2008), en Luke Kelly (1940–1984) zijn zelfs helemaal niet meer onder de levenden.

Ik luister er al heel mijn leven naar, en vanavond ga ik er in het echt naar: The Dubliners.

J’en suis tout chose.

© Koen Fasseur

Ann Neelen (31) en Dirk Kerstens (35) uit Essen waren dolgelukkig met de geboorte van hun eerste kind, Fien. Ze bleek een mollige, kerngezonde meid die steevast voorlag op de groeischema’s van Kind & Gezin. Maar toen ze één jaar werd, begon Ann zich zorgen te maken.

‘Het begon langer te duren om Fien nieuwe dingen aan te leren. Ze was altijd een beetje voor op haar leeftijd, maar dat was plots niet meer het geval’, vertelt ze. Dirk, die hard werkte in zijn nieuwe zaak, had er eerst geen erg in, maar moest na een paar maanden toegeven dat er wel degelijk iets aan de hand was. ‘Fien was altijd een lachebekje geweest, maar we hoorden haar steeds minder giechelen. Ze sliep slechter. En als ik van het werk thuiskwam moest ik soms vijf keer haar naam roepen vooraleer ze reageerde.’

Ann en Dirk besloten hun ongeneeslijke dochter zo lang mogelijk thuis te houden. Het ging van kwaad naar erger. Doordat allerlei toxische stoffen zich opstapelden in haar lichaam, vielen Fiens vitale lichaamsfuncties uit: ze ademde moeilijk, haar hartslag en lichaamstemperatuur maakten bokkensprongen en ze at erg moeilijk. Bovendien verstijfde haar lichaampje. ‘Van die mollige, gezellige meid bleef uiteindelijk alleen een graatmager maar dapper vechtertje over.’

[DSO]

Mijn hart brak.

Palliatieve thuiszorg voor kinderen is nog niet erkend. Hopelijk komt dat snel in orde.

En dan leest een mens in de volgende krantenkop dit:

Baby Noam overleed dinsdag, op zijn eerste verjaardag. Het gerecht van Namen opende een onderzoek. Woensdagavond bekende de 20-jarige vriendin van de vader van Noam schuld. Ze bewerkte het jongetje, dat op het moment van de feiten in bad zat, met heet water. Ze zette de douchekraan op de maximumtemperatuur en richtte de douchekop op het gezicht van de peuter. Daarna gooide ze de peuter tegen de grond en sloeg hem op het hoofd. De vrouw verklaarde dat ze dat deed met de kracht ‘alsof ze een volwassene sloeg.’ Daarna legde ze Noam weer in zijn bedje en bekommerde ze zich om haar eigen zoontje. Toen ze een tijdje later merkte dat Noam niet meer reageerde, waarschuwde ze de hulpdiensten. Maar dat mocht niet meer baten.

Woorden ontbreken mij.

Lazyweb, help!

We zijn thuis op zoek naar een televisie. Geen grote, en ook geen minimodel. Iets van, I dunno, een centimeter of zestig breed of zo. Om aan de muur op te hangen.

Ik ken daar helemaal niets van, vrees ik. Iemand een idee van merken? Ervaringen? Waarop te letten?

Koop ik dat best in Media Markt, of ergens anders?

Het moet goed materiaal zijn. HD of dergelijke zijn overkill, ‘t is om gewoon teledistributie op te bekijken.

Zoals ik soms wakker word met een woord — phlogiston, coeloomholte, syzygy — in mijn hoofd, zo word ik ook soms wakker met een verhaal dat ik ooit gelezen heb.

Vroeger, thuis, hadden wij ontelbare science fictionboeken staan. Veel in het Engels, nog veel meer in het Frans, en zelf een paar Prisma en Bruno en vooral Meulenhoffs links en rechts in het Nederlands.

Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat mijn broer en ik, op de hielen van mijn vader, vanaf eind de jaren 70 tot zeker eind de jaren 80 zo ongeveer alle science fiction gelezen hebben die tussen Jules Verne en dan verschenen is en die ook maar ergens min of meer de moeite was.

We moeten er samen ettelijke honderden SF-boeken doorgejaagd hebben, en tot ergens midden de jaren 90 kon ik stapels kortverhalen navertellen. Een half woord en ik was vertrokken.

