Oh getver, helemaal vergeten: ik heb ook wijn gekregen van de Carrefour, en glazen.
Ik ken niéts van wijn, maar ik vond hem toch lekker. Het was al laat op de avond, en we kwamen net van de Cava. Ik proefde iets rokerig, en ik vond dat absoluut niet onaangenaam.
Het was ook een mooi etiket, met een kangoeroe erop.
En eens je voorbij de vervelende leeftijdscheck raakt, is de website er één van de nieuwe soort wijnwebsites: gewoon no nonsense en duidelijk, weg van de akelige drukdoenderijen van dat soort “wijnkenners” dat in een blinde test hopeloos door de mand zou vallen maar wel de mond vol heeft over afdronk en rondheid en ik smaak aarde, karpers, een mespuntje zwezerik, chocolade met witloof, rozenstruiken, kaneel, wc-eend.
Mmm, moeilijk… Een Retsina van eind jaren negentig?
Yellowtail is een van de grootste succesverhalen uit de recente wijngeschiedenis. Vooral in de VS is dit wijntje ra-zend-populair. Een exclusiviteit van Carrefour trouwens. Lekker fruitig; ik ben ook een fan (en goedkoop).
Een kenner! Je hebt de wijn en de glazen op temperatuur gebracht door ze eerst een tijdje op het vuur te zetten zo te zien.
Als ik moet kiezen tussen fruitige wijn en druiven kies ik voor de laatste; wijn mag mij niet aan de druif doen denken hij is geen ordinair fruitsap.
En zijn alle glazen heelhuids toegekomen ?
Alle glazen heelhuids. En ik had de wijn in de koelte gezet, natuurlijk, ik ken mijn wereld.
Opgediend met een ijsblokje en een klontje suiker erin, zoals het het hoort.
Drink je je wijn zonder melk, dan?
Wat heerlijk geschreven. En grappig herkenbaar, die wollige wijnkenners. Laten we zeggen dat ze niet voor niks wollig zijn!