Ik ben grootgeworden met de videotheek — er is geen sciencefiction-, fantasy- of horrorfilm die te huren was die ik niet gezien heb.

De eerste drie films die we gehuurd hebben in de videotheek toen mijn vader met een videorecorder is thuisgekomen in 1982, waren Alien, Excalibur en Star Wars. We gingen elke week zeker één of twee keer naar Roxy, en er staat nog altijd een hele bibliotheekkast vol met VHS-opnames van alle mogelijk films in de kelder in mijn ouderlijk huis. (En zowel daar als in mijn huis hier ook nog een collectie van ettelijke honderden gekochte DVD’s, toen we daar op overgestapt waren.)

De eerste Friday the 13th-serie was niet mijn favoriet. Ik was meer onder de indruk van Halloween, ik heb meer gelachen met Toxic Avenger, ik was meer bang van Poltergeist. Maar het was wél een constante, natuurlijk. En ik heb er een hele reeks van gehuurd / gezien / gekocht, tot ze té belachelijk werden.

RedLetterMedia geeft, zoals wel meer, een uitstekend overzicht:

Ik heb vandaag Crystal Lake, de prequelserie, bekeken op Prime. Er zat een zekere mate van belachelijkheid in — toch wel belangrijk voor een Jasonfilm — er zat een degelijke dosis slasher in (met een hilarisch over the top focus op onderkaken, had ik de indruk), en ik was over het algemeen content. Een paar keer heel hardop gelachen met het Zinloze Geweld, een verdienstelijke poging om het allemaal één achtegrondverhaal en reden voor alles wat er gebeurt te geven, en een proper verhaal met een begin, een midden en een einde (dat meteen het het begin van de hele rest van de reeks is). Meer moet een mens niet hebben.

Ik heb gisteren naar de Carrie-reeks ook op Prime gekeken. Dat was een objectief betere serie, denk ik wel. Iedereen weet hoe het gaat eindigen — het bloed, de doden — en daar begint de het begin van de eerste aflevering dan ook mee, met een raamvertellingsdink. Hoe we er previes geraken en wat de oorzaken en gevolgen zijn, is eigenlijk wel anders dan ik had gedacht.

Zeer fijn dat zowat iedereen grijs was in de plaats van zwartwit, maar ik weet niet helemaal goed hoe ik over het einde moet denken: goed, veronderstel ik, dat het een serieus vervolg mogelijk maakt. Spijtig, ergens, dat het het karakter van Carrie een beetje nerft.

Ik lees op de interwebs dat Flanagan zou van plan zijn om een Stephen King Dark Tower-universum te verfilmen, en het einde van Carrie maakt dat minstens al een begin van mogelijk.

Spannende tijden!