Nu? Geen idee, eigenlijk. Ik word soms wakker met een flard verhaal. Klassiekers blijven — Clarke’s The Nine Billion Names of God, Asimov-pareltjes als Nightfall, The Feeling of Power, The Ugly Little Boy, alle robotverhalen en dan vooral The Bicentennial Man, losse verhalen van Philip K. Dick, Silverberg, LeGuin, Brian Aldiss — maar voor de rest heb ik het gevoel dat het allemaal door mijn vingers glipt.

Sinds vanmorgen, bijvoorbeeld, zit ik met Eurema’s Dam in mijn hoofd. Ik denk dat ik me herinner dat het op het einde van het verhaal iemand was die foeterde op Eurema’s oude moeder. Dat het iets met een uitvinder was die eigenlijk tegen wil en dank dacht ik uitvond? Of zo?

Ik weet dat ik het pas echt grappig vond toen ik het jaren later helas, maar ik weet dus begot niet meer waarover het ging.

Bah.

Ik ga morgen naar de première van Xander kijken! Yeuy!

Yee haw.

Die keer dat er aandelenopties waren (of iets in die zin, in alle geval iets dat met de beurs te maken heeft en een grafiekje heeft):

Het lijkt wel 2002!

Okay. Ik zag in de ondertitelreclame op Sci Fi Channel tijdens de laatste aflevering van Stergat Atlantis (jawel, ik heb ze allemaal uitgekeken van begin tot eind) een aankondiging voor Sanctuary staan.

Minstens naar de eerste paar afleveringen kijken, dat kan nooit kwaad — ik daarheen, dus. Zonder enige voorkennis, zonder zelfs maar op het internet te zoeken.

Het begint met een overzichtsbeeld van een stad. Ik denk meteen “hey, Blade Runner”. Dan komt er een soort Vangelis-rip-off van muziek, en dan denk ik “hey, écht wel Blade Runner”.

En dan is het iets X-Filesachtig, en ik denk “tiens, Blade Runner meets X-Files”.

En dan komt er een soort aandachtvooralles-achtig personage binnen, en ik denk “hola, Blade Runner meets X-Files meets CSI-cum-Criminal Minds”.

En dan komen er monsters, en denk ik “wat nu? Blade Runner meets X-Files meets CSI-cum-Criminal Minds meets Buffy the Vampire Slayer?”.

En dan komt Amanda Tapping begot op het toneel, en denk ik “kom het tegen! Blade Runner meets X-Files meets CSI-cum-Criminal Minds meets Buffy the Vampire Slayer meets Stargate!”

En dan zie ik de bijzonder knappe maar gevaarlijke juffrouw die verdácht op Jessica Alba lijkt, en denk ik meteen “hey, Blade Runner meets X-Files meets CSI-cum-Criminal Minds meets Buffy the Vampire Slayer meets Stargate meets Dark Angel”.

En nog wat later is het decor helemaal steampunk, en denk ik zowaar “wohow! Blade Runner meets X-Files meets CSI-cum-Criminal Minds meets Buffy the Vampire Slayer meets Stargate meets Dark Angel meets The League of Extraordinary Gentlemen”.

En dan komt er een slechterik op de proppen die om bloed vraagt maar niet écht een slechterik lijk, en kan ik niet anders dan denken “mhu? Blade Runner meets X-Files meets CSI-cum-Criminal Minds meets Buffy the Vampire Slayer meets Stargate meets Dark Angel meets The League of Extraordinary Gentlemen meets Blade?”

Of nee, tegen dan denk ik eigenlijk “wat voor een ongelooflijke soep is dit hier maat”. En heb ik eigenlijk niet heel erg veel zin meer om te kijken, en geraak ik maar niet over het complete zeverpraatje van Amanda Tapping over menselijke evolutie.

Ik heb het dan maar even stilgezet. Morgen kijk ik nog eens, met een fris hoofd.

Het VRT-journaal zocht een gemiddelde kleine belegger op in Veurne. Ik heb veel respect voor het beleggerzijn van die meneer Rys, maar het kan me eigenlijk niet zo schelen wat hij ervan vindt, van de situatie.

Ey, weet ge wat? Ik ben niet geïnteresseerd in wat de man in de straat vindt van de bankenhistorie.

Ik wil niet weten dat meneer Antwerpse Klootjesman tegen mevrouw Antwerpse Klootjesvrouw gezegd heeft dat ze best een auto zouden kopen omdat ze toch te weinig rente krijgen van hun geld.

