Ik had zin om een gepocheerd ei te maken daarnet.

En dus heb ik dat dan maar gedaan.

Wij hebben vier kinderen thuis en drie van de vier kinderen slapen in een Brekke-bed van bij Ikea. Een sober model met drie grote laden onderaan, bijzonder handig:

Bijvoorbeeld hier te zien in actie, die keer dat Jan verkleed was als fee:

Het probleem is dat die bedden niet meer gemaakt worden. En dat het echt wel redelijk knullig is als er twee slaapkamers zijn voor vier kinderen, en in één slaapkamer staat er een ander bed.

De gebruikelijke Usual Suspects, Ebay en consoorten, bieden geen soelaas, helaas.

Dus vandaar: als iemand zo’n Brekke-bed zou staan hebben dat nog in goede staat is: roep eens? Please?

Jan begint gewoon te tekenen.

Tsss. Voor zover ik zie bijna overal ter wereld zetten ze bij Google Darwin’s verjaardag letterlijk in de bloemetjes, op alvast één uitzondering na.

(oh, en kom niet af met “dat is omdat google.com de internationale homepage is en dat ze daar dus neutraal moeten blijven” — met Martin Luther King Day stond er bijvoorbeel wél een banner op)

Niet vergeten hé:

Morgen feest in Au Bain, iedereen welkom!

“Home office rest of the week,” schreef ik nog zeer optimistisch woensdag.

Met barstende koppijn komt er niet zo veel van in huis. Als ik het zo zie op het werk, ben ik lang niet de enige die het op heeft moeten geven deze week.

Bah. Het werk zal zichzelf niet doen hé.

Het vervelendste van zo van die chronische rugpijn te hebben, dat zijn de nachten dat het niet lukt om te slapen wegens pijn die niet met pijnstillers weg te halen is.

Stom hé: een mens zou denken dat iets dat helpt tegen hoofdpijn en tegen oorpijn en tegen pijn op allerlei andere plaatsen, dat dat ook zou helpen voor rugpijn.

Maar nee. ‘t Zijn mijn hersenen die kapot zijn, of zoiets: dat ze pijn voelen zelfs al zou er geen reden toe zijn.

Andere mensen hebben een spookledemaat, ik heb een spookrug. Gelukkig dat het niet altijd even erg is, anders zou ik, euh, ik weet het niet.

En ondertussen, trouwens, blijft dat loszittend stuk metaal mij het leven dag in dag uit misselijk maken: beeld u een draaiende maag van de honger in, maar dan voortdurend, en niet in uw maar maar van boven tot onder uw ruggengraat.

Binnen een paar weken: beslissing over operatie of niet. Bah.

Ik heb het nu al zowat overal zien staan, en ik blijf ermee lachen:

Work! Work you cocksucking piece of shit!

Ik wil echt Coraline zien. In 3D, als het even kan.

De onvolprezen (neenee, serieus, echt waar) mensen van Enchanté hebben al een tijd en campagne lopen voor het Departement Leefmilieu, Natuur en Energie van de Vlaamse Overheid.

‘t Is vrijdag 13 februari namelijk Dikke Truiendag, de jaarlijkse sensibiliseer-eens-een-bevolking-om-verstandig-met-energie-om-te-gaan-dag.

Er is een wedstrijd aan verbonden, en tien gelukkigen winnen een energieaudit. Wat is een energieaudit? Knippenplak van de website:

In een woning kan vaak op een eenvoudige manier veel energie bespaard worden. In de eerste plaats moet worden uitgezocht waar de grote energievreters zich bevinden. Zodra die bekend zijn, kan worden gezocht naar maatregelen en oplossingen om het energieverbruik terug te schroeven. Een energieaudit geeft antwoord op de vragen waar, hoeveel en op welke manier energie in uw woning kan worden bespaard. In een energieaudit kan een onderzoek gebeuren naar het verwarmingssysteem, de isolatie van de woning, het gebruik van zonne-energie… Kortom, de volledige energiehuishouding van de woning wordt doorgelicht.

