Unbearable pain

Zie mij hier nu liggen: heelder baxters vol morfine en cortisone, een kamer met verwarming vastgeroest op kalahari, mijn portable op mijn buik, mijn hemd aan flarden geknipt, op mijn onderbroek na al mijn kleren naar huis–‘t is proper.

Nog één geluk: ‘t is de Briel en niet de (nieuwe) Bijloke.

Long story short: bovenste trede trap, trap ingestort, gevallen, wervel verbrijzeld.

De technische term voor wat ik nu voel, wist de neurochirurg mij behulpzaam te vertellen, is ondraaglijke pijn. Helaas mogen ze mij niet méér pijnstillers geven of ik dreig op te houden met ademen. Rats.

Enfin, niet dat het zou helpen wellicht: de meeste pijn heb ik van wervelsplinters die besloten hebben rechtstreeks mijn zenuwen te stimuleren. Elk huisje zijn kruisje zeker?

Van kruisen gesproken: er ligt hier een formulier om geestelijke bijstand te bestellen–misschien laat ik voor de leute wel een pastoor én een dominee én een imam én een rabbijn tegelijk komen. En een niet-confessionele pipo ook. En dan mogen ze het uitvechten.

8 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.