Archief voor de categorie 'Sonstiges'

 

Gênante situaties

zaterdag 20 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

Hoe zegt ge aan iemand die er van overtuigd is dat hij een uitstekende fotograaf is, dat hij eigenlijk slechte prutsfoto na slechte prutsfoto maakt? Of aan iemand die denkt dat hij goed bezig is, dat hij eigenlijk niét goed bezig is?

Hoe vervelend is het voor iemand die zeker is dat hij een uitstekende leider is, want altijd al leider geweest bij de scouts, om te constateren dat hij eigenlijk helemaal niét kan leiden als “komaan jongens, stil zijn” niet helpt om volwassen mensen bij de les te houden?

Hoe erg zou een persoon die denkt macht te hebben (een studiemeester, een politieagent, een grote baas ergens) het vinden om te merken dat zijn macht buiten zijn functie in het niets verdwijnt, en dat wat hij dacht respect te zijn eigenlijk niet meer dan angst is?

Hoe groot zouden sommige van die mensen zijn die zich op het internet achter pseudoniemen verschuilen, als ze met naam en toenaam zouden moeten tekenen?

Als mensen die u doodernstig zeggen dat er in hun tijd in hun klas gelukkig niemand gepest werd, en dat het toch erg is dat er tegenwoordig kinderen gepest worden op school, zouden te horen krijgen dat zij de meest gore klootzakken onder de pesters waren, die dertig of meer jaar geleden elke dag een levende hel maakten voor anderen — hoe zouden ze daar op reageren?

*
*     *

Soms denk ik dat de meeste mensen zichzelf een wereld opgebouwd hebben, waar alles min of meer klopt, en niets nog echt in vraag gesteld mag worden. Want als dat dan wel gebeurt, en er komen hier en daar wat barsten in de voegen, zou alles wel eens in elkaar kunnen storten.

Zoals die keer dat ik met mutatis mutandis iemand op café zat die een opgedreven sportauto met radardetector had, en blééf volhouden dat hij nog nooit sneller dan de toegelaten snelheid had gereden, meer nog, dat hij niemand kende die ooit sneller dan de toegelaten snelheid had gereden.

Of die keer met de amateurfotograaf die zichzelf de maat van alle dingen voelde. Of de leraar die écht verkeerd bezig was. Of de ex-scoutsleider die in tranen uitbarstte omdat mensen hem niet genoeg aandacht gaven naar zijn goesting. Of die talloze keren dat bleek dat de cursus “sarcastisch doen tegen gewone mensen” van studiemeesters en politieagenten niet pakte. Of de grote baas die dacht dat roepen tegen zijn personeel een goed idee was. Of de degoutanteriken in de reacties overal.

Of die mens die zei dat hij het ver-schrik-ke-lijk zou vinden als hij zou horen dat zijn zoon of dochter iemand anders zou pesten op school. Dertig of meer jaar nadat we in dezelfde klas hadden gezeten.

Japanese Maple

vrijdag 19 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Clive James is bijna dood. Ik kan dat moeilijk bevatten: Clive James is in mijn hoofd even onsterfelijk als Stephen Fry en Tom Waits.

Hij schreef een gedicht over zijn sterven, en ik daag u uit om er met droge ogen door te raken.

Japanese Maple

Your death, near now, is of an easy sort.
So slow a fading out brings no real pain.
Breath growing short
Is just uncomfortable. You feel the drain
Of energy, but thought and sight remain:

Enhanced, in fact. When did you ever see
So much sweet beauty as when fine rain falls
On that small tree
And saturates your brick back garden walls,
So many Amber Rooms and mirror halls?

Ever more lavish as the dusk descends
This glistening illuminates the air.
It never ends.
Whenever the rain comes it will be there,
Beyond my time, but now I take my share.

My daughter’s choice, the maple tree is new.
Come autumn and its leaves will turn to flame.
What I must do
Is live to see that. That will end the game
For me, though life continues all the same:

Filling the double doors to bathe my eyes,
A final flood of colors will live on
As my mind dies,
Burned by my vision of a world that shone
So brightly at the last, and then was gone.

Auw

zondag 14 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Zondag, koppijndag. Kut.