De audit gaat dieper in op de energetische aspecten van:

• de gebouwschil; dit is het geheel van vloer, muren, dak en openingen;
• de verwarmingsinstallatie;
• de productie van warm water

Wij hebben zo’n energieaudit laten doen, en miljaaaaarrrrrr als we dat hadden laten doen tien jaar geleden, we hadden een serieus fortuin uitgespaard. Hadden we het twee jaar geleden laten doen, we zouden nog een (iets minder groot) fortuin uitgespaard hebben. En nu we hem gedaan hebben, gaan we de volgende jaren alsnog een stapel geld uitsparen.

*
*  *

Zo’n audit, da’s dus echt wel het ernstige werk. Geen “meneer steek dubbel glas” of “hier mevrouw een tochtstrip” of “ik denk dat het zal beter als”, maar van vloer tot plafond, van voor tot achter, alles, ílles nakijken. En dan persoonlijk deskundig advies geven.

In de praktijk:

1. Een erkende energiedeskundige aan de haak slaan. Wij hebben de bijzonder sympathieke Eddy de Baere uit het verre Lovendegem over de vloer gekregen.
2. Alle nodige documentatie bijeen zoeken: de plannen, jaarafrekeningen van gas/mazout/elektriciteit, informatie over de bestaande isolatie, facturen van verwarmingstoestellen, onderhoudsfacturen… een zak informatie dus. Wij, ahem, vonden niet meteen de laatste factuur van Electrabel, dat heeft het resultaat vertraging doen oplopen. Helemaal onze schuld.
3. Een volledig plaatsbezoek, dat gelukkig niet moest wachten op de volledige documentatie. Eddy is langsgekomen en heeft hier een dikke halve dag rondgelopen: dak, muren, vloeren, ramen en deuren opgemeten, thermische foto’s genomen, allerlei besprekingen gevoerd met Sandra.
4. Alles in een computermodel steken, overgieten met een saus deskundigheid en ervaring, en afwerken in een rapport van tientallen pagina’s vol nuttig advies, pertinent cijfermateriaal en heldere illustratie.
5. Persoonlijke toelichting van het rapport door de adviseur.

*
*   *

De resultaten, bij ons, waren redelijk ontstellend. Wij wonen in een heel oud huis: we kennen de eigenaars sinds 1325, en grondig verbouwd in 1705, en laatst grondig aangepast in 1817. Wij hebben allerlei verbouwd in 2000 (water, verwarming, vloer, plafond, ramen, deuren, electriciteit…).

Om te beginnen met het goed nieuws: de verwarmingsinstallatie die we geplaatst hebben scoort heel goed. We moeten wat meer opletten met de plaatsing van onze zetels (niet tegen de radiator, bijvoorbeeld, duh), en we zouden het afgifterendement een heel klein beetje kunnen verbeteren door reflectrende folie achter de radiatoren te plaatsen, maar zo enorm veel zou het niet zijn.

Het iets minder goede maar nog altijd goede nieuws: sanitair en warm water. Wat wij gezet hebben en in 2000 state of the art was, is dat nu niet meer. De boiler zit niet geïntegreerd in de ketel, en er is een aparte opslagtank buiten de ketelmantel. Tegenwoordig zijn die dingen geïntegreerd, en kiest men eerder voor praktisch géén opslag en een krachtigere ketel die on demand warm water maakt.

Als onze installatie ooit zou kapot gaan en we kiezen voro zo’n nieuwerwetse combiketel, zou (houd u vast) ons productierendement met 50% stijgen, en zou het opslagverlies met 30% dalen. Maar het is nu nog niet aan de orde, dus.

