Eerste beeld van Saturnus door Cassini:

Wijs. Dat wit dingetje linksboven is Titan.

Allez hop, conclusie van deze week Big Brother.

Mag blijven: Hanz (damn). Moet naar huis gaan: Sabrina!! Juich!

En Bianca stort in, bah flauw.

Tiens Sabrina houdt zich nog een beetje deftig.

Tijd voor het vertrek van de week. Van drie mensen is al zeker dat ze blijven: Heidi, Bert en Filip.

Dus da’s ook meteen een populariteitspoll voor die mensen, want blijkbaar worden de namen in de juiste volgorde gegeven.

Davy, Sabrina of Hanz. Ze mogen eigenlijk alledrie weg van mij: een irritante gevaarlijke gek, een irritante labiele trut en een irritante mens tout court.

Hebt g’hem? Tout court, ha!

Du plus profond de la nuit tu as quitté ton pays, ta famille, tes amis, pour tenter de trouver ici, étrangère parmi des étrangers, la vie qui t’étais déniée chez toi. Ici aussi, cependant, l’histoire et son horreur t’a rattrapée. Mais c’est ici aussi, qu’au tréfonds du désespoir tu a trouvé récomfort et amour.

Je ne saurai jamais dire, je ne saurai jamais comprendre ton courage ni ton espoir sans cesse renouvelé d’une vie meilleure, plus belle et bonne, en dépit de tous les aléas, malgré tous les obstacles. Mais l’exemple est là: tranquillement, sans jamais rien en dire, mais tout simplement, par ton travail de tous les jours, par ta vie, tu nous appris qu’il y avait toujours un lendemain, qu’il y avait toujours, quelque part, une porte qui s’ouvrait sur le printemps…

Bien entendu, jamais je ne t’ai dit ces mots-là. Et c’est là mon regret. Mais que veux-tu, nous n’étions pas – nous ne sommes pas ? expansifs, dans la famille. Nous communiquons difficilement à ce niveau émotionnel, nous avons peur des mots et bien souvent c’était dans les silences et les regards que nous nous disions le plus. Fallait-il vraiment attendre jusqu’à aujourd’hui pour te dire tout ce que nous te devons?

Pour nous, tes enfants, tu étais le lien avec un passé que nous n’avons pas connu, un passé que dans un sens nous te refusions et qui, tout à la fois, exerçait une attirance sans pareille. Tant de questions jamais posées et désormais sans réponse. Ou quand même, au-delà des mots et des explications, un sentiment d’appartenance à une histoire, à une tradition différente mais heureusement complémentaire et qui aujourd’hui – au-delà de ta mort et de celle de Papa et par le souvenir de votre vie en commun – s’intègre en nous et en nos propres enfants, harmonieusement je crois.

Il y aurait tant de choses à dire. Bien sûr, tu étais exigeante envers nous. Bien sûr, tes colères pouvaient être éclatantes. Bien sûr, ta tolérance comme ta patience avait des bornes. Bien sûr… Mais avant toute chose, il y avait la famille et Dieu sait que dans ton cas la famille pouvait s’étendre jusqu’au moindre arrière-petit cousin. Avant toute chose, il y avait les tiens. Nous. Toujours tu nous a fait confiance. Toujours, tu as cru en nous, même si, bien entendu, nous t’avons fait mal ou déçue parfois.

Tu riais peu, franchement rire, encore moins. Car la vie ? c’est sûr – ne t’avais pas donné beaucoup de raisons de le faire. La vie, pour toi, c’était quelque chose de sérieux, c’était un combat de tous les jours mais tu n’étais pas aigrie et lorsqu’un sourire te venait aux lèvres, c’était tout ton être qui s’illuminait et, toujours, j’ai maudit les circonstances qui avaient occulté en toi cette femme radieuse et confiante qui trop peu de fois se laissait deviner.

Ces dernières années… N’en parlons pas. Je préfère me souvenir de Prague où pour la dernière fois nous étions tous ensembles, heureux de découvrir ensemble cette ville magique entre toutes. Toi, tes enfants, les nôtres…

Aujourd’hui, 60 ans après ce premier voyage qui t’amena parmi nous, te voilà repartie pour je ne sais où, aves tes valises pleines de cadeaux, de vêtements, de nourriture et de Dieu sait quoi encore, te voilà repartie pour un autre pays bien plus lointain encore, pour l’autre côté du miroir. Mais je ne m’en fais pas pour toi. Comme toujours, comme en Russie, en Pologne en Israël ou ailleurs, tu te débrouilleras et cette fois-ci, tu ne seras pas seule: Papa, tes frères et tes soeurs, tes parents, tes amis, tous sont là à t’attendre. A gite reise, Mameh! Sei Gesind!