Huis-tuin-keukenremedies tegen migraine, deel 1

donderdag 11 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | 6 reacties

Sinds ik ergens midden februari van allerlei dingen migraine krijg, vermijd ik Ice Tea en muntsiroop en appelsap en druivensap en wind op mijn hoofd en nog een resem andere dingen als de pest. En dat helpt om geen migraine te krijgen.

Maar vanmorgen was het weer prijs, gedomme: gisteren teveel druiven gegeten, denk ik, en dus hoera! migraine van het “bleurgh, tiens, wat ligt dáár nu, ik dacht nochtans dat ik niets gegeten had vannacht”.

Opgestaan, kleren aangetrokken, een kwartier later overwogen om een ander hemd aan te trekken wegens hemd dat ik aan had, doorweekt van het klamme zweet, nog eens over en weer toiletkom, en uiteindelijk toch maar een mail gestuurd naar mijn werk dat het voor een andere keer zou zijn, en weer in mijn bed gesliederd.

(Insert slapstick-episode waarbij de radiowekker maar niet wou zwijgen, en bleek dat de snooze-knop niet gewoon wil zeggen “zwijg nu een minuut of vijf” maar wel “zwijg een minuut of vijf en verzet dan de eindtijd van de wekker naar vijf minuten later”, en waarbij ook bleek dat ik die wekker in al die jaren nog nooit met de hand had uitgezet, er vertwijfeld drie kussens en een dekbed op smeet, vijf minuten later overwoog om de draad uit de muur te trekken wegens dat ik niet vond waar de stekker was en teveel koppijn had om onder het bed te kijken, enfin, uiteindelijk op alle knoppen geduwd en het ding stil gekregen.)

Tot: telefoon van het werk. Dat ik een afspraak had om 9u, en dat die mensen er waren. Ik wist dat ook, dat ik een afspraak had, maar ‘t was eerder met iemand anders dan met mij, en die collega was ervan op de hoogte dus het zou wel in orde komen dacht ik. Ik dénk dat ik iets in die zin moet gefrazeld hebben aan de telefoon, maar ik zou er niet op durven zweren. En dan weer met een kussen op mijn hoofd proberen zo weinig mogelijk bewegen.

Tot: de werkmensen aan de gevel begonnen. Met slijpschijf en hamer en beitel. En voorhamer, denk ik, en voor de okkasie ook met drilboren en kettingzagen — dat is toch hoe het aanvoelde.

Ik heb dus maar wat kleren aangetrokken, een handvol van de beste pijnstillers in huis doorgespoeld met een glas chocomelk, en dan ben ik naar het werk aangezet.

Vergaderen met zoveel hoofdpijn dat er maar één oog tegelijkertijd focuseert, en al proberend niet over te geven op de notities van uw klanten: ge moet dat ook eens meemaken.

MAAR WAT IK EIGENLIJK WOU ZEGGEN.

Deze middag, tegen beter weten in, omdat het achteraf tóch altijd een slecht idee blijkt, naar de lokale frituur gegaan. En schets mijn verbazing: een kleintje met stoverijsaus, een brochette en een kaaskroket blijkt een uitstekend remedie tegen migraine te zijn.

Nu nog achterhalen of het ook werkt als ik dat op mijn nuchtere maag ‘s morgens vroeg probeer.

Nonkel Plezant

dinsdag 9 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | 15 reacties

Ik vroeg aan Sandra “Wat is ‘t voor ‘t eten vanavond?”
En zij zei “Pasta, met kaassaus en champignons?”
En ik zei… “Oh, dat past altijd!”

Pasta / Past dat — get it? Get it?

En neen, het doet niets van de lol af dat ik dat elke keer zeg als er pasta is.

Sommige dingen blijven grappig. Gelijk alle keren dat er over de zeescouts gesproken wordt, en dat ik mij fijntjes afvraag of ze bij die zeescouts dan soms… waterleiding hebben.

In plaat van gewone leiding bij de gewone scouts hé. Woordspeling en al.

Griezelig Gaza

zondag 7 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Ik was hier toch een hele tijd niet zo goed van.