…en dan het slechte nieuws. De gebouwschil. Links en rechts hebben we andere huizen, langs die muren verliezen we dus niet echt warmte. Ons dak is in goede staat en geïsoleerd met 12 cm minerale wol, maar ondanks die isolatie, is het dak verantwoordelijk voor 43% van het energieverlies in ons huis. En we verliezen véél energie. Slik. De voor– en de achtermuur zijn totaal niet-geïsoleerd, langs daar verliezen we zo’n 22% van de energie. De vloer, en daar was ik nog het meest van al van geschrokken, is verantwoordelijk voor 24% van het energieverlies. De deuren en vensters, die praktisch allemaal enkel glas zijn, zijn verantwoordelijk voor zo’n 12% van het energieverlies.

Slik. Slik, slik, slik.

En alles gestaafd met cijfers, tabellen, analyse, uitleg en zelfs thermografische foto’s erbij. Bijvoorbeeld om te tonen dat de muur en het venster linksboven ons achterhuis 2 graden warmer zijn dan de rest, en dat we dus reflecterende folie achter het verwarmingstoestel zouden moeten hangen, of dat het kleine raampje linksonder bijna vijf graden warmer is dan de rest (het is geen dubbel glas, namelijk):

Of om de schabouwelijke ramp rond de voordeur te illustreren: enkel glas in de deuren en de brievenbus, te grote kieren, geen afdichting onderaan, brrrr.

Als we dit allemaal hadden geweten vóór we aan de verbouwingen begonnen waren, of tijdens de verbouwingen, of zelfs vóór we alles afgewerkt hadden, zouden we een bak geld bespaard hebben.

Het concrete advies dat we kregen, in volgorde van laagste naar hoogste prioriteit:

• Vloeren: niets aan te doen. Zo laten. Het ideaal zou zijn om de vloer te herleggen met een isolerende onderlaag, maar als we nu alles moeten uitbreken, kost het ons stukken van mensen.
• Dak: tja. Gezien er zodanig veel energie verloren gaat via het dak, zou zelf een kleine verbetering van de isolatie, relatief veel opbrengen. Maar: alles is voledig afgewerkt, en de kost van het uibreken en opnieuw afwerken zou echt veel te hoog zijn. We kregen wel een aantal detailaandachtpunten mee, waar we kleine maar belangrijke aanpassingen kunnen doen (de schoorsteen, de plaats waar bepaalde buizen door het dak gaan, dat soort zaken).
• Ramen en deuren: vervangen als er budget is. Het zou niet zó enorm veel opbrengen, maar alle beetjes helpen. De enige uitzondering is de voordeur: die vervangen we volgens het advies best zo snel mogelijk. Een nieuw kader, waar beglazing, raamwerk, deurkader en deuren helemaal op elkaar aansluiten — as opposed to het rammelding dat er nu in zit met enkel glas en kieren zo groot dat er praktisch een hand tussen kan.
• Centrale verwarming: als we een nieuwe nodig hebben, dan zo’n efficiëntere nemen. Voorlopig nog zeker een paar jaar wachten. En de ketel een grondig onderhoud laten geven.
• En, belangrijkste advies: voor– en achtergevel laten isoleren. Als ik de cijfers goed begrepen heb, zou zes centimeter isolatie op de muren ons een energiesparing van 22% opleveren. Wij gaan eens spreken met de mensen van stedenbouw, en zien wat we kunnen doen, gezien ons statuut als beschermd stadsgezicht.

Oh, en “buiten categorie” kregen we nog twee bijkomde adviezen: we zouden heel erg eventueel kunnen overschakelen op een zonneboiler in combinatie met de bestaande of nieuwe centrale verwarming (maar in ons geval zou het sop eigenlijk de kool niet echt waard zijn), en we zouden kunnen overschakelen op elektrische stroomvoorziening via fotovoltaïsche cellen (voor zo’n vijtienduizend euro en 20 m² zonnepanelen).

