Het is al jaren — al twintig jaar, dertig jaar — dat ik tegen mezelf zeg: ik zou eigenlijk moeten notitie nemen van wat er gebeurd is, wat er gezegd is, dat ik het niet vergeet.

De miserie is: ik kan het op het moment zelf niet aan de wereld kond maken, want er gebeuren zaken die pas jaren en jaren later eventueel kunnen verteld worden, omdat het voor niemand goed is dat ze verteld worden.

Waarmee ik niet zeg dat vandaag zo’n dag was, maar misschien ook wel. Want uiteindelijk is elke dag op de een of andere manier zo één van die dagen.