And another one down, another one down

vrijdag 5 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Tum tum tum. Tum tum tum die dum: another one bites the dust.

Twitpic, deze keer;

A few weeks ago Twitter contacted our legal demanding that we abandon our trademark application or risk losing access to their API. This came as a shock to us since Twitpic has been around since early 2008, and our trademark application has been in the USPTO since 2009. [...]

Unfortunately we do not have the resources to fend off a large company like Twitter to maintain our mark which we believe whole heartedly is rightfully ours. Therefore, we have decided to shut down Twitpic.

Oh, zeker, ze waren al veel traffiek verloren de afgelopen tijd, maar toch: kan iemand een getal plakken op het aantal tweets dat vanaf binnenkort niéts meer zal betekenen, met enkel een niet-meer-werkende Twitpic-URL in de plaats van waar vroeger een afbeelding stond?

Ik kijk voor de rest ook nog uit naar het moment dat al die url shorteners niet meer zullen werken en de andere helft van Twitter niet meer begrijpbaar zal zijn. Het is wachten op het moment dat Libië pakweg zegt dat .ly niet meer voor frivool gebruik is, en de bit.ly’s van deze wereld kunenn het bijvoorbeeld schudden, inclusief de mensen zoals Wijs die dan wel bijvoorbeeld dit tweeten:

…maar waar die “vrees.ws” gewoon doorverwijst naar bit.ly en dus er even goed bit.ly/1Adi2OG als vree.ws/1Adi2OG had kunnen staan.

(Om natuurlijk nog helemaal niet te spreken van het onvermijdelijke moment dat die akelige Twitter eindelijk tits up zal gaan. :))

Nee serieus: zet zo weinig mogelijk inhoud op plaatsen die ge niet onder eigen controle hebt, kinderen. Zeg dat nonkel Michel het gezegd heeft.

‘Feminisme’ is problematisch

vrijdag 5 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | 9 reacties

Het moet mij al een hele tijd van het hart: mensen wat heb ik een hekel aan dat nieuw soort ‘feminisme’ dat al een paar jaar de ronde doet op het internet. Het soort ‘feminisme’ dat niet eens meer omfloerst zegt dat mannen, blanke mannen specifiek, een te veroordelen diersoort zijn. Dat elke man een potentiële verkrachter is, elke vrouw de hele tijd lijdt onder het juk van de patriarchie, en dat alles problematisch vindt.

Dat soort ‘feminisme’ is enorm goed voor de kijkcijfers, hebben allerlei mensen ontdekt: het stookt controverse en discussie, en dus lokt het meer oogballen naar de websites en naar de reclame op de websites, en dus wordt het van allerlei kanten aangemoedigd. Worden meisjes en vrouwen in slachtofferrollen geduwd, jongens en mannen in zelfhaat en schuldgevoel. Degoutant.

Niemand gaat mij horen zeggen dat vrouwen minderwaardig zijn, maar ook niemand gaat me horen zeggen dat ze meerderwaardig zijn. “Anders maar gelijkwaardig” lijkt mij een juiste omschrijving — maar dat zou me meteen een check your privilige, shitlord opleveren van de proponenten (man en vrouw) van het zogenaamde ‘feminisme’ dat het roerend eens is met Valeria Solanas en haar “To call a man an animal is to flatter him; he’s a machine, a walking dildo.”

Case in point: de vorige week gelekte foto’s van grotendeels selfies en andere persoonlijke foto’s van beroemde en semi-beroemde mensen. Shock, horror, de hoofdrolspeelster van The Hunger Games heeft al ooit sex gehad, en daar zijn foto’s van! Goeie help, Kate Upton, die haar brood verdient met foto’s van zichzelf in ondergoed, blijkt tepels te hebben! Couvrez ce sein que je ne saurais voir — par de pareils objets les âmes sont blessées!

“Nee, de gestolen naaktfoto’s van celebrity’s zijn niet overal te bewonderen op de sociale media, voorzien van voorspelbare hitsige of smalende commentaren. Twitter heeft ze zelfs volledig gebannen. Heeft het internet plots een (schuldig) geweten gekregen?” vroeg Dominique Deckmyn onlangs in De Standaard.