Het kost om en bij de vijfhonderd euro, zo’n advies. Dat is niet goedkoop, nee. Maar ik wil niet weten hoeveel geld we zouden kunnen bespaard hebben als we dit iets vroeger gedaan hadden.

Die keer dat ik terugkwam van een namiddagvergadering bij een klant en dat het stortregende:

En die keer, minder fotogeniek maar wel veel grappiger, dat Osiris nog maar eens buitengelopen was, het water met bakken uit de lucht viel, ze urenlang nergens te bekennen was, en uiteindelijk alsnog opdook:

Stom beest.

Ik heb niet veel toe te voegen aan wat Pieter schreef. Kinepolis is technisch goed bezig, doet oprechte pogingen om meer en meer te weten te komen over zijn publiek, en CEO Eddy Duquenne is een mensch.

Net zoals Pietel en een kleine roedel andere Usual Suspects kreeg ik vorige vrijdag een telefoon van Stefan van Enchanté van Adhese: of ik geen zin had om dinsdag naar het verhaal van Kinepolis te komen luisteren. Dat er een uitleg zou zijn, en happen en dranken, en een technische rondleiding, en dan The Wrestler in avant-première.

Mij hadden ze, in tegenstelling tot Pieter, niet bij het eten en drinken, maar wel bij de technische rondleiding: ik heb nog een tijd als projectionist in een traditionele bioscoop gewerkt, zo met jaren ‘50 projectoren, en ik wou wel eens zien hoe het er in het modern aan toe ging.

Bob Claeys, als ik het goed onthouden heb de Research & Development-man van Kinepolis, stak van wal met een ellenlange presentatie over de historische en technologische evolutie van Kinepolis. Een man naar mijn hart: werkt en leeft al heel zijn leven bijna letterlijk in het bedrijf en de bioscoop, verliefd op de techniek, gepassioneerd.

Jammer dat ze hem geen stoomcursus powerpointpresentaties gegeven hadden (hint: minder zeggen, meer tonen), maar op een manier had het ook wel zijn charme. Het eerste anderhalf uur toch.

Samenvattend: ik geloof hem als hij zegt dat voor hem het belangrijkste is dat de mensen een onvergetelijke ervaring hebben. Ik had er een vaag idee van, maar ik ben er nu ook echt van overtuigd dat Kinepolis daar ergens helemaal vooraan staat op wereldvlak, als het op goede zalen, goede projectie, goed geluid en dergelijke aankomt.

Er waren dingen waar ik eigenlijk alleen maar bij stil stond als ik eens een zeldzame bioscoop in het buitenland bezocht: de Kinepolis-zalen zijn véél ruimer, zijn door de band veel beter geclimatiseerd, hebben betere zetels, beter geluid, en dat is eigenlijk niet noodzakelijk allemaal evident. Dat ze bijvoorbeeld het geluid van de airco beperken door véél grotere buizen te leggen dan nodig, dat Kinepolis de eerste was om volledig THX-compliant te zijn, dat ze in Madrid de grootste bioscoop ter wereld hebben.

Ik kan me vergissen, maar mijn indruk was dat voor 95% van de mensen al die moeite eigenlijk niet nodig was: Kinepolis is toch al de grootste, en of de zaal nu perfect is of iets minder perfect, de man in de straat ligt er niet echt van wakker.

Bob is er in ieder geval in geslaagd om mij te overtuigen dat het een echt gemeend streven naar alsmaar beter is, en geen cynische poging om de mensen het geld uit hun zakken te kloppen. Ik geloof hem als hij zegt dat Kinepolis oprecht de bezoekers de best mogelijke ervaring wil geven, en dat ze daar meer in investeren dan eigenlijk strikt gezien economisch zinvol is.

