Luid spreken

Er is iemand beneden in de keuken, die aan het uitleggen is aan Sandra hoe ze een Tupperware-avond moet aanpakken.

Ik moei mij daar niet mee, dat zijn mijn zaken niet.

Maar waar ik wél de griebels van krijg, is dat dat mens zó luid spreekt dat zeker twee verdiepingen hogen en ongetwijfeld een huis verder ook nog te horen is.

Ik weet dat ik vaak te stil en compleet onverstaanbaar spreek, maar ik heb een hekel aan mensen die voortdurend met schellende en luide stem spreken. Hekel.

Hoe is dat mogelijk, in ‘s hemelsnaam? WIJ STAAN NIET AAN DE ANDERE KANT VAN DE STRAAT HE MADAM!

Een conversationele toon, dat is een conversationele toon. In een situatie dat er minder dan pakweg vijf man aan het spreken zijn in een kamer waar verder geen lawaai is, dan ROEPT MEN NIET VERDJU!

(Hetzelfde geldt a fortiori trouwens voor mensen die aan de telefoon spreken alsof ze moeten roepen tot in Canada.)

Doe mee met de conversatie

16 reacties

  1. mijn kleinkinderen kunnen ook zo luid roepen
    en dan zeg ik oma is mischien oud
    maar nog niet doof
    ja dat zijn mensen die willen gehoord worden of ze nu klein zijn of groot
    mijn trommelvliezen kunnen daar ook niet tegen
    veel liefs inge

  2. Da’s gewoon een sluwe verkoopstactiek!
    Nog een kwartiertje en je koopt 10 setjes plastieken potjes om er vanaf te zijn 🙂

  3. Mijn pa “praat” ook veel te luid, en mijn ma heeft de neiging te roepen aan de telefoon. Dientengevolge praat ik meestal te stil, om zeker de mensen niet te ergeren zoals zij.

  4. ik heb zo nog wat zitten nadenken
    uiteindelijk willen we allemaal gehoord worden
    de ene door luid te spreken
    de andere door zacht te spreken
    iedereen geeft zijn systeem om dat er naar hem zou geluisterd worden
    vroeger met brieven
    de vraag werd dan gesteld
    heb je al iets van de jef gehoord
    andwoord ik heb nog geen brief gekregen
    leg dat maar eens uit aan een ander talige
    toen kwam de krant de telefoon de tv
    en of we nu willen of niet
    we worden voordurend over roepen
    alleen nu op een andere manier
    toen kwan de pcc
    dus iedereen die iets schrijft wil toch gehoord worden???
    of ben ik mis???
    het gesproken woord raakt dikwijls verloren zodat de essentie van de boodschap verloren gaat
    terwijl je iets schrijft je het nog eens kunt nalezen
    als ge nu denkt wanneer zal ze stoppen
    vergeet het ik heb er een kwartier over gedaan om het langste woord te lezen
    ik heb ook geduld om deze schitterende proza te lezen
    dus om te eindigen denk ik dat iedere vogel zingt zo als hij gebekt is
    het ene stoort ons het andere brengt ons in vervoering
    laten we zeggen het laatste woord is hier nog niet
    over gesproken
    goede nacht iedereen
    michel hopelijk slaap je al beter en met minder pijn
    want van die kat kunde ne kater van overhouden
    veel liefs inge

  5. Enig idee hoe het is om met zo iemand onder één dak te wonen? Ik zie haar doodgraag, na 8 jaar nog samen, maar het kan bij momenten inderdaad wat op de zenuwen werken.
    Eén opmerking: denk vooral niet dat je dit kunt veranderen 😉

  6. En wat voor zin heeft dat nu om daarover te bloggen?
    Ge hadt die madam daar veel beter over aangesproken, enige assertiviteit heeft nooit iemand kwaad gedaan.
    Maar hey, weeral een blogpost, niet? Jongen toch… loser

  7. In een stille omgeving spreek ik op normale geluidssterkte, denk ik, en zonder micro voor een zaal mensen spreek ik luid.

    En ik erger me soms aan mensen die zonder micro voor een zaal mensen te stil spreken. Op barcamp-achtige events, bijvoorbeeld. Ik wil me kunnen concentreren op de inhoud van de talk, en niet op het ontcijferen van gemurmel.

    Maar soms twijfel ik zelf aan de meest geschikte geluidsterkte waarmee ik moet spreken. Als ik in een café met zeer luide muziek zit bijvoorbeeld, en ik spreek tegen de persoon vlak naast mij zit, op 20 centimeter afstand, dan heb ik de neiging om zo luid mogelijk te spreken. Maar is dat wel nodig? In dergelijke omgevingen is het soms moeilijk om te weten vanaf welke geluidssterkte je verstaanbaar overkomt. Niet evident.

    Nee meneer of mevrouw “kotsbeu”, dit lijkt mij een zeer interessant blogonderwerp.

  8. En dan de mensen die commentaar geven op blogposts maar die te laf zijn om hun naam te vermelden. Zo mogelijk nog erger!

  9. Mensen op de trein die gedurende de hele rit in hun mobiel zitten te brullen (en ik lekker will dutten, of lezen) – ook zoiets.

    “HOORT GE MIJ? WANT IK HOOR U NIET!” Aan de andere kant van de lijn horen ze alles perfect, maar het is blijkbaar een reactie om luider te spreken als je zelf nauwelijks iets kan horen.

  10. Ik heb zo’n vermoeden dat ik krak dezelfde vertegenwoordigster heb gehad bij mijn laatste Tupperware party (gelukkig niet bij mij thuis). Ik kreeg er koppijn van.

Laat een reactie achter

Zeg uw gedacht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.