Sofie reageerde daarop in de gazet: “Blijkbaar beseffen we dat hier een grens is overschreden. Dit gaat om een misdaad. Foto’s die heel privé zijn, zijn gestolen. We willen ons niet schuldig maken aan de verspreiding van gestolen materiaal.”

Nee, natuurlijk niet. Enerzijds: kranten hebben géén recht van spreken. Ik moet maar naar om het even welke krant gaan om daar dag na dag dezelfde nonsens te zien: X heeft een tepel getoond hier, Y werd gespot op vakantie daar, Z gaat vreemd, kijk hoe Miley Cyrus er nú weer uitziet — nee, lessen in hypocrisie moeten we niet meer krijgen.

Maar omdat ik me hier specifiek stoor aan dat vies soort ‘feminisme’ — zie hoe ik het consistent tussen aanhalingstekens zet, want ik vind het even veel te maken met écht feminisme als de WestBoro Baptist Church met Christendom — is er ook nog een anderzijds. Het gaat om vrouwen. En het is vele keren erger als een vrouw haar naakte selfies op het internet ziet geraken dan als dat met een man zou gebeuren. Dat geeft dan dergelijke grappigheden:

CQ5qgvu

Dubbele standaard, iemand?

Of neem de hele affaire met de verzamelaarscover van Spiderwoman door Milo Manara. Manara is, zoals vermoed ik iedereen wel weet, een vetzakske eerste klas, die een carrière heeft kunnen maken van veertig jaar ongeveer hetzelfde model vrouw te tekenen in verschillende vormen van softcore pornografie, die dan door de weldenkende mens als bijna-kunst bekeken wordt, misschien ook omdat het vaak zeer grappig is en nooit gemeen.

Manara heeft al regelmatig eens een Amerikaanse superheld getekend, maar nu onlangs zat het er dus bovenarms op, met deze cover:

SPIDERWOMAN001Manara-06299-600x853

Oh maar zo erg! ik ben helemaal kapót van de schok!

Euh, neen dus:

Er is mij iets bijgebleven van toen ik jong was: mijn moeder die vertelde over het Victoriaanse tijdperk, en hoe men toen zelfs de poten van piano’s wegmoffelde omdat ze te wulps waren. Ha ha, wat een idioten! Kijk eens hoe belachelijk!

Ik mag van ganser harte hopen dat we binnen een paar jaar zullen kunnen terugkijken naar bedriegers als dat kieken Anita Sarkeesian, naar nonsens als gamergate, naar idiotieën als die cis scum of naar heel die vieze SJW-kliek en ook hartsgrondig zullen kunnen lachen van “god toch, waar záten de mensen met hun gedachten”.

tumblr_nbezwnmDLH1syitgfo1_500

‘t Is begost

dinsdag 2 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Er zijn hier heelder tafels boeken gekaft, Zelie is al aan haar woordjes Latijn aan het studeren en ze heeft een blog opgezet voor een taak aardrijkskunde (over Israël en Palestina, joechei), Jan oefent Frans, Louis moest drie boeken opzoeken, de radio speelt weer een uur voor ik uit mijn bed kruip en iedereen staat weer vroeger op dan mij.

En de buren staan ‘s morgens samen met ons op het plankier, met fietsen en kinderen in de aanslag.

School, hoera, hoezee.

De wereld is om zeep, denk ik

maandag 1 september 2014 in Sonstiges. Permanente link | Eén reactie

De wereld is om zeep, of nee, de wereld is niet om zeep, of toch, de wereld is wel om zeep.

Het was een avond van vergaderen en op café zitten en tijdens het praten alsmaar meer beseffen dat de wereld om zeep is, en dat er geen oplossingen voorhanden zijn. Enfin, misschien.

Een avond dat, was het zestig jaar of honderdtwintig jaar geleden, er minstens één politieke partij of volksbeweging opgericht zou geworden zijn — als ik zelf twintig jaar jonger was en het mij allemaal nog echt zó hard zou kunnen schelen dat ik er ook nog effectief iets aan zou willen doen in plaats van alleen te constateren en te lamenteren.