Gasten voor zaterdagavond: Francesca Vanthielen en haar danspartner Arend, om te dansen. Spoedcursus tango.

Bianca klaagt dat ze eruit ziet als een hoer, en ze heeft gelijk. Ze moet dansen met Hanz, en ze maken er een soep van.

Mensen wat een makke boel. TV waar echt niéts gebeurt. Bah.

Enfin, hoogtepunten van zaterdag. Bianca zegt dat ze gègaantworde is omdat ze niet kan slapen. Ze zijn juist in slaap gevallen en ze moeten al weer allemaal opstaan voor de rope skipping-opdracht.

Alles fout gelopen. Niet één van de vier dingen gelukt. Groot ongenoegen bij de bewoners.

Kelly had maandag gegokt op Sabrina als handlanger, maar dat was dus fout 🙂

Hij mag zeggen dat hij fout gegokt had, maar nog niet op wie hij gegokt heeft.

Kelly is zijn valies aan het maken blijkbaar. Het moet zijn dat hij serieus nattigheid voelt.

Hanz vindt hem in ieder geval de hoofdverdachte, maar hij wil niet gokken omdat hij geen 100% zeker is.

Voor Heidi is het ook al meer en meer Kelly, maar ze weet ook wel dat er op die manier over iedereen een verhaaltje te vertellen is.

Heel de groep is aan het roddelen over hem, maar ze zijn er toch geen 100% zeker van.

Verslag van het weekend. Davy spreekt al een paar dagen niet meer tegen Sabrina, en zij vindt dat ambetant. Tegen het aanraden van iedereen gaat ze Davy wakker maken en hem ondervragen.

Hij vond het niet schoon dat zij gezegd had dat ze walgde van zijn kop. Pfff.

En haar conclusie: dat het een aggressieve zot is die nooit aandacht gekregen heeft en dat in het Big Brotherhuis van iederen wil krijgen. Dat er in ieder geval iets scheelt aan hem.

Davy denkt dat alles goed gaat tussen hem en Sabrina. Uh huh.

Vanavond moet iemand weg, en vanaf nu gaat er elke zondag iemand uit. Ik ben benieuwd hoe precies, want nominaties zijn er niet meer.

Ze tonen hier juist op tv hoe een tumor van 137 kilo verwijderd wordt. Urgh. Een dermoïde tumor blijkbaar, waar allerlei weefsel in kan zitten. Het zat op de buik van een agorafobische jonge vrouw (jonger dan 30 denk ik), en men heeft er tijdens de biopsie haar en tanden in gevonden. EIKES!!!

Buh. Ik ben zo moe, ik ga een beetje slapen tot het Big Brother is.

Op Slashdot gelezen, in de comments op een artikel over een wireless keyboard dat “overgenomen” werd door een ander klavier:

securing wireless technologies… (Score:5, Funny) by _ph1ux_ on Saturday November 02, @11:36PM (#4586635) (User #216706 Info)

If only we could secure wireless technologies. Maybe we could have the signals travel in a secure method – maybe down some sort of tube. maybe the tube would have to have some sort of “antennae” – maybe it should be of some conductive material – like copper. We should also make sure that these “tubes” are shielded in some way – with maybe a suple rubber coating. Then the wireless signals could travel through this “tube” from the keyboard to the computer – thus rendering them safe from nasty hackers that may be listening.

Arse. Feck. Ik blijf speciaal thuis om de laatste planken van de bibliotheek aan de muur te kunnen vijzen, teken alles uit op de muur met potlood en waterpas, verdeel de planken, de leggers en de dingen voor tegen de muur, verleg de helft van de electriciteit om met de boormachine te kunnen werken, boor de eerste 10 gaten, en… ik heb nog maar 8 pluggen meer over. En een stuk of 20 vijzen.

Aaargh!

De situatie is nu dus alsdus:

Dwardsoorsnede van het eerste verdiep ter hoogte van de bibliotheek. L=living, O=overloop, B=badkamer. Die schuine lijn is de trap naar boven, die bruine blokjes zijn dikke eiken balken. De horizontale lijnen zijn de planken. Het geel stuk moet nog gedaan worden. Damn.

OK, PhotoStitch geïnstalleerd, fijn. Volgende obstakel: Quicktime 4, om QTVR dingen te kunnen maken. Uiteraard onvindbaar bij Apple zelf. Zucht.