Eindelijk zijn de pepers groot genoeg om buiten te zetten. Pff. Wat een miserie — gezaaid in februari, maanden verzorgd gelijk een moederkloek, uiteindelijk uit hun serre naar potje verplant in mei, en dan nog bijna twee maand voor ze buiten konden.

Als het moment gekomen was, heb ik wel mijn plan, om ze aan de muur te hangen stilletjes opgeborgen: die dingen hebben minimaal toch een ruimte van 20x20x20 cm nodig voor hun wortels, en ik wou er toch een paar naast mekaar zetten; ik kwam uiteindelijk aan bakken die meer dan 50 kilo zouden wegen.

Het is uiteindelijk één lange (en fucking dure) bak geworden en daarnaast een hele reeks potten, eerst in terracotta en dan uiteindelijk ook een reeks in plastiek. En meer dan 500 liter potgrond.

En dan is het nu wachten op de onvermijdelijke lange, droevige aaneenschakeling van teleurstellingen: opgevreten door de slakken, kapotgestampt of uitgegraven door de katten, uitgedroogd, verzopen, verbrand… ah well.