Zelden was een youtubecommentaar zo toepasselijk:

This type of guy is my natural enemy IRL. Everyone likes him, and I keep my mouth shut until I’m physically unable to take it anymore and go, “Can’t you see that this man is very, very annoying?” He then puts a hand on my shoulder and says, “That’s alright, mate; you can’t win them all,” and I jump out of the window because I know I’m the villain and there is no way to leave the room in a normal way.

Het ging over de mens in dit filmpje:

Vergelijk vooral met andere mensen in hetzelfde type van interview — deze fantastische Armando Ianucci bijvoorbeeld:

of deze heerlijke Joanna Page:

Niet dat ik het nu meteen had met Joel Dommett, maar in het echt heb ik het meer dan eens, een irrationele afkeer van mensen die blijkbaar bij sommige andere mensen heel populair zijn. Waarbij ik heel hard goesting heb om te roepen maar ziet niemand dat dit gewoon allemaal fake is heel de tijd?

Het soort mensen dat andere mensen in een paar oogopslagen bekijken en vervolgens catalogeert onder “moet ik mij niets van aantrekken want heeft geen macht” dan wel onder “moet ik sympathiek tegen doen want heeft macht”.

Het soort mensen dat alleen maar zelfzeker is, ook en vooral als ze daar geen enkele reden toe hebben. Waarvan de defaultmodus neerbuigend joviaal is.

Ugh, ik moet er van wurgen alleen maar als ik er aan dénk.