Kluten en esbattementen, maskers op en maskers af, het eens zijn het niet eens te raken, en vooral: drie of vier generaties oud-leerlingen van dezelfde school, en bijna visceraal gelukkig zijn te constateren qu’on n’est pas du même bord, qu’on est pas du même chemin, mais qu’on cherche le même port.

En oprecht triestig zijn en teleurgesteld wanneer dat soms eens niet zo blijkt te zijn, en dan toch nog de mantel der liefde, en vers et contre tout, en todo amar y servir-gewijs, boven halen.

Zeer soms vind ik het spijtig dat ik geen sociale mens ben.

Barbecue x 2

zaterdag 30 augustus 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

Vandaag naar Holland op verjaardagsfeest-met-barbecue, en morgen barbecue in de straat — wat zeg ik “in de straat”: recht voor onze deur! — voor de hele wijk.

Alle vingers gekruist dat het morgen niet regent, want in tegendeel tot in Holland hebben wij géén overdekking. Brrr.

La flemme

donderdag 28 augustus 2014 in Sonstiges. Permanente link | 2 reacties

Ik loop van dag tot dag lastiger. De vanzelfsprekende nonchalance waarmee sommige mensen sommige dingen doen, de aan het ondenkbaar grenzende arrogantie waar ze niet eens meer bij stil staan, de walgelijke zekerheid in zichzelf die ze projecteren, de akelige zelfgenoegzaamheid, aargh.

In de politiek, in het zakenleven, op de sociale mediats, overal.

Het is verdomme goed dat ik zwaar aan can’t be arsed-syndroom lijd, of ik noemde man en paard en ik maakte mij op specifieke dingen kwaad.

‘t Zal dan zijn voor in de beslotenheid van mijn eigen hoofd, als ik er niet in slaag om het met andere dingen bezig te houden. Gelukkig zijn er boeken (en podcasts, en films, en televisie, en alles).

Maar serieus, godverdomme, wereld.

Wiskunde!

dinsdag 26 augustus 2014 in Sonstiges. Permanente link | 4 reacties

Maar zo wijs.

This month, I have been mostly listening to…

zaterdag 23 augustus 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

The Bugle.

bugle

Ik ben beginnen luisteren naar de hele back catalogue, en sindsdien zeggen mensen mij ‘s morgens en ‘s avonds goeiendag op straat. Alwegens ik met een glimlach (en occasionele schaterlach) van en naar mijn werk ga.

Zeer van harte aangeraden. Het enige spijtige is dat ik mij niet kan inbeelden hoe John Oliver het kan uithouden, The Bugle combineren met zijn ongelooflijk machtige Last Week Tonight. Dat bij momenten zo hard The Bugle is, maar dan met meer research en minder bullshit:

Huwelijks

vrijdag 22 augustus 2014 in Sonstiges. Permanente link | Geen reacties

‘t Is al twee dagen al Brassens wat de klok slaat in mijn koptelefoon.

Ma mie, de grâce, ne mettons
Pas sous la gorge à Cupidon
Sa propre flèche
Tant d’amoureux l’ont essayé
Qui, de leur bonheur, ont payé
Ce sacrilège…

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Laissons le champs libre à l’oiseau
Nous seront tous les deux priso-
Nniers sur parole
Au diable les maîtresses queux
Qui attachent les cœurs aux queues
Des casseroles!

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Vénus se fait vielle souvent
Elle perd son latin devant
La lèchefrite
A aucun prix, moi je ne veux
Effeuiller dans le pot-au-feu
La marguerite

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

On leur ôte bien des attraits
En dévoilant trop les secrets
De Mélusine
L’encre des billets doux pâlit
Vite entre les feuillets des li-
Vres de cuisine.

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Il peut sembler de tout repos
De mettre à l’ombre, au fond d’un pot
De confiture
La jolie pomme défendue
Mais elle est cuite, elle a perdu
Son goût “nature”

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

De servante n’ai pas besoin
Et du ménage et de ses soins
Je te dispense
Qu’en éternelle fiancée
A la dame de mes pensées
Toujours je pense

J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main
Ne gravons pas nos noms au bas d’un parchemin

Niet verkeerd gezegd, peins ik zo.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338