Het kan me geen moer schelen dat een willekeurige meneer me in nauwelijks begrijpbaar Antwerps zegt dat hij er gerust in is en dat hij anders zijn geld wel onder zijn matras zal leggen en zijn gevlekte viervoeter ervoor zal zetten.

Geef ons informatie en geïnformeerde meningen van mensen die weten waar ze over spreken, geen bloederige vox pop van mensen die gekozen lijken om zo clueless als mogelijk te zijn.

Als ik dát wil horen, dan ga ik wel bij de rokers staan aan de uitgang van een willekeurig groot bedrijf op de Brusselse ring.

Met kleine beetjes, links en rechts, hier en daar, komt het in orde, onze keuken.

Sinds de vorige keer veranderd:

• alle laden zitten erin
• alle laden hebben handvaten gekregen
• op één na zijn alle deuren in alle kasten gezet
• de muur waartegen het vliegdekschip stond, is breder gemaakt en er is een nis in gemaakt
• er is een voorzetmuur gezet tegen de verste muur
• er zijn stopcontacten geplaatst een beetje overal, en de luchtschakelaar voor de vergruizelaar is ook in een stopcontact gezet
• er is vanalles gebeurd voor de electriciteit

En onzichtbaar voor ons, in het atelier, is de trap bijna klaar. Het wordt er een zonder gaten tussen de treden, heel sober, in doorsnede zo’n zigzagprofiel.

De situatie aan de ene kant:

Daar komt links een aubergine magneet– en krijtbord van onder tot boven, en de rest van de muren wordt lichtgroen, dacht ik me te herinneren.

Aan de andere kant:

Waar dat groen is, komen nog kasten, en waar dat wit is, komt nog een grote dampkap. En achter die kasten die er nu staan, komt nog een schuifkast die er zal uitkomen. In die nis naast de wasbak komt dacht ik ook een verlichting.

Geen stopcontacten in die muur wegens niet veilig wegens water, maar op het einde van het vliegdekschip komen wel nog twee stopcontacten.

(Min of meer) recht erop geeft dat deze situatie nu, in de keuken, aan de twee kanten:

Merk ook de handvaten op: wijs! De laden en de kasten staan nu trouwens nog niet honderd procent helemaal juist: dat wordt nog allemaal aangepast en bijgepast.

De volgende stap is dacht ik de trap. En deuren: aan het bureau en het toilet. Picture that, een toilet met een deur. Dat hebben we in geen jaren meer gehad.

Alles is opgemeten en nagemeten, en als het niet meer nu woensdag is, dan is het volgende week maandag, dinsdag of woensdag dat de oude trap weggehaald wordt en de nieuwe trap gezet.

En daarna? Nog kasten, en verlichting, en electriciteit, en misschien dat ik wel een paar van mijn oude boxen laat inbouwen, en o ja: veel, veel, veel afwerking.

Ik moest trouwens een paar foto’s nemen van de trap zoals hij nu is. Bij deze:

Ik hoor het u denken: waanzin. Inderdaad.

De trap, die nu zo is:

…zal ten laatste midden volgende week naar de andere kant draaien. Er komt ook een muur naast, dus de foto hier net boven zal alleen nog een muur tonen.

Yiha!

Aan de buitenkant zag hij er nog goed uit, de trekzetel. Hij was ook maar een dikke elf jaar oud.

Maar helaas: metaalmoeheid waardoor de mechaniek onherstelbaar niet meer werkte, gescheurde stof, doorgesleten stukken,  vanalles. Allemaal te herstellen, behalve dat eerste. Het metaal was gewoon echt helemaal in stukken. Jammer, maar helaas.

Grotendeels met een goeie schaar, een beetje een tang voor de meer hardnekkige nietjes, een schroevendraaier voor welgeteld vier schroeven, en helemaal op het einde een hamer om een kader in frieten te kloppen: precies anderhalf uur rond om de hele trekzetel te ontmantelen.

Blijven over: een zak vol vulsel dat we kunnen hergebruiken om pakweg kussens mee te vullen, een zak vol verknipte stof vol nietjes en andere gevaarlijke dingen, een paar balkjes hout op de koer, en een insectachtig metalen staketsel ook op de koer.

Ik heb één armleuning gehouden, de linker, die het minste versleten was. Dan kan Nepthys daarop gaan slapen, den duts: de trekzetel was de laatste tijd haar zetel geworden.