…want daar kwam het er eigenlijk wel een beetje op neer, zijn presentatie: dat (om het in marketingspeak te zeggen) “met name het hele digitale verhaal”afgriebelijk veel geld kost. En dat het vooral Kinepolis is die moet investeren — het komt een distributeur vele keren goedkoper uit als ze alleen een harddisk moeten rondsturen in plaats van kilometerslange rollen film, maar de filmzaal betaalt wel nog dezelfde prijs, én moet investeren in (veel duurder) afspeelmateriaal. Dat in tegenstelling tot 35 millimetermateriaal niét meer dan zestig jaar zonder problemen blijft draaien, maar om de paar jaar moet vervangen worden.

Om ons te overtuigen van het verschil dat de technologie uitmaakt, kregen we filmpjes te zien: oude 35mm als ijkpunt, en dan digitale computergegenereerde film, digitale gewone film, digitale HD live-uitzendingen. We zaten in één van de “kleinere” zalen (14 meter scherm, geen 24), maar als je de twee soorten film vlak na elkaar ziet, is het ongelooflijk opvallend hoe fantastisch beter de kwaliteit eigenlijk wel is. Oh, en als kers op de taart kregen we dingen in 3D te zien: de trailer van Ice Age 3 (hilarisch!) en van U2 3D.

Mijn conclusie: Kinepolis heeft heel lang naar zijn eigen navel gestaard. Op een goede manier hoor, in de overtuiging dat ze hun klanten een plezier deden door ze de best mogelijke ervaring te geven — maar vertrekkend uit het grote gelijk van de mannen aan de top, en zonder veel naar de klanten zelf te gaan om precies te weten te komen wat die klanten zelf nu willen en zonder echt veel te communiceren.

En dan is het plots 2009, is de wereld plots veel en veel mondiger, en is er plots een Facebookgroep met vele tienduizenden leden die Kinepolis voor het vuil van de wereld uitmaken, en worden ze wakker uit de jaren 1980.

Na Bob’s lange lange lange uitleg zou er “een toespraak door de CEO” zijn. Ik hield mijn hart vast: we zaten daar al een hele tijd en we hadden allemaal eigenlijk zwaar honger.

Onder meer dank zij een paar onsubtiele hints via Twitter kregen we eerst eten. Um. Niet zo lekker eten: popcorn en nachos en een píír kleine hapjes.

Er was meer dan één mens onder ons die zich min of meer hardop afvroeg of we wel zouden naar het vervolg van de avond gaan: een speech van de CEO en een film die ongetwijfeld ergens midden de nacht zou eindigen, op een weekdag, da’s toch niet meteen helemaal het ideaal.

…gelukkig, gelukkig dat we toch nog geweest zijn. Het was eigenlijk pas in dat tweede stuk van de avond dat ik doorhad wat voor groep mensen er aanwezig waren voor Kinepolis: onder meer de echte mensen die de echte website maken, Bob Claeys, de man aan de techniek, Maud Van de Velde, International Director of Content, en de echte CEO, Eddy Duquenne. 

*
*   *

Ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat we allemaal zwaar onder de indruk van de man waren. Rustig, niet bang van kritische vragen, niet bang om toe te geven waar Kinepolis verkeerde dingen doet, niet bang om te zeggen wanneer ze het (nog) niet weten.

Maar gepassioneerd en echt: ze stonden daar met zowat de hele top van Kinepolis, en het was er meer dan duidelijk aan te zien dat ze over die Facebookactie kwaad waren en gekwetst. Niet omdat het in hun winst zou eten of zo, maar omdat ze op het hart getrapt werden. “Als die mens zijn problemen met ons wou bespreken, zouden we dat meer dan graag gedaan hebben, maar als uw eerste reactie is om vuil te spuien en met halve en hele leugens op Facebook de mensen op te hitsen, dan mag hij van mij zijn zak opblazen.” Zo heeft hij het niet gezegd, maar ik heb de indruk dat hij het wel wou zeggen.

