Categorie: Sonstiges

Het moet mij al een hele tijd van het hart:  mensen wat heb ik een hekel aan dat nieuw soort ‘feminisme’ dat al een paar jaar de ronde doet op het internet. Het soort ‘feminisme’ dat niet eens meer omfloerst zegt dat mannen, blanke mannen specifiek, een te veroordelen diersoort zijn. Dat elke man een…

Er zijn hier heelder tafels boeken gekaft, Zelie is al aan haar woordjes Latijn aan het studeren en ze heeft een blog opgezet voor een taak aardrijkskunde (over Israël en Palestina, joechei), Jan oefent Frans, Louis moest drie boeken opzoeken, de radio speelt weer een uur voor ik uit mijn bed kruip en  iedereen staat…

De wereld is om zeep, of nee, de wereld is niet om zeep, of toch, de wereld is wel om zeep. Het was een avond van vergaderen en op café zitten en tijdens het praten alsmaar meer beseffen dat de wereld om zeep is, en dat er geen oplossingen voorhanden zijn. Enfin, misschien. Een avond…

Vandaag naar Holland op verjaardagsfeest-met-barbecue, en morgen barbecue in de straat — wat zeg ik “in de straat”:  recht voor onze deur! — voor de hele wijk. Alle vingers gekruist dat het morgen niet regent, want in tegendeel tot in Holland hebben wij  géén overdekking. Brrr.

Ik loop van dag tot dag lastiger. De vanzelfsprekende nonchalance waarmee sommige mensen sommige dingen doen, de aan het ondenkbaar grenzende arrogantie waar ze niet eens meer bij stil staan, de walgelijke zekerheid in zichzelf die ze projecteren, de akelige zelfgenoegzaamheid, aargh. In de politiek, in het zakenleven, op de sociale mediats,  overal. Het is…

Maar zo wijs.

The Bugle. Ik ben beginnen luisteren naar de hele back catalogue, en sindsdien zeggen mensen mij ’s morgens en ’s avonds goeiendag op straat. Alwegens ik met een glimlach (en occasionele schaterlach) van en naar mijn werk ga. Zeer van harte aangeraden. Het enige spijtige is dat ik mij niet kan inbeelden hoe John Oliver…

’t Is al twee dagen al Brassens wat de klok slaat in mijn koptelefoon. Ma mie, de grâce, ne mettons Pas sous la gorge à Cupidon Sa propre flèche Tant d’amoureux l’ont essayé Qui, de leur bonheur, ont payé Ce sacrilège… J’ai l’honneur de ne pas te demander ta main Ne gravons pas nos noms…

Vanmorgen stap ik uit de tweede deur die op de tuin van het werk uitgeeft. Mijn rechtervoet komt normaal neer, maar mijn linkervoet slaat om in één van de putten die Zigi gegraven heeft. Ik zak door mijn voet,  strompel vooruit op mijn rechterbeen, struikel in een tweede put met mijn rechtervoet, ga overkop (kzweertumaat)…

Ik weet geeneens hoeveel keer ik het nu ondertussen al gelezen heb. Drie keer volledig? Vier keer? Plus telkens als er een boek uitkwam? Plus onderdelen om heroptefrissen? In ieder geval: het blijft enorm hard overeind. Ik heb, tussen andere boeken door, deel een twee drie gedaan, en ik ben nu bezig met  boek vier…

Ha! Natuurlijk was het niet zoals de comics, maar dat belette niet dat ik het een meer dan uitstekende film vond. Nog van dat! (En gelukkig zijn we gaan kijken in 2D, en gelukkig was er niet te veel volk, en gelukkig dat zetels al een tijd gereserveerd kunnen worden.)

Op de soundtrack van mijn jaren 1980 staat Korla Pandit voor eeuwig gegraveerd. Ik dénk dat ik er op gekomen was omdat ik door de selectie Indische klassieke muziek was geraakt in de bibliotheek en dus maar naar andere Indisch-achtige dingen zocht (in die tijd, beste kijkbuiskinders, was er nog geen internet en waren er…

Urgh, zo erg. En zelfmoord dan nog wel. Voor altijd Mork, in mijn hoofd.

De kinderen zijn gewoon zo ongeveer alle dagen met iets bezig, tijdens de vakantie: scouts- en sport- en andere kampen, uitstappen, activiteiten in de stad, gaan slapen bij vrienden, naar dierentuinen en pretparken, naar films… allez jong. In  mijnen tijd, grote vakantie, dat was: thuis zitten, een paar dagen nadat de jaarlijkse teleurstelling en ruzie…

Eerste avond sinds lang dat ik niet doodziek ben! Ik ga eens vroeg naar bed om dat te vieren, denk ik. update 01:10 mislukt. Ziek en moe. Ik heb goesting om iets kapot te slaan.