Want al van een tijd vóór die Facebookgroep waren ze bezig om de zaken aan te pakken. Het was misschien de aanleiding voor onze uitnodiging, maar het is dus niet zo dat Kinepolis pas toen wakker geworden: zo zijn ze onder meer —sinds kort, toegegeven, maar beter laat dan nooit— bijzonder actief hun bezoekers aan het bevragen. Een klein half miljoen mails verstuurd met allerlei vragen: ‘t is toch al een begin.

Ach, en dan onwaarheden: dat Kinepolis ontoegankelijk zou zijn voor gehandicapten bijvoorbeeld. Manifest onwaar: Kinepolis is zowat de standaard. Dat het duurder zou zijn om op internet tickets te kopen dan ter plaatse: dat is een paar maanden lang zo geweest, toen internetverkoop net gelanceerd was, maar ondertussen is het niet meer zo. En kopen aan de automatische kassa is ook al een eeuwigheid niet meer duurder dan aan de “manuele” kassa.

Of dat de prijzen meer dan verdubbeld zouden zijn op tien jaar tijd, terwijl blijkbaar de prijsstijging, objetief na te kijken, over tien jaar minder dan de inflatie was. En dat België het vierdegoedkoopste land ter wereld is voor cinematickets, blijkbaar.

De man had niet gedacht dat hij veel vragen zou krijgen, maar dat was dus wel het geval. Kritische vragen, zonder eenvoudige antwoorden, maar CEO Eddy ging ze niet uit de weg.

Eten in de zaal, bijvoorbeeld: dat ze er wel degelijk hard over aan het nadenken zijn. Sommige zalen waar niet mag gegeten worden? Een stuk van de zaal waar niet mag gegeten worden? Ze werken er in ieder geval aan.

Of wat nu precies die technologie allemaal uitmaakt als de films zelf slecht zijn? Waarop de CEO ootmoedig toegaf dat dat zeer waar is. Dat ze, toen ze Aanrijding in Moskou voor het eerst zagen, de indruk hadden dat ze in de prehistorie beland waren — zestien millimeter, niet eens 35, laat staan digitaal! — míír dat het wel een ongelofelijk succes was. Dat moet pijn gedaan hebben om dat toe te moeten geven. En dat ze echt wel op zoek zijn naar een manier om andere films naast de grote kleppers te laten zien: in apare zalen of in “boutique”-bioskopen, op aparte tijdstippen…

Of er nog gaat gewerkt worden aan de website? Ja, ze weten dat het veel beter kan. Klop op borst: soms lijkt het alsof het gemakkelijker is een vliegtuigticket te kopen dan een bioscoopticket. Maar ze werken eraan. (Ik heb me van de weeromstuit ingeschreven op de site en een profiel aangemaakt, trouwens.) Er is natuurlijk onnoemelijk veel plaats voor onnoemelijk veel verbetering — ik kijk er naar uit.

Of hoe het nu zit met reclame. Blijkbaar was er een experiment om films in het midden te onderbreken voor reclame, en was daar protest tegen. Ik kom uit een wereld waar alle films in het midden onderbroken werden om frsco’s te verkopen, ik begreep niet waar het probleem was. Het experiment wordt, dacht ik, gestopt. Maar nog meer: Kinepolis wil van het hele voor-de-film-gebeuren opnieuw een eigen programma maken. Minder reclame die we al op VTM gezien hebben, meer exclusieve reclame, meer context rond de filmtrailers, misschien opnieuw regionaal nieuws zelfs. Daska Films! Kom terug! Alles is vergeven!

Of waarom de prijzen in Antwerpen duurder zijn dan in Leuven: blijkbaar is het voornamelijk de lokale taks die daar beïnvloedt. In de ene stad is dat 20%, in de andere niets. Een andere mens had zich daar volledig achter weggestoken, Eddy gaf (nogal wiedes, maar toch, het sprak voor hem) ook toe dat ze meer vragen in een stad die meer kan betalen, en dat de omgeving van andere zalen en concurrentie ook meespeelt in de prijs.

Dat was trouwens zo’n beetje het centrale punt: is Kinepolis in het algemeen te duur? Vergeleken met home cinema, vergeleken met downloadbare films, vergeleken met BluRay en andere HD?

Nee, zegt Kinepolis: vergelijk het met muziek. Een nummer op iTunes kost minder dan een euro en je kan het blijven beluisteren, een live-optreden kost een veelvoud, is eenmalig, maar is wel een onvergetelijke ervaring.

Ik ben het daar helemaal mee eens. Maar dan moeten ze wel iets doen aan het gevoel dat ik er krijg: een tube menselijk vlees die door de kassa’s gewurmd wordt en langs de popcorn en nacho’s, binnen in de filmzaal, en meteen na de film weer buitengeperst. (Dat de plaatsen tegenwoordig op voorhand kunnen gereserveerd worden, is daar trouwens een ongelooflijke stap in de goede richting voor, ik snap niet wat iemand daar kan tegen hebben.)

Kinepolis is een massabedoening. Het moet de kunst zijn om in die massabedoening toch persoonlijk te gaan. Zowel op het internet als ter plaatse: mensen die me aanraden welke film ik zou kunnen bekijken. Ervoor zorgen dat er op elk ogenblik films voor alle mogelijk smaken zijn—dat wordt met digitaal veel eenvoudiger dan als ze met filmrollen moeten zeulen. 

Of als ik naar een film geweest ben, dat ik ochtend erna een mail in mijn bus krijg om me te bedanken voor mijn bezoek. Met de vraag welke van de drie filmtrailers die ik zag me interesseren. Of ik op de hoogte wil gehouden worden wanneer die films ook echt uitkomen. En als ik dan ja zeg, dat ik mensen kan uitnodigen, dat we allemaal samen zitten in de zaal, dat Kinepolis me aanraadt wanneer er pakweg geen scholieren in de zaal zullen zitten — of wanneer er juist wél kinderen in de zaal zitten, dat ik niet door de grond zak als mijn koters wat lawaai maken.

*
*   *

Volgens het programma zouden we nog horen van Maud Van de Velde, zouden we nog een rondleiding krijgen, en zouden we nog naar The Wrestler kijken. Uiteindelijk heeft Maud niet gesproken (het zou me wel erg geïnteresseerd hebben: zij is tenslotte de dame die wereldwijd voor ettelijke stapels miljoenen onderhandelt en voor een groot deel mee beslist wie wat gaat zien in de bioskoop), en is met quasi-unanimiteit besloten dat we voor de technische rondleiding zouden gaan en de film voor later zouden houden.

Het was, euh, bevreemdemd. Ik wist eerst niet dat we binnen zaten in de projectiecabines: het was er zo stil, zo stil. En alles zo modern. Blij dat ik het gezien heb, dat wel.

Wat verder in de ruimte stonden wel nog oude projectoren te ratelen—toch een mooi geluid.

*
*   *

Een mooie avond, uitstekend initiatief van de mensen van Proximity.BBDO (Frédéric, schrijf keer iets op uw weblog jong!), uitstekende organisatie van de mensen van Adhese/Enchanté, immense proficiat voor de moed (toch wel) en de eerlijkheid van de mensen van Kinepolis.

En nee, ik ben niet zo naief dat ik niet besef dat dit uitgedacht en uitgekiend is, dat Kinepolis ook en vooral geld moet opbrengen, dat het allemaal ons kent ons is, dat Proximity én Enchanté er ook beter van worden, et caetera.

Je moest erbij geweest zijn om te voelen dat het bij de mensen van Kinepolis géén marketingspeak was die avond, géén poging tot charme-operatie, géén cynisch zwaaien met eten en drank en cinematickets, maar een oprechte poging om te proberen beginnen anders communiceren. En een conversatie te starten.

Voor vervolg vatbaar.